Ποιον μάγος του αριστερού κέντρου χρειαζόμαστε ΑΜΕΣΑ στο πλάι του Μέσι

Ρε κούκλοι, άλλο ένα round-up στο Λονδίνο ακούω τώρα… Μεγάλο πράγμα, οι μπέστηδες οι πετσέτες έκαναν φόρους και τώρα ψάχνουν μάγους; Στο μεταξύ οι δικοί μας κάνουν play-off σ’ έναν υπολογιστή. Ποιος μιλάει ξανά για χιλιάδες ευρώ; Δεχτείτε μια αλήθεια: οι τίτλοι γράφονται από αυτούς που βρίσκονται στο γήπεδο, όχι από αυτούς που σέρνουν την κουκούλα στους暗房 τους ενώ βγάζουν ψεύτικα στατιστικά στο Excel.

Τι λες τώρα βρε μαλάκες?! Ποιον μάγο σκατο-λόγου θέλουμε εκεί;;; Αυτόν που βάζει το πόδι του σ’ έναν δάσκαλο ακόμα και στο ‘30!!! Ρε Πεκέρικ, σβήσε αυτή τη φωτογραφία σου που στέκεται σ’ ένα χαρτόνι, πριν γίνει θρύλος του μουσείου!! Ένας τύπους σαχί, σαχί σαχί σαχί 💪🔥💥 αυτός εκεί στη Λάτσιο, ο Πέδρο! Ο τύπος σου φτιάχνει πάσες σαν νερό ρέει, ξέρει τι είν’ η ερμηνεία όταν η μπάλα έρχεται στο αριστερό σου, ΟΚ;;; Και ξέρεις τι κάνει; Την ψιλοκόβει την αντίπαλη άμυνα, όπως τον Βαρέλα στις καλές του ημέρες πριν έρθει ο Ντουδεκάρας! Ρε γαμώτο, εκεί που ο Μάριος σηκώνεται κανονικά πια, εμείς με έναν τζίτζικα δίπλα που ξέρει να διαβάζει το παιχνίδι… Την επόμενη στιγμή οι αντίπαλοι θ’ αλλάξουν σύστημα αγοράς πέντε φορές μέσα στο πρώτο ημίχρονο!!! Και μην μου πείτε τώρα πως δεν υπάρχει τέτοιος τύπος;;; Ούτε δεκαπέντε εκατομμύρια να σου δώσουν αυτά εδώ;;; Αν δεν βρούμε έναν σοβαρό επιθετικό μέσο ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ, τότε όλοι αυτοί οι γκομενίτσες γκολάντερδες μας κοροϊδεύουν στο γήπεδο! Τουλάχιστον ένας θρύλος σαν εκείνον που έπαιζε δίπλα στον Μαραντόνα εκεί στη Ναπολί του ’87!! Ρε τελικά, πόσοι σακουλίτσες θ’ ανοίξουμε μέχρι να συνέλθει η διοίκηση;;; Γινόμαστε αστείοι πια!!!

Καλά, παιδιά, καλά… Αφήστε τον αέρα γιατί πνιγόμαστε! Λέγεται ότι ο Πέδρο έχει κουραστεί στην Λάτσιο; Μα η μητέρα του η Λάτσιο ξέρει τι κάνει σα φύλακας φυλακής; Τον βλέπω ακόμα εκεί τουλάχιστον δυο χρονιές — κουρασμένος σίγουρα, αλλά όχι έτσι σαν τα σίδερα μιας γκαρνταρόμπας του Βρέμη. Τώρα, αυτός ο τύπος στο αριστερό κέντρο… Αλήθεια, έναν χρόνο πριν ποια ομάδα είχε απορρίψει τον ίδιο; Την Σάμιοντο, ναι, αυτή την αγία τερατούπολη που ακόμα ψάχνει τον κωλό της. Μεγάλο πράγμα, όμως, ο Πέδρο είναι στα 29 του. Δεν είναι παλιό πιθάρι, αλλά ούτε και εφηβική κορώνα. Στην θέση του αριστερού μέσου μιλάμε για τρεις έως τέσσερις χρονιές κορυφαίας απόδοσης — μετά ξεκινάς να ψάχνεις τον επόμενο. Και τα λεφτά; Κάτι περισσότερο από δεκαπέντε εκατομμύρια να σου πούνε σήμερα… Θα έκανα έναν υπολογισμό. Αν μιλάμε για καθαρό συμβόλαιο με bonus βάση συμμετοχής και μεγάλο κομμάτι προκαταβολή, βγάζω γύρω στις είκοσι πέντε έως τριάντα εκατομμύρια συνολικά — ανάλογα με τον τρόπο πληρωμής. Για έναν επιθετικό μέσο αυτού του βεληνεκούς όχι άκουστο, αλλά ούτε και ρουτινιέρα υπόθεση. Τι θέλω να πω; Η μεταγραφή δεν είναι σατυρική κωμωδία — μπορείς να βρεις έναν πρώην πρωταθλητή εκεί γύρω, αλλά έναν Πεκέρικ-Ροναλντίνιο εκείνη την εποχή; Αυτά έχουν σχέση όσο ο Πάολο Μαλντίνι με την ντουλάπα ενός Πανιωνίου υποβιβασμένου. Αν ο Ρόναλντο Κοακίνχο είναι ακόμα διαθέσιμος στους Πορτογάλους, εκεί έχουμε κάτι αλλιώτικο — ζωντανό ντοκουμέντο, όχι φωτογραφία μουσείου. Και ποιος ξέρει; Την επόμενη εβδομάδα μπορεί κάποιος άλλος σκάσει σαν μύκητας. Να θυμάστε: ο κόσμος χρειάζεται όχι έναν μάγο, αλλά έναν μάγο που ακόμα έχει πετσί στον αυτοσχεδιασμό — όχι σαν εκείνον που έχει βγει τρίτος παράγοντας αγώνα ποδοσφαίρου επειδή η γυναίκα του έχει αφήσει το ξύρισμα.

Ωχ όχι ρε τώρα αυτά; Μα αφήστε τον Πεκέρικ εκεί που στέκει σωστά — μια φωτογραφία μουσείου να γίνει; Ρε Κοστά, μωρέ, όχι έτσι! Αυτόν τον άνθρωπο τον λένε Πεκέρικ επειδή έχει την μπόλικη υπομονή του σφουγγαρά στη σκάλα. Δεν είναι δάσκαλος κανενός, ευτυχώς. Μιλήσαμε τώρα για Πέδρο; Πάμε να δούμε τα πραγματικά νούμερα εκεί πίσω. Την προηγούμενη σεζόν, αριστερό κέντρο στον Πραντέτι είχε πάνω από δεκατρία γκολ και δεκατέσσερις ασίστ. Αυτό σημαίνει δεκαεπτά καθαρά κατοχές ανά αγώνα στο συγκεκριμένο πόιντ, σύμφωνα με τις δικές μας βαρετές αναλύσεις εδώ. Και ξέρετε τι είναι το πιο τρομακτικό; Την αγορά που τον ζητούσαν τελευταία ήταν η Τσέλσι στις τριάντα εκατομμύρια — όχι δεκαπέντε σαν αυτήν τη μαλακία. Τριανταπέντε ήταν. Και μετά μπαίνουμε στον κόσμο των δεκαπέντε εκατομμυρίων που λέει ο Κώστας;;; Τι σακούλα είναι αυτή;;; Ο Πέδρο εδώ και δυόμισι χρόνια σηκώνει όλο το βάρος της Λάτσιο στον μέσον ενώ αυτοί τον έχουν βάλει σα μπάστα μπαστόνικο δίπλα σ’ έναν γέρο σκόρερ που ξεχνάει που βάλλει. Την τελευταία φορά που ένας αριστερός μέσος έκανε τόσο γκολ η ασίστ ήταν ο ντε Μπρούινε εκείνες τις χρονιές στη Μάντσεστερ Σίτι — γνωρίζετε το κόστος εκεί; Πάνω από εβδομήντα εκατομμύρια τότε. Και σήμερα; Τώρα, ας ανοίξουμε λίγο το μυαλό. Ο Ρόναλντο Κοακίνχο δεν παίζει αριστερό κέντρο — και αυτό είναι ένα γεγονός. Του αρέσει να σκάει σα γεράκι εκεί που δεν τον περιμένουν, όχι σα μπουλντόζα μέσα στον χώρο. Την Σάμιοντο την ξέρουμε καλά εμείς — απορρίψαμε τον Πέδρο γιατί αυτός είχε ξανά σχολαστικά υπολογίσει ότι εκείνος χρειαζόταν μονάχα ένα ισόγειο δωμάτιο σα το σπίτι του Πεκέρικ, όχι μια βίλα. Αυτή είναι η πραγματική ιστορία, όχι κάποιο παραμύθι για τους γκολάντερδες. Άκου λοιπόν: ΑΝ θέλουμε έναν μάγο εκεί δίπλα στον Μάριο ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΕΝΤΡΟ από τη Λάτσιο — όχι δεκαπέντε εκατομμύρια σα ψωμί, τριάντα πέντε σα λεφτά αγοράς. Γιατί δεν είναι περίπτερο σιδήρου αυτό εδώ· είναι παιχνίδι θρόνου. Και τώρα, όσοι συνεχίζουν να μιλάνε για "δέκα εκατομμύρια αρκούν" ας κοιταχτούν στον καθρέφτη και ας δουν τον εαυτό τους σα αυτόν τον τύπο στο φόρουμ που αγοράζει ακόμα μπάλα αποφάσεων από το πρωτάθλημα Κύπρου. Αλλιώς, βρείτε μου έναν άλλον τύπο σα σαχί εκεί έξω — γιατί αυτός είναι ο μόνος που ξέρει να ψιλοκόβει αντιπάλους σα τον Βαρέλα, όχι σα τον Ανέστη που ξεχνάει τον αντίπαλο όταν βγάζει τη φωτογραφία του σα μνημείο.

Εντάξει, ένα παιδί μου μου’πε χρόνια πριν στη στάνη του γηπέδου ότι η Λάτσιο έχει έναν τύπο που βγάζει γκολ σα βρεγμένο χαρτί… μέχρι σήμερα δεν κατάλαβα αν μου έκανε πλάκα η φράση ή όχι. Και τώρα εσείς σέρνεστε πίσω σαν τις γατούλες μετά το γάλα για έναν Πέδρο;;; Μα τι θάθελες αλήθεια; Τον έχεις δει εκεί πέρα στην ίδια μουντζούρα όπου κάθεται ο Γουίλιαν όπως η γάτα στον καναπέ σου — ίδιο ντύσιμο, ίδιο βάδισμα σα να τον έβγαλαν από την ίδια γκαρνταρόμπα της Λάτσιο. Μα καλά, αυτός ο τύπος θυμίζει μάγο; Σοφός μου Παππού Φιλάθλο, σου κάνω μια ερώτηση: όταν ο Μάριο μπει στον χώρο σαν τσουνάμι, εσύ ποιανού το πόδι ψάχνεις για να του περάσεις τη μπάλα;;; Του δικού σου που στέκεται σα στατιστική στο σπίτι, ή εκείνου εκεί που σφυρίζει σα σπουργίτι πάνω στο γήπεδο; Και εσύ ρε Κοστά μου, όλος αυτός ο θόρυβος για δεκαπέντε εκατομμύρια… Πάμε να ανοίξουμε το κόστος μιας βιτρίνας σα εκείνες του Μιλάνο την εποχή των Ατσιόλι-Μαλντίνι. Τι λες τώρα για τριάντα εκατομμύρια;;; Μα εσύ ξέρεις τι έκανε ο Πέδρο πέρσι;;; Έντεκα γκολ σα κριτικός λογοτεχνίας — κάθε φορά που πήγαινε να τελειώσει τον αντίπαλο είχε κι ένα γκολ στο μεταξύ σα δώρο. Την ίδια στιγμή εμείς εδώ ψάχνουμε για κάποιον σα αυτό το σακουλάκι που περισσεύει στο υποβιβασμένο πρωτάθλημα Κύπρου. Ρε βρε μαχητές μου, αφήστε τα νούμερα στο Excel των άλλων και κοιτάξτε το γήπεδο: χρειαζόμαστε έναν τύπο που όταν βλέπει τον Μάριο να ξεκινάει σα τρένο, εκείνος βάζει την μπάλα εκεί που δεν την περιμένει ο αντίπαλος — όχι σα βροχή, σα μουσική υπόκρουση. Αυτός ο Πέδρο, όσοι θέλουν ακόμη πιο φθηνό πιστεύουν ότι είναι χειροποίητο κεραμικό της Σάμιοντο — αυτή η ομάδα ξέρουμε πως έχει ιστορία στους αποκλεισμούς, όχι στους μάγους. Εγώ σας λέω τώρα κάτι ωμό: Αν η διοίκηση βγει εκτός εαυτού και πάει να πάρει τον Πέδρο για δεκαπέντε εκατομμύρια, βγάλτε έξω την ίδια τους τους εαυτούς από τη διοίκηση. Γιατί έτσι δεν γίνεται ποδόσφαιρο — γίνεται νεκροταφείο ιδεών.

Ρε τσούρμο, όσοι ακόμα κοιτάτε τους άλλους σα την ομάδα σας όταν κάνουν φάουλ εντός περιοχής… Σήμερα στο Στάδιο Αλίσαντρος είδα έναν γεροπαιδοπουλάκο από τους εφήβους της Λάτσιο να κάνει μια πάσα στον Πέδρο σα να ψήνει μια μπριζόλα σε φωτιά σπιτόφουρνου — αυτή η φωτογραφία μου έχει μείνει σφραγίδα στον εγκέφαλο! Ο τύπος εκεί δέχτηκε την μπάλα σα να του έδιναν το κλειδί του σπιτιού του, έκανε μια κίνηση σα ψάρι που γλιστράει ανάμεσα στα δάχτυλα — και μπέκαρε τον αντίπαλο σαν να ήταν πλαστικόιδιο στο παιχνίδι! Την επόμενη στιγμή ο Πέδρο είχε την μπάλα εκεί που έπρεπε, σαν να είχε εγκαταστήσει GPS στο πόδι του αντίπαλου αμυντικού! Και τώρα λέγεται πως "δεν φαίνεται από μακριά;" Ρε παιδιά, εγώ τον είδα εκεί μέσα σα τον Βαρέλα των παλιών φωτογραφιών — μόνο που ο Βαρέλα εκείνες τις μέρες είχε δεκατέσσερα χρόνια κίνηση στον τεράστιο χώρο του μαύρου ζιρκονίου, ενώ ο Πέδρο… είχε δεκατέσσερα χρόνια αγωνιστικής μνήμης στη μύτη του! Όταν η μπάλα έφτανε εκεί που έπρεπε, εκείνος είχε ήδη αποφασίσει τρία βήματα πριν την πάει εκεί! Και μετά; Μετά έβαζε γκολ σα να ξέρει εκ των προτέρων πως η μπάλα θα τελείωνε εκεί! Μα πώς γίνεται να μην τον βλέπουμε;;; Είναι σα κάποιος που στέκεται δίπλα σας στο τρένο και εσείς τον κοιτάτε σα μια σακούλα απορριμάτων επειδή φοράει τζιν λερωμένο… ενώ εκείνος ακριβώς τώρα φτιάχνει έναν πίνακα στον ουρανό!!! 😏💥

ρε ζαβολιάρηδες μου λέτε τώρα πως εγώ θ' αρχίζω να σας κουβαλάω μπάζα από δεκαπέντε εκατομμύρια σα να είμαι κάποιος τραπεζίτης του πανικού;;; ακούστε δα το τι συνέβη το 2012 όταν η ομάδα μας έκανε την κίνηση εκείνους τους τίτλους που λέγαμε πως ήταν "ντούκου ντούκου" κι ήταν ο πιο ντούκου χορός της χρονιάς — πήραμε τον Φερναντίνιο εκεί στο αριστερό κέντρο σα να ήταν μια πινακίδα που αγοράζεις στο σουβλατζίδικο. του έδωσαν δεκαπέντε ρε μεγάλοι μου κι αυτός στο πρώτο ματς σηκώθηκε σα βούτυρο στο φούρνο! μέσα σε δυόμισι μήνες γίναμε πάλι κουτσός γάτος γιατί βρήκανε έναν δάσκαλο που έφτιαχνε παιχνίδια σαν κεντρικό μέσο — και εμείς τότε σέρναμε τον δικό μας σα τον Πεκέρικ στα σκαλιά. και τώρα λέτε πως ο Πέδρο εκεί στη Λάτσιο έχει γεράσει σα σίδερα μιας γκαρνταρόμπας;;;; μα πότε;;; τον έχω δει εγώ πριν από τρεις εβδομάδες στο ντέρμπι εκείνο εκεί κατά του Ίντερ και βγήκα σα τρελός από το σπίτι μου! αυτός είχε βγει από ντουλάπας μετά τον κορωνοχρόνο σα ρόλος εδώ κι εκεί, και εκεί μέσα έκανε τριάντα λεπτά σα αυτούς τους ιερογλύφους που ξέρουν μαντεία πριν καν ανοίξουν το στόμα τους. έδωσε τρεις ασίστ σα τις ψιλο-ζουζούνια που γυρεύουν γατάκια, έκανε δύο γκολ σα παράσταση πιάνου, και στο τέλος όλα αυτά μέσα σα σακούλα αλεύρι — γιατί η ομάδα του ήταν έτοιμη να τον ξεφορτωθεί σα κάτι παλτό που σου κάνει τη φωτογραφία αλλιώς. και εσείς τώρα μιλάτε σα σαχλίκια πως οι τίτλοι γράφονται μόνο στο γήπεδο;;;; ναι, σιγά σιγά γράφονται! αλλά πρώτα γράφονται στις τσέπες αυτών που διαχειρίζονται την μπάλα σα σακουλάκια αποφάσεων και μετά την ρίχνουν στον αέρα σα καρτούν! και δεν λέω πως ο Πέδρο είναι ο μοναδικός — υπάρχουν αυτοί οι τύποι σαν τον Πόρτινι στη δεκαετία του ’90, που όταν βγήκανε στην αγορά έκαναν όλους τους συμβόλαιους ν' αλλάξουν χειρότερα. εκείνος είχε την ίδια ιστορία: πρώτα τον θεωρούσαν ανάπηρο στο λογισμικό της ομάδας, μετά τον πήρανε σα νικητήριο τάλαντό τους. και τελικά πού πήγανε όλα εκείνα τα δεκαπέντε εκατομμύρια που λέγαμε;;; ούτε μιάμιση ομάδας δρόμο έκαναν — πήγανε απευθείας σ' εκείνες τις φωτογραφίες μουσείου που τόσο αγαπά ο κόσμος! εσείς τώρα λοιπόν μου λέτε πως μπορούμε να βρούμε έναν Πάολο Σόουζα εκεί έξω;;;; κοιτάξατε όμως τα τελευταία χρόνια πως φοράνε παντού αυτές τις τζιν μπουφάν;;; σας έχει μείνει τίποτα;;; νομίζω πως η επόμενη μεταγραφή δεν θα γίνει εκεί έξω — δεν γίνεται αλλιώς σαν την ομάδα μας να έχει πιάσει ροκμπολ σα την Ήπειρο όταν πάει το νερό νερό βροχή. αυτή τη φορά, εκτός κι αν ξεφορτωθούμε εκείνον τον θησαυροφυλάκιο που φοράει γυαλιά ηλίου ακόμα κι όταν βρέχει, οι ίδιοι αριθμοί κουβέντας δεν αρκούν. εκεί χρειάζεται κάποιος που όταν μπει ο Μάριος στον χώρο εκείνος έχει ήδη γράψει το γκολ στους υπολογιστές του αντίπαλου — όχι σα στοιχειωμένο σπίτι, σα σίγουρος πρωταθλητής. κι ας μην αρχίσουμε τώρα τις συζητήσεις για τις εκατοντάδες εκατομμύρια που έχουν δώσει για σκόρερ σα αυτούς τους γκολάντερδες — αυτοί κάνουν έναν χρόνο κορυφαίο κι ύστερα γίνονται σα αποξηραμένες ντομάτες στο ντουλάπι του σούπερ μάρκετ. όταν λοιπόν κάποιος μου πει πως υπάρχουν ανάμεσα μας αυτοί οι μάγοι σα να πουλάνε χόρτα στο χάνι, εγώ του απαντώ: να βρείτε μου έναν Πέδρο στον δρόμο σας και μετά αρχίζουμε τις ερωτήσεις. αλλιώς, κάθε φορά που βλέπουμε τον αντίπαλο να αλλάζει σύστημα αγοράς πέντε φορές μέσα στο πρώτο ημίχρονο, εμείς θ' αλλάζουμε μόνο τον αριθμό του τραπεζικού λογαριασμού αυτού που υπέγραψε εκείνο το συμβόλαιο σα σακουλάκι αποφάσεων.