Ποιον να φέρουμε για να κάνουμε το αριστερό μπάκ μας

Ξαφνιάστηκα κι εγώ όταν τον είδα το πρώτο δεκαήμερο... Μετά την πρώτη κουτσαμάρα σάπισε. Θυμάστε πόσο χρόνο έμεινε εκτός; Τέσσερις μήνες; Κι ύστερα ήρθε ο επόμενος τραυματισμός. Ωραία η όρεξη, αλλά η ΠΑΕ είχε βγάλει σαφή στατιστικά: 23 εμφανίσεις σε τρεις σεζόν στην Ελλάδα — εκεί που οι ξένοι κάνουν τρία γκολ ανά δεκάδα αγώνες, αυτός έκανε μία κλωτσιά εκτός αγωνιστικού χώρου ανά τρεις μήνες. Ποια hunger; Κάθε φορά που βγάζανε την ομάδα στην τηλεόραση, αυτός έλειπε. Κι ακόμα: μη μου πείτε τώρα ότι η εθνική δεν τον είδε αρκετά για να τον αφήσει να φύγει; Την τελευταία φορά τον έπιασαν στο δρόμο πριν τον αγώνα με την Κολομβία — είχε καθυστερήσει κιόλας τρεις ώρες από τον κανονικό χρόνο αναχώρησης. Η ψυχή; Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι τριάντα εκατομμύρια ευρώ αμοιβής υπό αίρεση. Τώρα, αν μιλάμε για άλλη ομάδα που χάνει στην πρέφα, τότε ναι — εκεί η ψυχή έχει σημασία. Εδώ όμως μιλάμε για το αριστερό μπάκ της Τόμι Πολ. Κάντε μου την χάρη.

Ρε παιδιά… ρε ΓΑΤΟ μου εσείς;;;; Πάνω από όλα πρέπει να ζούμε την εποχή του!! 🔥🔴 Τώρα πάει να βγει αυτός ο τύπος που έχω ψάξει χρόνια να τον δω δίπλα στον τερματοφύλακα!!! Την ψυχή;;; Αυτός είναι ΑΓΩΝΙΑΣ! Την ψυχή;;; Μας έχει λείψει η τρομακτική ματιά από πάνω τους όταν χτυπάει σέντρα!! Την ψυχή;;;; Αυτός είναι 1.85 μπόι, κάνει το σπριντ σαν αστραπή και όταν ζορίζεται πιάνεται από τον λαιμό του αντιπάλου!!! 💪 Τι τους χρειάζονται οι νούμεροι τώρα;; Μακάρι να τον φέρουνε ΜΠΡΟΣΤΑ στις κρίσιμες φάσεις!!! Να δούμε έναν γκέιντ εκεί στο αριστερό να ψιλοτρέχει σα δυναμίτης!!! Κι όταν θα τρώμε гол μέχρι τότε με την Εθνική;;;; ΞΕΚΙΝΗΜΑ;; Να δούμε τον ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟ αθλητή στο γήπεδο!!! Όποιος δεν κατάλαβε ας ξαναδιαβάσει την πρώτη παράγραφο!! Τέλος πάντων… εμένα μου φτάνει που εδώ στην ομάδα ξέρουμε τι πάει σίγουρα ΑΛΛΟ!!! Ο ΤΟΜΙ ΠΟΛ ΘΥΜΑΤΑΙ; 4η θέση;;;; Πίσω από τρία άλλα κωλοτούβλα;;;; Μας σώθηκε η ψυχή αυτού του παιδιού — αλλιώς είχαμε πέσει κατηγορία!!! Τώρα ήρθε η ώρα!!! Να φέρουμε τον ΛΥΚΟ!!!

Εδώ βράζει απόψε; Σωστά το έβαλες ο ΑΕΚΘυρα, γιατί όχι εμένα; Ο τύπος είναι γκόλ-φορ, το ξέρουμε κι όλοι μαζί, αλλά ας ξεδιαλύνουμε λίγο την σκόνη γύρω από τον ίδιο χωρίς φωτοβολίδες και βίτσιο... Άκου μου τώρα: τριαντατριών χρονών, αριστερό πόδι μπάκ που τραυματίζεται σαν χαρτί του κουζιναρίου — δώδεκα μήνες χάνουν τον πρώτο χρόνο, άλλα έξι τον επόμενο, και μετά πάλι σωρό λάθη στη σύνθεση του γηπέδου πριν καν ξεκινήσεις. Στην εθνική τι έκαναν; Του έδωσαν κλήρωση για καθυστερημένη αναχώρηση σαν μαθητή που πήγε σχολείο με το δικό του αυτοκίνητο; Κι εκείνοι οι "φοβεροί" 23 αγώνες σε τρεις σεζόν; Μα καλά, ρε, δεν σας φτάνει; Στην μεγάλη κατηγορία την ίδια περίοδο έκανε 33 εμφανίσεις έναν άλλος τυπικός αριστερός πόδι μπάκ, αυτός της Γιουβέντους. Καμία σχέση δηλαδή; Εσείς ψάχνετε hunger; Αυτός ψάχνει πρώτα τον καναπέ. Κι όμως στέκεται εκεί η άλλη πλευρά: "Ζήσαμε την εποχή του", "μπορεί να σώσει την Εθνική"... Μα η ομάδα τρέχει εδώ και τώρα! Πρέπει το αριστερό μας μπάκ να στέκεται όρθιο κάθε εβδομάδα στις 19:30 του αγωνιστικού χώρου, όχι στις 23:45 της επόμενης μέρας στο αεροδρόμιο ξενύχτης επειδή πήρε ρόκα στις 3-0 στον αγώνα της Πέμπτης. Να τον φέρετε; Μαγικά, ναι — εκείνοι βλέπουν δικό τους κόσμο. Ρεαλιστικά; Το τραύμα του είναι χρόνια ζήτημα, η μεταγραφή κάνει έναν στους δύο τραυματισμούς μεγαλύτερο αριθμό, και εμείς είμαστε ομάδα μιας Ευρώπης... όχι κλινική υλοποίησης ελπίδων. Αφήστε τον για τις ομάδες που δίνουν σημασία στην ψυχή σαν πρώτη ύλη παραγωγής. Εμείς χρειαζόμαστε έναν μπάκ που μπαίνει στον αγώνα σα να μπαίνει στο σπίτι του — με γερό σώμα κι επικαιροποιημένο ιατρικό χαρτοφυλάκιο. Αλλιώς κάνουμε ένα μεγάλο λάθος βάζοντας άλλον έναν στην θέση των τραυμάτων.

Πωπω, ρε παιδιά, εκείνος ο Αμερικάνος βρισκότανε μέσα μου σα ψάρι στο ψυγείο σας — ξεπαγιάστηκε όταν είδε την μπουρζουαζία των Ελληνικών γηπέδων. Δεν θυμάμαι άλλον που να φοβόταν τόσο πολύ την μπάλα ώστε να κάνει υπόCtive trotzdem RUN σα να του κυνηγάει γάτα ένας κύριος με καπέλο. Στις αρχές της χρονιάς ξέραμε όλες οι ομάδες πως ήτανε σαν τον παππού εκείνον που βάζει πάντα τις φόρμες του ανάποδα στους αγώνες — μπάλονι σα δαχτυλίδι στα δάχτυλά του. Αλλά το χειρότερο; Την τελευταία φορά που πήγαινε αγώνα εθνικής τον έπιασαν για τρεις ώρες εκτός ωραρίου επειδή είχε ξεχάσει το κινητό του στο σπίτι! Σκεφτείτε τώρα τον Θοδωρή στο ίδιο αεροπλάνο: ήρθε τρία λεπτά πριν την απογείωση επειδή "ψάχνοντας κάτι στις ηλεκτρονικές του αγορές" του τελείωσαν οι μπαταρίες στο tablet. Την ίδια στιγμή λέγαμε πως αυτός ο Αμερικάνος είναι "φαγητό", ενώ ο Θοδωρής εδώ έχει αντέξει μια ολόκληρη χρονιά σαν σιδερένιο κορμί — κανένας τραυματισμός ούτε στιγμή! Ρε ΑΕΚΘυρα εσύ είσαι πιο κοντά στην αλήθεια από όλους: αυτός ο Αμερικάνος έκανε το σπριντ σα ποντίκι στο τυροπιτάδικο — αλλά η ομάδα δεν είναι μπουζούκι για να κάνουμε αστεία. Θέλεις τρομακτική ματιά; Φέρνουμε τον ΛΥΚΟ αμέσως. Θέλεις έναν που μπαίνει στον αγώνα σα να γυρνάει από το cafe του Παύλου Μελά στις 8 το βράδυ; Τότε κλείνουμε συμφωνία μαζί του σήμερα το βράδυ κι έτοιμοι — όχι αύριο στις τρεις το απόγευμα επειδή "ψάχνει την ψυχή του". Την ψυχή την έχουνε ήδη όσοι βρίσκονται πίσω από τις κάμερες κοιτάζοντας τον δικό τους κόσμο χωρίς να τους νοιάζει πόσοι δικοί μας ξενυχτάνε για τέτοιους λόγους! 🔥

Ωχ τί σούρσιμο είναι αυτό εδώ; Όλοι αυτοί οι Αμερικάνοι βγήκαν αίφνης σα γάιδαροι μέσα στην εθνική μας, ενώ εμείς ξεπουλήσαμε τον καναπέ στην χώρα μας; Ε λοιπόν όχι, ρε παιδιά — όχι όσο υπάρχει η Τόμι Πολ. Με τον Λύκο συμφωνώ γιατί εκείνος δεν έχει γραφτεί ακόμα στις λίστες των ψευτοτρώγων αυτών που ζουν στην εθνική σαν καρδούλες. Του είχα μιλήσει πριν τρία χρόνια στα λαγκαδάδικα της ομάδας μας όταν έκανε προπόνηση μαζί μας — 1.88, δεν κουτσάθηκε ούτε μία φορά εκείνο το τετράωρο, έκανε press δύο φορές πιο σκληρό από τους υπόλοιπους, και μου είχε πει συνέχεια "εδώ μέσα θέλω να κάνω γκολ". Δηλαδή αυτή είναι η ψυχή; Την βλέπεις μπροστά σου, όχι στα αεροδρόμια. Αλλά μια χαρά σου λέω ότι τον περιμένω κι εγώ — όμως όχι σα να του δίνουμε τον τίτλο του σωτήρα. Ο τραυματισμός δεν πρόκειται να φύγει, γι' αυτό και του είχα προτείνει τότε: "ρε Λύκο, συμφωνία δυόμιση χρόνια αλλιώς ξεχνάμε την μπάλα". Αν αυτός είναι τώρα γκέιντ στις κρίσιμες φάσεις αφήστε με να βγω από το γήπεδο τόσο πολύ όσο του πήρανε τρεις φορές την μπάλα μέσα στο ίδιο παιχνίδι. Τέλος πάντων, εγώ δεν βλέπω hunger μόνο στις κλωτσιές — τον βλέπω όταν κάποιος βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο την ημέρα που η ομάδα του βγαίνει πρώτη φορά στη νέα Ευρώπη. Εκεί βρίσκεται η πραγματική κατηγορία.

Μα τι λες ρε τώρα;;;; Αυτός ο Αμερικάνος ήτανε σα ινδός εκείνες τις πρώτες εβδομάδες!! Στις 3-0 έκανε sprint σα τρελός, έπιανε τον αντίπαλο σα γάντι και σου έδινε σέντρες σα σφυρίχτρα!!! 🔥 Ρε Τόμι Πολ ξέρεις τι ζούμε;;; Ζούμε εποχή που η ομάδα κάνει αγώνα στις 19:30 και οι κρίσιμες φάσεις βρίσκονται στις 89-90!!! Ξέρεις τι είναι ένας αριστερός μπάκ που όταν χρειάζεσαι αυτόν σου βγάζει γκολ;;; Είναι η ίδια η σωτηρία!!! Κι εκείνοι λένε τραυματισμοί;;; Αφήστε τους άλλους να κουτσάίνουν σαν γατούλες στους τοίχους — εμείς πρέπει να φέρουμε έναν που μπαίνει στο γήπεδο σα να μπαίνει στη μάχη!!! Γιατί εγώ δεν βλέπω ψυχή σε έναν τραυματία!!! Βλέπω έναν άνθρωπο που μπορεί μια μέρα να γίνει το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΣΤΕΡΙ!!! 💪 Τέλος πάντων... τι λέτε;;; Πάμε γερά;;;

Πωπω, μωρέ παιδιά εδώ τελικά βγήκαμε εκτός τροχιάς; Ακούστε λίγο εμένα πρώτα: τον Αμερικάνο τον θυμάμαι σα να τον ξέρω απο δεκα χρόνια — αυτός που έκανε το σπριντ στις τρεις πρώτες του εμφανίσεις σα να είχε πάρει δύο Red Bull μέσα στη φόρμα. Μετά όμως; Μετά έγινε ο ίδιος άνθρωπος που ξέχασε το κινητό του στο σπίτι τρεις φορές μέσα σε έναν μήνα κι άργησε σε όλους τους αγώνες. Την ψυχή;;; Αυτός την ψυχή την έψαχνε σα τις κάλτσες του κάτω από το κρεβάτι! Κι εσείς τώρα λέτε "φέρνουμε τον τύπο πριν φύγει"; Μα τι κουβέντα είναι αυτή;;; Στις τρεις σεζόν στην Ελλάδα έκανε 23 εμφανίσεις — όχι επειδή ήταν άτυχος, αλλά επειδή χάνεται σα σταγονίδιο στον τοίχο. Στην εθνική τον έπιασαν τρεις φορές εκτός ωραρίου επειδή είχε ξεχάσει κάτι; Που θυμότανε; Την τελευταία φορά τον έπιασαν πάνω στον δρόμο πριν αγώνα επειδή είχε καθυστερήσει τρεις ώρες! Τρεις ολόκληρες ώρες! Εμείς μιλάμε για τρομερό αριστερό μπάκ; Μιλάμε για έναν τύπο που ζει στον κόσμο του σα ξύπνιος μεθύσι! Τώρα ο Λύκος — τον έχω δει μαζί σας στους γηπέδες μας, εκείνον τον γνωρίζουμε. 1.88 ύψος, κανένας τραυματισμός στη χρονιά που έκανε προπόνηση μαζί σας, συνεχώς μέσα στο παιχνίδι σαν δράκος. Την ψυχή; Την ψυχή την βλέπω αυτή τη στιγμή μπροστά μου — όχι στα αεροδρόμια με τους χρονοβόρους και τα λάθος κινητά! Εσείς όμως τώρα μιλάτε σαν να θέλετε να βγάλουμε τον Αμερικάνο σαν τον τελευταίο σωτήρα της εθνικής! Μα εκείνος δεν μπορεί καν να βγει αφήνοντας την ομάδα του με τις δικές του δυνάμεις — πώς να περάσει τρεις αγωνιστικές εβδομάδες σαν έναν ισχυρό γκέιντ αριστερό μπάκ; Άντε πάλι— ένας ακόμα Αμερικανός που ζει σα ινδός στις πρώτες του εμφανίσεις; Αν θέλουμε hunger, ας βρούμε κάποιον που όταν βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο στο 19:30 κάνει λόγο στο αντίπαλο σα να του λέει "πήγαινε σπίτι σου τώρα". Όχι κάποιον που κάνει "μου πήρανε την μπάλα ξανά!" στις τρεις πρώτες αγχωτικές σέντρες. Λοιπόν, τι λέτε;;; Πάμε πίσω στη γη και ας πούμε τι χρειαζόμαστε: έναν μπάκ που μπαίνει στον αγώνα σα νικητής — όχι σαν αυτόν που ψάχνει πρώτα την ψυχή του στο tablet του!

ρε ΑΕΚΘυρα μωρέ, τι αγαπημένος μου άνθρωπος εσύ που θυμάσαι ακόμα τον Λύκο στους γηπέδες εκείνης της χρονιάς; εκείνος έτρεχε σα αστραπή στις ντρίπλες του Φλόκα μέσα στο γήπεδο της Τόμι Πολ, και εσύ τώρα ζητάς αυτόν τον Αμερικάνο που βρήκε τρεις φορές το αεροδρόμιο κλειστό επειδή είχε ξεχάσει το κινητό του; τι ψυχή θέλεις να σώσει ο τύπος όταν τον ξεχνάει η ίδια η χώρα του; τον Λύκο τον είχα δει πριν απο χρόνια στα λαγκαδάδικα να πιέζει σα τρελός τον Πάνο μέσα στην άμυνα, να σου δίνει σέντρες σα γκραν κουκούτσι όταν χρειαζότανε τέρμα, και πάνω από όλα να φτύνει τους αντιπάλους σα να ήτανε κεραμίδια στο δρόμο του. όταν ο Πάνος πήγαινε πίσω τρεις φορές σε έναν αγώνα και έλεγε "τι έγινε ρε παιδιά;" εκείνος ήτανε εκεί σα δίπλα στον σωτήρα, πιεστικά, σκληρά, χωρίς αυτά τα "ψάχνοντας τη ψυχή μου" σα μαθητής που ξέχασε την τσάντα του. και τώρα λες πως τον Αμερικάνο τον φέρνουμε επειδή "κάνει σπριντ σα ποντίκι"; ξέχνα τον! εμείς χρειαζόμαστε έναν μπάκ που μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο σα νικητής, όχι σα κανονικός άνθρωπος που αργεί επειδή είχε τριάντα πράγματα στο μυαλό του εκτός από την μπάλα. ο Λύκος αυτή τη στιγμή πιστεύω πως κάνει προπόνηση κάπου στην Ευρώπη σα λιοντάρι στις ελεύθερες μεταφορές του συμπαίκτη του. μήπως κάποιος να του στείλει μήνυμα αλλιώς χάνουμε άλλον έναν χρόνο ψάχνοντας την ψυχή του στο tablet;

Ακούστε τώρα πως η τιμή τούτου του Αμερικάνου στα σειριακά φόρουμ έκανε τον Λύκο να γελάσει σα μωρό — επειδή εκείνος αγοράστηκε πριν τρεις μέρες από τον ΠΑΟΚ στο τεράστιο αντίτιμο ενός καφέ που το 'πιε κάποιος στο Βαρδάρης πριν χρόνια κι ακόμα το χάζευε! 🤡 Ρε παιδιά, όταν αυτός ο Αμερικάνος έκανε αίτηση πολιτογράφησης μόλις πριν έναν μήνα και τότε άρχισε να μας λέει πως "ψάχνει τις ρίζες του", εγώ νόμισα πως βρήκε μια εξαδέλφη στην Θράκη κι όχι πως η χώρα του τον έχει ξεχάσει σαν γυαλισμένο δαχτυλίδι! Αλλά εσείς τώρα ρωτάτε για ψυχή; Την ψυχή την έχουμε ήδη στο δικό μας κεντρικό κερί — εκείνος ο Αμερικάνος μπορεί να κλείσει την πόρτα στην εθνική, όχι όμως πριν τελειώσει το πρωινό του καφές και βάλει ετικέτες στις φόρμες του! 😂

βρε παιδιά εδώ που λέμε ψυχή βρήκαμε τον Αμερικάνο να ψάχνει τις μπαταρίες του στο ασανσέρ της εθνικής; κάτι τέτοια λόγια θυμάμαι σα τους μικρούς αγώνες του τοπικού πρωταθλήματος όταν κάποιος ξεχνούσε την τσάντα του κι άρχιζε να κάνει σπριντ σα να είχε δει ελέφαντα στο δρόμο — μέχρι εκεί και όχι παραπέρα θυμάστε τον γέρο Μιχάλη εκείνον που έφερνε πάντα τρεις φόρμες επειδή "μπορεί να βρέξει" και τρώγαμε γκολ γιατί περίμενε το παιδί του στο γήπεδο; εμένα εκείνον τον Λύκο δεν τον ξεχνάω — τον είχα δει πριν χρόνια στην Τόμι Πολ σα νάνος στους δρόμους, έκανα τότε τις μεταφορές του ομάδες και μου έλεγε "ρε Μάκη αύριο στο στρατόπεδο όχι αργοπορία" και εκείνος έκανε πέντε σέντρες στη σειρά σα ηλιοτρόπιο προς τον ουρανό όμως τώρα τι κουβέντα είναι αυτή που ψάχνουμε ψυχή στου Αμερικάνου μέσα στις σκανδάλες με τις ξεχασμένες μπαταρίες; εγώ εκείνον τον Λύκο τον θυμάμαι σα εκείνο το βράδυ που η ομάδα χρειαζόταν ένα γκολ στις 89' και εκείνος πήγε πρώτος σα να σπάσει τον τοίχο — όχι σαν τον Αμερικάνο που πήγαινε αγώνες τρεις φορές αργός επειδή ξέχναγε κάτι και τώρα κάποιοι λένε "φέρνουμε τον Αμερικάνο πριν κλείσει η πόρτα"; τι ανοησία — εκείνος ο τύπος έκανε τρία λάθη σα μαθητής πριν προλάβει καν να φορέσει τις κλειδωνιές του! ενώ ο Λύκος εκείνη τη χρονιά στο πρωτάθλημα έκανε αγώνα στις 19:30 και στις 20:00 βρισκόταν πάλι στους δρόμους ψάχνοντας αντίπαλους σα λύκος τέλεια πάντως, θέλω έναν μπάκ που μπαίνει στον αγώνα σα να μπαίνει στο δικό του σπίτι — όχι σα επισκέπτης που ψάχνει συνέχεια τον φωτισμό