Μαύρο χρώμα στον κορμό μας: Μπορούμε FINALMENTE να φέρουμε έναν κορυφαίο…

Πλάκα κάνουν όσοι βγάζουν λόγο για κεντρικο-εμπροσθόφυλλο αυτήν την περίοδο—κι εσύ βρήκες έναν Αμερικανό σέντερ που κυκλοφορεί σαν απόρθητο τείχος; Στις Σέρρες λένε ότι ο Πέτρος έκανε πρόβες στα γήπεδα της γειτονιάς πέρσι κι εδώ έχει ακόμα ζορίσει να τελειώσει τρίτες πάσες μέσα στη δεκαετία. Αν η Pegula είχε κάνει τρεις γκολ τον πρώτο χρόνο εδώ, τώρα που μιλάμε να την ψάχναμε σαν χρυσό βραχιόλι χαμένο στο χωράφι. Με τους αριθμούς να μιλάνε μόνα τους, εκείνοι των Αμερικάνων είχαν βάλει στόχο ήσυχους εκατομμύρια την τελευταία περίοδο κι εμείς ψάχνοντας το επόμενο όνειρο στήνουμε σιγά σιγά ένα μιθριδατικό σύστημα τζίρου—από ποτέ δε θυμάμαι να βγήκε κάτι πρακτικό. Ή αλλιώς, δείξε μου ένα τσιμπούκι, όχι ένα αστείο στις κουζίνες των Αμερικάνων.

Μα πού το ΄χεις τώρα αυτό σου τον "απόρθητο τείχος"; Τι περίμενες ρε φίλε; Να δεις την Τζέσικα σκόρ μονάχη στο λάκκο;;; Εμένα μου φέρνει μια μικρή ανάμνηση... εδώ δεκαπέντε χρονών ήμουνα στις κερκίδες για το ντέρμπι του Νοτίου, η ομάδα πάλευε σαν τίγρης εκείνο το βράδυ... εκείνος ο Ήρας εκεί πάνω στον δωδέκατο χρόνο ξεκουρδίζει στήθος και κόβει τρία σέντζι... Τρία γκολ μιλάω... σαν ήταν σκόρ κοκκινοπίπερο κάτω από τις μύτες όλων μας! Και τώρα;; Αυτός ο Αμερικανός τι κάνει;;; Περπατάει σαν τον πρίγκηπα της πόλης κι εμείς; Μας κάνει κριτική στο κοστούμι;;; Ακούστε με καλά: Μπορεί να είναι τρελό, μπορεί κι όχι... αλλά όταν η ομάδα φοράει τη φανέλα της Τζέσικας, θέλει κάποιον σαν εκείνον—να χτυπάει τρεις φορές σαν τις παλμούς της καρδιάς σου όταν χαμογελάς στον αγώνα! Τρία γκολ πρώτος χρόνος;;; Γιατί όχι;;; Έχει θέση εδώ μέσα στους ιστούς της ομάδας, σιγά σιγά τον βλέπω σαν τον επόμενο χαρακτηριστικό της δημιουργικότητας... σαν εκείνον που δεν μπαίνει μόνο εκείνος μέσα στο λάκκο αλλά και το γκολ μπαίνει μέσα στην ομάδα... σαν μοναδική αναπνοή για την πόλη. Αλλιώς ε;;;;; Μα τι περιμένουμε;;;;

Πέντε χρόνια δουλειάς στη διαδρομή κι ακόμα στεκόμαστε εκεί να βγάζουμε ψήφους από κάποιον που ζητάει τρίτη πάσα στις δεκαετίες; Ρε Πέτρο, εκείνος ο Αμερικάνος δε βγάζει τρύπες στο γήπεδο σου βγάζει γκολ σαν αυτόματο κι εμείς κάτι μιθριδατικά μονοπάτια ψάχνουμε; Το "απόρθητο τείχος" η αλήθεια είναι πως είδα ξανά — μόνο που εκείνος δεν στέκεται εκεί για να μην τον περάσουν, στέκεται εκεί για να τους πετάει συνέχεια στο κέντρο. Στα κόκκινα γραφεία της ATP λένε ότι οι ομάδες στον αγώνα για το μέσα γκρουπ στο WTA Finals έχουν αρχίσει να ψάχνουν πιο βίαιες λύσεις επί δράσης, γιατί τώρα πια ένα κεντρικό ρολάρισμα σημαίνει τρεις φορές κίνδυνος μέσα στο πρώτο τρίτο και τέταρτο του αγώνα. Η Pegula, στην ηλικία της, έχει δύο χρόνια δρόμο ακόμα μέχρι να τελειώσει τη θητεία της ως top-10 μόνιμα. Αν βάλουμε εκείνον από τώρα, τον φέρνουμε σαν τον αγοράκι που βγαίνει από την πρίζα κι ανάβει το γήπεδο. Τρία γκολ πρώτο χρόνο; Γιατί όχι, όταν μιλάμε για έναν παίκτη που η σεζόν του ήταν 0.85 γκολ ανά 90 λεπτά; Σε ομάδα σαν τη δική μας η απόδοση του κεντρικού εμπροσθόφυλλου μπαίνει μέσα στον υπολογισμό του xG—κι εκείνος πάνω στο δείγμα των δεκαπέντε τελευταίων αγώνων πέφτει στο 0.23 πάνω από το μέσο όρο της κατηγορίας. Μα το σημαντικότερο δεν είναι τα νούμερα· είναι ότι αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν χαρακτήρα που δεν προλαβαίνει καν να σκεφτεί πριν σκοράρει. Από τότε που η ομάδα πήρε το "δέντρο" στο σήμα της, μέχρι τώρα, αυτό που μας λείπει είναι εκείνο το τσούρμο παικτών που βγάζουν γκολ χωρίς αφορμή. Τα βγάζουν επειδή ξέρουν ότι όταν φοράνε τη φανέλα, εκείνος ο παλμός της πόλης πρέπει να χτυπάει τρεις φορές πάνω στο γκολ. Μην ανησυχείς για τον τζίρο—στην Αμερική τα εκατομμύρια τα βγάζουν εκείνοι οι ίδιοι από τις υπογραφές των νέων παικτών μέσα σε τρεις μήνες. Εμείς βάζουμε τον Αμερικάνο εκεί, βλέπουμε πώς αντιδρά η Pegula, κι αν τσίμπησε κι άλλος εκεί στους γείτονες το επόμενο πρωινό ξέρουμε ότι κάναμε σωστή κίνηση. Ρε φίλοι, η ιστορία δε γράφεται ποτέ στις σιγανές βδομάδες· γράφεται όταν κάποιος βάζει το πόδι στο αριστερό τέρμα, σηκώνει τα χέρια, κι όλο το γήπεδο καταλαβαίνει ότι εκείνες οι τρεις γκολ είναι πια γεγονός.

Πέρασαν τρεις εποχές στο γήπεδο πάνω από το οποίο γεννήθηκα κι ακόμα θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν χθες: η ομάδα είχε βγει 1-0 μέσα στη ζέστη του Ιουνίου, η Τζέσικα ήταν ένα κίτρινο κομμάτι αριστερά από το κέντρο κι εγώ, δεκατέσσερα χρόνια μαζί της στην κερκίδα, έβλεπα τον τερματοφύλακα αντίπαλου να στέκεται σαν αγάλμα κάθε φορά που εκείνος ο φίλος μου χτυπούσε κόρνερ. Τρεις φορές χτύπησε λάκκο μέσα σε τριάντα λεπτά και η μπάλα πήγαινε πάντα εκεί που ψάχνεις κι όχι εκεί που νομίζεις. Τρεις φορές γκολ. Μετά τον αγώνα τον είδα να κάνει μπουρλά, να δίνει αυτήν την αστείρευτη προσπάθεια στους συμπαίκτες του σα να ήταν κανονικός αγώνας το πρωινό — όχι πειραματική προπόνηση ενός φτερωτού Αμερικανού στα δεκαεννιά του. Καλά έκανες λοιπόν, DiaitisiaEidikos, να φέρνεις εκείνο το 0.85—γιατί όταν λέμε για έναν κεντρικό εμπροσθόφυλλο, αυτά είναι οι αριθμοί που μιλάνε αλλιώς από τους δικούς μας απολογισμούς των μικρών ομάδων στις Σέρρες. Αλλά να σου πω κάτι: αυτοί οι Αμερικάνοι φέρνουν μαζί τους όχι μόνο γκολ, φέρνουν μαζί τους μια νοοτροπία που κάνει τους συμπαίκτες να σου φαίνονται σαν υπεράνθρωποι μέχρι σήμερα. Εκείνο το βράδυ είχα δει έναν συμπαίκτη της Τζέσικας—κάποιον που ακόμα φοράει αυτήν την φανέλα—να βγαίνει από τον αγώνα σαν τελείωσε το πρώτο ημίχρονο γιατί είχε βγάλει τριάντα τρία χιλιόμετρα στο τρέξιμο. Μόνο που εκείνος δεν είναι Αμερικάνος, είναι δικός μας δουλευταράς. Κι όμως, όταν φοράνε οι Αμερικάνοι τη φανέλα, εκείνοι οι αριθμοί γίνονται τρεις φορές πιο βαρείς για τους αντιπάλους. Γιατί; Διότι εκείνοι οι Αμερικάνοι ξέρουν πως το γκολ δεν είναι αποτέλεσμα μιας μάχης δέκα παικτών—είναι αποτέλεσμα μιας προσωπικής απόφασης σαν εκείνες που πήρανε οι παλαιοί μουμπάσκετ μπογιατζήδες στο χιόνι. Εμένα όμως μου κάνει νευρό έναν άλλον λόγο. Θέλεις τρεις γκολ τον πρώτο χρόνο; Ωραία, είναι σαν να βάζεις στον καναπέ τρεις τσάντες με τσάι ζεστό όταν θέλεις ένα φλιτζάνι μόνον — διασκορπίζεται η ζέστη, υπάρχει κίνδυνος εγκαύματος στον πρώτο κόπο. Η ομάδα αυτή δεν είναι ακόμη εκεί· θέλει έναν χαρακτήρα σαν εκείνον του Αμερικάνου, ναι, αλλά πρώτα πρέπει να φέρουμε έναν σέντερ ημιάνδρου δίπλα στη Τζέσικα που να μην βγάζει γκολ επειδή έχει μεγάλο στόχο στον αέρα, αλλά επειδή έχει αυτόν τον παλμό εκεί που κάνει το γήπεδο να ανατριχιάζει. Πριν καν φέρουμε τον Αμερικάνο ας φέρουμε έναν σέντερ που καταλαβαίνει ότι οι τρίτες πάσες των δεκαετιών είναι θρύψαλα πια. Αλλιώς το ξέρω πως όλα θα τελειώσουν σα να βάζουμε ζάχαρη σε γάλα που είναι ήδη γλυκό — κάτι παραπάνω δε χρειάζεται, αλλά το αποτέλεσμα χάνει τις άλλες γεύσεις. Σε λίγες βδομάδες η ομάδα πάει στο αεροδρόμιο για το πρώτο εκτός έδρας φιλικό—κι εγώ θ’ ανέβω σ’ εκείνο το αεροπλάνο με μια μπλούζα "έντεκα γκολ το εικοσιτετράωρο" σταcki που φτιάξαμε στο γκαράζ μου. Αν εκείνο το αεροπλάνο φτάσει στη Στοκχόλμη χωρίς πάλι τρεις γκολ σαν τα παλιά μου βράδια του Νοτίου, τότε μου φτάνει—θα γράψω στον πρώτο Αμερικάνο λάθος παράγοντα πως εδώ η πόλη θέλει όχι εκατομμύρια, αλλά τρεις φορές πέντε λεπτά κενή ανάμεσα στους αντιπάλους.

μια φορά στην Πάτρα ένα βράδυ του Αυγούστου θυμάμαι σα χτες το γήπεδο σαν φούρνο... η ομάδα μας έκανε λάκκο παντού και μόνο που σήκωνε ο αέρας τις κόκκινες κουρτίνες βλέπαμε τον τερματοφύλακα αντίπαλου σα μούμια στη μέση της εστίας ενώ η Τζέσικα εκεί πάνω στο δωδέκατο χρόνο, δεκαέξι χρονών ακόμα, έκανε τρεις κόκκινες γυάλες σα νερό ψυχρό κάτω από τις μύτες όλων. τρία γκολ εκείνο το βράδυ, μέσα σα τρία καντήλια γύρω από μια αγία εικόνα, και κανείς δε μιλούσε για Αμερικάνους σέντερ — μιλούσαμε για την ίδια την πόλη που ζούσε πάνω στο γήπεδο. τώρα όμως εδώ που μιλούμε, ξέρετε τι έγινε εκείνο το τσιμπούκι των παλαιών γκρανμάστερ με τον Πέτρος; απέδειξε πως όποτε κάποιος πάει εκεί όπου δεν υπάρχουν αριθμοί, εκεί κάνει η ιστορία τη δουλειά της. θυμάμαι μια κουβέντα στις Σέρρες πριν χρόνια, κάποιος μιλούσε για έναν Αμερικάνο σέντερ που προπονούνταν σα ψάρι εκτός νερού — εκείνος τότε έκανε τρίτες πάσες σα ζόμπι στους δεκαπέντε χρόνους κι όχι γκολ σα σίδερο. σήμερα όμως γράφουν γι' αυτόν σαν τον επόμενο πρωταθλητή των γηπέδων, μόνο και μόνο επειδή φορά μια φανέλα διαφορετική. τους τελευταίους μήνες εδώ στις κουζίνες κάποιοι φίλοι λένε πως οι Αμερικάνοι έχουν πιάσει σταθερά πέντε αστέρια στον ουρανό της Pegula — εκείνοι που άλλοτε είχαν βάλει τσιμπούκι στον Πέτρο τώρα λένε πως αυτό το νέο αστέρι θα είναι ξεχωριστό. είναι σα να δίνεις σπίρτο σ' ένα σπίτι που χρόνια καίγεται μονάχα φεγγάρι — κάποια στιγμή η σπίθα θα πέσει εκεί που πρέπει. μπορεί όμως αυτή η φήμη να γίνει πραγματικότητα; βεβαίως, αλλά μόνο αν η ομάδα δε φοβάται εκείνες τις τρεις κόκκινες γραμμές γύρω από την εστία που δεν υπάρχουν ακόμα — εκείνες τις τρεις φορές που το γκολ κάνει τον αντίπαλο να νιώθει σα νάνος ανάμεσα στους γίγαντες. χρόνος τελικά θα δείξει αν αυτή η πόλη είναι έτοιμη να βγάλει έναν Αμερικανό χαρακτήρα μέσα από τις κόκκινες κουρτίνες της, όπως έκανε παλιά με τους δικούς της. μέχρι τότε ας κρατάμε ζεστό εκείνο το βράδυ της Πάτρας όπου τρία γκολ σκόρ δεν χρειάζονταν υπογραφές... χρειάζονταν μόνο φωτιά κάτω από τα πόδια.