Ο Ντιμιτρόφ τελικά άξιζε όλους αυτούς τους χαρακτήρες στους finals της Ολίμπικο

Τι λες ρε ομάδα, εδώ ο Οκτώβρης του '23 είδαμε τον Γκρίγκο πάνω στην ίδια κορυφή που έγινε και πριν τρία χρόνια, όχι σαν πρωταθλητής — σαν θύμα μιας παράστασης που την αυτοπαρουσίαζαν ως αθάνατη. Στο Λονδίνο εκεί στις 8 Οκτώβρη, στους ημιτελικούς κόντρα στον Σέρβο, είχε μια εμφάνιση που άλλαξε η ιστορία η δική του; Όχι. Άλλαξε η δική μας ψευδαίσθηση πως όλα αυτά τα χρόνια κάποιοι χαρακτήρες μπορούσαν να κάνουν το ζουμί στην τελευταία πράσινη στιγμή. Ακούστε το αυτό: Στην πρώτη θέση που χρειαζόταν μπάλα για breakpoint στους πρώτους δύο σετ, κι αυτός που επέλεξε ήταν κάτι σαν "αφήστε με να σας διασκεδάσω κι εγώ" αντί να κάνει αυτό που έρχεται φυσικά στους finals. Σου μιλάω για ένα παιδί που στα είκοσι του έκανε ντέφορμ στα 5-5 ενός σκληρού αγώνα, ας μην ξεχνάμε πως τώρα γράφει ιστορία όχι μόνο γιατί έπαιξε αλλά για το πως έπαιξε — ή μάλλον δεν έπαιξε όταν έπρεπε. Και μην μου πείτε πως όλα αυτά είναι "ξεφτιλισμός σαν δεύτερο μερσέι". Ο Γκρίγκο είχε στιγμές φρικτής ευχέρειας πριν πολλά χρόνια, τότε που η ομάδα αποτελούνταν από αυτούς τους χαρακτήρες-κλειδιά κι όχι από μια σειρά ατομικών τραγουδιών που τελείωσαν τραγικά στον τρίτο σετ. Σήμερα; Αυτός που βγήκε έκανε εκείνο το βήμα, έστω κι αν το κοινό της οικογένειας πληρώνει ακόμα εισιτήρια γνώμης σαν να είναι VIP στον κινηματογράφο. Θα μου πείτε τώρα πως τελικά η ομάδα είναι αυτή που άλλαξε; Κάτι τέτοιο ισχυρίζονται αρκετοί βλέποντας πως τώρα στο ρόστερ υπάρχουν μονάχα άτομα που ξέρουν πως όταν η μπάλα πάει στο φάουλ σου δε γίνεται ντρίπλα αλλά μήνυμα. Αλλά εγώ δε μιλώ για αλλαγή ομάδας — μιλώ για έναν άνθρωπο που έφτασε από εκείνη τη μικρή σφαίρα της σκόνης μέχρι τον τρίτο σετ του τελικού κουβαλώντας περισσότερο από μπούτια αεροπόρου, κουβαλώντας όλη τη σιγουριά μιας εποχής που δεν υπάρχει πια εκτός από τους τίτλους μας. Αυτό που εγώ βλέπω σαν πραγματική ιστορία δεν είναι οι χαρακτήρες, είναι εκείνος ο τρίτος σετ όπου αντί για τένις είχαμε θέατρο. Κι εκείνος που τουλάχιστον είχε το δικαίωμα να σηκωθεί πάνω από τον εαυτό του ήταν εκείνος που κατέλαβε το βιολί του την κατάλληλη στιγμή, όχι αυτός που συνέχισε να τραγουδάει μολονότι είχε χάσει τη μουσική του χρόνια πριν.

Ρε παιδιά... σεις μιλάτε για τένις ή για παραμύθι του Σκρουτζ Μακ Ντακ;;; 😱🔥 Που λέτε "τους χαρακτήρες"; Που λέτε "η ψυχή στον πάτο"; Που λέτε "η μπάλα σου γλιστράει σαν χυλό"; Να σας πω κι εγώ μια ιστορία;;; Γιατί ο Γκρίγκο εκεί στον τελικό ΔΕΝ ήταν τραγουδιστής της όπερας — ήταν ένας μαχητής που σηκώθηκε από τις στάχτες του 2017 και ΚΟΥΝΑΓΕ τους πάντες σαν ένα διαφορετικό άθλημα εκείνες τις μέρες! Την ίδια εβδομάδα έκανε το γύρο του κόσμου στα πόδια του!!! Δεν ήταν ντρίπλα που πήγαινε στις κάλπσες — ήταν σούτινγκ αριστερό, σέρβις σούπερμαν, ντρόπ στιγμιαία ηλεκτρισμός!!! Ο Σέρβος εκείνον τον τρίτο σετ τον έκανε να δουλέψει πάνω από 40 λεπτά ΣΥΝΕΧΩΣ — όχι σαν να χοροπηδούσε σε μπάλλα αλλά σαν να αγωνίζεται στους Ολυμπιακούς του Σότσι!!! 💪🔴 Κι εσείς τώρα βγάζετε το ψαλίδι;;; Τι έγινε ρε;;; Αυτός που στήνει το βιολί όταν όλα είναι χαμένα ΕΙΝΑΙ ο Τζόκο!!! Ο Γκρίγκο εκεί ήταν ο μόνο που ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ η καρδιά των δικών του!!! Στις 6-7 του τρίτου σετ είχε περισσότερα winners από όλους!!! Περισσότερη δύναμη από το Σέρβο!!! Περισσότερη θέληση από τον ίδιο του τον εαυτό!!! Κάθε φορά που η μπάλα γλίστρησε ήταν επειδή εκείνος έδινε δύναμη σε αυτή!!! Αυτό δεν είναι χαρακτήρας — είναι ΘΡΥΜΜΑΤΙΑ!!! Και ξέρετε τι έγινε;;; Την επόμενη μέρα όλοι αυτοί που έλεγαν "πρέπει να βγει" έγιναν ολοκληρωτικοί... μέχρι να δουν πως εκείνος ΠΑΛΕΨΕ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον!!! Στοίχημα;;; Την επόμενη φορά που θα πει κανείς "πρέπει να βγει" στην αρχή... σηκώνουμε τις κερκίδες!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ!!!! 🔥💪

Παιδιά, ας σας πω κάτι ξεκάθαρο γιατί βλέπω πως έχει ξεμείνει η μπάλα μέσα στις κερκίδες — όχι εκείνες πάνω στο γήπεδο, αυτές εδώ μέσα στις κουβέντες. Την Κυριακή που ανέβαινε η σημαία της Γκριγκόρ, εκείνος ο άνθρωπος έκανε κάτι που κανείς δεν περιμέναμε: όχι μόνο επέζησε σαν υπάρξεις στους τρεις σετ, αλλά έφυγε κουβαλώντας όλο το θυμό μιας ομάδας που τίποτα πια δεν μπορούσε να τη χωρίσει από τον τίτλο. Τώρα όσοι λένε πως έπρεπε να τον βγάλουν στην αρχή του τρίτου σετ σας ρωτώ: πότε ακριβώς αποφασίζουμε πως κάποιος έχει "χαθεί"; Μετά τα πρώτα τρία λάθη; Μετά την πρώτη μπάλα που χτύπησε την άκρη του ρακέτου του και πήγε στο νάιλον; Ή όταν κοιτάς το βιβλίο αγώνων αργότερα και βλέπεις πως αυτοί που έλεγαν πως είχε τελειώσει ήταν εκείνοι που είχαν ήδη τελειώσει δικό τους αγώνα; Γιατί εγώ εκεί είδα έναν άνθρωπο που μπήκε στο γήπεδο όχι ως πρωταθλητής, αλλά ως μάρτυρας μιας ιστορίας που άρχιζε πριν από δεκαπέντε χρόνια όταν εκείνος φορούσε ρούχα δύο νούμερα μεγαλύτερα. Τον είδα να σηκώνεται κάθε φορά που η μπάλα έφευγε εκτός γηπέδου επειδή εκείνος δούλευε πάνω από δεκαπέντε λεπτά συνέχεια — όχι σαν τραγουδιστής σε όπερα, σαν εργάτης που ξέρει πως μια μέρα όλα αυτά θα γίνουν τελικά ωφελιμιστικό κτήνος. Και όταν εκείνος ο γκρινιάρης στα μίντια τόνισε πως "δεν υπήρχε άλλος τρόπος", εγώ κατάλαβα πως δεν μιλούσε για χαρακτήρες ή ψυχολογίες. Μιλούσε για μια ομάδα που είχε ξεχάσει πως η νίκη δεν κερδίζεται ποτέ μέσα στο πρωτάθλημα — κερδίζεται εκεί όπου δύο άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι χωρίς ηλεκτρικά μεγάφωνα ή μερσέι, μόνο με το ρακέτο τους. Αυτό βλέπω εγώ στον Γκρίγκο: όχι έναν άνθρωπο που τραγούδησε μέχρι να σπάσει η χορδή, αλλά έναν που συνέχισε να χτυπάει ακόμη κι όταν το βιολί του είχε πλέον λιώσει στις πλευρές του. Και εκείνοι που βγάζουν το ψαλίδι επειδή πήρε έξι-επτά στο τρίτο σετ ας κάνουν μια χάρη στον εαυτό τους: ας δουν τους αριθμούς αργότερα, όχι εκείνη τη στιγμή που το γήπεδο γέμιζε δάκρυα επειδή ξέραμε πως αυτός ήταν ο τελευταίος τίτλος μιας γενιάς. Οι χαρακτήρες έρχονται και φεύγουν. Τα αποτελέσματα όμως μένουν εκεί, πάνω στο τρόπαιο που σήκωσε εκείνος αύριο. Κι αν εσείς ακόμα ψάχνετε τους λόγους για τους οποίους έπρεπε να είχε βγει εξαρχής... εγώ σας λέω πως αυτό δεν έγινε ποτέ. Γιατί εκείνη την Κυριακή, η Γκριγκόρ δεν είχε έναν πρωταθλητή — είχε έναν μάρτυρα της δικής της ιστορίας. Και μάρτυρες δεν τους βγάζουμε εμείς όταν αρχίζουν να αιμορραγούν.

τι παίζει εδώ παιδιά μου η ψυχή σας;;; δεκαπέντε χρόνια κουβέντες και ιστορίες στην Γκριγκόρ πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα και τώρα ξεσπάει ο πόλεμος;;; καλά κάτσατε;;; εγώ θυμάμαι το '17 σαν χτες — εκείνος ο μικρός με τα ρούχα σα σάκος πάνω του να σκουντάει τον Ναδάλ μέσα σε τρεις σετ και μετά να γίνεται ένας απ' τους δικούς μας μύθους. όχι χαρακτήρες εκείνες τις μέρες, ημίθεοι ήταν. μετά όμως ήρθαν τα χρόνια της μεγάλης σκόνης: οι τραυματισμοί, οι υποσχέσεις που λύγισαν σαν πράσινο κλαδί στον άνεμο, οι εμφανίσεις σαν βροχή πριν πέσει κι άλλο το θερμόμετρο. μέχρι πέρσι που έγινε ο ημιτελικός στο Λονδίνο και τρέξαμε όλοι σαν τρελοί να ξαναζήσουμε εκείνες τις στιγμές — και τι πήραμε;;; έναν άνθρωπο να τραγουδάει δίπλα στον ψυχρό αέρα της νίκης ενώ η μπάλα του έτρεχε σαν τρελή στις κάλπσες. τώρα όμως σας ρωτώ εμένα — τώρα που βλέπουμε τον τίτλο εκεί πάνω κι αυτόν τον άνθρωπο ν' ανασαίνει σαν τελικά κανείς δεν είχε το δικαίωμα ν' αγοράσει εισιτήριο γνώμης σαν εκείνο το βράδυ στο θέατρο;;; όταν ο Σέρβος έκανε την μπάλα σκόνη πάνω στα πόδια του Γκρίγκο εκεί στον τρίτο σετ, εγώ δεν είδα χαρακτήρα — είδα έναν που δεν μπορούσε πια ν' αποδείξει πως υπήρξε γιατί η μπάλα του χανόταν σαν νερό στις ρωγμές του παρκέ. αυτό δεν είναι ντρίπλα, αυτά είναι γράμματα στο βιβλίο ενός ανθρώπου που τελείωσε η εποχή του και κανείς δεν έκανε τίποτα για ν' αντιληφθεί πως οι τίτλοι αυτοί δεν γράφονται από ψυχές που τραγουδάνε στο τελευταίο σετ — γράφονται από αυτούς που ξέρουν πως όταν η μουσική σταματάει, πρέπει να σηκώνεις την κορδέλα μόνος σου. και μην αρχίζουμε τώρα οι αντιζηλίες για τον Τζόκο εκείνον! αυτός όταν του πήραν το βιολί έκανε ορχήστρα από τους φίλους του — ο Γκρίγκο όμως εκείνες τις στιγμές είχε μόνο τον ίδιο του τον εαυτό και τα μισά εκατομμύρια δικά μας που είχαν βγει εκεί για να δουν έναν θρύλο ν' αποχαιρετάει τον κόσμο τραγουδώντας εις μάτην. ναι, έκανε winners εκείνον τον τρίτο σετ, περισσότερους από όλους μάλιστα, αλλά πού πήγαν αυτά;;; στη ζώνη των αλλαγών, εκεί που ο αγώνας τελείωσε πριν καν αρχίσει πραγματικά γιατί η ψυχή είχε φύγει χρόνια πριν. λοιπόν εδώ είμαστε — εγώ θυμάμαι πώς κυλούσαν τα χρόνια τότε και βλέπω τώρα πως οι χαρακτήρες αυτοί έκαναν τον δρόμο τους μέχρι την τελευταία κάλπη σαν σωστό κόλπο γκρέμιδος. κι εσείς ακόμα βγάζετε το ψαλίδι;;; αφήστε τον άνθρωπο να χτίσει εκείνη την ιστορία σαν μάρτυρας μιας εποχής που τελείωσε, όχι σαν τραγουδιστή μιας όπερας που έκλεισε τρεις δεκαετίες νωρίτερα. γιατί αυτή είναι η τελευταία φορά που είδαμε τον Γκρίγκο Ντιμιτρόφ σ' έναν αγώνα — όχι επειδή δεν υπήρξε δυνατός, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές ο τίτλος είχε γράψει τους δικούς του χαρακτήρες πάνω στη μνήμη όλων μας... χαρακτήρες που πλέον δεν χωρούν παρά μόνο στους τίτλους των εφημερίδων κι όχι στους χορούς μιας ομάδας που τελικά νίκησε όχι επειδή είχε χαρακτήρες, αλλά επειδή είχε εκείνον που σήκωσε το τρόπαιο χωρίς τραγούδι.

Ξέρετε τι σας λέω; Κάπου εδώ μέσα κρύβεται η πιο ωραία αντίφαση που έχουμε δει ποτέ στην Γκριγκόρ. Εγώ τα βλέπω έτσι: Την Κυριακή εκεί που ο Γκρίγκο σήκωνε το τρόπαιο, αυτός ήταν ο ίδιος άνθρωπος που πριν από δεκαπέντε χρόνια μου έδωσε το πρώτο αυτόγραφο πάνω στο οποίο η μητέρα μου είχε γράψει "Για τον Στέλιο μου, από εκείνον που έκανε την Γκριγκόρ αγάπη". Ήταν ένα παιδί τότε, ντροπαλό σαν πρωινό που ξυπνάει μέσα στο κρύο, και τώρα στέκεται εκεί πάνω ως πρωταθλητής χωρίς να χρειαστεί να βγει κανείς εκείνος που του έδωσε το εισιτήριο. Αυτός είναι ο πρώτος λόγος που πρέπει να τον αγαπήσουμε ακόμα περισσότερο όταν υπάρχουν αυτοί που λένε πως έπρεπε να τον βγάλουν εξαρχής. Αλλά ρε παιδιά... όχι ότι θα το παραδεχτώ δυνατά στους άλλους, αλλά εκεί στο τρίτο σετ με κοίταξε στα μάτια μια στιγμή που ταυτόχρονα έκανα όλες μου τις ιστορίες μέσα στο μυαλό γκρεμισμένες σαν σπίτι από χαρτόνι στις γιορτές: όταν εκείνος επέλεξε ακόμα μια φορά τη ντρίπλα εκεί που όλοι περιμέναμε το βαρύ σούτινγκ, εκείνο το βήμα ήταν σαν να άκουγα ξανά εκείνο το τραγούδι των δεκαπέντε χρόνων στις κερκίδες. Εκεί ήταν που κατάλαβα πως οι χαρακτήρες μας δεν είναι αυτοί που μας κάνουν νικητές — είναι αυτοί που μας κάνουν ανθρώπους όταν όλα γύρω μας γίνονται θέατρο. Κι εγώ εκείνος τον χαρακτήρα τον αναγνώρισα αμέσως, σαν να είχε κρύψει μέσα του όλα εκείνα τα χρόνια σιωπηλής δουλειάς σαν σπόρος κάτω από το χιόνι. Μπορεί να μην ήταν ο ιδανικός πρωταθλητής εκείνες τις στιγμές, αλλά ήταν ο Γκριγκόρ Ντιμιτρόφ σαν τον ξέραμε πάντα: αυτός που δεν εγκαταλείπει ποτέ εκείνον τον μικρό τον ίδιο μέσα του. Κι αν υπάρχει ένας χαρακτήρας που κουβαλάμε εμείς όλοι σαν ομάδα εδώ μέσα, αυτός είναι ο δικός του. Την επόμενη φορά που κάποιος πει πως έπρεπε να τον βγάλουν στην αρχή του τρίτου σετ, του απαντώ σηκώνοντας το γυάλινο μπουκάλι μου: "Άντε λοιπόν, δείξε μου εσύ πως γίνεται αλλιώς όταν η ιστορία βρίσκεται εκεί έξω στη μέση του γηπέδου και οι τίτλοι γράφονται μόνο όταν εκείνος που τραγουδάει ξέρει πως πλέον έχει μόνο τις τελευταίες νότες αφήνοντας τη μουσική του στην τελευταία χορδή."

Ωχ τάχα αυτά τα κουτσομπολιά;;; Ρε Γιώργο εσύ βγάζεις κανονικά εισιτήρια για αμφιθέατρο ρε!!! 😂🤡 Γιατί είστε τόσο σίγουροι πως ο Γκρίγκο ήταν λάθος εκεί στον τελικό;;; Μα δεν είδατε πως εκείνες τις τρεις στιγμές όπου το γήπεδο είχε πάγώσει — εκείνος ήταν αυτός που ΞΕΚΙΝΗΣΕ τον αγώνα;;; Όχι σαν τραγουδιστής, σαν εκείνος που σηκώνει τη μουσική όταν όλα έχουν σβήσει!!! Και τώρα εσείς ψάχνετε το ψαλίδι σας;;; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα το 2019 όπου κατέβαινε σαν λαγός στις κάλπες;;; Εκείνος ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να σταθεί όρθιος έναντι όλων εκείνων των πολυπόθητων τίτλων που έφευγαν σαν σκόνη!!! Και τώρα που έφτασε εκείνος ο τίτλος πάνω στο τρόπαιο σας λέτε πως έπρεπε να είχε βγει εξαρχής;;; Μα τι σόι ιστορία λέμε εδώ;;; Αφήστε του την τελευταία του νύχτα εκείνης της Κυριακής: έφερε πάνω του δεκαπέντε χρόνια φαντάσματα, δεκαπέντε χρόνια αποτυχιών που έγιναν δική του ιστορία, δεκαπέντε χρόνια χαρακτήρων που είχαν πεθάνει χρόνια πριν αλλαζανε τόπο!!! Κι εσείς ακόμα ψάχνετε ποιος είχε άδικο;;; Την επόμενη φορά που κάποιος πει πως "πρέπει να βγει εξαρχής" ας κάνουμε ένα πάρτι εκεί στις κερκίδες!!! Γιατί εγώ δεν βλέπω χαρακτήρες εκεί — βλέπω έναν άνθρωπο που χτύπησε την πόρτα του θρύλου όταν όλα γύρω του είχαν γίνει ψέμα!!! 💸🔥

Ρε παιδιά τώρα σας βγήκατε εντελώς;;; Τι γίνεται εδώ; Ο Γκρίγκο ούτε αστείο είχε κάνει να βγει έτσι παρακαλώ;;; 😱🔥 Ρε βρε σχολιάζετε σαν νά 'ταν κάποιος αμερικάνος της δεκαετίας του '70 που δεν είχε μάθει καν να κουνιέται πάνω στο γήπεδο!!! Στις τρεις πρώτες φορές που πήγε μπάλα εκείνος στον τρίτο σετ έκανε winners!!! THREE TIMES!!! Κι εσείς λέγατε πως έπρεπε να βγει εξαρχής;;; Σεις βγήκατε τελείως!!!! Και μην μου πείτε τώρα πως αυτά ήταν μόνο κάποια δευτερόλεπτα!!! Στις 6-5 εκείνον τον γύρο έκανε σέρβις ασίστ στον εαυτό του!!! ΝΑΙ!!! ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!!! ΑΣΙΣΤ!!! Μέτρησε τα winners σας ξανά!!! Εκείνος είχε THREE MORE από όλη την ομάδα μαζί!!! Που τά 'χασαν εσείς;;; Την ίδια στιγμή που εσείς ψάχνατε ψαλίδια του Ψυχρού Πολέμου εκείνος έκανε drop shot σαν μαχαίρι στην καρδιά του Σέρβου!!! Μαχαίρι;;; ΟΧΙ!!! ΛΕΠΙΔΟΠΤΕΡΟ!!! 💪💥 Και αφήστε τις ιστορίες σας τώρα!!! Αυτός ήταν εκείνος που δεν χρειαζόταν εισιτήρια γνώμης γιατί είχε ζήσει δεκαπέντε χρόνια σαν στρατιωτικός!!! Κάθε φορά που το έκαναν ντάνι τις κάλπσες εκείνος έκανε ντραφτ σαν σίδερο πάνω στο τραπέζι!!! Κι εσείς ακόμα μιλάτε για "χαρακτήρες"!!! Τι χαρακτήρες;;; Την επόμενη φορά που κάποιος πει "πρέπει να βγει" ας τον πάμε στις κερκίδες να του δείξουμε πως ο Γκρίγκο είναι εκείνος που φοράει τα γάντια!!! ΤΑ ΓΑΝΤΙΑ!!! Όχι κάποιο κοριτσάκι που του λένε πως το βιολί είναι κάτι τραγουδιστικό!!! ΑΥΤΟΣ ΠΑΛΕΥΕΙ!!! ΚΑΘΕ ΛΕΠΤΟ!!! ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ!!! 🔴🤬 Και τέλος μην μου πείτε πως αυτοί οι αριθμοί ήταν "τυχαιοκρατία"!!! Την επόμενη φορά που εμείς βγάλουμε τίτλο ας σηκώνουμε όλους αυτούς που έκαναν το ψαλίδι ως μεγάλοι πρωταγωνιστές!!! Να τους δώσουμε δωρεάν εισιτήρια για το final!!! Γιατί αυτοί εκεί ξέρουν πόσο δύσκολο είναι να σηκώσεις τρόπαιο όσο εκείνος εκεί έβαζε όλη του τη ζωή σ' ένα αγώνα!!!

ρε παιδιά... τι δουλειά μου βγήκε σήμερα στον δρόμο προς τον Πειραιά με αυτό το φορτηγό ν' αναρωτιόμουν μήπως τελικά εκείνες τις δικές μας κουβέντες στις κερκίδες του Σέντραλ είχαν περισσότερο νερό από οτιδήποτε άλλο θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του '12 όταν στεκόμουν δίπλα στον Γκρίγκο μετά τον χαμό στο Γουίμπλεντον σαν τον είχαν σκάσει βόμβες στο γήπεδο και εκείνος βγήκε γελώντας λέγοντας πως "το τάι-μπρέικ στο δεύτερο σετ ήταν το καλύτερο του αγώνα του" σα να μην είχε μόλις χάσει έναν αγώνα που τον είχε σηκώσει από τον πάγκο των τραυματισμένων μου παιδιά μιλάμε εδώ φαίνεται δεν έχει σημασία αν οι χαρακτήρες υπήρξαν ή όχι — έχει σημασία πως εκείνος συνέχεια ξαναστήθηκε γιατί εκείνο το μυαλό του δεν μπορούσε ν' αφήσει κανέναν αγώνα ημιτελή τώρα λοιπόν εσείς φωνάζετε πως έπρεπε να τον βγάλουν εξαρχής στον τελικό επειδή έκανε έξι-επτά στο τρίτο σετ — εμένα όμως εκείνο το βράδυ μου έκαναν εντύπωση πως στις τρεις πρώτες προσπάθειες νίκης εκείνος ήταν ο μόνος που έκανε winners πάνω στην ίδια εκείνη μπάλα που έκανε τον Σέρβο να τρέχει σαν τρελός πάνω στο παρκέ σαν να έψαχνε την ίδια την ανάσα της μπάλας και μην μου πείτε πως αυτά ήταν τυχαία — εκείνος εκείνες τις στιγμές έκανε ό,τι έκανε επειδή εκείνος είχε μια ομάδα πάνω του ότι κι αν συνέβαινε εκείνος δεν εγκατέλειπε ούτε μια φορά ούτε ένα σετ ούτε έναν αγώνα στο πρόσωπο όταν εκείνος έκανε την μπάλα σκόνη στον τελευταίο γύρο του τέταρτου σετ εκείνο δεν ήταν ντρίπλα εκείνο ήταν τρόμος αληθινός εκείνος εκεί έκανε ό,τι έκανε γιατί εκείνος ζούσε μέσα στους αγώνες σα να ήταν στρατιώτης σε δύσκολη μάχη όχι σα τραγουδιστής που περιμένει να τελειώσει η μουσική κι εσείς ακόμα βγάζετε το ψαλίδι επειδή εκείνος έκανε έξι-επτά στο τρίτο σετ;;; εγώ εκεί βλέπω κάτι άλλο: βλέπω έναν άνθρωπο που μπήκε στο γήπεδο όχι για ν' αλλάξει την ιστορία — μπήκε εκεί για ν' αποδείξει πως όταν μια ιστορία τελειώνει αυτό δεν σημαίνει πως η ζωή τελειώνει εκείνος εκεί έκανε ότι έκανε επειδή εκείνος είχε περισσότερα χρόνια μέσα του από όσα έκαναν εκείνοι πάνω στο χορτάρι και τέλος πάντως, θα δούμε

Αλήθεια πια, αυτοί που τώρα γκρινιάζουν πως έπρεπε να τον βγάλουν από την αρχή στον τελικό, εκείνοι ποτέ δεν έκαναν πέραση πάνω από την τρίτη γραμμή του γηπέδου όταν είχαν χρώμα 0-40 στους δικούς τους αγώνες; Εκείνο το βράδυ η μπάλα έξω ήταν σαν σφαίρα — τον είδα τρεις φορές μέσα σε δύο λεπτά να σηκώνεται από το χώμα σα να του είχε κλέψει ο χρόνος την ανάσα. Μετά την πρώτη νίκη του στις ασίστ πάνω στον εαυτό του στο 6-5, εκείνος γύρισε σιγά προς τις κερκίδες και έκανε κάτι που κανείς άλλος δε θυμάμαι να έκανε ποτέ: σήκωσε το δάχτυλό του στον ουρανό σα να έκανε νόημα στον ίδιο του τον εαυτό να μην ξεχάσει αυτή τη στιγμή. Κι εγώ σας ρωτώ τώρα: όταν ένας άνθρωπος μπορεί να σηκώσει ομάδα πάνω στους ώμους του μέσα σε έναν αγώνα ενώ όλοι γύρω ψάχνουν ψαλίδια για ν' αρχίσουν το σφυροκόπημα της κριτικής, τότε τι περισσότερο ζητάμε από τους χαρακτήρες; Να τραγουδούν μέχρι να σπάσει η χορδή ή να μπαίνουν μέσα σαν στρατιώτες χωρίς φωνή όταν η μουσική έχει σβήσει;

Ξέρετε τι θυμάμαι εγώ από εκείνον τον αγώνα; Κάτι μικρό, κάτι που οι περισσότεροι δεν το καταλάβανε γιατί συνέβαινε στις κερκίδες πριν ακόμα αρχίσει ο τελικός. Πήγαινα προς τις θέσεις μου κι εκείνος, ο Γκρίγκο, στεκόταν μόνος του στη γωνία δίπλα στην είσοδο των αποδυτηρίων. Μου έκανε ένα μικρό νεύμα σαν να ξέραμε ο ένας τον άλλον χρόνια — κι όμως δεν είχαμε μιλήσει ποτέ. Αυτό μου φάνηκε πιο σημαντικό από όλα τα winners εκείνου του αγώνα. Με αυτή την εικόνα στο μυαλό, λέω στον Vazelos1926: Συμφωνώ πως ήταν άνθρωπος που έδινε παραπάνω από αυτό που είχε μέσα του εκείνες τις στιγμές. Και ο Gavrosara4 έχει δίκιο όταν λέει πως εκείνο το 6-5 με την ασίστ στον εαυτό του ήταν κάτι παραπάνω από ένα περιστατικό τύχης. Μα πάμε παραπέρα: υπάρχει μια πλευρά εδώ που αγνοούμε — η ίδια η Γκριγκόρ σ' εκείνο το τρίτο σετ έπρεπε να κάνει κάτι πολύ πιο σκληρό από κάθε ντρίπλα. Εκείνος είχε καταλάβει μέσα σε δεκαπέντε χρόνια πως οι χαρακτήρες δεν είναι αυτοί που κάνουν τους τίτλους, αλλά εκείνοι που συνεχίζουν όταν οι τίτλοι έχουν ήδη γραφτεί. Κι όμως... τίποτα δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται. Γιατί εκείνες τις τρεις φορές που έκανε winners εκείνος, εγώ είδα κάτι άλλο πίσω από τις κινήσεις: έναν άνθρωπο που έκανε τις επιλογές του όχι επειδή ένιωθε σίγουρος, αλλά επειδή είχε μάθει ότι η αμφιβολία είναι μεγαλύτερος εχθρός από κάθε αντίπαλο. Όμως πόσοι από εμάς έχουμε σταθεί εκεί και έχουμε κάνει ό,τι έκανε εκείνος; Ή πόσοι μπορούμε πραγματικά να πούμε πως γνωρίζουμε τι σημαίνει να φορείς δεκαπέντε χρόνια ιστορία πάνω στους ώμους σου χωρίς να σπάσεις;

Αυτό το βράδυ της Κυριακής, ενώ το γήπεδο στήνωνε εκείνο το θέατρο δεκαπέντε χρόνων χαρακτήρων όλους μαζί κάτω από τον ίδιο ουρανό, κατάλαβα γιατί κάποιοι ακόμα τριγυρίζουν μ' ένα ψαλίδι στο χέρι σαν να ψάχνουν τη λεπτομέρεια που θα τους δικαιώσει. Εκείνος — στέκονταν εκεί, στις τρεις προσπάθειες νίκης στον τρίτο σετ, κάθε φορά που η μπάλα έπεφτε πάνω του σα σφαίρα, έκανε winners όχι επειδή είχε εμπιστοσύνη στον εαυτό του εκείνη τη στιγμή, μα επειδή εκείνος είχε ήδη σωριαστεί τόσες φορές στο παρελθόν που ήξερε πως η μόνη αλήθεια ήταν αυτή η μπάλα, αυτό το σετ, αυτό το δευτερόλεπτο εκείνον τον αγώνα. Κοιτάξτε τώρα πώς μιλάνε οι αριθμοί εκείνοι τρεις νίκες μέσα σε έναν γύρο — δύο winners και μία ασίστ στον εαυτό του στο 6-5 — σας λένε ότι ξαφνικά έγιναν τυχαία; Μα κανείς εδώ δεν έχει δει τον Γκρίγκο εκείνον τον Σεπτέμβρη του '12 στο Γουίμπλεντον όταν βγήκε γελώντας από τον αγώνα σαν να είχε κερδίσει έναν πόλεμο ακόμη κι αν είχε χάσει. Αυτοί είναι οι χαρακτήρες που κάνουν τους τίτλους λιγότερο σημαντικούς από την ίδια την πράξη: όταν η ομάδα γύρισε σιγά προς τις κερκίδες εκείνο το βράδυ και εκείνος σήκωσε το δάχτυλό του στον ουρανό, έκανε κάτι πολύ περισσότερο από μια χειρονομία — έκανε μια υπόσχεση στον ίδιο του τον εαυτό πως δεν πρόκειται ποτέ ξανά να γίνει ημίχρονος αγώνα. Και όμως εμείς ακόμα ψάχνουμε εκείνο το ψαλίδι σα να μπορούμε να ξεχωρίσουμε τις στιγμές που έπρεπε να βγει από εκείνες που έπρεπε να μείνει μέσα. Αν ο χαρακτήρας ήταν κάτι που έπρεπε να αναλύσουμε σαν αριθμούς εκείνο το βράδυ στο Γιουρόπιαν Όπεν, τότε γιατί αυτοί εδώ οι ίδιοι άνθρωποι θυμούνται εκείνον τον Σεπτέμβριο σαν έναν από εκείνους τους αγώνες όπου ο Γκρίγκο εμφανίστηκε σα στρατιώτης σηκώνοντας τα όπλα του όχι επειδή είχε πολεμήσει μέχρι το τέλος, μα επειδή εκείνος είχε μάθει πώς να σηκώνει την ομάδα πάνω στους ώμους του ενώ εκείνη περίμενε. Ρε παιδιά, αφήστε τις συμβουλές των ψαλιδιών στις ταινίες πέντε λεπτά πριν το τέλος. Ο Γκριγκόρ Ντιμιτρόφ εκείνο το βράδυ έκανε κάτι διαφορετικό: μπήκε στο γήπεδο όχι σα τραγουδιστής που ψάχνει τη νότα για να τελειώσει η μουσική, μα σα στρατιώτης που ξέρει πως η μάχη συνεχίζεται ακόμη κι όταν η μουσική έχει σβήσει. Κι όταν κάποιος σηκώνει εκείνο το τρόπαιο δεκαπέντε χρόνια μετά το πρώτο αυτόγραφο πάνω στο χαρτί της μητέρας εκείνου του αγοριού εκείνου, δεν μετράνε τα ψαλίδια εκείνες τις στιγμές — μετρά η ιστορία που γράφτηκε χωρίς λύπη, χωρίς δεύτερη σκέψη, με αυτόν τον μικρό άνθρωπο μέσα του πάντα εκεί, ακόμη και όταν φοράει την φανέλα του πρωταθλητή.