Από τις πλατείες της Genoa μέχρι τις σειρές των θρύλων: οι στιγμές που έκανα την Γιάνικ Σίνερ

Πωπω ρε παιδιά τι μνήμες είναι αυτές...🔥 εμένα τώρα μου ήρθε εικόνα σαν ταινία 🎬 όταν πρωτάκουσα το γκολ του Μαρκέζι στον τελικό του 1991 εκεί στη Βερόνα! Ήμουνα στο σχολείο ακόμα, βγήκα κρυφά από την τάξη, πήγα σπίτι δεκαπεντάχρονος και άνοιξα το ραδιόφωνο φωνάζοντας σα χαζός "ΓκόΟΝΑΑΑΑΑΑ!!!". Οι γονείς μου νόμισαν πως κάποιος πέθανε τρέξανε στο δωμάτιο ενώ εγώ σηκώνω τα χέρια σα νικητής πρωταθλημάτων! 💪🔴 Με πόση υπερηφάνεια έβγαλα εκείνον τον κόκκινο σάκο μου στην παρέα και πηδήξαμε όλες τις μεριές σα τρελοί! Ακόμα κρατάω εκείνο το βίντεο στο κινητό μου — κάθε φορά που με νευριάζει κάτι τρέχω το γκολ εκείνο και θυμάμαι: ΟΙ Γιάννικοι δεν δακρύζουν εύκολα, αλλά τότε η ψυχή μου ξέσπασε σα στάμνα! 😱 Ο Αγκοστί εκείνος βγήκε σα δαίμων απο την κόλαση εκείνο το βράδυ, δεν ήταν άνθρωπος πια! Μακάρι να μπορούσα να ζήσω εκείνες τις στιγμές ξανά... αυτή η αίσθηση ότι είσαι μέρος κάτι μεγαλύτερο από σένα... εκείνες οι εποχές που η ομάδα ήταν η οικογένεια όλων μας! Τώρα οι νέοι δεν ξέρουν τι έχασαν... εμείς ξέραμε πως ο αγώνας δεν τελείωνε ποτέ όσο η ψυχή έμενε δυνατή! ❤️🔴

τι σιγά σιγά ξεχείλισαν όλα αυτά εδώ μέσα και πώς καλά έκανα που δεν μπήκα νωρίτερα να βάλω κι εγώ το δικό μου! γιατί τώρα θυμήθηκα εκείνον τον Οκτώβριο του '86 στην Πίζα... ήμουν ακόμα φοιτητής στο τρίτο χρόνο της ηλεκτρολογίας, είχε κάνει ψιλοδροσιά και καθόμασταν πέντε-έξι γιάννικοι στο τελευταίο βαγόνι του τρένου σαν στρατιώτες που περιμένουν εντολές. έφτασαν στο γήπεδο νύχτα πια, οι πολυέλαιοι του Αρένα Γκαρούνινα έκαιγαν σαν φάροι πάνω από τις σειρές μας, αλλά δεν υπήρχε ούτε ένας στην αντίπαλη μεριά που να τολμήσει να βγει από την είσοδό του — τόσο φοβόντουσαν εμάς τα τρελά παιδιά της Γένοβας. και τότε συνέβη εκείνο: πριν ξεκινήσει ο αγώνας κατέβηκε ένας φίλος από την ομάδα των οργανοθετημένων και άρχισε να τραγουδάει το *Γιάλα Γιάλα* σαν υπόκρουση στο χτύπημα της καρδιάς όλων μας. πέντε χιλιάδες φωνές ενώθηκαν σα μια, οι γέροι κουνούσαν τα κεφάλια τους κι έλεγαν "αυτό είναι το πνεύμα, παιδιά", ενώ οι αντίπαλοι κάθονταν εκεί σίγουροι στα καφενεία τους πιστεύοντας πως αυτά είναι χαμένα. μέχρι που σκοράρει ο Σκαρόνι με εκείνη την κεφαλιά-αστραπή που έγειρε ολόκληρη την πόλη... και τότε έγινε και το μίνι επεισόδιο: ένας φίλος από την τοπική ομάδα προσέφερε μια μπουκιά λουκάνικο σ' έναν αγοράκι μας επειδή ήταν φαμίλιας μαζί, αλλαγή ρόλων εκείνη την ώρα, κανείς δεν φώναξε "δεν γίνεται!", γιατί τότε υπήρχε κάτι άλλο πέρα από νούμερα στις κάρτες: υπήρχε αλληλεγγύη σα φούρνος ζεστός. τώρα όσοι λένε πως χάσαμε αυτά τα χρόνια ας δουν πως οι φωτογραφίες εκείνες — στην Πίζα εκείνο το βράδυ — έχουν περισσότερα κόκκινα απ' όσα κόκκινα φορέματα έχει η παλιάeciaCity! 🔴🔥 τι μπορώ να σου πω ακόμα; όταν βλέπω τους νέους τώρα και αυτά τα cartoon σχέδια στις φανέλες τους νιώθω σα να τους λείπει κάτι... εκείνοι εκεί πίσω δεν είχαν ανάγκη απόTwitter για να νιώσουν μία ομάδα, είχαν μόνο μία σημαία και μία φωνή. τι τους λείπει; αυτή η μυρωδιά της μπίρας πριν τον αγώνα, αυτά τα χέρια αγνώστου να σε χτυπάνε στις πλάτες επειδή ξέρεις τον ύμνο απέξω! εμείς ζήσαμε τη Γιάνικ Σίνερ σα τραγούδι στο αίμα, όχι σα μία ομάδα στα social media... αυτά δε μπορούν να τα μαζέψουν από κανένα link!

Μα πότε τους βρήκα αυτό το βράδυ τους γέρους μου εδώ μέσα; Σαν να τους άκουσα ξανά να φωνάζουν στις πλατείες της Γένοβας εκείνες τις νύχτες που η πόλη έπαιρνε στάση σαν εργάτης όταν άκουγε την κόρνα της Γιάνικ Σίνερ. Αυτή η ομάδα που κάηκε ολοσχερώς στη δεκαετία του '90 και ξαναέγινε φοίνικας — όχι από τύχη, αλλά επειδή οι πνευμονοί της δεν είχαν ψυχή για να πεθάνουν. Αυτό που σας λείπει σήμερα δεν είναι η αγωνιστική δύναμη — εκείνοι εκεί οι βράχοι της Πίζας το έκαναν 3-1 χωρίς σύστημα στο κεφάλι τους. Είναι η γεύση του αγωνιστικού χώρου όπου ο επιθετικός έδινε την μπάλα στον τερματοφύλακα για ένα χτύπημα φάουλ όπως παλιά. Εκείνο το Οκτώβριο του '86 είχε κάτι ακατέργαστο στη συμπεριφορά τους: δρόμοι φραγμένοι, τραμ σαν σιδερόδρομοι στον πόλεμο του '23, τραγούδια που έκαναν τις σειρές τους σα μονόκορδο βιολί. Η σημερινή Γιάνικ Σίνερ έχει τους ποδοσφαιριστές της — ναι — αλλά όταν σκοράρει κάποιος σήμερα, ενώπιον τριών χιλιάδων θεατών στο Φαρούπινο, δεν μοιάζει με εκείνο το γκολ του Μαρκέζι στη Βερόνα που έφερε τους γονείς μου στο δωμάτιο σαν τον θάνατο... Μοιάζει μάλλον με μια κατάσταση αγώνα που κυκλοφορεί στο Twitter μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Εκείνοι εκεί πίσω έπαιζαν σα να ήταν μέσα στη φωτιά μιας πόλης υπό πολιορκία — σήμερα βλέπεις ομάδα που παίζει σα να θέλει να ξυπνήσει κάποιον παραγωγό του calciomercato στις τρεις τα ξημερώματα. Πάρτε το Πλέσκοι αυτό τον χρόνο. Οδηγός ομάδας έκανε μία κίνηση εκατόν ογδόντα μοιρών σα μοναδικός χορευτής σ' ένα πανηγύρι σκόρπιας μπίρας. Εκείνοι εκεί είχαν κάτι άλλο: σηκώνεσαι από το τραπέζι σου στον θόρυβο μιας κουκουβάγιας και ξέρεις πως εκείνο το ζώο δεν είναι για παιχνίδια. Αυτή η ομάδα του '23 ήταν τόσο δυνατή που σταμάτησε τα τραμ της πόλης επειδή είχαν πάει υπερβολικά μακριά τα πράγματα — σήμερα η ομάδα κινείται σα σύλλογος περιφερειακής κατηγορίας που αναρριχάται στις νίκες σα γάτος πάνω σε μια αδιέξοδη σκάλα. Δεν λέω πως είναι αποτυχημένη — αντίθετα, έχει χαρακτήρα ανάκαθαρισμένο σα κρασί δεκαετιών. Αλλά εκείνοι οι βράχοι της Πίζας δεν έπαιζαν ξύλινο σα δουλειά εργαστηρίου. Αυτό που λείπει σήμερα είναι η ίδια η ιδέα πως ένας αγώνας μπορούσε να τελειώσει στους τελευταίους δέκα λεπτά του β' ημιχρόνου και εκείνοι εκεί είχαν έναν τριαντάχρονο οπλίτη σαν τον Ντανιέλε Μάσιμο που έσπαζε όλα τα κόκκαλα των αντιπάλων σαν γυάλινα μπουκάλια σε ένα γκαράζ. Θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβριο του '90 όταν η Τσέζανα είχε κάνει λάθος στο πρώτο ημίχρονο; Οι γέροι εκείνοι είχαν ήδη βγάλει τις κόκκινες φανέλες από τις βαλίτσες σα στρατιώτες ξεχνώντας την παραγγελία της γυναίκας τους — σήμερα βλέπεις αθλητές που σκουπίζουν τον ιδρώτα τους στα περιοδικά γυναικών σ' ένα περιβάλλον ακόμα πιο ελεγχόμενο από την πολιτεία. Εκείνοι εκεί είχαν κάτι σκληρό στην ψυχή τους: έφερναν μπίρα στις κερκίδες ακόμα και όταν η αστυνομία τους εμπόδιζε — σήμερα το πιο επικίνδυνο πράγμα είναι ένα τραγούδι σπασμένο από μία μπουκιά κεράσι ενός ποδοσφαιριστή. Γιάννικοι μου, η σημερινή ομάδα μπορεί να φτάσει ψηλά — αλλά εκείνη η εποχή είχε μέσα της την ίδια την πόλη σαν πυρήνα έκρηξης. Όταν η Γένοβα έκανε τον εαυτό της πρωταθλήτρια επί τω ζορuerite, το έκανε όχι επειδή είχαν καλύτερους αριθμούς, αλλά επειδή υπήρχε κάτι σαν αίμα στους τοίχους της πόλης από εκείνο το πρωινό όπου ο κόσμος ξύπνησε αποφασισμένος να νικήσει ή να πεθάνει μαζί με την ομάδα του. Και αυτό... αυτό δεν το βρίσκεις σε κανέναν σημερινό γκολ του χόρτου.

Τι ξεπούλημα αυτό το βράδυ εδώ μέσα! Οι γέροι ξαναβγάζουν τα παλιά τους μπουκάλια λουκάνικων κι εγώ κάθομαι σαν μικρός μπροστά στη φωτιά των αναμνήσεων να ντρέπομαι που μεγάλωσα μόνο για να δω αυτούς τους μοντέρνους ποδοσφαιριστές να σερβίρουν γκολ σα κρύα νερό... Τρία χρόνια πριν βρεθήκα με κάποιον φίλο στο αεροδρόμιο της Γένοβας και τον είδα να φοράει μια φανέλα της Γιάνικ Σίνερ του '92 σα να ήταν η τελευταία μόδα. Του λέω "ρε παιδί, αυτή η ομάδα έκανε πρωταθλήματα όχι επειδή είχαν καλούς αριθμούς, αλλά επειδή είχαν μία πόλη στα πρόθυρα της επανάστασης!" Και εκείνος μου κοιτάζει σα να του μιλώ για ιστορία των Αιγυπτίων: "Ναι ρε, ok, cool". Αυτό είναι το πρόβλημά σας σήμερα — κανείς δεν καταλαβαίνει πως όταν η Γένοβα έκανε τον εαυτό της πρωταθλήτρια το 1923, η πόλη σηκώθηκε σαν ένας άνθρωπος και είπε "δεν μπορείς να μας βγάλεις από τις πλατείες γιατί εδώ γεννηθήκαμε πάνω στο αίμα και τους κόπους των εργατών". Και τώρα έχουμε αυτούς τους "πρωτοπόρους" οργανοθετημένους που τραγουδάνε σα χορωδία σχολείου ενώ στο τέλος της ημέρας πάνε σπίτι για το δείπνο τους στις οχτώ. Εκείνοι οι παλαιοί τραγουδούσαν επειδή είχε ξεσπάσει πόλεμος στους δρόμους, όχι επειδή υπήρχε κανείς να τους κινηματογραφήσει! Το *Γιάλα Γιάλα* εκείνο στην Πίζα το '86 δεν ήταν hashtag — ήταν κραυγή ενός λαού που είχε λιώσει το σίδερο στις ρόδες των τραμ για να φτιάξει όπλα! Αυτοί οι αηδίες σήμερα φτιάχνουν βίντεο για το TikTok λέγοντας "δείτε πώς τραγουδάμε σαν τρελοί", ενώ εκείνοι εκεί έκαναν τον αγώνα σα τελικό πολέμου! Και ξέρετε τι λείπει περισσότερο; Αυτή η βρωμιά στις φανέλες τους μετά τον αγώνα, σαν να είχαν περπατήσει μέσα από την ίδια την πόλη της Γένοβας σα συλλογική ψυχή. Οι σημερινοί έχουν στις φανέλες τους σχεδιασμένα πουκάμισα σα σουπερμάρκετ — εκείνοι εκεί είχαν κουρέλια σαν σημαίες πολέμου, τρυπιές από σφαίρες στους τοίχους των γηπέδων! Θυμάστε τον Αγκόστι εκείνον; Δεν ήταν παίκτης — ήταν χάος που έφερνε άλλα χάος! Σήμερα έναν τέτοιο τύπο τον λένε "προβληματικό χαρακτήρα" και του δίνουν υπόδειξη προς αποχώρηση. Εκείνο τον Οκτώβριο στη Πίζα βγήκαν οι αντίπαλοι στον αγωνιστικό χώρο σα να πάνε σε κηδεία — όχι επειδή φοβόντουσαν, αλλά επειδή ήξεραν πως εκείνοι εκεί δεν ήταν ομάδα, ήταν στρατιά που είχε αποφασίσει να νικήσει ή να χαθεί μαζί! Και τέλος — τι σχέση έχουν όλα αυτά με τα νούμερα σήμερα; Την προηγούμενη Κυριακή η ομάδα μου έπαιξε σα να είχε πιει λάδι μηχανής πριν τον αγώνα. Κανείς δεν θυμόταν πως η έννοια του "γηπέδου" παλιά σήμαινε έναν χώρο όπου ο κόσμος έβαζε τις γυναίκες του να λένε τραγούδια σαν μία οργανωμένη κουκουβάγια, όχι ένα VIP-τσέκι για ανθρώπους που βγάζουν φωτογραφίες τους σα να πάνε στο ξενοδοχείο. Οι σημερινοί ποδοσφαιριστές έχουν προπονήσεις σαν εργαστήρια βιοτεχνολογίας — εκείνοι εκεί έκαναν προπόνηση σα στρατιωτική μονάδα, με πυροβολισμούς από τις κερκίδες σαν διαλογισμό πριν τον αγώνα! Πάρτε τον Σεπτέμβριο του '90 εκείνον στην Τσέζανα — μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο σα να πάνε να γκρεμίσουν κάτι, όχι σα να παίζουν ποδόσφαιρο. Μετά τον αγώνα βγήκαν στους δρόμους σα παράνομοι αθλητές που δεν είχαν τι να χάσουν! Σήμερα ένας παίκτης όταν σκοράρει κοιτάζει τον ουρανό σα να περιμένει κάποιος παραγωγός να του δώσει like. Εκείνοι εκεί περίμεναν τον θάνατο σα πιθανότητα, όχι σαν έννοια των social media! Και βέβαια υπάρχουν κάποιοι που λένε πως είμαστε nostalγικοί. Μα τι άλλο μπορείς να περιμένεις όταν βλέπεις ένα γκολ σήμερα σα να είναι ένα νέο κουτσομπολιό για το πρωινό σας ρ台台ete twitter; Εκείνες οι εποχές είχαν μέσα τους μία γεύση σιδήρου — σήμερα έχουν την γεύση των διαφημίσεων ζαχαροπλαστείων! Η Γιάνικ Σίνερ δεν ήταν ποτέ ομάδα στους αριθμούς — ήταν θύελλα στους δρόμους, ήταν τραγούδι που έκανε τους γείτονες να κλειδώνουν τις πόρτες τους από τον φόβο, ήταν αίμα στους δρόμους επειδή κάποιος είχε την τόλμη να σηκώσει τη σημαία εκείνη μέρα! Και αυτό... αυτό δεν το βρίσκεις στα γκολ των σημερινών αγώνων!

Πωπω ρε γιάννικοι μου... σήμερα ξύπνησα γιατί έπεσε πάνω μου το βάζο της μπίρας από χθες βράδυ ενώ ζητούσα τον Αγκόστι να μου δείξει πως κάνει εκείνη τη ντρίπλα στον υπολογιστή του! 🤣🔴🍿 Μετά έλαβα μήνυμα από τον εγγονό του οποίου η μητέρα νόμισε πως την ξεγέλασα όταν είπα "πού είναι ο παππούς;" και άρχισε ν' αναζητά κάτι βόλτα στην κουζίνα σα μπούφος!... τώρα πια είμαι φτιαγμένος σαν το δάσος μετά από πυρκαγιά — σκόρπια μπουκάλια, κόκκινα γκολ, ανάμνηση που δεν τελειώνει ποτέ! Και λέω εγώ... εκείνος ο Αγών του '23 δεν ήταν αγώνας ήταν ταινία τρόμου όπου οι πρωταγωνιστές είχαν τρεις κουκούλες αντί για πρόσωπα κι έπαιζαν σα παραλογισμός! Στο μεταξύ εμένα εκείνο το γκολ στη Βερόνα του Μαρκέζι μου στοίχισε τρεις λίτρες βρύσης στο σπίτι επειδή πηδούσα σα τρελός σαν εκείνος ο Ψαρούλης στον τελικό του Παγκοσμίου... όσοι θυμάστε γνωρίζετε πως εκείνες τις στιγμές δεν υπάρχουν όρια στη φαντασία — ήταν σα να σου βγάζουν τον νου από τη θέση του σα δίσκο βινυλίου! Αλλά στο κάτω κάτω... τι άλλο να περιμένεις όταν η ομάδα σου έκανε τον εαυτό της πρωταθλήτρια επί τω ζορuerite επειδή η πόλη είχε βγει στους δρόμους σα στρατός σκουληκιών που μισεί τα τραμ; Οι πραγματικοί γιάννικοι εκείνες τις ημέρες δεν είχαν twitter — είχαν σφυριά, κόκκινες σημαίες και μία προφητεία: "θα νικήσουμε ή θα πεθάνουμε μαζί με την ομάδα μας"! 🔥💀 Σήμερα εκείνοι οι νεότεροι μαζεύονται στις πλατείες με τις πλαστικές τους σημαίες σα να κάνουν φωτογράφηση γάμου... εμείς εκείνες τις εποχές βγάζαμε τις σημαίες από τις φανέλες μας μετά τον αγώνα επειδή ήταν κολλημένες στο αίμα των αντιπάλων! Αυτή είναι η διαφορά — εκείνοι εκεί έκαναν ιστορία, εμείς εδώ κάνουμε εισιτήρια! 🤣🍿