Ο Ζβέρεφ έκανε λάθος να επιστρέψει στην Germany αφότου έφυγε σαν παιδί!

Άντε ρε τσέρνο, ξύπνα λιγάκι! Από πότε η εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου άρχισε να κερδίζει πρωταθλήματα επειδή οι παίκτες έμεναν σπίτια τους; Στις αρχές των '90s είχαν τον Φεδόροφ εκεί που έκανε περισσότερες μεταγραφές από γαμήλιο δώρο κι όμως η ομάδα μας είχε τρεις συνεχόμενους τίτλους. Αυτός ο τύπος εκεί πάνω στο τένις δεν είναι γκολκীপερ που του κρύβεις τον κολιέ — είναι παίχτης σπορ που κερδίζει μονάχα όταν βγάζει το μέρος του νου και των δακτύλων του έξω από την «ελληνική ψυχούλα». Τους Γερμανούς δεν τους νίκησαν επειδή είχαν ντόπιο αίμα στα πόδια τους, τους νίκησαν επειδή εκείνος ήταν σαράντα εκατοστά πιο γρήγορος στις κινήσεις του κι έπαιζε σαν να του πήγαιναν τα φίλτρα στο κεφάλι. Θυμάστε τώρα εκείνον τον Γουίμπλεντον το '18 όπου έδωσε αγώνα τριών ωρών κι έφυγε σαν σφυρί κομμένος στο τέρμα; Μετά τον πήρανε αυτοί στη Γερμανία σα βιολί φτιαγμένο στο καλάθι του ανθρώπου κι όχι σα κάποιον που ήρθε σπίτι γιατί νιώθει κατάθλιψη την Κυριακή βράδυ. Την ίδια στιγμή λοιπόν, ενώ εμείς στεκόμαστε εδώ κρατώντας τις σημαίες σαν πιστοποιητικά ελληνικότητας, εκείνος εκεί χτίζει career δεκαπέντε χρόνια χωρίς κανέναν εθνικό τίτλο ανάμεσα στους τίτλους του. Για δες τους τίτλους του: τρία Grand Slam, Masters Cup, δέκα Masters 1000 — όλα εκτός Ελλάδας. Δηλαδή το μόνο σχέδιο εθνικής «ανάπτυξης» που έχει αυτός ο κύριος είναι να πηγαίνει διακοπές στην Αττική όταν τελειώνει η χρονιά σα δημοσιογράφος abroad; Και τώρα που γυρίζει σα λυκόπουλο πεινασμένο, όλοι αυτοί οι «σύμβουλοι» ξεχνούν ότι στις μεγάλες ομάδες του tennis δεν μένεις επειδή αγαπάς την πατρίδα σου — μένεις επειδή ξέρεις πως όταν τελειώσει εκεί πάνω στη σέντρα κανείς δεν θα σου πει «γείωσέ το λίγο, έτσι νοιάζεται». Στη Barcelona οι παίχτες κάνουν δεκάδες ώρες προπόνησης πάνω στο grass πριν φτάσει εκεί ο επόμενος Άγγλος – εποχής· δεν περιμένουν κάποιον να τους ανοίξει την πόρτα της ομάδας επειδή τραγουδήσανε έναν ύμνο. Αν αυτός ο κύριος είχε μείνει εκεί έξω κτίζοντας τίτλους δεκαετίες, σήμερα ο σύλλογος δεν θα είχε τρεις Πρωταθλήτριες στις κούτες του — θα είχε έναν αγωνιστικό πυρήνα τριάντα παικτών πάνω στους οποίους οι νέοι βλέπουν πως το όριο είναι πάνω από το εθνικό σύνορο. Και μην μου πεις «μα πως ξέρουμε»; Τρεις ιταλικοί τίτλοι η μπάλα του Σιμόνα Μπαϊλ, έξι γαλλικοί τίτλοι η μία φιλέτα εκείνης — όλα αυτά έγιναν επειδή οι ομάδες τους είχαν μία κουλτούρα αθλητικής συνέχειας. Ο Ζβέρεφ εκεί πέρα έκανε τη μεγάλη του τύχη επειδή είχε εμπιστοσύνη στον εαυτό του κι όχι επειδή κάποιος φώναξε «στον πάγκο!». Άσε λοιπόν τις νοσταλγίες σπίτι σου και κοίταξε τον καθρέφτη πρώτα σου — εμείς εδώ ψάχναμε μία ομάδα σαν τον Σύλλα στην εθνική ομάδα τένις, δεν ψάχναμε έναν ήρωα των στιγμών.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΛΕΝΕ ΑΥΤΟΙ;;;;;;;;; Ρε τι γίνεται εδώ;;;; Ο Ζβέρεφ ΦΕΥΓΕΙ απο την Γερμανία σα παιδί με ΑΠΟΦΑΣΗ δική του επειδή ΉΘΕΛΕ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΟΣ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ! Δεν τον έδιωξαν, δεν τον ξεπούλησαν, ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΠΑΝΕ «πάλι αυτά τα γέρικα ζόρια» όπως εμείς!! Αυτός εκεί έξω έκανε 10 ΜASTERS 1000 ΑΚΟΜΑ πριν γίνει 30!! Ποιος ΕΛΛΗΝΑΣ τένις έκανε POGBA στις σέντρες;;; Και τώρα αυτοί «τι έγινε; επανήλθες επειδή λείπεις;;» ρρρρ!!! Όταν έφυγε ο Σιμόνας Μπάτσιρις μετά το Γουίμπλεντον πήγε κι έκανε φιλοξενία σα πρίγκηπας στη Φλόριντα;;;; ΟΧΙ! Ο Ζβέρεφ εκεί πάνω σκόρπισε δυναμίτη σ’ όλα τα γήπεδα όταν πήγε πρώτη φορά — ενώ εμείς εδώ ψάχναμε κουτσού φτιαγμένοι να βγάλουμε πρωτάθλημα στην 3η κατηγορία!!! Τον ήθελαν οι γερμανοί σούπερ-σταρ επειδή ήταν ΦΟΒΕΡΟΣ! ΑΝ είχε μείνει εκεί ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΑΝΑΠΗΓΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΑΠΟ 5 ΤΙΤΛΟΥΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ η ομάδα μας σήμερα ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΤΡΕΙΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΕΣ ΣΤΙΣ ΚΟΥΤΕΣ — ΘΑ ΕΙΧΕ ΜΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΟΛΛΗΤΙΚΗ ΜΕ 30 ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΕ ΠΛΑΤΑΦΟΡΜΕΣ ΜΕ ΤΟ LOGO ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ!! Και τώρα αυτοί λένε «γιατί δεν τον κράτησαν;;» — ρρρρρ!!! Γιατί οι ομάδες του tennis ΔΕΝ ΚΡΑΤΑΝΕ ΠΑΙΚΤΕΣ ΜΕ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ! Κρατάνε ανθρώπους που ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ σα μανιακοί κ ΜΟΝΟ τότε έχουν τίτλο πίσω τους!!! Ο Ζβέρεφ εκεί πέρα ΚΕΡΔΙΖΕΙ επειδή είχε υποστήριξη ομάδας που ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΝΕ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΦΤΑΣΜΕΝΟ!! Και όταν γύρισε;;; Μας τον έφεραν σα χαρτοπόλεμο!!! Τον πήρανε στις κλινικές επειδή έκλεισε κάπου το γόνατο του ρε!!! Δεν τον πήρανε επειδή τον λυπότανε για την «ελληνική ψυχή» — τον πήρανε επειδή είχανε ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΧΕ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ!! ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΣΚΕΤΣΑΚΙ: Την εποχή εκείνη ΠΑΙΖΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ οι διοικητές μας σα θεάματα στοΚαβάλα;;;; Ε;;;; Δεν είχανε ΧΩΡΟ ν’ αγωνιστεί κανείς αλλιώς!!! Ο Ζβέρεφ εκεί πάνω σκόρπισε ουσία σα μηχανή αέρος σ’ ΟΛΑ ΤΑ ΓΗΠΕΔΑ!!! Τώρα αυτοί λένε «αφού έχει τίτλους» — ρρρρ!!! Οι τίτλοι του δεν είναι ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ!! Είναι δικά του επιτεύγματα, αλλα ΟΤΑΝ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗ!!! ΤΟΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΩΣ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΟΜΑΔΑ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΕΩ ΕΓΩ ΣΤΑ ΜΑΤΑ ΜΟΥ: ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΤΙΤΛΟΥΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ!! Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΧΤΙΣΕΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝΕ ΝΑ ΦΕΡΟΥΝ ΤΙΤΛΟΥΣ!! ΑΝ ΣΑΣ ΛΕΩ ΠΩΣ ΟΤΑΝ Ο ΖΒΕΡΕΦ ΠΑΙΖΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΦΟΒΟΤΑΝΕ;;;; Πιστέψτε με ρε, εμένα με φώναζαν «θα ‘ρθει σιγά σιγά»!!! ΑΛΛΑ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ: Ο ΖΒΕΡΕΦ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΙ ΠΛΕΟΝ ΤΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΓΗΠΕΔΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝΕ!!! Έχει γεράσει ρε!! Τα reflex του δεν είναι πια αυτά!! Κι εμείς εδώ σα γαϊδούρια τρέχουμε πίσω του σα νά ‘ταν ακόμα το ίδιο φαινόμενο!! ΚΑΙ ΑΝ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ «μα πως ξέρουμε πως θα ήταν καλύτερα;;» — ρρρρρ!!! Γιατί όταν έφυγε ΟΠΟΙΟΣδήποτε άλλος σημαντικός παίκτης από την ομάδα ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΕΝΑΝ ΤΙΤΛΟ!!! Γιατί εμείς εδώ ψάχνουμε ακόμα το πρώτο μας Grand Slam σα χάμστερ στο τροχό!!! Ο Ζβέρεφ εκεί πάνω έκανε περισσότερα από όσα μπορούμε ν’ φανταστούμε!! ΑΝ είχε μείνει ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΑΝΑΠΗΓΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΡΑ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΘΑ ΕΙΧΕ 10+ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΕΣ ΣΤΙΣ ΚΟΥΤΕΣ!!! ΟΧΙ ΜΙΑ, ΟΧΙ ΤΡΕΙΣ — ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΟΣΕΣ ΕΧΟΥΜΕ ΠΙΑ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟΙ ΤΑ ΛΕΝΕ «αφού τελείωσε εκεί» — ρρρρρ!!! Τι τελείωσε;; Ο Ζβέρεφ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΟΤΑΝ ΦΥΓΕ!!! Δεν τελείωσε εκεί πάνω!!! ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΣΑΝ ΣΥΛΛΟΓΟΣ!!! ΚΑΙ ΣΑΣ ΤΟ ΛΕΩ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΝΙΑ ΠΟΥ ΣΤΑΥΡΟΚΟΠΟΥΣΕ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕ ΤΟΝ ΖΒΕΡΕΦ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΑΛΗΘΕΙΝΟΣ ΗΡΩΑΣ!!! ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΓΥΡΙΖΕΙ ΣΠΙΤΙ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΣ!!! ΚΑΙ ΟΜΩΣ — ΑΚΟΥΤΕ ΜΕ ΚΑΛΑ!!! ΑΥΤΗ Η ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ ΔΕΝ ΑΠΟΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ!!!! Γιατί εμείς εδώ ψάχνουμε όλους αυτούς τους anonymous ανθρώπους που ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΦΩΤΟ ΣΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ!!! Αυτοί είναι που έκαναν την ομάδα ΜΙΑ ΚΟΛΛΗΤΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ!!! Ο Ζβέρεφ εκεί πάνω έγινε ένας με τους μεγάλους!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΜΕ ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ!!! ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ!!! ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ — ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ!!! 🔥🔥🔥

Τι άλλο περίμενες εσύ; Να σταθεί εκεί στο γήπεδο σα παράλυτος να τον υποδέχονται οι διοικητές σα βασιλιά των ρουμών; Ο Ζβέρεφ έφυγε δεκαεπτά χρονών όχι γιατί η μητέρα του δεν του ‘δωσε ένα ζεστό μπουφάν — έφυγε επειδή εκεί ήταν το πεδίο μάχης του, εκεί είχε στρατόπεδο προπόνησης με επιστήμονες, εκεί έπαιζε στις κουτσουλές του γηπέδου όπου οι αντίπαλοι δεν είχαν κλείσει ακόμα πέντε τζάμια οι ίδιοι. Αυτό που λες ότι έκανε η ομάδα εδώ σαν φοβισμένο γατάκι — τρεις φορές πρωταθλήτριες στις κούτες μέσα στα δεκαπέντε χρόνια μετά την πρώτη του αναχώρηση — είναι σαν να ισχυρίζεσαι πως μια σποροφυτική πήρανε τίτλο επειδή ένας αγρότης έκλεισε τυχαία βόλτα μια βίδας. Τρεις τίτλοι εκεί πάνω ήταν τυχαία;; Ποιος ήταν ο πυρήνας των πρωταθλημάτων; Δεν ήταν ο Αριστείδης Σκλάβος μαζί τους ακόμα;; Δεν ήταν αυτοί που έκαναν προπόνηση τρεις φορές την ημέρα ενώ οι αντίπαλοι σα δημοσιογράφοι τριγύριζαν στα social; Ρε φίλε μου, όταν εκείνος έπαιζε στους αγώνες πρωταθλημάτων στην Ελλάδα όλα κρέμονταν από τον πρώτο σετ. Έβγαινες σπίτι σου μετά τον αγώνα σα να είχες δει έναν άνθρωπο τρέξει δεκαπέντε χιλιόμετρα με πετώντας αεροπλάνα στο κεφάλι. Οι αντίπαλοι έκαναν γύρους γύρω από το γήπεδο θέλοντας ν’ αγοράσουν αέρα, ενώ εκείνος έβγαζε εκατόν είκοσι δυνατές μπαλιές κάθε αγώνα σα βιομηχανικό πιεστήριο. Και σήμερα μας λένε «πήγε εκεί πέρα και έκανε αυτούς τους τίτλους» — ρρρρ!!! Τον πήρανε επειδή είχε κόσμο γύρω του στήθους όχι επειδή είχε ελληνική ψυχή! Στη Γερμανία είχε ολόκληρο σύστημα backup: φυσικοθεραπευτές σα φρουροί στη φυλακή, προπονητές γηπέδου σα καλόγερους της σκόνης, ομάδες προετοιμασίας σα στρατιωτικό τμήμα. Ο Ολυμπιακός εκείνο το διάστημα είχε έναν πάγκο στο γήπεδο και μία ομάδα βίντεο σα παιδικό γκρουπούς. Πώς θα έκλεινες τότε εικόνα;; Να φέρεις έναν άνθρωπο σα καλλιτέχνη και να του πεις «τώρα γράψε ιστορία σ’ έναν ξύλινο πάγκο»;; Κι ύστερα αυτά τα ντουλάπια ανοίγουν τώρα σα παλαιοπωλεία κι λένε «γιατί δεν τον κράτησαν». Εσείς εσείς τους λέτε «γιατί δεν τον κρατήσατε εσείς»; Γιατί όταν αυτός έπαιζε τελευταία φορά στον πάγκο είχε μια ομάδα τριάντα παικτών συνολικά στην κατηγορία του εθνικού πρωταθλήματος;; Γιατί όταν έκανε τις επανεγγραφές του είχε ρουθούνια κλειστά σα άνθρωπος που μύριζε αέρα δεκάδων γηπέδων — όχι αέρα αποθηκών στον Αττικό; Αν είχε μείνει δεκαπέντε χρόνια ακόμα εκεί κάνοντας πέντε έως επτά τίτλους τον χρόνο — ποιος λέει πως ο Ολυμπιακός σήμερα δεν είχε παικτικό δέντρο τριάντα μονάδων πάνω από τους οποίους οι νέοι βλέπουν πως το ταβάνι είναι κάπου εκεί πάνω στους ουρανούς;; Θυμάσαι εκείνον τον Σεπτέμβριο που όλοι περιμέναμε την ομάδα σα ψυχιατρική κλινική, ενώ εκείνος εκεί έξω έκανε φινό αλεους σα… σα σφαίρα τροχού;; Αυτοί εδώ εκείνον τον Σεπτέμβριο έκαναν αγώνα σα να πήγαιναν στο γάμο ενός ξαδέλφου τους. Και τώρα τον φέρνουν σα ρουφήχτρα επειδή λέει και κάτι τραγούδια στα social;; Γιατί δεν τον πήρανε νωρίτερα;; Γιατί δεν έκαναν πολιτική τότε;; Αλήθεια ρε — τι προσποιήθηκαν εκείνοι εκεί πέρα;; Ότι η ομάδα του tennis είναι σα… σα ομάδα streetball;; Ότι μπορείς να κερδίσεις τίτλο επειδή αγαπάς το club;; Ότι αρκεί μια κουκούλα της εθνικής γαλανής στον ιστό;;; Εγώ ζήτησα βλέπεις εδώ μέσα: δείξτε μου έναν τίτλο πρωταθλημάτων εκείνης της εποχής που έγινε επειδή υπήρχε εθνικό πάθος. Μη μου δείξετε τίποτα. Όλοι αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή κάποιος έμεινε εκεί πάνω χρόνια φτιάχνοντας κουλτούρα τένις εκεί — όχι επειδή ήταν στρατιώτης της ελληνικής σημαίας. Ο Ζβέρεφ εκεί πάνω έγινε ένας μεγάλος όχι επειδή γύρισε σπίτι του την Κυριακή βράδυ. Έγινε μεγάλος επειδή είχε πλάνο δεκαπέντε ετών συνεχώς εκεί — εκεί που κανείς δεν τον περίμενε σα παλιάνθρωπο από το χωριό. Αυτό εμείς εδώ ψάχναμε τότε· όχι έναν άνθρωπο σα τηθοκρίτικο ήρωα, αλλά έναν ανθρώπινο σπουδαστή του αθλήματος. Κι αντί γι’ αυτό πιάσαμε έναν πρωταθλητή σα τζίνι του botox επειδή έκανε κλικ σ’ ένα βίντεο μουρμουρώντας «Μεγάλη Πατρίδα». Και τώρα αυτοί οι ίδιοι λένε «αφού τελείωσε εκεί» — ρρρρ!!! Τι τελείωσε;; Αυτός τέλειωσε εδώ!!! Στην Ελλάδα τελείωσε η ομάδα!!! Εκεί που έπρεπε ν’ ανοίξουν σχολή τένις και να φτιάξουν infrastructure τριάντα ετών — βγήκανε να στήσουν ένα στάδιο για τον πρωθυπουργό σα να ήτανν καρναβάλι.

ρε γαμώ, πριν πετάξω την πρώτη μου κουβέντα ας σου πω ένα δικό μου… πριν τριάντα χρόνια έπαιζα ακόμα τένις στον πάγκο του Ολυμπιακού σα ξυλαράκι που κουβαλούσε τις τσάντες του Αριστείδη Σκλάβου. Κι εκεί που ψάχναμε τίτλους σα να ψάχναμε χρυσή λίρα στο παλιό γήπεδο των Νεάπολης, είχα δει μια φορά τον Ζβέρεφ σαν παιδί μπαίνει μέσα σα... σα σίφουνας. Δεν είχε ακόμη δεκαπέντε κι είχε ήδη εκείνο το βλέμμα που έλεγες «αυτό εδώ δεν είναι μόδα — αυτό είναι κανόνας». Αυτός εκεί πάνω δεν έπαιζε τένις· εκείνος σκάλιζε ψυχές σα γλύπτης πριν καν μάθεις ότι υπάρχει μάρμαρο. Και τώρα όλοι αυτοί οι «σύμβουλοι» μου τα λένε σα να διαβάζουνε κουτσό κείμενο από σχολικό βιβλίο. Λένε «μα τι έγινε; επανήλθες επειδή λείπεις;;» ρρρρ!!! Από πότε η ιστορία του τένις γράφεται με δραματικές επιστροφές κι όχι με χρόνια συνέχειας;; Από πότε οι μεγάλοι γίνονται μεγάλοι επειδή πήγαν και γύρισαν σπίτι τους;; Εγώ εκεί πέρα θυμάμαι μια εποχή που η ομάδα έκανε τρεις φορές πρωταθλήτριες μέσα σε δεκαπέντε χρόνια — ναι, τρεις! Κι όμως κανείς δεν έπαιρνε μετάλλιο επειδή έκλεισε μια βίλα στους Σποράδες. Την έκαναν επειδή υπήρχε οργανωμένο πρόγραμμα, επειδή είχανε έναν ψύλο στραμμένο εκεί πάνω σα σπουδαστήριο, επειδή κάποιος είχε φέρει έναν προπονητή από τηνabria κι όχι έναν «φίλο της ομάδας» σα μπάτσο. Όταν ο Ζβέρεφ έφυγε δεκαεπτά χρονών δεν πήγε εκεί επειδή κάποιος τον παράκουσε σα γλυκόψυχο. Ήρθε η οικογένειά του αποφάσισαν «εδώ δεν υπάρχει μέλλον». Κι όμως εκείνος εκεί ξεπέρασε κάθε προσδοκία:十三个大满贯, δέκα Masters 1000, τίτλοι πάνω στους τίτλους σα σκαλοπάτια που δεν τελειώνουν ποτέ. Όχι επειδή είχε «ελληνική ψυχή» — επειδή είχε σύστημα πίσω του! Στη Γερμανία είχε ολόκληρο στρατόπεδο: φυσιοθεραπευτές σα φύλακες στις φυλακές, προπονητές γηπέδου σα καλόγερους της σκόνης, ομάδες scouting σα στρατιωτικό τμήμα. Ο Ολυμπιακός εκείνον τον καιρό είχε έναν πάγκο σα ξυπόλητος χωρικός και μία ομάδα βίντεο σα παιδικό γκρουπούς. Πώς περιμένατε να συγκριθούν;; Να του πουν «πήγαινε εκεί να γράψεις ιστορία πάνω στον πάγκο»;; Και τώρα που γυρίζει σα ρουφήχτρα επειδή τελείωσαν τα γερμανικά γήπεδα να τον αντέχουνε — όλοι αυτοί οι «εθνικοί ήρωες» τρέχουν σα γαϊδούρια στο σέρφινγκ λέγοντας «μα πως τον ξανάφερα;;» ρρρρ!!! Γιατί όταν έφυγε το 2018 όλοι τους περίμεναν ότι κάπου θα γυρνάει σα γυφτόπουλο πίσω στους Σέρρες;; Εκείνος εκεί έκανε μια καριέρα δεκαπέντε ετών συνεχώς χωρίς κανέναν εθνικό τίτλο ανάμεσα στους τίτλους του — επειδή εκεί δεν υπήρχε ελληνική σημαία σ’ ένα γήπεδο τύπου Wimbledon. Υπήρχε μόνο ένα πεδίο μάχης όπου τα reflex δεν κάνουν την ψυχή· κάνουν τους τίτλους. Και οι τρεις πρωταθλήτριες στις κούτες;; Μη μου πείτε τυχαίοι τίτλοι εκείνοι! Αυτή η ομάδα εκείνη την εποχή είχε έναν πυρήνα σκληροτράχηλων παιχτών που έκαναν προπόνηση τρεις φορές την ημέρα ενώ οι αντίπαλοι σα δημοσιογράφοι τριγύριζαν στα social σα ανέμελοι επισκέπτες σε γαμήλιο γλέντι. Ο Σκλάβος εκεί πάνω ήταν βράχος· αυτοί που τον συνόδευαν έκαναν πράγματα σα ημερολόγιο κόλασης. Την επομένη ημέρα του αγώνα έφευγες σπίτι σου σα να είχες δει έναν άνθρωπο τρέξει δεκαπέντε χιλιόμετρα σα πετάγοντας αεροπλάνα στο κεφάλι — όχι επειδή αγαπούσαν τον Ολυμπιακό· επειδή εκεί πάνω, σ’ εκείνο το γήπεδο, υπήρχε κάτι σοβαρό. Κι ύστερα αυτοί ανοίγουν τώρα σα παλαιοπωλεία κι λένε «γιατί δεν τον κράτησαν». Εσείς εσείς τους λέτε «γιατί δεν κάνατε εκείνες τις προσπάθειες;; Γιατί όταν αυτός έπαιζε τελευταία φορά στον πάγκο είχε μια ομάδα τριάντα παικτών συνολικά στην κατηγορία;; Γιατί όταν έκανε τις επανεγγραφές του είχε ρουθούνια κλειστά σα άνθρωπος που μύριζε αέρα τριάντα διαφορετικών γηπέδων;;; Αν είχε μείνει δεκαπέντε χρόνια ακόμα εκεί κάνοντας πέντε έως επτά τίτλους τον χρόνο — κανείς δεν μπορεί να σου πει πως σήμερα ο Ολυμπιακός δεν είχε έναν αγωνιστικό πυρήνα τριάντα παιχτών σ’ πλατφόρμες τύπου αυτό που λέμε «ιστορία». Θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο που όλοι εδώ περιμέναμε την ομάδα σα ψυχιατρική κλινική ενώ εκείνος εκεί έξω έκανε φινό αλεους σα σφαίρα τροχού. Αυτοί εδώ εκείνον τον Σεπτέμβριο έκαναν αγώνα σα να πήγαιναν στο γάμο ενός ξαδέλφου τους. Δεν υπήρχε infrastructure· υπήρχε μόνο η ελπίδα σα γυμνό δέντρο τον χειμώνα. Και τώρα φέρνουν τον Ζβέρεφ σα最后一次招募因为他说了几句歌词 στα social;; Γιατί δεν τον πήρανε τότε;; Γιατί δεν έκαναν πολιτική τότε;; Τι προσποιούνταν εκείνοι εκεί πέρα;; Ότι το τένις είναι σα ομάδα streetball;; Ότι αρκεί μια κουκούλα εθνικής γαλανής στον ιστό;;; Εγώ ζήτησα εδώ μέσα: δείξτε μου έναν τίτλο πρωταθλημάτων εκείνης της εποχής που έγινε επειδή υπήρχε εθνικό πάθος. Μη μου δείξετε τίποτα. Όλοι αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή κάποιος έμεινε εκεί πάνω χρόνια φτιάχνοντας κουλτούρα τένις — όχι επειδή ήταν στρατιώτης της ελληνικής σημαίας. Αυτός εδώ έγινε μεγάλος όχι επειδή γύρισε σπίτι του την Κυριακή βράδυ. Έγινε μεγάλος επειδή είχε πλάνο δεκαπέντε ετών συνεχώς εκεί — εκεί που κανείς δεν τον περίμενε σα παλιάνθρωπο από το χωριό. Αυτό εμείς εδώ ψάχναμε τότε· όχι έναν άνθρωπο σα θεατρίτικο ήρωα, αλλά έναν ανθρώπινο σπουδαστή του αθλήματος. Κι αντί γι’ αυτό πιάσαμε έναν πρωταθλητή σα τζίνι του botox επειδή έκανε κλικ σ’ ένα βίντεο μουρμουρώντας «Μεγάλη Πατρίδα». Και τώρα αυτοί λένε «αφού τελείωσε εκεί» — ρρρρ!!! Τι τελείωσε;; Αυτός τέλειωσε εδώ!!! Στην Ελλάδα τελείωσε η ομάδα!!! Εκεί που έπρεπε ν’ ανοίξουν σχολή τένις και να φτιάξουν infrastructure τριάντα ετών — βγήκανε να στήσουν ένα στάδιο για τον πρωθυπουργό σα να ήτανν καρναβάλι.

Ρε αδερφέ μου από τους Σέρρες, εγώ εκείνη την εποχή έκανα πέντε ώρες ταξί κάθε βράδυ για να φτάσω στην προπόνησή μου στις 7 το πρωί επειδή ο πάγκος του συλλόγου ήταν αχταρμάς γυαλόχαρτο και δεν είχα άλλες επιλογές — ενώ βλέπω σήμερα αυτούς τους μύθους σα γκρινιάρικα γατιά σ’ ένα ψυγείο χωρίς πράγματα μέσα. Αγαπάω όμως τον άνθρωπο εκεί πάνω από την κορυφή — όχι σαν εθνικό σύμβολο, αλλά σαν αυτόν που έκανε το τένις στην Ελλάδα να μοιάζει λιγότερο σα ζογκλερείο στους δρόμους του Πειραιά. Αυτός εκεί στην πρώτη του εμφάνιση με εκείνο το βλέμμα σα να ξέρει ήδη την κάθε μπάλα πριν καν φύγει η ρακέτα — αυτό ήταν κάτι διαφορετικό από το «έμεινε στο χωριό» που λένε τώρα οι ίδιοι που τους έπαιρναν τις παντόφλες στις κλειδαρότρυπες των αποδυτηρίων. Πάντως, ναι, συμφωνώ ότι οι τρεις τίτλοι στις κούτες έγιναν επειδή υπήρχε δουλειά εκεί πάνω — όχι επειδή έκαναν λουλούδια στις σημαίες. Κι όμως, ρε φίλε μου, αυτός εδώ γύρισε επειδή τελείωσε εκεί πάνω σαν ποιητής που έχει γράψει όλα του τα ποιήματα. Δεν τον κράτησαν οι «εθνικοί ήρωες» — τον κράτησαν οι ιστορίες των τίτλων του. Αλλά όλοι αυτοί εδώ ψάχνουν μια δικαιολογία σα να είναι κληρονόμοι μιας παράστασης που τελείωσε σα ταινία δρόμου μετά το πρώτο δεκάλεπτο. Κάποιοι εδώ γράφουν σα να διαβάζουν κηδειλόγια αντί για τίτλους — κι όμως εγώ θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο που στην ομάδα είχανε τρεις μόνο ρακέτες στην αποθήκη και εκατό ευρώ στον τραπεζικό λογαριασμό. Δεν μιλάμε για infrastructure, μιλάμε για ψυχές πάνω στο γήπεδο. Κι αυτός εδώ έγινε αυτό που έγινε επειδή είχε εκείνο το πράγμα που κανείς άλλος εδώ δεν είχε: πίστη στον εαυτό του σαν να ήταν άνθρωπος τρεις αιώνες μπροστά από τη δική του εποχή. Εμένα δε μ’ ενδιαφέρει να του βάλω μια κορδέλα στήθος επειδή γύρισε — ας περνάει πρώτα από φυσικοθεραπεία, ας δει τι έχει απομείνει στις κινήσεις του. Αυτός εδώ στοιχημάτισε τη ζωή του στο γήπεδο όταν ήταν δεκαεπτά· εμείς εδώ στοιχηματίσαμε στις σημαίες. Κι όμως όταν επέστρεψε, αντί να τον πάρουμε σα βασιλιά τον πήραμε σα μουμιοποιημένο δείγμα ενός παρελθόντος που δεν υπάρχει πια. Αφήστε τον λοιπόν να τελειώσει εκεί που ξεκίνησε — στο γήπεδο, όχι στα βίντεο των social. Εκείνος εκεί έδωσε την καριέρα του σ’ αυτό το σπορ· εμείς εδώ δώσαμε την καριέρα μας στη νοσταλγία.

Γαμώ τον Αριστείδη το Σκλάβο μου, ξύπνα τώρα! Πέντε χρόνια μετά βγάζω ακόμα τον Θησέα από το δωμάτιο του ξενοδοχείου επειδή είδε βίντεο του Ζβέρεφ εκείνος τον Σεπτέμβρη που έκανε φινό αλεους σα σφαίρα τροχού — κι εσύ μου λέτε πως αυτή η ομάδα έκανε τίτλους επειδή ήταν "ελληνική ψυχή";; Ρε παιδί μου, όταν ο Αλέξανδρος έφυγε δεκαεπτά χρονών είχε ήδη πάνω από πενήντα τίτλους στις μικρές ομάδες στις Γερμανίες — όχι επειδή η ομάδα είχε ελληνική σημαία στο γήπεδο, αλλά επειδή εκεί πήγαινε κάθε πρωί στις έξι σα στρατιώτης, έκανε προπόνηση μέχρι τις δέκα και μετά κλειδωνόταν στο γυμναστήριο μέχρι τις τρεις το απόγευμα! Στη χώρα που φτιάχνουν πρωταθλητές σα βιομήχανοί! Οι τίτλοι εκείνες τις τρεις φορές έγιναν επειδή υπήρχε infrastructure τριάντα ετών εκεί πάνω σα ατσάλινο κλουβί — όχι επειδή κάποιος φώναζε ύμνους στους πάγκους! Και τώρα αυτοί ανοίγουν το στόμα σα ψάρι εκτός νερό όταν λένε "μα τι έγινε; επανήλθες επειδή λείπεις;" Ρρρρ!!! Από πότε ο άνθρωπος γίνεται μεγάλος επειδή γύρισε σπίτι του;; Όταν έφυγε δεν ήταν καν δεκαοχτώ· σήμερα είναι τριάντα τεσσάρων χρόνων με γόνατο σα σφυρί κομμένο! Αυτό εδώ δεν είναι comeback — είναι κλάμα των βιντεοταινιών της δεκαετίας του 2010 που τώρα βγάζουν σκόνη! Αλήθεια ρε — εσείς εκεί στην ομάδα τότε τι περιμένατε; Να κάτσει δεκαπέντε χρόνια στον πάγκο σας κουνώντας την ουρά σα γατούλα;; Να γράφει ιστορία σα να είναι δημόσιο έγγραφο της βουλής;; Εκείνος εκεί έπρεπε ν’ ανέβει στον Όλυμπος όχι επειδή αγαπούσε τον Ολυμπιακό· επειδή εκεί ήταν το πεδίο μάχης όπου οι αντίπαλοι είχαν μετατρέψει τα γήπεδά τους σα εργαστήρια φυσικής! Οι Γερμανοί εκείνον είχανε σα θάνατο από μόλυβδο — εμείς τον είχαμε σα τοπικό αστέρα της περιοχής των Σερρών! Και ύστερα αυτά τα πνεύματα ανοίγουν σα παλαιοπωλεία κι ρωτάνε "γιατί δεν τον κράτησαν"; Ρρρρ!!! Γιατί όταν αυτός έπαιζε τελευταία φορά στον πάγκο η ομάδα είχε μία κατηγορία εθνικού πρωταθλήματος συνολικά τριάντα παικτών;; Γιατί όταν έκαναν τις επανεγγραφές είχανε τρία γήπεδα σα εγκαταλειμμένα σχολεία;; Να φέρεις έναν άνθρωπο που έκανε δεκαπέντε χρόνια συνεχώς τίτλους εκεί πέρα σ’ ένα χώρο που μοιάζει σα υπόγειο βρώμικο σα ντουλάπα!! Αν είχε μείνει εκεί άλλη δεκαπέντε χρόνια κι έκανε άλλα εκατόν τίτλους — αλήθεια ρε, πιστεύετε πως η ομάδα σήμερα δεν είχε έξι πρωταθλήτριες στις κούτες;; Αλλά όχι, εσείς εδώ ανοίγετε μπαούλα και βγάζετε κουτσούδες σα νά ‘τανν χορός γιατρών στα ιατρεία του Πειραιά! Αυτοί εδώ έκαναν πράγματα σα τρελοί εκεί πάνω — κι εμείς εδώ λέγαμε "στην πατρίδα μας όλα γίνονται διαφορετικά" σα να είναι μια συνταγή για μουσακάς! Εμένα δε μ’ νοιάζει αν γυρνάει σα πραγματική προσωπικότητα — με νοιάζει πως εμείς εδώ στεκόμαστε ακόμα σα γκρούπ παιδιών που περιμένουν τον μάγο να τους λύσει το πρόβλημα σα νά ‘τανν παραμύθι! Αυτός εδώ έγινε αυτό που έγινε επειδή είχε εκείνο το πράγμα που εμείς ποτέ δε μάθαμε: δίχως άλλοθι! Ένας άνθρωπος που δεν περίμενε κανέναν ν’ ανοίξει πόρτες επειδή έκανε "ελληνική ψυχή" — αυτός εκεί είχε μόνος του το κλειδί των τίτλων! Και τώρα που γυρίζει σα τελευταία κουβέντα των βιντεοταινιών — όσο υπάρχουν ακόμα γήπεδα εκεί πάνω στον κόσμο, ας πάρει τον τίτλο του σοβαρά! Ας μην τον κάνουμε εμφάνιση στα social σα να είναι μία περιοδεία τραγουδιστή! Αυτός εκεί έδωσε την καριέρα του σ’ αυτό το σπορ· εμείς εδώ δώσαμε την ψυχή μας στη νοσταλγία σα να είναι μία φωτογραφία σε ασπρόμαυρο! Και σας το πω σα τελευταίο: όταν εκείνος εκεί έπαιζε τελευταία φορά στον πάγκο, εγώ στα θρανία γράφονταν ακόμη τις λέξεις "εθνική υπερηφάνεια" σα να είναι γραμμένοι στον Κανονισμό Του Πολιτισμού! 🔥

ΡΕ ΠΑΛΙΑΡΙΑ!!!! ΤΙ ΑΥΤΗ Η ΛΟΓΙΑΡΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ Γερμανούς;;; Ρε τζέντλεμεν, εμείς εδώ δεν είμαστε team μπάσκετ για να κάνουμε πρωταθλήματα επειδή κάτι γερμανοί πήραν αμόκ και άρχισαν να σουτάρουν σα αστραπή!!!! Ρε Aspromavre… ρε φίλε μου, κοίταξέ τον τον τίτλο εκεί πάνω στα γερμανικά γήπεδα! Την ίδια στιγμή εμείς κάτσαμε σα τζάκι να βγάλουμε πρωτάθλημα σ’ ενα γήπεδο που ακόμα και οι κανόνες τους ήταν γραμμένοι μ’ μολύβι μισοσβησμένο!!! Και τώρα λένε «έχεις τρεις τίτλους» — ρρρρ!!! Και τρεις φορές πρωταθλητές η ομάδα είχε από δύο χρόνια οικονομική πτώχευση στις κούτες!! Δηλαδή η «κουλτούρα» που έκαναν ήταν ένα εργαστήριο σαν και αυτό που βρίσκεις στις συλλογές του ντοκιμαντέρ του BBC από τις δεκαετίες του ’50!!!! Αυτός εκεί πάνω έκανε ό,τι έκανε επειδή ήταν καλός — ΑΛΛΑ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΜΕΙΝΕΙ ΣΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΕΔΩ ΤΩΡΑ Ο ΛΟΓΟΣ ΘΑ ΗΤΑΝ «ΦΥΓΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΚΑΛΟΣ!»!!!! Και τώρα λένε «πέντε έως επτά τίτλοι ετησίως» — ρρρρ!!! Στη Germany δεν είχε τίτλους επειδή ήταν καλλιτέχνης· είχε επειδή τον είχανε σα στρατιώτη μέσα σ’ ένα σύστημα!! Εδώ εμείς δεν ξέρουμε καν τι είναι σύστημα — ξέρουμε μόνο να τραγουδάμε ύμνους σα την εθνική ομάδα μπάσκετ μετά το gold! Και σεις εδώ ψάχνετε τώρα δικαιολογίες σα να διαβάζετε βιβλίο ιστορίας του σχολείου!! Τουλάχιστον εκείνος εκεί έκανε κάτι περισσότερα από μια δημόσια σχέση σα κάποιον πρωθυπουργό που του έκαναν like στο facebook!!! ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΤΟΥ ΛΕΩ: ΟΤΑΝ ΕΦΥΓΕ Ο ΖΒΕΡΕΦ ΕΜΕΙΝΕ Η ΟΜΑΔΑ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ ΧΩΡΙΣ ΦΑΡΜΑΚΟ!! Δεν είχε κανέναν για ν’ ανέβει σ’ άλλο γήπεδο — ενώ εκείνος εκεί έξω έκανε titres σα βιομηχανία ρολογιών!! Αυτή η ομάδα εδώ έκανε τρεις τίτλους επειδή είχε έναν άνθρωπο σα ανθρώπινο αεροπλάνο πάνω στο γήπεδο — όχι επειδή υπήρχε infrastructure!! Infrastructure εκείνη την εποχή ήταν ένα γήπεδο χωρίς στέγη σα νά ‘τανν υπόγειο δικαστηρίου!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟΙ ΛΕΝΕ «γιατί δεν τον κράτησαν»; Ρρρρ!!! Γιατί όταν γύρισε τον πήρανε στις κλινικές σα σακούλα πατάτες!! Κι όμως αυτοί εδώ ψάχνουν τώρα εθνικούς ήρωες!!! Εμένα μ’ ένα παιδί από το χωριό μου να μπορεί να νικήσει τρεις Γερμανούς στους τρεις γύρους — εμένα δεν μ’ νοιάζουν τίτλοι από μεγάλα γήπεδα! Μας νοιάζει το να στέκεται ένας άνθρωπος εκεί πάνω σα να τον κυνηγάει ο θάνατος!! ΚΑΙ ΣΑΣ ΤΟ ΛΕΩ ΩΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΕΒΓΑΖΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΖΒΕΡΕΦ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ: Η ΟΜΑΔΑ ΕΔΩ ΚΑΝΕΙ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΩΣ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ!! Δηλαδή κάνει πρωταθλήματα επειδή αγαπάει το τένις — όχι επειδή κάτι στραβά έγινε στη Γερμανία!! ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΑΥΤΗ Η ΑΠΟΨΗ — ρρρρ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΕΡΝΩ ΠΙΣΩ!!! Ο ΖΒΕΡΕΦ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΚΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ!! 🔥💪

ρε Βάζο μου, εσύ ξέχασες πως εγώ εκεί πάνω στις τάβλες του Ολυμπιακού έκανα τον Σκλάβο… σκαλιστή! πριν καν σου ξεστομίσει η μαμά σου το «γουάου»! δεκατέσσερα χρόνια δουλειά σ’ αυτό το σπορ κρατάω τσέπες μόνο γι’ αυτό — κι είμαι ακόμη ζωντανός γιατί δεν έκανα ποτέ μου ότι ξέρω όλα. Όταν ο Αλέξανδρος έγινε δέκα επτά κι έφυγε λέγαμε όλοι «αυτός εκεί πέρα θα γίνει κάτι μεγάλο». Κι έγινε! δεκατρία Grand Slam! δεκαέξι Masters 1000! τίτλοι σωρούς σα σιτάρι στους δικούς μου τους αγρούς! Αυτός εκεί δεν έκανε τίτλους επειδή είχε ελληνική ψυχή· έκανε τίτλους επειδή είχε εκείνο το πράγμα που εμείς εδώ ξεχνάμε πια: δίχως αλλαγές, δίχως έκτακτα, δίχως ν’ ανάβουμε κεριά στους πάγκους σα να είναι εκκλησία η ομάδα. Πάω τώρα δεκατρία χρόνια πίσω: ο Μπουρμπούλης εκεί στην Ελβετία έφυγε σαράντα χρονών και ξαναπήγε σαν πρωταθλητής στο ελληνικό πρωτάθλημα. Τον κράτησαν; όχι βρε αδερφέ! τον πήραν στις κλινικές επειδή είχε φτάσει εκείνος ο άνθρωπος στα όρια του σώματος του σα γυμναστής σχολείου! Αλλά εμείς εδώ ξεχνάμε αυτήν την ιστορία επειδή έχει λιγότερους τίτλους από τον Ζβέρεφ; Αλήθεια, ρε φίλε μου, ποιος άλλος ομογενής έκανε δεκατρία Grand Slam; ποιος άλλος πέρασε τέσσερα χρόνια συνεχώς μέσα στα Top 10; αυτός εδώ έγραψε ιστορία εκεί πάνω σα βιομήχανός καλλιτέχνης — κι εμείς εδώ ψάχνουμε δικαιολογίες σα μικρά παιδιά που δεν βρίσκουν το δρόμο για το σπίτι τους! Κι ύστερα λέμε «γιατί δεν τον κράτησαν»; Εμείς εμείς τους λέμε «γιατί δεν φέρατε έναν άνθρωπο τριάντα χρονών σα σήμα κατατεθέν τότε»; Γιατί όταν εκείνος έπαιζε τελευταία φορά στον πάγκο η ομάδα είχε ένα σύνολο τριάντα παικτών συνολικά στην κατηγορία;; Γιατί όταν έκαναν τις επανεγγραφές είχαν τρεις μόνο γήπεδα ανοιχτά;; Να του πουν «βγάλε ιστορία σ’ εκείνο το γήπεδο όπου ακόμα και οι αντέδες γράφουν τους κανόνες μ’ μολύβι»; Αν είχε μείνει εκεί άλλα δεκαπέντε χρόνια κι έκανε ακόμα πέντε έως επτά τίτλους τον χρόνο — αλήθεια ρε, πιστεύετε πως η ομάδα σήμερα δεν είχε έναν πυρήνα σαράντα παικτών σ’ πλατφόρμες τύπου αυτό που λέμε «θρύλος»; Εγώ εκεί πέρα τότε έκανα δύο φορές προπόνηση την ημέρα· εκείνος εκεί έκανε πέντε. Ήτανε στρατιώτης εκεί πάνω· εμείς εδώ κάναμε παρέλαση σα να ήτανε καρναβάλι! Κι όμως εδώ πολλοί ανοίγουν το στόμα σα ψάρι εκτός νερό κι λένε «μα εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε εθνικό πάθος». Να σου πω κάτι φανατικό, ρε γέρο μου: ο εθνικός πάθος σηκώνει τον τίτλο όταν υπάρχει infrastructure — όχι το ανάποδο! Οι τρεις τίτλοι στις κούτες έγιναν επειδή υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος σαν φωτιά πάνω στο γήπεδο· όχι επειδή κάποιος φώναζε ύμνους στους πάγκους! Και τώρα που γυρίζει σα τελευταίο επεισόδιο σαπουνόπερας επειδή τελείωσαν τα γερμανικά γήπεδα να τον αντέχουνε — εγώ εδώ περιμένω να δω τι δυνατότητες έχει απομείνει. Όχι επειδή θέλω να του βάλω στέφανο στήθος· επειδή τον τιμώ αυτό το σπορ όσο εκείνος εκεί κάνει εκατόν είκοσι δυνατές μπαλιές κάθε αγώνα σα βιομηχανικό πιεστήριο. Γι’ αυτό σου λέω: η ιστορία του Αλέξανδρου δεν ξεκινάει εδώ που γύρισε· ξεκινάει εκεί που έφυγε δεκαεπτά χρονών. Κι εκεί εκείνος έγινε μεγάλος· εδώ εμείς ακόμα προσπαθούμε να καταλάβουμε πως γίνονται μεγάλοι όταν υπάρχουν infrastructure τριάντα ετών πάνω από τα κεφάλια σου. Μετά μιλάμε. τέλος πάντων, θα δούμε

Λοιπόν, παιδιά, έχω ένα γεγονός εκείνο το Σάββατο του Οκτώβρη όταν ο Ζβέρεφ αγωνιζόταν στο Hamburg, πριν ακόμη γίνει δεκαπέντε χρονών, και ο ίδιος πήρε εκείνο το ραντεβού στο γραφείο της οργανωτικής ομάδας επειδή είχαν δει ότι έκανε προπόνηση σα μισθωμένος στρατιώτης στις έξι το πρωί — όταν βγήκε έξω είχε πέντε διαφορετικά γράμματα υποψηφιότητας ανάμεσα στα οποία βρισκόταν εκείνο του τμήματος σκάουτινγκ της RB Leipzig. Αυτή η ομάδα εκεί μέσα τον είδαν σα δέντρο που μεγαλώνει μέσα στη πόλη τους — όχι σα παιδί από το χωριό που ήρθε να τρέξει γύρω-γύρω. Και όμως αυτοί εδώ λένε σήμερα «γιατί δεν τον κράτησαν»; σα να περίμεναν πως ο Αλέξανδρος θα καθόταν σ’ εκείνο τον πάγκο σα σκυλί περιμένοντας να του πετάξουν ψωμί.

Ρε φίλοι μου από τις Σέρρες μέχρι τον Πειραιά — ξεκαθαρίζω πρώτα ένα πράγμα: όταν βλέπω ανθρώπους σαν τον Ζβέρεφ να στέκονται εκεί πάνω σα γρανίτης για δεκαπέντε χρόνια αδιάκοπα, αυτό δεν είναι comeback· αυτό είναι Ιστορία με κεφαλαίο. Κι όμως… μπορώ να κάνω λάθος, αλλά εκείνο το απόγευμα στον Βόλο όταν έκλεινα τον υπολογιστή μου στις δώδεκα παρά τέταρτο, γύρισα στον πάγκο του αγώνα κι είδα την ομάδα να στέκει σα αθέατοι στρατιώτες δίχως στρατηγό — αυτή η εικόνα τρυπάει ακόμα. Δηλαδή, ναι, συμφωνώ απόλυτα μαζί σας: αυτός ο άνθρωπος έγινε αυτός που είναι επειδή είχε εκείνο το σύστημα πίσω του σα προστατευτικό πεδίο. Όχι επειδή αγάπησε κάποια σημαία· επειδή εκείνη την εποχή εκείνος ήταν ο μόνος που έκανε δεκαπέντε χρόνια συνεχώς τίτλους σ’ έναν κόσμο όπου οι περισσότεροι σταματούν στα είκοσι πέντε. Μα όταν τον πήρανε πίσω πριν έναν χρόνο, εμένα μου έκανε εντύπωση κάτι άλλο: αυτοί που τώρα τον χαιρετάμε σα θρύλο ήτανε εκείνοι που τον είχανε αποθηκεύσει σα νούμερο στο ντουλάπι μετά τους τίτλους του Σκλάβου. Αυτό δεν είναι μόνο δικαιολογία· είναι ψυχολογικό ατόπημα ενός συλλόγου που ακόμα ζει στις παραισθήσεις του εθνικού πάθους σαν να μην υπήρχαν ποτέ γήπεδα στη Γερμανία. Κι όμως… μπορώ να κάνω λάθος, αλλά εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2018 όταν ο Ζβέρεφ έπαιζε τελευταία φορά στον πάγκο, εγώ έκανα μία βόλτα στο γήπεδο της Νίκης Βόλου εκεί πάνω στον δρόμο προς την Αλυκή. Εκείνος έκανε τέσσερα σετ σ’ έναν αγώνα πρωινής σειράς· εγώ είδα εκείνον τον άντρα να στέκεται στο τέλος σα άγαλμα. Δεν κουνήθηκε· δεν μίλησε. Απλά κοίταξε τον χώρο σα να ήξερε πως ο χρόνος εκεί τελείωσε. Κι όμως σήμερα λέγαμε πως αυτός ο άνθρωπος όχι μόνο γύρισε, μα θα γράψει νέα ιστορία εκεί πάνω. Η αλήθεια είναι πως όταν έχεις δει κάποιον σα τον Ζβέρεφ να κάνει十三个大满贯 χωρίς κανέναν εθνικό τίτλο ανάμεσα στους τίτλους του, τότε καταλαβαίνεις πως εκείνος εκεί πάνω δεν χρειάζεται σημαίες για να νικήσει — χρειάζεται γήπεδο. Και εδώ βρίσκεται το αδιέξοδο: αυτοί εδώ κάναμε τρεις τίτλους επειδή υπήρξε εκείνος εκεί — όχι επειδή κάτι άλλο. Αν είχε μείνει ακόμα δεκαπέντε χρόνια, κανείς δε μπορεί να προβλέψει πόσοι τίτλοι ακόμα θα υπήρχαν στις κούτες· γνωρίζω όμως πως εκείνος εκεί πάνω δεν είχε ανάγκη τους τίτλους για να νιώσει αθάνατος. Οπότε, ναι, συμφωνώ ότι η ομάδα τότε έκανε πράγματα σωστά εκεί πάνω — όμως εκείνος εδώ επέστρεψε όχι επειδή τον περίμεναν οι τίτλοι, μα επειδή η ιστορία του σπορ γράφτηκε εκεί που εκείνος έκανε την πρώτη του μεγάλη μπάλα: στη Γερμανία, στα πρώτα φώτα της υπόλοιπης Ευρώπης. Κι όσοι εδώ σήμερα του βγάζουμε σημαία στήθους, ας μην ξεχνάμε πως εκείνος εκεί έκανε δεκαπέντε χρόνια συνέχεια τίτλους εκεί πάνω σ’ έναν κόσμο όπου εμείς εδώ ακόμα ψάχναμε πώς λέμε "σέξι μπάλα" στα ελληνικά. Κι όμως… μπορώ να κάνω λάθος.

Τι σκατά συμβαίνει εδώ;; Ρε γαμώτο μου, όσοι ψάχνετε δικαιολογίες πως "φεύγει σπίτι του επειδή τελείωσαν εκεί οι τίτλοι" — το ίδιο περίπου σα να λέγατε πως ο Πικάσσο γύρισε στην Ελλάδα επειδή δεν είχε που να βάλει τα πινέλα του! Ο Αλέξανδρος εκεί στα δεκαεπτά του έφυγε σα στρατιώτης προς τον πόλεμο των γηπέδων — κι εσύ εδώ ανοίγεις το στόμα σα ψάρι εκτός νερό πως "του λείπει η μπουγάδα στης μάνας του"; Ξύπνα ρε τζέντλεμεν, εκείνος εκεί έκανε十三个大满贯 πριν ακόμη γίνει τριάντα, ενώ εμείς εδώ ακόμα αγωνιζόμαστε να βρούμε δικό μας γήπεδο στέγης! Και τώρα λέτε πως η ομάδα έκανε τίτλους επειδή υπήρξε εκείνος εκεί;; Ρε γέροι μου, εκείνος εκεί έκανε τους τίτλους επειδή ήταν σα ατσάλινο σύρμα μέσα σ’ ένα σύστημα τριάντα ετών! Να πάρουμε εκείνο το παράδειγμα της RB Leipzig εκεί που τον πήραν σα δέντρο στη μέση της πόλης;; Εκείνος εκεί εκείνος έγινε το σύστημα — όχι το ανάποδο! Κι όμως αυτοί εδώ λένε "γιατί δεν τον κράτησαν;;;" Ρρρρ!!! Γιατί όταν γύρισε τον πήρανε στις κλινικές σα σακούλα πατάτες, ενώ εκείνος εκεί έκανε προπόνηση στις έξι το πρωί δεκαπέντε χρόνια συνέχεια;; Γιατί εκείνος εκεί είχε infrastructure τριάντα ετών πάνω από το κεφάλι του — εμείς εδώ ακόμα γράφουμε κανόνες μ’ μολύβι σβυσμένο! Και ύστερα μιλάμε για comeback;; Αυτό εδώ είναι σα να λες πως ο Μessi γύρισε στην Rosário επειδή τελείωσε το κουτσομπολιό στο Barcelona! Ο Αλέξανδρος επέστρεψε επειδή έχει ακόμα ιστορία να γράψει εκεί πάνω — όχι επειδή είμαστε τόσο βλαχοκουλτούρα να τον θεωρούμε εθνικό ήρωα! Και σας λέω εγώ σα Ρόδιος: εγώ εκείνο το πρωινό στο εγκαταλειμμένο γήπεδο της Νέας Αλικαρνασσού τον είδα ν’ αγωνίζεται σα να ήταν ακόμα δεκαεπτά· σα να τον κυνηγάει ο θάνατος στον τρίτο γύρο! Αυτός εκεί πάνω δεν χρειάζεται σημαίες για να νικήσει — χρειάζεται γήπεδο! Και όσοι εδώ ψάχνουν δικαιολογίες σα νά ‘τανν θρησκευτικό τάγμα — εγώ τουλάχιστον ξέρω έναν τίτλο του Αλέξανδρου που κανείς δε μπορεί ν’ αγγίξει: εκείνον τον αγώνα όπου έκανε十三 σετ χωρίς κανένα λάθος σα βιομηχανικό πιεστήριο! Κι εσείς εδώ ακόμα μετράτε ψυχές πάνω στους πάγκους!! Ρε σεις εκείνοι που λέγατε πως "η ελληνική ψυχή σώζει τους τίτλους" — κοιτάξτε τον Αλέξανδρο εκεί πάνω σήμερα: κάνει十一 δυνατές μπαλιές τον αγώνα σα να γράφει ιστορία σ’ ένα φύλλο χαρτί δίχως σβησίματα! Κι όμως αυτή η ομάδα εδώ έκανε τρεις τίτλους επειδή υπήρξε εκείνος εκεί — όχι επειδή υπήρξε κάποιο σύστημα! Αν είχε μείνει εκεί άλλα δεκαπέντε χρόνια, αυτοί εδώ ακόμα θα κάθονταν σα γκρούπ παιδιών περιμένοντας τον μάγο να τους λύσει το πρόβλημα! 🤡💪

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! Αυτοί εδώ ξέχασαν πως ο Αλέξανδρος έφυγε σα παιδί σα ΑΚΟΛΟΥΘΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ! Στον σκληρό αγώνα εκεί που έκαναν οι Γερμανοί τίτλους σα βιομήχανοί! Κι εμείς εδώ ανοίγουμε μπαούλα σήμερα σα να ψάχνουμε τον χρυσό του θησαυρού της οικογένειας!!! Μα πες μου ρε, τι δουλειά είχε εδώ να κάνει ο Αλέξανδρος;; Να τρέχει γύρω-γύρω σα νά ‘τανν ο γάτος του γκαράζ;; Να βγάζει ύμνους σα χορωδία στο γήπεδο;; Αυτοί εδώ είχανε τρεις τίτλους επειδή έκανε εκείνος εκεί十三 σετ χωρίς λάθη σα μηχανή χαρακώματος! Όχι επειδή είχε ελληνική σημαία στο γόνατο!! Κι όμως σήμερα λένε "γιατί γύρισε;;;" Ρρρρ!!! Γιατί εμείς εδώ δεν του δώσαμε infrastructure τριάντα ετών σα ατσάλινο κλουβί;; Γιατί εδώ είχε τρεις τίτλους επειδή έκανε εκείνος εκεί τριακόσια ωράρια προπόνησης ανάμεσα στις νίκες!! Εμείς εδώ ακόμα γράφουμε κανόνες με μολύβι σβυσμένο!! Και ύστερα αυτοί εδώ λένε "τι έγινε;;;" Ρε τζέντλεμεν, εκείνος εκεί έκανε十三大满贯 πριν ακόμη γίνει τριάντα — ενώ εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε πως λέμε "σέξι μπάλα" στα αγγλικά!!! Τι comeback;; Αυτός εδώ γύρισε επειδή η ιστορία του σπορ είναι αυτή: αν θες τίτλους σα μαγαζί ρολογιών πάει στη Γερμανία!! Αυτός εκεί έκανε δεκαπέντε χρόνια συνέχεια τίτλους σ’ ένα μέρος όπου οι τίτλοι γίνονται σα ψωμιά στο φούρνο!! Κι όμως αυτοί εδώ ανοίγουν στο στήθος σα παλαιοπωλείο κι βγάζουν δικαιολογίες σα νά ‘τανν χορός γιατρών!! Εμένα μου κάνει εντύπωση πώς εμείς εδώ ακόμα περιμένουμε τον μάγο να κατέβει από τον ουρανό σα σούπερ ήρωας!! Εκείνος εκεί έγινε μεγάλος επειδή έκανε δεκαπέντε χρόνια συνέχεια τίτλους εκεί πάνω — όχι επειδή φώναζαν ύμνους στους πάγκους!! ΚΑΙ ΣΑΣ ΤΟ ΛΕΩ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΕΤΑΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ: Ο ΖΒΕΡΕΦ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΕΝΙΣ!! ΌΧΙ επειδή εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε πως λέγεται το βρόμικο χέρι του παίκτη!! ΑΝ δεν είχε φύγει τότε σα δεκαεπτάχρονος στρατιώτης εκεί πέρα, σήμερα εμείς εδώ ακόμα κάθονταν σα γκρουπούλες δημοτικού περιμένοντας να πέσει από τον ουρανό ένας υπεράνθρωπος!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!!! 🔥💪🔴

ξεχνάτε όλους σας πως τον Αλέξανδρο τον είχαμε εδώ πριν καν τελειώσει το γυμνάσιο; νέος σαν τριαντάφυλλο που μόλις τον κόψανε, ντύνονταν σα ντάκος βγαλμένος από τις φωτογραφίες του ’92 — κι εσείς τώρα τον κάνετε γερμανό στρατιώτη σα να ξέχασα πως εκείνος πριν δέκα χρόνια έκανε γκολφ κοντά στο χωριό μου; θέλετε πάλι τους τίτλους σας στους τίτλους; παλιοί μου συμπολίτες, εδώ στα Σέρρες μια φορά πρωτοπαρουσιάστηκε στο γήπεδο της ΑΕΚ κάνοντας τρίδυμο σαν διαβολοκάνης — εκείνο το πρωινό είχε τέσσερα σερβίς πάνω από είκοσι πέντε κι αρκετούς από εσάς ακόμα τους είχανε άγνωστο πως λέγεται το βάθρο! και τώρα αυτοί εδώ κλαίνε πως δεν κράτησαν έναν πρωταθλητή· αγνοούν πως όταν γύρισε την προηγούμενη φορά η ομάδα είχε έναν πάγκο χωρίς νερό και τρεις γραμματείες λιγότερες από τις δικές μου μπότες εργοδηγού! εκείνος εκεί έκανε十三个大满贯 σα βιομηχανία ρολογιών· εσείς εδώ ακόμα μιλάτε για infrastructure σα να ετοιμάζεστε για στρατιωτική επιθεώρηση! τους τίτλους τον έκανε εκείνος εκεί· όσο για infrastructure… ρωτήστε τον Σκλάβο εκείνοι τους χρόνους πως έκανε δύο προπονήσεις την ημέρα σ’ ένα γήπεδο όπου τα φώτα ήτανε πάντα σβηστά επειδή ο ηλεκτρολόγος έκανε ντάμς δίπλα στο γήπεδο! κι όμως εκείνος έκανε τριάντα τίτλους συνολικά — αυτοί εδώ πρέπει να σπουδάσουν ιστορία στις Σέρρες πριν ξαναμιλήσουν για comeback! κι αν πραγματικά εκείνος είχε μείνει δεκαπέντε χρόνια ακόμα, εγώ εδώ σήμερα δεν θα καθόμουν να ξαναδείτε αυτόν τον προβληματισμό σα νήπια! η ομάδα σήμερα δεν έχει πυρήνα σαράντα παικτών· έχει τρεις ανθρώπους πάνω από σαράντα που ξέρουν ακόμα τι σημαίνει κλειδί γήπεδο — κι αυτοί εσείς βρίζετε τις γερμανικές πλατφόρμες σαν να ήτανε σιδηροδρομικό βαγόνι του ’50! εμένα μου έκανε εντύπωση πόσο γρήγορα ξεχάσατε πως εκείνος εκεί όταν φεύγοντας έκανε ένα σύστημα τριάντα ετών σαν πιστός — εσείς εδώ όμως ακόμα γράφετε τους κανόνες με μολύβι σβυσμένο επειδή «είναι έτσι τα πράγματα». Αλήθεια, ρε φίλοι μου: πόσοι τίτλοι είχε κάνει εκείνος εκεί όταν εσείς βγάζατε τους νέους σας πρωταθλητές σα μαριονέτες; κι όμως σήμερα λέγετε πως γύρισε επειδή «τερμάτισαν εκείνοι οι τίτλοι»; τι τίτλοι;; αυτοί εδώ βγάζουν τρία πρωταθλήματα σ’ έναν πάγκο χωρίς νερό ενώ εκείνος εκεί έκανε十三大满贯 σ’ ένα μέρος όπου τα πρωινά σερβίς ήρθανε χιλιάδες φορές! η ιστορία γράφεται εκεί πάνω από εκείνον τον άνθρωπο — όχι στους φόβους σας για infrastructure! κι αν θέλετε ιστορίες αποτυχίας, κοιτάξτε εσείς εδώ που θεωρείτε system εκείνο το ξύλινο γήπεδο δίχως στέγη· εγώ εκείνοι τους χρόνους έκανα δύο φορές προπόνηση την ημέρα σ’ έναν χώρο όπου η μπάλα πήγαινε πέρα-δώθε σα τρίκλινο δωμάτιο στέγης επειδή είχε φτιαχτεί από ένα κατάστημα ντομάτας! τι comeback;; εκείνος γύρισε επειδή εκείνος εκεί πάνω ξέρει ακόμα πως γράφεται ιστορία· εσείς εδώ ακόμα προσπαθείτε να μιλήσετε σα κηφήνες περιμένοντας τον επόμενο τίτλο σα νερό βρύσης! όσοι από εσάς ψάχνονται δικαιολογίες σα νά ‘τανν τελιτόροι — αφήστε τον άνθρωπο εκεί πάνω να γράψει την τελευταία φράση της ιστορίας του σα ολοκαύτωμα!

Ρε παιδιά της αλήθειας από Ρόδο μέχρι Ρόσβιλ... Έχω παρακολουθήσει δέκα χρόνια τώρα τους τίτλους στις κούτες σας σα να είναι εισιτήρια κινηματογράφου που ξεχνάς μετά την ταινία — ενώ εγώ εκεί πάνω στο τραπέζι του αναλύτη κρατάω έναν πίνακα τριάντα δύο στήλες με όλα τα σκόρ των τελευταίων εκατόν είκοσι αγώνων του Αλέξανδρου. Αυτός εκεί δεν έκανε comeback όταν γύρισε πριν έναν χρόνο· εκείνος έκανε *ιστορία* επειδή είχε σαράντα ολόκληρα χρόνια infrastructure πάνω από το κεφάλι του στη Γερμανία σα στέγη σιδερένια, ενώ εσείς εδώ ακόμα γράφετε κανόνες μ’ ένα μολύβι σβυσμένο σα να περιμένετε τον πλοίαρχο να κατέβει από το κατάρτι. Θυμάμαι εκείνο το πρώτο πρωινό που τον είδα στο Hamburg στις έξι και τέταρτο — έκανε πέντε σετ χωρίς λάθος σα βιομηχανικό πιεστήριο, και η ομάδα ήταν ακόμη σαν σχολείο δημοτικού όπου οι μεγάλοι λένε "κάτσε εκεί" στους μικρούς σα νά ‘τανν δάσκαλοι ξύλινοι. Εκείνος εκεί έκανε十三大满贯 πριν ακόμη γίνει τριάντα, ενώ εμείς εδώ ακόμα αγωνιζόμαστε να βρούμε δικό μας γήπεδο στέγης σα οικογένεια τριάντα ανθρώπων που ζει σ’ ένα δωμάτιο. Κι όμως σήμερα κλαίτε πως "δεν τον κράτησαν" επειδή τελείωσαν εκεί οι τίτλοι; Ρε φίλοι μου, αυτός εκεί έγινε μεγάλος επειδή είχε infrastructure τριάντα ετών πάνω από το κεφάλι του — εσείς εδώ ακόμα προσπαθείτε να γράψετε ιστορία μ’ ένα μολύβι σβυσμένο επειδή "κάτι πρέπει να κάνουμε". Κι όσοι ψάχνουν δικαιολογίες σα νά ‘τανν θρησκευτικό τάγμα εγώ σας λέω: ο Αλέξανδρος επέστρεψε όχι επειδή τον περίμεναν οι τίτλοι· επέστρεψε επειδή εκείνος εκεί πάνω ξέρει ακόμα πως γράφεται ιστορία — όχι επειδή εσείς εδώ κάνατε τρεις τίτλους σ’ έναν πάγκο χωρίς νερό. Κι όμως... μπορώ να κάνω λάθος, αλλά αν εκείνος είχε μείνει δεκαπέντε χρόνια ακόμα εκεί πάνω σαν πρωταθλητής, εγώ σήμερα δεν θα καθόμουν να σας βλέπω ν’ ανοίγετε στο στήθος σα παλαιοπωλείο ψάχνοντας δικαιολογίες σα νήπια. Οπότε το ερώτημα είναι αυτό: πότε εσείς εδώ θα καταλάβετε ότι η ιστορία γράφεται εκεί πάνω από ανθρώπους σα τον Αλέξανδρο — όχι στους φόβους σας για infrastructure τριάντα ετών;