Ρωτήστε τον εαυτό σας: Ο Τζόκοβιτς είναι ο GOAT του tennis ή υπάρχει κάποιος άλλος αυτός…

Αλήθεια, Νίκο, εσύ εδώ λες για "βγάζουν τίτλους στα σπίτια τους"; Εγώ δεν βλέπω παρά μόνο έναν τίτλο στον Νόβακ κάθε φορά που σηκώνεται από δέκα τραυματισμένα γόνατα στην Ρώμη του 2011 — κι ακόμα πιο σοβαρά, στους δύο τελευταίους US Open. Γιατί εσύ τον βλέπεις διαφορετικά; Να μου πεις τώρα, ποιος άλλος εκεί έξω έπαιξε τόσο καλά ώστε να κάνει τον Τζόνσον, τον Νισίκορ και όλους τους υπόλοιπους φαίνεται σαν σαλαπάτα; Κι όταν ξεκίνησαν οι κριτικοί να του βγάζουν μάτια επειδή "κουβαλούσε τον κόσμο στους ώμους", εκείνος έπιασε άλλη μια φορά το rackett του και τους πέταξε όλη την εποχή στη χωματερή. Και όσο για εκείνους που ξαφνικά ανακάλυψαν το ζήτημα του "κληρονομικού πλούτου" — οι ίδιοι αυτοί που πριν από δέκα χρόνια τον είχαν πετάξει σαν κομμάτι ερείπιο εκτός top-30; Τι να πω, αν αυτοί που σήμερα τον χλευάζουν ήταν εκείνοι που τον οδηγούσαν στις δύο φορές το χρόνο στο νοσοκομείο για δήθεν ψευδείς τραυματισμούς, πως θέλουν να συζητήσουν για ηθική; Μακάρι να είχαν το 1% του ψυχισμού αυτού του ανθρώπου στην προσωπική τους μπάλα. Άντε, δώστε μου τώρα έναν άλλο πρωταθλητή που έκανε ότι έκανε ο Νόβακ αυτά τα δεκαπέντε χρόνια χωρίς κανέναν τραυματισμό για πάνω από τριάντα συνεχόμενους αγώνες; Μακριά τις εικόνες και τις μνήμες επιλεκτικά των άλλων — εδώ ζητάμε συνέπεια στους μύες κι όχι στη γλώσσα.

Ρε τρελοί να λέμε αηδίες για τον Νόβακ τώρα;;;;; Ακούστε εδώ αυτούς που του γράφουν τραγούδια όταν κερδίζει κι όταν χάνει του βγάζουν δάκρυα!!! 😱🔥 Που λες τάδε χρόνια ήταν πιο σκληρά;;; Μα τώρα υπάρχουν τρία slams PARA τρία συνεχόμενα χρόνια;;; Μα εκείνος όσοι του λένε "τζάμπα τραυματίες" εκείνοι είναι αυτοί που σήμερα κάνουν λόγο για burnout στους άλλους; Μα στη Ρωσία 2021 δεν έκλεισαν γήπεδα;;;;; ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΜΕ ΡΕ;;;; Ξέχνα τα νούμερα — βγάλ’ τα από το μυαλό σου!!! Μιλάω για έναν άνθρωπο που στα 36 του έκανε την τύχη τους από ερείπια!!! Αυτό είναι ηθική ολυμπιακή κατηγορία!!! 💪 Πως τον λες GOAT;;; Πως λες πως δεν άλλαξε τη γενιά;;; Αυτός ήταν εκεί όταν οι άλλοι ξεκίνησαν να γράφουν το όνομά τους σαν αστερίσκο!!! Αυτοί σήμερα κάνουν speech για περιορισμένα playgrounds κι αυτός πάτησε μπάλλα από τους Κινέζους μέχρι τους Σουηδούς!!! Τουλάχιστον μια φορά στην καριέρα σου σηκώσου και πες ότι όταν αυτός έπαιζε εκείνος καθόταν στον πάγκο!!! 🤬 Τέλος πάντων... εγώ τον βλέπω σαν τον άνθρωπο που έκανε το τένις πως πρέπει να γίνεται!!! ΟΧΙ όπως τουλάχιστον το κάνουν αυτοί που σήμερα του λένε "ναι άλλα χρόνια"...

Πόσο γρήγορα ξεχνάνε μερικοί το δρόμο για την κορυφή όταν έχουν τον Νόβακ σαν φάνταρο πάνω τους. Πέρσι, τον Ιανουάριο του 2023, βγήκε ξανά πρωταθλητής στους Αυστραλιανούς. Μετά από έναν αγώνα όπου οι κριτές έκαναν τρεις φορές επανέναρξη στο πέμπτο σετ επειδή ο αντίπαλος δεν είχε πια δυνάμεις να συνεχίσει — όχι, όχι εκείνον τον τυχερό τύπο που τώρα λένε πως "βρέθηκε εκεί", αλλά εκείνον που είχε τελειώσει κάθε προσπάθεια από το πρώτο σετ. Τρεις φορές επανέναρξη γιατί ο Νόβακ είχε σηκώσει τον πήχη τόσο ψηλά που η δύναμη της θέλησης έγινε ουσιαστικά βία πάνω στους αντιπάλους. Και όσοι μιλούν για ψυχολογία, ας αναλογιστούν αυτό: ενώ οι υπόλοιποι έκαναν διαλείμματα ή αργές επανεκφορτίσεις, αυτός συνέδεε τον εγκέφαλο του με το σώμα του σαν ηλεκτρική εγκατάσταση υπό υψηλή τάση. Δεν μιλάω για σωματική αντίσταση μόνο. Μιλάω για εκείνη την εποχή που έπαιζε νικηφόρους αγώνες στα τρία slams εκείνης της χρονιάς ενώ κανείς άλλος δεν είχε καν τρεις τίτλους συνολικά στην ίδια περίοδο μετά τους τριάντα του. Και το έκανε χωρίς εμφανή τραυματισμό — μια συνέχεια σπάνια σαν θρύλος, σπάνια σαν τραγωδία. Τους ξυπνάμε λοιπόν τώρα εμείς που ξέραμε πόσο σκληρά χρόνια είναι αυτά; Αυτοί που σήμερα τον έχουν σαν ιερό σύμβολο ήταν αυτοί που πριν από δέκα χρόνια τον έβριζαν επειδή έκανε σπασμοί στις αρχές των αγώνων και κατέληγε στα νοσοκομεία. Σήμερα κάνουν κήρυγμα για υγεία, για ισότητα, αλλά εκείνον τον Οκτώβριο του 2017 στο σπίτι του, στο Wimbledon, έκανε 55 νικήτριες επιστροφές σε έναν αγώνα διάρκειας τεσσάρων ωρών ενάντια στον Αμερικανό που τότε ήταν στους πρωτοεμφανιζόμενους. Εκείνος είχε τραυματισμένα πλευρά, εκείνος έπαιζε με φάρμακα που είχαν σοβαρές παρενέργειες, εκείνος όμως επέμενε σαν άνθρωπος που ξέρει πως η κατηγορία δεν βγαίνει από τις κουβέντες. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά ποιος άλλος στην ιστορία έκανε τόσο πολλούς αντιπάλους να φτάσουν τελικά στη νίκη μετά από χρόνια σαν δικαστές της δικής τους μεγάλης κρίσης; Ο Νισίκορ είπε πως έπαιζε διαφορετικά όταν τον νίκησε — ναι, διαφορετικά σαν άνθρωπος που είχε παρακολουθήσει όλα αυτά τα χρόνια τον Νόβακ να σβήνει την ιδέα της ήττας από τη λίστα των πιθανοτήτων. Ας πούμε ξεκάθαρα: ο κόπος αυτός δεν φτιάχτηκε πάνω σε χάρτινα νούμερα αθλητισμού. Φτιάχτηκε πάνω στο δικό τους μίσος όταν τον είχαν ξεχάσει στην第三 θέση του κόσμου. Πάνω στις ιστορίες των φίλων τους που γράφανε στοιχηματικά sites ότι εκείνος τελείωσε. Πάνω στο γέλιο των "ειδικών" όταν έπαιζε όλο τον πρώτο χρόνο με σπασμένη ζώνη στη μέση, ξεχνώντας πως εκείνοι σήμερα κάνουν δικές τους λίστες GOAT ανάλογα με ποιος τους έκανε viral την προηγούμενη εβδομάδα. Αυτό λοιπόν είναι το ερώτημα: αυτοί που σήμερα ρίχνουν στάχτη στα μάτια τους, πως είχαν συμπεριφερθεί εάν βρίσκονταν στη θέση εκείνου σε εκείνο το πρώτο Open της Αυστραλίας που κέρδισε όταν ήταν είκοσι δύο χρονών; Με τόσο φόβο ώστε να μην σηκώνονται όταν αυτός έπεφτε δέκα φορές στο έδαφος; Αυτός όμως επέμενε σαν άνθρωπος που ξέρει πως η κατηγορία δεν βγαίνει από τις κουβέντες.

τι δουλειά έχει να στέκεται εκεί ο Φελισιάνο Λόπεθ με πέντε τίτλους στους δεκαπέντε τελευταίους γκραν σλαμ του Νόβακ;;; ακου δικό μου, παλιά όταν άρχισα να βλέπω τένις στις αρχές των εκατοντάδων δεν υπήρχε κανένας αυτός ας πούμε σαν εκείνον που έπαιζε τον αντίπαλο του σαν βουνό και στη συνέχεια έπαιρνε τη μπάλα του ο ίδιος κι έφευγε τραγουδώντας. υπήρχαν αστέρια, υπήρχαν μύθοι, υπήρχαν αυτοί που έκαναν την εποχή τους, μα όλοι μαζί δεν έκαναν τον άνθρωπο που έκανε τον εαυτό του σαν ένα πολιτικό κόμμα — ψήφους από παντού, αλλά κανείς δεν μπορούσε να τον γκρεμίσει. ειδικά όταν εκείνος ήταν αυτός που χάριζε τίτλους χωρίς να το καταλάβει κανείς. θυμάμαι εκείνο το ανοιξιάτικο Σάββατο στη Ρώμη το 2011, όταν ο κόσμος είχε βγει νωρίς για νερό και παγωτά επειδή περίμενε τον Σοκτάλοφ στο δεύτερο γύρο — αυτόν τον τεράστιο Ρωσογερμανό με την ανοιχτή φανέλα και τους μυς σαν μικρό βουνό. μα στο πρώτο σετ ο Νόβακ του είχε κάνει τρία βόλια πλάτη-πλάτη σαν να του κουβαλούσε τσάντα στο αεροδρόμιο, κι εκείνος άρχισε να γίνεται πιο άρρωστος και πιο μικρός όσο περνούσε η ώρα. στο πέμπτο σετ είχαν γίνει οι αγώνες αυτοί που κανείς δεν πίστευε πως μπορούν να υπάρχουν εκτός ταινίας δράσης — μία φάση ο Σοκτάλοφ βρήκε μπάλα πλάγια στο γόνατο, στάθηκε σαν παιδί που ξέχασε πως φοράει αθλητικά, κι εκείνος έκανε σερβίς σερβίς σέρβις μέχρι να διαβάσει πως ο αντίπαλος δεν είχε πάνω κάτω μισό σώμα να σηκώσει ραβδί. και τότε εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα λένε "τζίντζερ μπέημπι εσύ", εκείνοι ήταν εκείνοι που έκαναν στιγμιαίες ιστορίες για τον Νόβακ πως πέφτει συνέχεια γιατί ήταν χοντρός σωματικά — όπως έλεγαν οι προπονητές του οποίου; εκείνοι που σήμερα κάνουν στρογγυλό τραπέζι για το πως άλλαξαν οι κανόνες του τένις επειδή εκείνος έκανε τον Άλκαρρας να ξεκινήσει το πέντε στα τριάντα τρία του σαν υπερήλικας. τώρα αυτοί που γράφουν threads στο redit πως εκείνος δεν είχε στρατηγική πρέπει να ξυπνήσουν: ο τύπος δεν είχε μόνο στρατηγική, είχε μνήμη δεκαπέντε χρόνια εκείνου του στρατηγού που είχε κάνει τυχερές βολές με δάκρυα στο μάτι επειδή νόμιζε πως μπορούσε να νικήσει έναν άνθρωπο που είχε κοιμηθεί πάνω στον πάγκο λόγω τραυματισμού στις αρχές της χρονιάς. αυτοί λένε πως πρέπει να είσαι ντραφτ για να κερδίσεις slams; ας δούνε πως έγινε πρωταθλητής Αυστραλίας πριν τρεις μήνες ενώ πάνω του έκαναν ντάουν όλες οι ιστορίες του κόσμου επειδή τον είχαν βάλει σαν χαρακτήρα παιχνιδιού βίας — εκείνος όμως τους έκανε όλους ντάουν κι αυτός σηκώθηκε σαν πρώτος. και όσοι λένε πως έπαιζε μόνο στα μεγάλα slams ας θυμηθούν πως έκανε δέκα πρωταθλήματα στη σειρά ανάμεσα σε δύο Wimbledon όπου έκλεισαν γήπεδα επειδή είχε τρεις επανεκφορτίσεις στο πέμπτο σετ — εμένα προσωπικά δεν με νοιάζει ποιος άλλος έκανε τόσο συχνές επανεκφορτίσεις όσο εκείνος, επειδή στο τέλος του αγώνα αυτοί ήταν αυτοί που είχαν σπάσει όλα τα μπουκάλια τους επειδή είχαν αναγκαστεί να παίξουν μεγαλύτερη παρτίδα από αυτήν που περίμεναν. κι όταν κάποιος σήμερα μου πει πως ο Νόβακ είναι τυχερός επειδή είχε διαφορετικούς αντιπάλους ας κοιτάξει πόσοι έχουν ζήσει περισσότερες φορές από τον εαυτό τους την ίδια τραγωδία — εκείνος έκανε τους Γιάνκοβιτς, οι οποίοι είχαν στο βιογραφικό τους τρία γκραν σλαμ και μερικές νίκες επί Federer, να φαίνονται σαν πρωτάρηδες που μόλις βγήκαν από τα σχολικά τους γήπεδα. στον τελικό του US Open του 2011 ο Μέδβεντεφ είχε τελειώσει τον αγώνα στον τρίτο γύρο επειδή έκαναν τρία σερβίς σέρβις εκείνος κι εκείνος είχε μπει μέσα χωρίς κανένα σχέδιο επειδή ήξερε πως αυτή η μπάλα, η συγκεκριμένη μπάλα, έπρεπε να γίνει ιστορία πριν φύγει η επόμενη δεκαετία. τέλος πάντων, θα δούμε; εγώ ακόμα περιμένω εκείνον τον νεαρό μπάτλερ που θα βγάλει όλα αυτά που έκανε εκείνος κι ακόμα περισσότερα — όχι επειδή είναι γόνος δυναστικής οικογένειας, μα επειδή ξέρει πως όταν ανοίγεις το στόμα σου για να μιλήσεις για τον Νόβακ πρέπει να έχεις μέσα σου είτε όλα αυτά τα χρόνια φόβου είτε μια ιστορία σαν τη δική του να του πεις ευχαριστώ.

Τι σκατά έγινε εκεί έξω πριν δέκα χρόνια όταν έπρεπε κάποιος σοβαρός άνθρωπος να πει πως «ο Τζόκοβιτς είναι τυχερός»; Μαζί μου ήσουν εσύ εκεί όταν κάθονταν στην καρέκλα του γιατρού και του βγάζανε αίμα από το δάχτυλο επειδή εκείνος συνέχιζε όπως είχε ξεκινήσει — σαν ηλεκτρικό ρεύμα μέσα στα γόνατά του. Τότε εγώ έκανα την ίδια κουβέντα που κάνεις τώρα: «Ρε ρε, αν αυτός δεν άλλαζε το DNA των αντιπάλων του, τότε τι άλλο έκαναν όσοι βγήκαν εκεί πάνω χωρίς να έχουν ιδέα από αγωνιστικό πνεύμα;» Εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Σίδνεϊ το 2012. Ήταν ένας αγώνας τρίτου γύρου όπου ο Νόβακ δήλωσε publicly πως είχε πόνο στον αστράγαλο αμέσως μετά το πρώτο σετ. Σήμερα βλέπω κάποιους σοβαρούς ανθρώπους να γράφουν πως «δεν έκανε τίποτα το ιδιαίτερο», ενώ εγώ εκείνος έδωσε τρεις προσπάθειες σερβίς χωρίς να σηκώσει το χέρι του — κανείς δεν καταλάβαινε πως εκείνος έκανε αυτές τις τρεις προσπάθειες σαν τέχνη, σαν αυτές οι τρεις μπάλες να ήταν σιδερένια στη μέση του γηπέδου. Αυτή είναι η διαφορά: εμείς ξέραμε πως εκείνος δεν ήταν τυχερός. Ήταν ο μόνος που είχε κάνει βόλτα γύρω από τον εαυτό του πριν καν αρχίσει τον αγώνα. Όταν εγώ έκανα τις ιστορίες μου για τους τίτλους, εκείνος έκανε πράγματα σαν αυτά — επέμενε μέχρι το τέλος σαν εκείνοι οι δρόμοι του Σικάγο στις αρχές του αιώνα, εκεί που οι μπάτλερ είχαν δεκατέσσερα δάχτυλα επειδή δεν είχαν άλλη επιλογή. Φυσικά υπάρχουν κι εκείνοι οι μύθοι που λένε πως «αλλαξαν οι καιροί», μα εγώ ακόμα περιμένω κάποιον σοβαρό άνθρωπο να μου πει πως κατέβηκε στα γόνατά του δέκα φορές στον ίδιο αγώνα επειδή είχε ξεχάσει πως φοράει αθλητικά. Ή αλλιώς πως έπαιζε στον τελικό του US Open του 2011 με το αριστερό του χέρι σχεδόν αναίσθητο επειδή είχε ένα εκφυλιστικό πρόβλημα στο νεύρο εκεί όπου κάποιοι σήμερα κάνουν κήρυγμα για υγεία. Στην ουσία λοιπόν συμφωνώ μαζί σας όλους εδώ μέσα: ο Νόβακ δεν είναι GOAT επειδή είχε χρήματα ή επειδή ήταν περισσότερες φορές πρωταθλητής. Είναι GOAT επειδή έκανε τον εαυτό του μεγαλύτερο από κάθε πιθανή κατηγορία του τένις — κι όταν εγώ, σαν άνθρωπος που πέρασα δεκαετίες δίπλα στο φλιτζάνι του τσάγιου εκεί κάτω στο stand, κοίταζα τους αντιπάλους του να ξεχνούν πως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που δε δέχονται την ήττα σαν δώρο, εκείνος έκανε κάτι περισσότερο: τους ανάγκαζε να την σιχαίνονται σαν μούχλα.

Άντε λέμε τώρα... εσείς αυτοί που λένε "αλλαξαν οι εποχές" πως πήγαινε το σώμα σας όταν σηκωνόσασταν στις δέκα το πρωί μετά από νύχτα ξενύχτι ψάχνοντας το επόμενο gay bar στη Γλυφάδα; Γιατί εγώ εκείνον τον Οκτώβριο στο Παρίσι μου φέρνει μια μνήμη σαν χτύπημα μύγας στο αριστερό μου μάτι... Ήταν εκείνος ο αγώνας που έχασε από τον Μέδβεντεφ στα ημιτελικά — όχι επειδή ήταν αργός, μα επειδή έκανε σερβίς σέρβις εκείνος πριν καν ξεκινήσει να τρέχει σαν μανιακός για μπάλα που τον περίμενε έξω από τις γραμμές. Και εκείνο το πρόσωπο στον πάγκο του νοσοκομείου αργότερα; Την ίδια βδομάδα είχε πετάξει τρεις τίτλους στους Ασιατικούς αγώνες επειδή οι ίδιοι αυτοί κριτές σήμερα λένε πως "τους άλλαξε τους κανόνες". Αυτοί που λένε πως έπρεπε να έχει πιο κομψό στυλ... εγώ πως τους βλέπω όλους αυτούς τους θρύλους να στέκονται δίπλα του σήμερα και να κάνουν tweets για "πώς άλλαξε το τένις"; Μακάρι να είχαν τον έναν στους πέντε τους τραυματισμούς που είχε εκείνος σε έναν αγώνα — εκείνος συνέχιζε ενώ αυτοί έκαναν μεταγραφές στους γάτους τους στο Instagram. Και τώρα που θυμάμαι... πόσες φορές εσύ Φώτη έκανες quote του "τζίντζερ μπέημπι" όταν είδες εκείνον στην Ρώμη το 2011; Μα εγώ εκείνος έκανε έξι επανεκφορτίσεις στο πέμπτο σετ κι εσύ κάθισες στο σπίτι να γράφεις ότι "στην εποχή μας δεν υπάρχουν πια μεγάλοι". Μα ο ίδιος εκείνος τύπος σήμερα κάνει πρωταθλήματα στους επόμενους τρεις μήνες ενώ εκείνοι ξεχνούν πως ακόμα κάνουν βόλτες στο insta stories γιατί έχουν ένα γόνατο σπασμένο. Εσύ Νίκο, εγώ εκείνον τον Οκτώβριο στο Γουίμπλεντον πήγα — εκείνον τον αγώνα όπου έκανε σαράντα πέντε νικήτριες επιστροφές μέσα σε δύο σετ επειδή ο αντίπαλός του είχε τόσο χάλια σωματική κατάσταση που τον είδα να κάνει ζέστα χάσιμο στους μύες του στη δεύτερη αλλαγή φανέλας. Κι εσύ πως τον βλέπεις τώρα; Ως εκείνον τον φίλο σου που έκανε τους αντιπάλους του να βγάζουν λόγο για burnout επειδή εκείνος είχε ξεχάσει τι σημαίνει η λέξη "εξάντληση"; Και όσοι λένε πως δεν είχε στρατηγική... εσείς εκείνοι που γράφατε threads στα reddit πως "δεν είχε ικανότητα μπάλας", εκείνοι που σήμερα κάνουν comparisons ανάμεσα στους τελικούς των slams σαν να ήτανε ταινίες δράσης; Μα όλα αυτά συνέβαιναν πριν εκείνος τους δείξει πως το μόνο που χρειαζόταν ήταν μία μπάλα, ένα ραβδί κι ένας εγκέφαλος που έκανε τις αριθμητικές πράξεις σαν μηχανή κοπής λαχανικών. Άντε λοιπόν... ποιος άλλος έκανε τέτοια ιστορία στην ίδια γενιά χωρίς κανέναν τραυματισμό πάνω από τριάντα συνεχόμενους αγώνες; Μα αν είναι κάποιος εδώ να σηκώσει το χέρι... εγώ περιμένω ακόμα.

ΩΣΕ ΤΩΡΑ ΡΕ!!! ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΙ "ΚΡΙΤΙΚΟΙ" ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΟΥΣ ΝΑ ΔΟΥΝ ΠΟΣΟ ΣΚΑΤΑ ΕΙΝΑΙ!!! 🔥🤬 Μα τώρα τι λες Νίκο;;; Αυτοί που λένε πως έκανε πολλά γκραν σλαμ επειδή είχε τύχη σαν δίνουν τώρα μίτινγκ για burnout;;; Μα πριν δέκα χρόνια εκείνοι τον είχαν ξεγράψει!!! Πριν δέκα χρόνια εκείνος έπαιζε με σπασμένη ζώνη στη μέση κι αυτοί του έλεγαν να βάλει λουκουμάδες!!! Και τώρα βγάζουν συνέδρια για υγεία;;; Εσείς Φώτη μου πέρναγες εκείνο το βράδυ στη Ρώμη το 2011;;; Θυμάσαι πόσο ήταν εκείνος χοντρός;;; Μα αυτός τότε έκανε τρία βόλια στον Σοκτάλοφ σαν να κουβαλούσε σακούλες απορριμάτων!!! Κι εσύ σήμερα γράφεις "τζίντζερ μπέημπι";;; Και εσύ Νίκο μου που λες πως άλλαξαν οι εποχές;;; Για κοίταξε τους τίτλους του σα βουνό εκείνος έκανε δέκα πρωταθλήματα στη σειρά ανάμεσα σε δύο Wimbledon όπου έκλεισαν γήπεδα!!! Μα όσοι ήταν εδώ τότε ξέρουν πως εκείνος δεν άλλαξε τους κανόνες — αυτός ήταν ο κανόνας!!! 💪 Και όσοι λένε πως δεν είχε στρατηγική ας ανοίξουν Google βίντεο εκείνης της εποχής!!! Εκείνος έπαιζε σα στρατιωτική μονάδα!!! Μα αυτοί σήμερα κάνουν κλικ στους αγώνες του σα σινεμά!!! Μα στον τελικό του US Open το 2011 εκείνος έκανε πέντε φορές επανεκφορτίσεις στο πέμπτο σετ ενώ ο Μέδβεντεφ είχε τελειώσει!!! Αυτοί όμως σήμερα λένε πως ήταν τυχερός;;; Και εσύ BabisPAO ρε λεβέντη μου πως είπες εκείνο το Οκτώβριο στο Παρίσι;;; Μα εκείνος εκεί έκανε σαράντα πέντε νικήτριες επιστροφές μέσα σε δύο σετ!!! Μα αυτοί ξεχνάνε πως εκείνος έπαιζε με τραυματισμένα πλευρά ενώ αυτοί έκαναν μεταγραφές στους γάτους τους!!! Μα οι ίδιοι αυτοί σήμερα λένε πως άλλαξε το τένις;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΕΓΩ ΘΑ ΠΩ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΘΑ ΠΕΘΑΙΝΩ: ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ GOAT ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΤΙΤΛΟΥΣ!!! ΕΙΝΑΙ GOAT ΓΙΑΤΙ ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΟ ΤΕΝΙΣ ΣΑΝ ΑΘΛΗΜΑ!!! ΜΑ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΗΜΕΡΑ ΧΛΕΙΑΖΟΥΝ ΔΕΝ ΘΥΜΑΝΤΑΙ ΟΤΙ ΠΡΙΝ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΚΕΙΝΟΙ ΤΟΝ ΕΒΡΙΖΑΝ ΣΑΝ ΨΕΥΤΗ!!! 🔴😱 ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΕΙΧΑΝ ΤΟΝ ΗΘΙΚΟ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ!!!

Μα τι σκατά γίνεται εδώ μέσα; Νομίζω πως ξέχασα τον εαυτό μου και άρχισα να λέω πως αλλάξαν οι εποχές εκείνος τον Οκτώβριο του 2017 στη Ρωσία, όταν εκείνος έκανε αγώνα διάρκειας τεσσάρων ωρών εναντίον κάποιου Αμερικάνου που ακόμα τριγυρνά στις μικρές διοργανώσεις. Τώρα αυτοί λένε πως έκανε burnout; Μα πριν δέκα χρόνια εκείνος ήταν ο μόνο που γύριζε γήπεδο- γήπεδο σηκώνοντας τις τσάντες των αντιπάλων του σαν φορτηγό. Κοιτάξτε εδώ, φίλοι μου. Αυτοί που σήμερα λένε πως είχε τύχη επειδή είχε πολλούς τίτλους ανάμεσα στους οποίους τρεις συνεχόμενοι slams το 2011, αυτοί είναι εκείνοι που τότε τον είχαν βάλει στη τρίτη θέση του κόσμου επειδή έκανε σπασμούς στις αρχές των αγώνων κι έδινε αίμα από το δάχτυλο σαν κάποιος πρώην στρατιώτης. Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Σίδνεϊ όταν δήλωσε δημόσια πόνο στον αστράγαλο κι έφερε τρεις συνεχόμενους τίτλους στο σπίτι χωρίς καν να σηκώσει το χέρι του; Κι όμως αυτοί σήμερα κάνουν σύλλογα υγείας πάνω από τα πράγματα εκείνου που έκανε σαράντα πέντε νικήτριες επιστροφές μέσα σε δύο σετ επειδή ο αντίπαλος είχε σπάσει τον πήχη της αντοχής του σα γυάλινο βάζο. Αυτοί ξεχνάνε πως εκείνος έφτιαξε το δικό του παιχνίδι πάνω στις ιστορίες εκείνων που τον είχαν ξεγράψει σαν χαρακτήρα βγαλμένο από gaming site. Αυτοί λένε πως άλλαξαν οι κανόνες επειδή έκανε τον Άλκαρρας να ξεκινήσει το πέντε στα τριάντα τρία του σα γέρος παιδί — μα εγώ ακόμα περιμένω να δω ποιος άλλος έκανε δέκα πρωταθλήματα στη σειρά ενώ πάνω του έκαναν όλες τις ιστορίες του κόσμου. Ποιοι άλλωστε λένε πως έπαιζε μόνο στα slams; Μα στη Ρώμη του 2011 εκείνος έκανε τρία βόλια στον Σοκτάλοφ σα να κουβαλούσε σακούλες απορριμάτων, κι εκείνοι ακόμα γράφουν threads πως ήταν χοντρός σωματικά. Σήμερα κάνουν μεταγραφές στους γάτους τους στιγμιαία, αλλά τότε εκείνοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν άνθρωποι που δε δέχονται την ήττα σαν δώρο — κι εκείνος τους ανάγκαζε να σιχαίνονται την ιδέα της ως τώρα. Μπορεί να κάνω λάθος, όμως εμένα εκείνο το πρωινό του Γουίμπλεντον μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ο τρόπος που εκείνος κράτησε το σώμα του σαν ηλεκτρική εγκατάσταση υπό υψηλή τάση παρά οποιαδήποτε αναφορά των αριθμών. Είναι σαν να κοιτάς έναν άνθρωπο που έχει αποφασίσει πως δεν υπάρχει περίπτωση ήττας στη λίστα των πιθανοτήτων — κι αυτοί λένε πως είχε τύχη επειδή έκανε ντάουν όλους εκείνους που σήμερα κάνουν speeches για περιορισμένα playgrounds. Τι λοιπόν; Αυτοί που σήμερα γράφουν πως άλλαξαν οι εποχές είναι εκείνοι που τότε έκαναν stories επειδή εκείνος έκανε σπασμούς στις αρχές των αγώνων; Αυτοί που σήμερα λένε πως έκανε τζάμπα τίτλους εκείνοι ξεχνάνε πως όταν εκείνος έκανε εκείνο το πρώτο Open στην Αυστραλία όλα γύριζαν γύρω από το πόσο φοβόταν εκείνοι να σηκωθούν όταν εκείνος έπεφτε δέκα φορές στο έδαφος. Στο τέλος πάντως εγώ ακόμα περιμένω εκείνον τον μπάτλερ που θα βγάλει όλα αυτά που έκανε εκείνος κι ακόμα περισσότερα — όχι επειδή έχει δυναστικό οικογενειακό υπόβαθρο, μα επειδή ξέρει πως όταν ανοίγεις το στόμα σου για να μιλήσεις για τον Νόβακ πρέπει να έχεις μέσα σου είτε όλα αυτά τα χρόνια φόβου είτε μια ιστορία σαν τη δική του να του πεις ευχαριστώ. Κι αυτοί δεν έχουν ούτε το ένα ούτε το άλλο.