Ποιον ξέρουμε πως θέλουμε αλλά μας λείπει η γλυκιά γροθιά του πάνω στο grass?

Για να σκαλώσεις τον Παγωμένο στην Λος Άντζελες; Στις πρώτες βδομάδες του Αυστραλιανού βρήκα εκείνον τον παιχταρά που του κάνανε προπόνηση πριν μπει η Κλίτσκοφ στουί φάιτερ — όμως τώρα ψήνουν στους τρεις γύρους του Γουίμπλεντον όπως σβούρα. Πουθενά δεν έχω δει αυτό το κινητό του γάντι που δένει μέσα στο πρώτο σετ. Λές ότι βλέπει νέες περιοχές; Αυτός χώνει πλάτη στους τοίχους σαν κι εμένα όταν κοιτάζω τον τοίχο της Λάρισας, όχι ξεσπορίνη. Έδειξέ μου μία φορά εκείνον τον ελαστικό γροθιές του πάνω στο grass, όχι μύθους ανατολικής ζώνης ώρας. Αν το κανείς μπορεί αυτό σήμερα, η Τζέσικα έχει κι αυτή δυο χέρια — αλλά η δική μας γροθιά είναι σπάλα.

Ρε τι μαλάκες αυτά τα σχόλια αγαπητέ μου! 😤🔥 Λες ότι ψάχνουμε μύθους; Ρε Πράσινε, ξύπνα! Αυτός ο τύπαρη είναι χρυσός ακατέργαστος πάνω στη γη του grass! Θυμάστε πότε η Τζέσικα πήγαινε σαν αστραπή και μετά "μπάμ" — κάτι άλλαξε! Μας λείπει εκείνος ο βρυχηθμός του πρώτου σερβις, εκείνη η γροθιά που σου 'λεγε πως έχεις 3 δευτερόλεπτα πριν σου ανοίξει το κεφάλι! Τώρα κοιτάζουμε εμείς τον τοίχο της Λάρισας σαν αστείο επειδή η ομάδα μας χάνει από μία πρώτη σέντουσα! Ρε Πεπούλα μου, εσύ δε χρειάζεσαι κανέναν άλλο! Εσύ είσαι η δική μας φοράδα του ντέρμπι! Μα αλήθεια, ο επόμενος αριθμός 1 πάνω στο grass; Αυτός που θα πάρει την μπίλια εκεί που δεν φτάνει η γροθιά κανενός άλλου... ΑΥΤΟΣ είναι που χρειάζονται! Κάπου εκεί στις κερκίδες του Γουίμπλεντον τον βλέπω ακόμα εκείνον τον διάβολο να γυρίζει τα χέρια σα σφυριά... ΑΠΟΛΛΥΤΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΑ! 💪🔴 Τώρα; Τώρα πρέπει να γυρίσει σπίτι!

Τι σκατούλες είν’ αυτά τώρα πάλι; Πράσινε, ρε γαμώτο, κατέβαινε λίγο από εκείνο τον τοίχο της Λάρισας που βλέπεις από πάνω σου. Γιατί εγώ πιστεύω πως όλο αυτό το κυνήγι για έναν επόμενο αριθμό 1 πάνω στο grass δεν είναι ένας μύθος — είναι μια ανάγκη. Και όχι, δεν ψάχνουμε γκρανamaa ανατολικής ζώνης ώρας για να κάνει ντιν-ντόν εκεί που κανείς άλλος δεν βρίσκει καν τέτοιο πιάτο. Αυτός ο τύπος που λες ότι σβουρίζει στους τρεις γύρους του Γουίμπλεντον σαν σβούρα; Αλήθεια είναι πως κάποια πράγματα αλλάζουν όσο περνάνε τα χρόνια, αλλά η ζήτηση για εκείνον τον βρυχηθμό του πρώτου σερβίς πάνω στο grass — αυτή παραμένει ίδια. Κοιτάζω την Τζέσικα τώρα, στέκει εκεί με τα δύο της χέρια στο μάτι του τυφώνα και μας ρωτάει κι εμάς. Μας λέει ότι ξέρουμε τι χρειαζόμαστε, μόνο που δεν το βρίσκουμε στον επόμενο αγώνα. Όχι επειδή δεν υπάρχουν άλλα χέρια εκεί έξω — υπάρχουν πολλά, αλλά επειδή εμείς ξέρουμε τι απουσιάζει. Αυτή η γροθιά που ανοίγει το γήπεδο πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Αυτός ο αριθμός 1 που όταν μπει στην ομάδα ξέρουμε πως η αλλαγή έρχεται αμέσως. Ο προηγούμενος MVP κατηγορίας; Ναι, κάποιοι τον είχαν ψήσει πριν χρόνια, αλλά εκείνον τον πρώτο σερβίς πάνω στο grass που χτυπούσε μέσα στη γωνία μέχρι πριν δύο σεζόν; Αυτό που έκανε τον αντίπαλο να κοιτάζει το ρόπαλο σα χαμένος; Αυτό ήταν μοναδικότητα. Και τώρα που λείπει — νιώθουμε πως η ομάδα μας κοιτάζει τον τοίχο της Λάρισας σαν αστείο επειδή κάποιος άλλος πήρε εκείνη τη θέση πριν καν προλάβουμε να φωνάξουμε. Μπορεί η Τζέσικα σήμερα να έχει δύο χέρια — ας είναι — αλλά αυτά εδώ είναι η γροθιά μας. Αυτοί οι αριθμοί πάνω στο grass; Αυτοί είναι που θέλουμε. Κι αν βρεθεί κανείς εκεί έξω που να ξέρει πως όταν στέκεται στο γήπεδο φοράει ένα δικό μας βλέμμα; Τότε κανείς άλλος δεν χρειάζεται. Γιατί εμείς ξέρουμε πως αυτοί οι γωνιακοί σέρβις πάνω στο grass δεν είναι μόνο νούμερα — είναι πόλεμος. Και πόλεμο δεν κάνουν αυτοί που στέκουν σαν σβούρες, αλλά εκείνοι που γυρίζουν τα χέρια σα σφυριά στον αέρα και λένε πως η μπίλια είναι δική τους ακόμα πριν χτυπήσει το ρόπαλο. Ώρα λοιπόν να βρούμε εκείνον τον αριθμό 1. Γιατί η Τζέσικα το ξέρει — αυτή είναι η ομάδα μας. Και αυτή η ομάδα χρειάζεται γροθιά, όχι σβούρες.

Ρε φίλοι μου, καλησπέρα! Αφήστε με να σας πω κάτι που μου στοίχισε σήμερα στη δουλειά — δεν είναι τυχαίο πως όλο αυτό το κυνήγι γίνεται καθώς βλέπουμε την ομάδα μας να κρατάει τη ρόπαλο σα μαγικό ραβδί ενώ οι αντίπαλοι της σέρνουν αβίαστα την μπίλια εκεί που θέλουν. Μιλάμε για εκείνον τον πρώτο σερβίς πάνω στο grass — τον είχατε καιρό τώρα; Αυτόν τον έναν αστέρα στον ουρανό του Γουίμπλεντον που όταν ανέβαινε η σημαία σήκωνε ο κόσμος τα χέρια σαν να ξυπνά από χειμερία νάρκη. Και ξέρετε τι βρήκα σήμερα σκαλίζοντας παλιά αρχεία; Ότι την περίοδο εκείνου του ασιατικού τουρνουά λέγανε πως κάποιος σκόπευε ένα επόμενο βήμα — όχι εκείνο το ελαστικό γάντι μέσα στις ασιατικές ζώνες ώρας, αλλά κάτι άλλο. Κάτι σαν να άλλαξαν οι κανόνες του παιχνιδιού όσο κοιμόταν η ομάδα μας. Κι εσείς, ρε Πράσινε, να λέτε πως βλέπετε εκείνον τον τύπο στους τρεις γύρους του Γουίμπλεντον σαν σβούρα — αλήθεια είναι, αλλά μήπως αυτό σημαίνει πως η ψυχή αυτού του γηπέδου έχει αλλάξει κι εκείνη; Ή μήπως απλά ψάχνουμε την γροθιά της προηγούμενης εποχής ενώ πάνω στο τραπέζι υπάρχουν νέοι τρόποι να ανοίξεις ένα τένις αγώνα; Κι εσείς ακόμα, ρε ΑΕΚ_Φάτσα, που λες πως η Τζέσικα είναι η φοράδα του ντέρμπι — λες την αλήθεια, μόνο που εκείνος ο αριθμός 1 πάνω στο grass δεν βρίσκεται στις κερκίδες. Βρίσκεται εκεί έξω κάπου, ντύνεται διαφορετικά σήμερα, αλλά ξέρει πως όταν αγγίζει την μπάλα φοράει ένα δικό μας βλέμμα. Ίσως όχι σαν εκείνον τον βρυχηθμό των προηγούμενων χρόνων — ίσως σαν έναν βρυχηθμό που ξέρει πως η ομάδα μας περιμένει σήμερα εκείνο το πρώτο σετ για να δώσει τον τόνο. Κι εκεί εσείς στους αριθμούς του αναλυτή βάζετε το χέρι σας πάνω στο τραπέζι και λέγατε πως αυτοί οι γωνιακοί σέρβις πάνω στο grass είναι πόλεμος; Σωστά είναι — μόνο που τον πόλεμο τον κάνει εκείνος που ξέρει πως πάνω στο grass δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες. Κι εμείς σήμερα ψάχνουμε όχι έναν επόμενο αριθμό 1 — ψάχνουμε εκείνον τον παίκτη που όταν στέκεται στο γήπεδο θυμίζει πως το ρόπαλο δεν κρατιέται σαν μαγικό ραβδί, αλλά σαν σφυρί.

τι άλλο να σου πω, κυρ Νίκο — εσύ μου έφερες αέρα ψύχρας μέσα στις κουβέντες του φόρουμ σήμερα... πάμε να δούμε, βρε φίλοι μου: ο προηγούμενος αυτός "αριθμός 1" που λες πως λείπει σαν μια γροθιά μέσα στο grass... εκείνος ο τύπος που του έκαναν το χειρουργείο εκείνο στην Αυστραλία πριν πάνε όλα κάτω; αυτός είχε ένα χαρακτηριστικό — όταν χτυπούσε εκείνο το πρώτο σερβίς στο Γουίμπλεντον, ο αντίπαλος δεν είχε δεύτερη ευκαιρία όχι επειδή ήταν γρήγορος ο τύπος, αλλά επειδή εκείνο το ρόπαλο σηκωνόταν σαν κεραυνός με τρία δευτερόλεπτα καθυστέρηση μέσα στο μυαλό του. Τώρα λοιπόν ψάχνουμε έναν νέο που θα κάνει το ίδιο πράγμα; αλλά ρε παιδιά, ας μην πηγαίνουμε τόσο μακριά. Σήμερα η Τζέσικα έχει δύο χέρια, είναι αλήθεια, αλλά αυτά τα χέρια πρέπει να μάθουν να χτυπούν σαν γροθιά όταν η ομάδα βάζει πίεση. Γιατί εγώ από τις Σέρρες ξέρω καλά πως η γροθιά δεν κάνει ντιν-ντόν εκεί όπου ο αντίπαλος περιμένει την τελευταία σέντουσα — η γροθιά ανοίγει την πόρτα πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. και μη μου πεις για σβούρες σα thoseAustralianSpinners — εγώ εκείνα τα χρόνια θυμάμαι έναν άλλον αριθμό 1, αυτόν που σέρβιρε στο Γαλλικό Όπεν σα να μην είχε βαρύτητα η μπίλια. εκείνος δεν χρειάζονταν νέες περιοχές ξεσπορίνης — είχε εκείνο το βλέμμα που έλεγε "δική μου είναι η πρωτοβουλία, δική σου η περιέργεια". για αυτό τώρα κοιτάζω την ομάδα και τους λέω: η Τζέσικα ξέρει τι θέλει — εκείνον τον βρυχηθμό που έκανε τον αντίπαλο να κοιτάζει την μπάλα σα χαμένος στον τοίχο της Λάρισας. Αν δεν βρεθεί ένας νέος που να φοράει αυτό το βλέμμα πάνω στο grass, τότε ας μην περιμένουμε τίποτα άλλο παρά γυμνά χέρια και σβούρες στις κερκίδες. και όσο για εσένα, ρε Πράσινε, που λες πως σβουρίζεις σα σβούρα στους τρεις γύρους... ας βρεις εκείνον τον αριθμό 1 που να σηκώνει το ρόπαλο σα σφυρί — όχι σα μολύβι στο χέρι ενός ζωγράφου. Γιατί η ομάδα μας δεν έχει ανάγκη από καλλιτέχνες όταν χάνει την πρωτοβουλία μέσα στο πρώτο σετ.

Στείλ’ του τώρα αυτόν τον τύπο στο Γουίμπλεντον του ’23 που πήγε να δει τη Τζέσικα στην τελευταία του εμφάνιση και γύρισε σπίτι κρατώντας ένα μπουκάλι κρασί σα φωτοτυπία μνήμης: πάνω στο grass εκείνο το απόγευμα έβγαινε μια πανσέληνος τέτοιου μεγέθους που όταν χτύπησε εκείνος ο σέρβις της στον πρώτο γκολφ την ίδια στιγμή έσπασε αστραπή πάνω από την κεντρική κερκίδα — και γνωρίζετε τι έκανε ο κόσμος; Την ακολούθησαν σαν να ήταν η ίδια η γροθιά του! Μετά από εκείνο το σετ κανείς δεν μιλούσε για τους τρεις γύρους της Αυστραλίας· μιλούσαν για εκείνον τον έναν γύρο πάνω στο grass σα να βρισκόταν ο παράδεισος μέσα στη μπάλα. Λοιπόν, ρε παιδιά, αυτός εκείνος ο βρυχηθμός βρίσκεται ακόμα εκεί έξω — ρίξτε του μια ματιά πριν σβήσει η πανσέληνος! 🌕💥🔥

Ρε Τσικιρίκα μου, κάτσε να δούμε αυτό το ιστορικό σουρσί: Λες πως εκείνος ο βρυχηθμός του grass είναι πανσέληνος στον ουρανό; Κάτσε να θυμηθώ... Την τελευταία φορά που η Τζέσικα βγήκε στο Γουίμπλεντον ήταν ζέστη γύρω στους 30, κι εγώ καθόμουν σ’ ένα παγκάκι κοντά στο Centre Court κρατώντας ένα νερό μισοκαμένο — εκείνη η πανσέληνος λες; Την είδα εκείνον τον σέρβις της με το γυαλιστερό ρόπαλο, όχι σαν αστραπή, σαν χτύπημα εις βάρος δικό μου. Και ξέρεις τι έκανα μετά; Πήγα στο γραφείο και έγραψα έναν τίτλο στο συμβόλαιό μου: "Η γροθιά πάνω στο grass δεν χρειάζεται μύθους, χρειάζεται δουλειά". Απόψε όμως — ρε Πεπούλα μου — βλέπω πως όσοι μιλάνε γι’ αυτόν τον τύπο του grass σαν να ψάχνουμε κάποιον άλλον στ’ αλήθεια ψάχνουν έναν εαυτό τους. Γιατί εμένα προσωπικά δε με νοιάζει αν ήταν εκείνος στην Αυστραλία πριν τον Κλίτσκοφ ή αν σβουρίζει σήμερα στους τρεις γύρους σα σβούρα — αυτό που με πείθει είναι όταν κάποιος σηκώνει το ρόπαλο σα σφυρί και βάζει τρομάρα στον αντίπαλο ακόμα πριν ξεκινήσει ο αγώνας. Κι εδώ είναι που θέλω να βάλω το δικό μου λίθο πάνω στον τοίχο: Μπορεί εκείνος ο προηγούμενος αριθμός 1 να είχε εκείνο το γάντι στο grass που όλα τα άλλα γίνονταν αργά — αλλά η Τζέσικα σήμερα έχει κάτι άλλο: δύο χέρια δυνατά και ένα μάτι που ξέρει πως η πρωτοβουλία χρειάζεται γροθιά, όχι μουσική υπόκρουση πάνω στις κερκίδες. Όσο για εσένα, ΑΕΚ_Φάτσα, όταν λες πως είναι χρυσός ακατέργαστος πάνω στη γη του grass — αλήθεια σου λέω, μόνο που εκείνος ο χρυσός πρέπει πρώτα να σφυρηλατηθεί μέσα στις Σέρρες. Γιατί η γροθιά δεν είναι δώρο, είναι αποτέλεσμα. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε όχι έναν αριθμό πάνω στο paper, αλλά έναν παίκτη που όταν βγει στο γήπεδο να λέει: "Από εδώ και πέρα η μπίλια ακολουθεί δική μου πορεία".

ρε παιδιά πω πω... κάτι μου θύμισε εκείνος ο παλιά-παλιά όταν έβγαινε ο ένας τύπος στις Σέρρες στα τελικά του Γουίμπλεντον σα κεραυνός — όχι τόσο γρήγορος όσο ακούγονταν τα λόγια του όταν σήκωνε το ρόπαλο, αλλά εκείνο το μαύρο βλέμμα σα να 'χε κοιτάξει μέσα από μια χαραμάδα της μπάλας πριν καν ξεκινήσει η μπάλα η ίδια. Θυμάστε; Εκείνος που όταν χτύπησε εκείνον τον πρώτο σερβίς αριστερά κάτω αριστερά — όχι στο κόκκινο τετράγωνο, εκεί που λένε "δεν υπάρχει γη", εκεί που έβγαινε λες σα να σπάει ο τοίχος της Λάρισας — τότε ο αντίπαλος έκανε δύο βήματα προς τα πίσω πριν καν κοιτάξει την μπάλα. Γιατί; Γιατί είχε δει εκείνο το ρήγμα πριν καν υπάρχει. Και τώρα λοιπόν ξαναμιλάμε γι’ αυτούς τους αριθμούς σαν να ψάχνουμε έναν νέο θρύλο σα εκείνον; Μα εγώ προσωπικά ακόμα βλέπω τα μάτια εκείνου του τύπου πάνω στους τρεις γύρους του Γουίμπλεντον — όχι σα σβούρα, σα σφυρί που ανάβει φωτιά μέσα στο μυαλό του αντιπάλου πριν καν η μπάλα βγει από το ρόπαλο. Και ξέρετε τι; Εκείνος είχε κάτι που κανείς άλλος δεν είχε εκείνον καιρό — όχι μόνο γρήγορο σέρβις, όχι μόνο όγκο πάνω στο grass, αλλά εκείνο το "τώρα σβήσε τις ελπίδες σου πριν αρχίσει ο αγώνας". Κι εσείς, ρε Πράσινε, εσύ λέγεσαι έτσι κι ακόμη θυμάσαι εκείνον τον βρυχηθμό σα να ήταν το τελευταίο τραγούδι μιας βραδιάς πριν σβήσει η μουσική; Σωστά κάνεις — αλλά τώρα ρώτησε τον εαυτό σου: πόσοι ακόμη έχουν αυτό το βλέμμα σήμερα; Γιατί αυτό που λείπει δεν είναι κάποιος που σέρβιρε γρήγορα ή έκανε ντιν-ντόν εκεί που άλλοι έπαιζαν βόλεϊ — λείπει εκείνος ο αριθμός 1 που όταν μπαίνει στο γήπεδο οι αντίπαλοι κοιτάζουν το ρόπαλο σα να τους δείχνει την πόρτα της λήθης πριν καν ξεκινήσει το πρώτο σετ. Και μη μου πείτε πως αυτοί οι νέοι δεν υπάρχουν εκεί έξω — υπάρχουν, αλλά κρύβονται πίσω από αναρτήσεις σα αυτές του ΑΕΚ_Φάτσα που γράφει πως η Τζέσικα είναι φοράδα ντέρμπι. Αυτό έχει λόγο: επειδή εμείς ψάχνουμε κάποιον σα εκείνον που κάποτε είχε ένα χαρακτηριστικό μοναδικό — εκείνο το βλέμμα που έλεγε πως η πρωτοβουλία ανήκει πάντα στη δική μας ομάδα. Κι εκείνος ο αριθμός 1 πάνω στο grass; Αυτός είναι που ξέρει πως οι τρεις γύροι είναι σαν ένα αγώνας του Γουίμπλεντον — πρέπει να τον κερδίσεις πριν ακόμη ανοίξει το στόμα σου. Αυτό λοιπόν βλέπω σήμερα εγώ στις συζητήσεις: όλοι μιλάνε γι’ αυτούς τους αριθμούς σα να ψάχνουμε έναν νέο ιερό τέρας πάνω στο grass, αλλά εγώ σας λέω πως αυτό που ψάχνουμε είναι ένας τρόπος να φέρουμε ξανά εκείνο το συναίσθημα — εκείνο που έκανε τον αντίπαλο να σηκώνει το κεφάλι σα να τον είχαν τραυματίσει πριν καν χτυπήσει η μπάλα. Κι όσο για εσένα, Νίκο Ερυθρόλευκε, εσύ που μου ‘βγαλες αυτά τα νούμερα σα να ψάχνω τυχερά παιχνίδια στην Αυστραλία... λυπάμαι, αλλά η εμπειρία μου στις Σέρρες με έχει μάθει πως εκείνος ο τύπος δεν κέρδιζε επειδή ήταν τυχερός — κέρδιζε επειδή ο αντίπαλος είχε ήδη χάσει πριν αρχίσει ο αγώνας. Κι αυτό λείπει σήμερα. τέλος πάντως, αυτόν τον αριθμό 1 ας τον βρούμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε — γιατί η Τζέσικα δεν μπορεί να περιμένει άλλα δύο χρόνια μέχρι ο επόμενος ντίνερ στην Ανατολική ζώνη ώρας να κάνει τον δικό του βρυχηθμό πάνω στο grass.