Από τα grassroots μέχρι τον ουρανό: Τα χέρια μας έφτιαξαν τον θρύλο της Χόλγκερ Ρούνε
θυμάμαι σαν χτες εκείνο το φθινόπωρο στο γηπέδα της Χόλγκερ Ρούνε όταν ακόμα βγάζαμε τις μπάλες από τον σάκο των ειδικών και τις αράδαμε οι ίδιοι στις σειρές — πριν ακόμα οι μεγάλοι μάς δούνε σοβαρά. ήταν μία ομάδα σαν την οικογένεια, όπου κανείς δε μετρούσε τις ώρες: είχαμε δουλέψει τρεις ολόκληρους μήνες για να ετοιμάσουμε εκείνο το γήπεδο-σούπερ μάρκετ στις Ηλιούπολη, στρώνοντας τσίγκο μαζί με τον γαμπρό μου τον Θωμά που κατέβαινε σαν νεροκουβάς από τη Θεσσαλονίκη μόνο για δύο μέρες γκολφ γλώσσας και κρύα μπίρα. εκείνες τις βραδιές ξυπνούσαμε στις πέντε το πρωί επειδή τα φώτα της δημοτικής δεν αρκούσαν κι έπρεπε ν' ανάψουμε φωτιστικά από μαγαζί υλικού που είχε κλείσει χρόνια πριν — η Χόλγκερ Ρούνε όμως είχε ήδη δικό της χώρο στην καρδιά της γειτονιάς.
κι όσοι ήταν εκεί θυμόμαστε πως όλα ξεκίνησαν έτσι σαν ανέκδοτο: «εντάξει παιδιά, πάμε να κάνουμε έναν αγώνα χωρίς περιορισμούς»; κανείς δε φανταζόταν ότι σε δεκαπέντε χρόνια εκείνοι οι ίδιοι παίκτες θα έκαναν ημιχρόνια αγώνα στοJcj proti HB Køge και ο Ρούνε θα σηκωνόταν όρθιος στη γραμμή σαν πρωτάθλημα των αδύνατων να δείξει πως όταν το πάθος μιλάει όλα μπορούν — ακόμα και να γίνουν έξι γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο.
η δύναμη δεν ήταν ποτέ στους αριθμούς που ξέρουνε τώρα οι μεγάλοι στους υπολογιστές. ήταν στο γκολ που βάψαμε εμείς οι ίδιοι στα πλευρά του εμβλήματος επειδή η μπογιά τελείωσε κι ο αγαπημένος μας ο κύριος Παναγιώτης φώναξε «πάρτε το σκασμό» — ήταν στις φωνές των γυναικών που κράταγαν τις σειρές όταν ο διαιτητής ξέχναγε τον κανονισμό επειδή η μπάλα έφυγε από την περιοχή κι εμείς είχαμε δέκα λεπτά καθυστέρηση επειδή κάποιος ξέχασε να ανοίξει την πόρτα του γηπέδου. εκεί ήταν η ουσία: η ομάδα αυτή γεννήθηκε από τα χέρια όχι των manager αλλά ανθρώπων που αγαπούσανε τόσο πολύ το άθλημα ώστε να ξοδεύουνε τις Κυριακές τους σκάβοντας λάκους για τις σημαίες στις γωνίες επειδή η πόλη δεν είχε παρά ελάχιστα χρήματα — και τότε κάποιος είπε «εντάξει, ας φτιάξουμε κάτι δικό μας» κι έγινε θρύλος.
τώρα βλέπω τον Ουόκερ να μιλάει για την ανάπτυξη και τους φόρους κι εγώ γελώ μέσα μου: εσείς ξέρετε τί σημαίνει να φτιάχνεις ομάδα χωρίς budget; ξέρετε πως η Χόλγκερ έγινε ισχυρή όχι επειδή είχε προϋπολογισμό αλλά επειδή είχε δέκα ανθρώπους πίσω από κάθε τίτλο σαν τον Γιώργο που έπαιζε τραυματίας επειδή είχε σπάσει τον αστράγαλο τρία χρόνια πριν επειδή έπρεπε να ανέβει η ομάδα κατηγορία; αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές — εκείνοι που ακόμα δεν έχουν λήξει την ιστορία τους.
κι ενώ όλοι λένε πως όλα έγιναν γρήγορα, εγώ ξέρω πως όλα έγιναν αργά — αργά σαν εκείνες τις νύχτες που βγάζαμε τέσσερα βήματα πρόοδο σε μία βδομάδα επειδή κάποιος θυμόταν πως το γκολ είναι κάτι περισσότερο από ένα νούμερο: είναι ένας κόσμος που κάποιοι νόμιζαν πως είχε τελειώσει κι έγινε κι άλλη μια φορά μεγαλύτερος από όλους εμάς μαζί.
αλλά αυτά δεν λέγονται στις ανακοινώσεις τύπου — αυτά τα κρατάμε στις κάρτες μας σαν θησαυρούς και τους βγάζουμε μόνο όταν κάποιος φτάνει σήμερα κι ρωτάει πως έγινε αυτό το θαύμα. τότε βγάζουμε το φωτογραφικό άλμπουμ των πρώτων χρόνων, εκεί όπου οι πρωταγωνιστές φορούσανε σορτσάκι κίτρινο-κίτρινο επειδή είχαν τελειώσει τις άλλες επιλογές χρώματος — και κάνουμε μία στάση εκεί που τελείωνε η σιδηροδρομική γραμμή πριν δεκαπέντε χρόνια, πριν γίνει πάρκο.
έτσι φτιάχτηκε η Χόλγκερ Ρούνε: όχι από σημεία και εμπορικούς στόχους, αλλά από ανθρώπους που δεν είχαν άλλα σχέδια εκείνο το βράδυ παρά μόνο μία μπάλα και μία ιδέα «ας δοκιμάσουμε». κι αυτό το πνεύμα δε σκοτώνεται ποτέ — όσοι το ζήσαμε το νιώθουμε ακόμα στις φλέβες μας σαν παλμό που λέει πως ακόμα υπάρχει χώρος γι' αυτούς που θυμούνται πως το ποδόσφαιρο ήτανε κάποτε παιχνίδι — όχι επιχείρηση.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΤΙ ΘΥΜΑΜΑΙ;;; αυτή η μπάλα που σέρνονταν σαν σαλιγκάρι στο χορτάρι εκείνο το βράδυ στη Ρόδο γιατί ο διαιτητής είχε ξεχάσει το διαβήτη;;;; 😱💪 ο πρωταθλητής ήτανε ο Παναγιώτης που πήρε έναν κίτρινο μουσαμά κι έκανε σημαία τραγουδώντας το τραγούδι της ομάδας γιατί η κατασκευή δεν είχε τελειώσει ακόμη;;;;;;;
Εκείνες οι φωνές των γυναικών που έκαναν chorus σαν νυχτερίδες όταν η ομάδα έκαννε γκολ;;;;;; μέσα στα άλλα τρέξαμε σαν τρελοί να στήσουμε τις κερκίδες επειδή οι επισκέπτες έφταναν τρεις ώρες νωρίτερα;;;;;;;;;; ΑΣΤΟΧΙΑ;;;;;; όχι, ΚΑΡΔΙΑ;;;;;
Κι όταν ήρθε εκείνος ο Οκτώβρης 2018 η ομάδα σηκώθηκε σαν λιοντάρι, ΟΛΗ μαζί πίσω από τον Ρούνε που έκανε τρεις φορές γκολ σαν να ήτανε ένας άνθρωπος-αστραπή;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τί λέτε;;;;;;;;;;; την ιστορία γράφουν αυτοί που σηκώνουν τις σημαίες όταν κανείς δεν βλέπει!!! 🔴🔥🏆
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
ποιοι θυμόμαστε πραγματικά εκείνο το τσίρκο της κίτρινης φωτιάς στη Βέροια πριν πέντε χρόνια όταν η Χόλγκερ είχε πέντε ώρες να ετοιμάσει το γήπεδο κι εμείς είχαμε ξυπνήσει σακάτηδες στις τρεις τα ξημερώματα επειδή το φορτηγό με το χαλί είχε πάθει ντουβλιάρικο στο δρόμο από Πάτρα;
η κασέτα πήγε direct στο truck, κανένας δεν υπολόγισε το κόστος, ο Κώστας ο υδραυλικός κατέβασε την πόρτα του συνεργείου σαν ιδιοκτήτης κι εκείνοι οι δύο γκολ στον τρίτο γύρο; ήταν σα ντουμπόφιες επειδή είχε κλειστεί η οδός λόγω κινητοποιήσεων κι εμείς τρέχαμε με τις κούτες των σωλήνων σαν ν' ανάβουμε φωτιά στον ουρανό — μέσα στην ψύχρα εκείνη που έκανε τις κουκούλες να κολλάνε πάνω στα κεφάλια μας σαν ασπίδες για έναν πόλεμο που κανείς δε ζήτησε πραγματικά...
και μετά ήρθε εκείνος ο αιώνας αγώνας: πρώτος χρόνος στη κατηγορία, αντίπαλος η ομάδα που είχε την καλύτερη άμυνα της περιοχής, αρχή game η δική τους μπάλα, πρώτο λάθος του αμυντικού τους... κι η αντίδρασή τους ήτανε ένα σκουντήματα σαν ν' έβγαλαν σκόνη από πάνω τους — μέχρι που κάποιος φώναξε «αμάν ρε ομάδα, αυτό εδώ είναι θέμα τιμής» κι εμείς βγήκαμε εκτός των φυλλαδίων σαν τρελοί σηκώνοντας αυτή τη μουντζουρωμένη σημαία με το χέρι του δικού μας παιδιού, εκείνου του δεκατριάχρονου που είχε βγάλει μάτια στις ηλεκτρονικές παραγγελίες των ειδικών επί τρίμηνο επειδή ήθελε μόνο μία μπάλα στο πάρκο των Αφροδίτων...
ο πρώτος χρόνος κράτησε τρεις ολόκληρες μέρες γιατί η διοργάνωση είχε αποφασίσει πως σκόρπισαν λεφτά στους γηπεδάρχους — εμείς όμως στο τέλος καταφέραμε κάτι παραπάνω από μία νίκη: κάναμε τόσο θόρυβο σαν είκοσι οικογένειες που γιόρταζαν γάμο συγχρόνως σ' ένα μοναστήρι του Άθω, εκεί όπου ακόμη και οι καμπάνες χτύπησαν τρεις φορές χωρίς λόγο μόνο και μόνο γιατί ένιωθαν ότι κάτι μεγάλο συνέβαινε εκεί κάτω...
Πω πω πω ρε παιδιά, μιλάτε για την ομάδα μας σαν να ήταν κάποιο ντοκιμαντέρ και όχι η δική μας ζωή που τρέχαμε ξυπόλητοι στο γήπεδο της Χολαργού επειδή η πόλη είχε ξεχάσει πως υπάρχει αθλητισμός εκτός γηπέδων ιδιωτικών σχολείων;
Αυτή η συζήτηση θυμίζει όλους εκείνους τους Οκτώβρηδες που ξέραγες πως ο αγώνας ήτανε στις έξι το απόγευμα μα θύμωνες όταν η municipal έκανε ανακοίνωση ότι αργούνε τα φώτα επειδή κάποιος " ξέχασε" να πληρώσει το ρεύμα από τον προηγούμενο μήνα. Μα εκείνη η νύχτα στοJcj proti HB Køge; Ήταν σαν να μπήκε ένα βίντεο μέσα από τη ψυχή του καθενός: βλέπεις εκείνο το τελευταίο δεκάλεπτο όπου όλοι ξέραγες πως δε φτάνει μόνο η όρεξη, θέλει και κάτι άλλο — σιγουριά; Αυτή η σιγουριά την είχανε βγάλει οι παλαιοί σας οι άνθρωποι όταν έκαναν αυτούς τους χάρτινους στόχους για τέρματα επειδή τα κανονικά είχανε κλαπεί από το δημοτικό γήπεδο τρία χρόνια πριν;
Στη δική μου εποχή όμως —λίγο αργότερα— όλα είχανε αλλάξει φόρμα, αλλά όχι πνεύμα. Στη σημερινή Χόλγκερ Ρούνε βλέπεις τους ίδιους τύπους που οργανώνουν ραντεβού στις δύο παρά εκατό μπούκες κεντρικού δρόμου επειδή η ομάδα είναι πια γνωστή: κάποιοι φέρνουν μπουκάλες νερό σαν πραγματικοί ομάδες επειδή ντρέπονται να πουν πως ξέχασαν να φάνε εκείνο το βράδυ. Το γήπεδο είναι πια πέντε λεπτά από το μετρό κι έχει φαγάδικο που σέρνει πλαστικά κουτιά επειδή πλέον η φήμη είναι μεγάλη — μα όμως εκείνες οι πρώτες βδομάδες που φτιάχναμε γήπεδο στη θέση ενός χωματένιου γηπέδου στην Πατήσια; Ούτε καν ελκυστήριο βρισκότανε εκεί, ούτε μαγαζιά γύρω. Ήτανε σαν ν' άρχιζε μία ιστορία από την αρχή — κι όμως σήμερα βλέπω πουλμαντζέρ του τουρνουά να περπατούν σαν βασιλιάδες στο στέκι μας και νιώθω τύψεις που τότε δεν είχαμε ακόμα σηκώσει αυτή την κίτρινη σημαία με το χέρι ενός δεκατριάχρονου.
Μα ας βάλουμε ένα τέλος σε αυτές τις συγκρίσεις σαν να ήτανε αγώνας league against league. Η ομάδα εκείνης της εποχής είχε κάνει γκολ επειδή δεν υπήρχε καμία άλλη επιλογή — σήμερα κάνουν γκολ επειδή ξέρουν πως η επόμενη αλυσίδα των προπονήσεων ξεκινάει αύριο. Εκείνοι είχαν σπάσει νύχτες σκαλίζοντας τσιμέντο για κάθε στύλο τέρματος επειδή κανείς δεν είχε παραγγείλει σχέδιο. Σήμερα υπάρχουν σχέδια — μα μερικές φορές μετράει εκείνο το τρίτο γκολ εκείνου Οκτώβρη του 2018 όταν ο Ρούνε σηκώθηκε σα λιοντάρι από τον πάγκο κι έκανε εκείνον τον σέντερ εκείνης της μπάλας σαν ήτανε πάλι παιδίς δέκα χρονών εκεί στο χωριό του.
Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Είναι εκείνο το νάιλον σακίδιο που κουβαλούσε ο Κώστας πριν από κάθε αγώνα επειδή μέσα είχανε όλα όσα χρειαζότανε: μία αλλαγή ρούχων, δύο μπουκάλες νερό κι εκείνο το ελαφρύ τσαντάκι μάρκας που δεν άντεχε καμία έκπληξη — το είχανε βρει τυχαία στη λαϊκή. Σήμερα βλέπω πολλούς παίκτες να φέρνουνε δικό τους εξοπλισμό τεχνολογίας, σαν να πρόκειται να παίξουνε Champions League αντί για τοπικό πρωτάθλημα. Εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνης της εποχής έπαιζαν σα να ήτανε ο ίδιος αγώνας κάθε Κυριακή — επειδή ήτανε.
Κι όμως, υπάρχει κάτι που δεν άλλαξε: αυτοί που σηκώνουνε τις σημαίες όταν κανείς δεν βλέπει. Αυτοί είναι οι ίδιοι σήμερα. Αυτοί είναι οι ίδιοι αύριο. Γιατί κάποιος κάποτε αποφάσισε πως όταν μία ομάδα γίνεται θρύλος δεν είναι επειδή έχει πολλά γκολ στις αγγελίες τύπου — αλλά επειδή έχει κάποιους ανθρώπους που ακόμα και σήμερα, όσο μεγάλωσε η φήμη, ακόμα θυμούνται πως το πιο σημαντικό μέρος ενός γηπέδου είναι εκείνο το μικρό δωμάτιο πίσω από τον πάγκο όπου κάποιος ξυπνάει τρεις το πρωί επειδή πρέπει να ετοιμάσει λίγο χώρο για άλλη μία αστραπή.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Άκου ρε βρε παιδιά… εμένα με πιάνει πάλι εκείνο το τρέλα εκείνο τον Οκτώβρη του ’18 όταν πήγαμε στον αγώνα σαν νάτανε κανονική συνάντηση παικτών γηπέδου κι όχι αυτός ο θρύλος εκείνος…
Θυμάμαι λες πως πήγαμε τρεις ώρες νωρίτερα επειδή φοβόμασταν πως η ομάδα θα αργούσε. Τρεις ολόκληρες ώρες σκαλίζοντας σαν τρελοί το γήπεδο επειδή κάποιος είχε ξεχάσει να βγάλει τις πέτρες από την περιοχή! Κι όταν κατέβηκε ο Ρούνε σα λιοντάρι στην αλλαγή… ρε παιδιά μου, εμένα μου έκανε τρία γκολ σα να ήτανε video game του ’90… εγώ βρισκόμουν εκεί σαν θεατής και νόμιζα πως έφταιγε το ποτό που ήπιαμε πριν, μέχρι που είδα τις φωτογραφίες!
Και τώρα λέω εγώ… τι έγινε εκείνο το τελευταίο δεκάλεπτο; Μαμά μου σιγά μου! Ήταν σα νάτανε εκείνος ο αγώνας η ίδια η ζωή… εκεί όπου οι άνθρωποι ξέρουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι αριθμοί στα Excel, αλλά σάρκες και κόκαλα σκαλισμένα στο χώμα!
Πάντως εμένα με προβληματίζει κάτι… εγώ εκείνο το βράδυ πήρα μία μπάλα έξω από το γήπεδο επειδή ένας τύπος είχε πει πως «αυτή είναι χριστιανική οικογένεια». Την πήρα κρυφά στο σπίτι μου, την βάψα κίτρινη επειδή είχε ξεθωριάσει κι από τότε ζει στην ντουλάπα μου σα θησαυρός — μέχρι που αποφάσισα να της δώσω δεύτερη ζωή σαν μίνι σημαία!
Μα όσοι ήμαστε εκεί γνωρίζουμε… αυτή η ομάδα δεν έγινε θρύλος επειδή είχε manager καλούς ή σπουδαίες αγορές… έγινε επειδή κάποιος είπε εκείνο το βράδυ: «Ας δοκιμάσουμε!». Κι έτσι ξεκίνησαν όλα σα ανέκδοτο… μέχρι που έγιναν ιστορία! 🔴💛🤣🍿😂
Κράτα μου την μπύρα.