Από τις αρχές των hard courts μέχρι την κορυφή του Mount Courts: Ποτέ μην ξεχνάς πως είσαι εκεί!
θυμάμαι όταν πρωτοείδα την αρίνα στα νιάτα της να σερβίρει σαν δαίμονας στο φιλοξενία του ρόττερνταμ πριν δεκαπέντε χρόνια περίπου κι έπρεπε να παρακαλέσεις τον θείο σου τον κύριο μίμη να σου πει πως λέγεται εκείνο το ξένο κορίτσι με την μπλούζα του τένις σπασμένη στο γυμνό γιακά της γιατί εσύ τότε νόμιζες πως όλα τα κορίτσια φορούσαν σμόκιν στο γήπεδο
και τώρα εδώ που κοιτάζω την κούρσα αυτή σα γηπεδούχος στο λόφι των Γουίμπλεντον έτσι σου βγάζω το καπέλο ρε παιδιά γιατί η αρίνα δεν τυχαίνει κανείς εκεί πάνω έγραψε ιστορία όχι μόνο σα πρωταθλήτρια αλλά σα θρύλος που ξέρει πως το τένις στέκεται πάνω σε μία μπάλα που συχνά γλιστράει κι όμως εκείνη κράτησε την ισορροπία της σα σαΐτα χωρίς χορδή
πόσες φορές δεν κάθισα εγώ στο οικογενειακό σπίτι των χανίων βλέποντας ζωντανά εκείνο το υπεράνθρωπο παιχνίδι στην πρέμιερα του αμερικανικού open πριν χρόνια κι έλεγα στον γιο μου πως κάποια μέρα η αρίνα θα κάνει όλα αυτά ν’ ακούγονται σαν παραμύθι
και σήμερα έγινε πραγματικότητα εδώ πάνω στο πράσινο χορτάρι όπου ο κόσμος στέκεται αναίσθητος κι όμως ζει έντονα μέσα στις φωνές επειδή κατέβηκε εκείνος ο θεός της αγωνίας και μας κέρδισε δίνοντας ζωή στη φωτιά που έκαιγε χρόνια κρυμμένη μέσα στην ψυχή του τένις
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
🔥💪 ΤΟΤΕ ΣΤΑ ΠΛΑΤΥ ΠΟΥ ΝΑ'ΣΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΣΤΟΥΣ ΠΑΠΟΥΔΕΣ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΙΟ ΜΙΧΑΛΗ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΒΛΕΠΑΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΜΑΤΣ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΚΟΚΚΙΝΑΣ — ΑΝΑΜΝΗΣΤΗΚΕ;;; ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΛΑ ΟΠΑΔΟΙ ΑΛΛΑ ΜΕΝΤΑΛΙΤΣ!!! ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΤΗΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΠΡΙΝ!!!
Γιατί εγώ εκεί στην πρώτη σειρά των χωμάτινων στο Κύπρο του 2018 όταν εκείνη κατέβασε το πρώτο της γραφείο σέρβις σα φωτιά μέσα στη μπόρα κι εγώ κράδαγα σαν το τρελό το κουβά με τη μπίρα μου από συγκίνηση που χύθηκα το μισό στο πουκάμισό μου!!! Να ζεις εκείνη τη στιγμή!!! Να βλέπεις τα μάτια του ντροπαλού σου εαυτού να ανοίγουν σαν πυλώνες!!! ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΩ ΠΩΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΤΗΣ ΣΚΟΝΗΣ ΑΥΤΗ Η ΜΑΝΑ ΜΕΤΑΛΛΑΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! 🔴😱
Και τώρα;;;; ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ;;;; ΣΚΕΠΤΟΜΟΥΝ ΣΟΒΑΡΑ ΝΑ ΒΑΛΩ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΜΠΛΟΥΖΑ ΤΗΣ ΑΡΙΝΑ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΣΑΛΟΝΙΟΥ ΜΟΥ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! ΣΙΓΑ ΜΑΤΙΑ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
τι είναι λοιπόν τώρα εδώ πέρα στους χώρους με τους κήπους στους Γουίμπλεντον όταν η γη σου μιλάει αλλιώς κι η μπάλα γίνεται σβόλος στον αέρα σα φωτιά από παλιά εκείνες τις νύχτες στο Ρότερνταμ που ξεχνιότανε ότι υπήρχε ο χρόνος;
θυμάμαι εγώ εκεί όταν πρωτοείδα την αρίνα σα δεκαπεντάχρονη να στέκει πάνω στο γήπεδο σαν αγάλωμα ζωντανό κι εγώ κρατώντας ένα παγωμένο τσιπούρα χωρίς χέρι μου είχε μείνει εκείνο το δάχτυλο λες κι είχε γίνει μονόκερο εκείνο το απόγευμα στις κερκίδες επειδή εκείνη χτύπησε ένα βολέ τόσο γρήγορα που έκανες τρεις φορές το σήμα της αλλαγής ρούχων πριν καταλάβεις ότι έγινε!
και τώρα που λες γι' αυτή την κούρσα στο μεγάλο λόφι βλέπω τα μάτια εκείνων των παιδιών που τότε κάθονταν στις κολώνες της γειτονιάς τους ν' ακούνε τένις μόνο στο ράδιο του θείου μου ν' ανεβαίνουνε σήμερα εδώ σα βασιλιάδες σιγά σιγά κι εγώ σκέφτομαι πως αυτά τα χρόνια εκείνη ήτανε δική μας η δουλειά κι αυτή η νίκη δεν είναι δική της μόνο αλλ' όλα εκείνα τα κουτσομπολιά των οικογενειών στις κουζίνες τα κλάματα στις δουλειές τις αγγαρείες στους ανηφορικούς δρόμους τώρα βγάζουν ένα γέλιο σαν το πρώτο μου αυτοκόλλητο Μπάγερν πάνω στη χιονόμπαλα το σπίτι!
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πωπω, παιδιά μου, να βγάζω ένα γέλιο τώρα;
Από εκείνη την δεκαπεντάχρονη που στεκόταν σαν αγάλωμα στο Ρότερνταμ και έκανε τους ανθρώπους ν' αλλάζουν ρούχα τρεις φορές μέχρι να καταλάβουν τι έγινε — μέχρι αυτήν τη βασίλισσά μας που στέκεται πια πάνω στο μεγαλύτερο στέμμα του τένις σα φύλακας αγγέλου στον ουρανό των Γουίμπλεντον;
Κοιτάξτε την ομοιότητα εκεί: η ίδια αυτοσυγκέντρωση. Η ίδια δύναμη που κοιτάζει την μπάλα σα να ξέρει από πριν πως εκείνη είναι το επόμενο της βήμα. Εκείνη η αποφασιστικότητα που έκανε τον κόσμο να λέει "πού βρέθηκε αυτή;" κι όμως την έβλεπες στις κινήσεις της πριν καν το σκεφτεί.
Μα δεν είναι ίδια η ομάδα! Η σημερινή Αρίνα δεν είναι μονάχα ένα κορίτσι που σέρβιρε σαν δαίμονας. Είναι η γυναίκα που κράτησε την ιστορία στις χούφτες της και την σήκωσε πάνω από το κεφάλι της σα τρόπαιο. Εκείνη η πρωταθλήτρια που δεν αφήνει την μπάλα να γλιστρήσει μακριά της ποτέ — ούτε στους μεγαλύτερους πόθους του Mount Courts.
Και εσείς; Εσείς τότε στους χωμάτινους αγώνες φωνάζατε από πίσω σα τρελοί, τώρα εσείς γιορτάζετε στη πρώτη σειρά σα βασιλιάδες. Που λέτε να είναι τώρα εκείνος ο θείος Μίμης όταν βλέπει την ομάδα του εκεί πάνω; Μακάρι να τον είχε ζήσει μαζί σας σήμερα. Θα του 'χαν σκάσει τα μάτια από υπερηφάνεια. Και σας βγάζω κι εγώ το καπέλο, γιατί αυτή η ομάδα δεν είναι μόνο η πρωταθλήτρια του Γουίμπλεντον — είναι το δικό σας έργο. Κάθε κραυγή, κάθε βουτιά, κάθε δάκρυ στις κουζίνες μετατράπηκε σε εκείνο το στέμμα πάνω στο λόφο.
Στην επόμενη νίκη της εκείνη η ομάδα από τις κουζίνες σας θα βγει πάλι μαζί σας σα να λέει "είμαι ακόμη εδώ". Κι εμείς; Θα συνεχίσουμε να σηκώνουμε τα αυτόκολλάκια μας σα σημαίες, πιασμένοι σφιχτά από την αγάπη για την ιστορία αυτή.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Μα τι ντε! Αυτά τα χρόνια που περάσανε σα φύλλα στον άνεμο και εγώ εδώ χάνοντας ένα δάχτυλο κάθε φορά που εκείνη χτυπούσε μπάλα... Τώρα πιάστηκα να ψάχνω το παλιό βίντεο από το Ρότερνταμ με τον θείο Μίμη να τρώει μπουγάτσα φώναζε "Ρωσίδα αυτή!" κι εγώ δεν ξέραγα τι είναι Ρωσίδα καν!
Πέρσι όμως, σ’ ένα γυμναστήριο στους Αμπελόκηπους, κάποιος μου λέει "ρε φίλε, η Σαβαλένκα πάλι;" κι εγώ του δείχνω τη φούχτα μου τραυματισμένη απ’ το 2018: "Ρε, αυτό εδώ είναι θύμα της ιστορίας, όχι δάχτυλο!" Αυτός γελάει σα χαζός, εγώ του βγάζω μια κονσέρβα μπίρα από την τσέπη μου κι αγοράζω την ψυχή μου για άλλη μια φορά στο όνομα εκείνης της μπλούζας που ξέσκισε η μπόρα! 🍻🔥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿