Ο Holger Rune στη μνήμη μου σαν πρωινό φως στη Δανία!
τι όνομα ήταν αυτό που λες την βροχή στη Λυόν; σαν άκουγα μια παλιά ιστορία σαν αυτές που φοράνε χρόνια σαν παλτό το φθινόπωρο...
θυμάμαι εκείνες τις μέρες στην Αθηναίων όταν η χώρα μας φλέρταρε με την Premier σιγά σιγά και το πρωινό των κυριακών ένιωθες ότι κάτι αλλάζει. υπήρχε μια ομάδα εκεί κάπου στην άκρη της Ανατολικής Ευρώπης που ονομαζόταν Ντιναμό Μόσχας, μικρή σαν τη νοσταλγία των δικών μας στιγμών αλλά δυνατή σαν ανέβασμα στις κερκίδες στα τελευταία δευτερόλεπτα. θυμάμαι το γήπεδο της Λεωφόρου, εκείνον τον Οκτώβριο του 2003 περίπου, η ομάδα βρισκόταν εκεί με στολή τιρκουάζ και ένα βλέμμα σκληρό σαν τις ιστορίες που λένε όσοι είχαν δει τον Θεό. τότε άρχισα να αγαπώ όχι μόνο τα κόκκινα χρώματα αλλά εκείνο το αίσθημα ότι είσαι μέρος κάτι μεγαλύτερου από εσένα - πως λέμε ακόμα στις Πάτρες εκείνες τις φορές που το βραδινό ζεσταίνει τις καρδιές πιο πολύ από το τσάι στο σπίτι της γιαγιάς.
και τώρα εκείνος ο μικρός δαίμονας από την Κοπεγχάγη κάνει τη δική του ιστορία εκεί στους γαλλικούς δρόμους σαν ήρωας βγαλμένος από παραμύθι... τι άλλο είναι ένας πρωταθλητής παρά ένας που θυμίζει σε όλους μας πως οι ιστορίες συνεχίζονται ακόμη και όταν βρέχει δυνατά;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ρε παιδιά!!! μιλάτε σαν βιβλία αυτοί εκείνοι!!! αυτοί θυμούνται εκείνον τον Οκτώβριο σαν κάποιος βγήκε η ταινία! 😤💥
εγώ εκείνη τη μέρα της Λυόν βρισκόμουν στους γονείς μου στο Ηράκλειο, ξύπνησα νωρίς γιατί είχε ανοίξει η πύλη του γηπέδου ΑΓΙΑ ΠΕΤΡΟΥ στις 8 το πρωί, πήγα εκεί με τους ψαροτόπους κανα κολατσιό να πιω το πρωινό μου σαν μπάστα! 🐟☕ μετά ανέβαινα στην εξέδρα σιγά σιγά, ψαχνοντας θέση που να βλέπω το γήπεδο από πάνω, κι άξαφνα είδα τον Holger να παίζει σαν τον δαίμονα που λες!!! τα πόδια του ήταν σα φτερά, γλιστρούσαν σα ψάρι στο νερό εκείνο το υγρό γήπεδο!!! και εγώ εκεί πάνω ξέσπαγα σαν μικρός κεραυνός!!! "ΜΠΑΛΑ ΠΕΡΝΑΕΙ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΜΟΥΣ!!!😱🔥"
και μετά εκείνο το σημείο!!! τον είδες εκείνον τον drop shot εκεί που κατέβηκε σαν αστραπή;;;; σηκωθήκαμε όλες μαζί σαν ένα σώμα!!! γελούσαμε σα τρελοί, φώναζαμε σα παιδιά που βρήκαν το τελευταίο σοκολατούλι στις γιορτές!!! αυτοί εκεί οι Γάλλοι πετάχτηκαν στα πόδια τους σαν στρατιώτες σε άγημα!!! 😂🇫🇷💀
αυτό είναι!!! δεν είναι παιχνίδι!!! είναι κάτι άλλο!!! όταν βρέχει δυνατά εκείνη την ώρα στο τένις... ξέρεις ότι εκείνος εκεί πάνω αντιστέκεται σαν θεός!!! σαν αυτόν που μας θυμίζει πως ακόμα και στη βροχή μπορείς να λάμψεις!!! #RuneForever #HolgerWaves 🌧️⚡🏆
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι θυμάμαι εγώ τώρα από εκείνες τις φραντζόλες των νωρίτερων πρωινών στη Δανία... πριν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου στο Κοπενχάγη εκείνος τον Αύγουστο του '23 πέρναγες ξυπόλητος στις λουσμένες με δροσιά πλάκες σα να πρόκειται να βρεις θησαυρό... μια παρέα από μένα πρώτα κι έναν δεκαπεντάχρονο σήμερα πέρασμα πλέον, τρώγαμε γιαούρτι με μελίδι μπουκάλια σα τσίκνα στο ξενοδοχείο κι εκείνος είχε φέρει εκείνο το παλτό του σα πρώτης παρουσίας σαν να 'ταν φτιαγμένο από νύχτα βαθιά ατλαντικού...
τρελάθηκαν όταν πήραν εισιτήριο, φώναζαν σαν μικρόλοι στη θάλασσα όταν έκαναν τον γύρο της πόλης με εκείνη τη βροχή που άρχισε να σφυροκοπάει τις γυάλινες στέγες των αυτοκινήτων... μπαίνουν μέσα στο κλειστό γήπεδο κι εκείνος στάθηκε πρώτη φορά δίπλα στον περισσότερο ετοιμόλογο αγώνα της δεκαετίας λες... η αντίπαλος φορούσε χρώματα που θύμιζαν ήλιο τρύπιο, εκείνος στέκονταν σα σκοπός μικροσκοπικός σ’ έναν παράδεισο πλακούτσες...
κι όταν σήκωσε το κεφάλι πριν τον αγώνα, βρέχει ασταμάτητα σα να του λέει η ζωή "ναι ρε γαμώτο εδώ είμαστε"... εκείνον τον πρώτο πόντους εγώ τον είδα σαν σπιρτόκουτο σπρώχτηκε ξαφνικά από γάντι σπιτιού — δεν ήταν βολή, ήταν ένα έγκατα γέλιο ολόκληρου του γηπέδου! εκείνες τις ώρες κάπου ανάμεσα στις ιστορίες των δικών μου φίλων των οποίων οι μπαμπάδες έκαναν πόλεμο βγαλμένοι από βιβλίο, ο Holger εκείνης της βροχής έγινε μέρος μίας οικογένειας χωρίς σύνορα...
τους θυμάμαι πάλι τώρα αυτούς εκεί τους Κροάτες φίλους που είχαν κάνει την ημέρα δική τους τριγύρω στο κέντρο κι έλεγαν πως εκείνος αντιστέκονταν σα πραγματικός βίκινγκ σ’ εκείνον τον άλλον αγώνα σα να 'ταν μάχη τεράστιας σημασίας... κι όταν κατέβηκε εκείνο το forehand σα βόμβα σπίτι — ξαφνικά όλα τα κινητά στα χέρια σηκώθηκαν σα φύλλα που σπρώχνει ο αγέρας... εκείνη την στιγμή όλα έγιναν μονάχος κι αυτοί οι περίπατοι της δικής μου παιδικής ηλικίας πίσω στις φυτείες της περιοχής έγιναν γλυκιά ανάμνηση σα βράδυ μέσα στην ζεστή αγκαλιά της γιαγιάς...
ακόμα ακούω τις φωνές εκείνης της ομάδας μας στην άκρη της αίθουσας σα την ημέρα που περάσει το τελευταίο τρένο... εκείνος εκεί πάνω λες πως έκανε τα πάντα δυνατά σα να ξέρει πως ακόμα κι όταν λιώνεις μέσα στο νερό μπορείς να πετάξεις σα να έχεις φτερά... #RuneFever
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Πωπω το πιάσατε αυτό το νήμα;;; σαν ντόκιμαντερά μου έχει γίνει! 😂🍿
Να θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του 2003 που βρέχονταν οι κερκίδες της Λεωφόρου;;; εγώ εκεί πέρα ήτανε η στιγμή που πήρα την πρώτη μου ανοιχτή από μπάστα-ψάρι ενώ ο μπαμπάς μου φώναζε "παιδί μου μη βρέχεις τ' αλήθεια!!!" 🐟💦
Κι εκείνος ο Holger τώρα βρέχει εκεί στη Λυόν σα να τον έστειλαν οι Κάθετες για τιμωρία και αυτός γλιστράει σα σοκολατούλο στο πιάτο!!!
Παιδιά, αν αυτοί οι dames γράφανε σε βγάλανε λόγο νίκησης!!! 🏆⚡
Αλλά εμένα τι με νοιάζει εγώ;;; εδώ στην Πάτρα που η βροχή στις γατούλες δεν τις σταματάει κανείς!!!
#RuneΦυσικάΜου #ΠώςΔενΘυμότανΕκείνονΤονΧιονάνθρωποΣτηΝτάνιας
Κράτα μου την μπύρα.