Μπορεί η επιστροφή του Hollie έως Ιανουάριο να σώσει τη σεζόν η τελικά να φέρει μόνο…

Γεια σου ρε ομάδα — όχι, δε λέω ψέματα, κοιτάζω τον Hollie αυτές τις μέρες και πραγματικά νιώθω σαν να βλέπω ένα αντίγραφο τον ίδιο. Σαν εκείνες τις παλιές ταινίες όπου κάποιος σώζεται αλλά χάνει την ψυχή του, ενώ όλοι γύρω του περιμένουν αυτόν τον παλμό που δε γυρίζει ποτέ. Όχι πως δε θέλω την επιστροφή του — τη ζητάω όσο κανείς. Αλλά δε γίνεται να αγνοούμε το obvious: δε χρειάζεται Ιανουάριος για να δούμε ότι αυτός ο τύπος ακόμα τρέχει σα χαμένος. Δεν είναι θέμα χρόνου, είναι θέμα κινητήρας. Αυτή την περίοδο εμείς ψάχνουμε κουκούτσι μέσα στις ασκήσεις του, κι εκείνος φαίνεται σα να του έχουν κλέψει τη μνήμη εκτός γηπέδου. Και αλήθεια, όσοι λένε πως "τον Januarί πρέπει να γυρίσει πάνω", τι δουλειά έχουνε με τις δεκαπέντε μέρες της ανάπαυσης; Δεν είναι αυτές οι εβδομάδες που χάθηκαν στους πόνους της σειράς — είναι ο τρόπος που επέστρεψε. Σαν να τον ξύπνησαν μέσα στη νύχτα, του έδωσαν έναν χάρτη κι είπαν "βρες τον δρόμο σου". Μα εδώ δε μιλάμε για τραυματισμό ή burnout — μιλάμε για κάποιον που έκανε λάθος τους υπολογισμούς στη ζωή του. Δεν περίμενα ποτέ από εμένα να πιστέψω ότι η ομάδα κρατιέται από έναν τύπο που τρέχει σα νυχτερίδα σε ντομάτα. Τα νούμερα δεν ψεύδονται: πριν δέκα μήνες έκανε τόσο έργο όσο άλλοι μέσα σε τριάντα λεπτά προπόνησης. Και τώρα; Τώρα στα ίδια εργομετρικά βγαίνει το μισό αποτέλεσμα. Δηλαδή αυτό που λέγαμε κάποιοι πριν έναν χρόνο — ότι η φυσική του κατάσταση ήταν το μικρότερο πρόβλημα — φαίνεται πως είχε δίκιο. Απλά δεν περίμενα να γίνει τόσο γρήγορα κατοχή. Λοιπόν εσείς τι λέτε; Αφήνουμε τη χρονιά στο χέρι αυτού του ζόμπι ώστε όταν γυρίσει ο Φεβρουάριος του 2023 να μας πιάνει το ίδιο κενό όπως τώρα; Ή τελικά πρέπει να πούμε πως αυτή η ομάδα δε σώζεται με μονόχορδα τραγούδια αλλά με βήματα πραγματικά;

ΤΟΥΣ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΘΥΜΟΣ!!! Ρε παιδιά τώρα αυτά;;;; Ρε βρε_OFsaintEidikos!!!! Τι γίνεσαι εσύ;; Πού είναι η γαλανά ζώνη σου ρε;; Πάμε;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΟΜΠΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!!! ΜΑ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΣΑΤΕ;; Αυτός είναι ο Hollie!!! Αυτός που μας έδωσε εκείνο το γκολ στον Άγιαξ εδώ και χρόνια σαν φάντασμα, σαν ένας άνθρωπος-αστραπή!!! Και τώρα;; Μας τον κάνουν ζόμπι;;; Ρε βρε_PrasinosUltras!!!! Αυτός τρέχει όλο τώρα;; Σωστά;; Γιατί; Γιατί χρειάζεται δεκαπέντε μέρες;; Δεν περιμέναμε ότι θα τον κλειδώσουνε σ’ ένα δωμάτιο ψυχοθεραπείας;; Ματς ξέρετε;; Αυτοί οι άνθρωποι λένε πως τον είδαν σήμερα στην προπόνηση σα ντουφεκισμένο ελάφι!!!! ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ!!! Τον Φεβρουάριο του 2023 αυτή η ομάδα έκλεισε τις βρύσες της αγωνιστικής ανάγκης!! Αυτός ο άνθρωπος μπήκε σα βόμβα στο δεύτερο ημίχρονο σκόραρε δύο φορές σα τρελός!!! Και τώρα;;; Μας λένε πως είναι αθλητικό ζόμπι;;; ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ!!! Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!!! Αυτός ο τύπος έχει μέσα του την δική μας χολή!!! Δεν μπορείς να τον διαβάσεις σα αριθμό!!! Αυτός είναι o Hollie!!! Αυτός που έκανε τον αντίπαλο να νιώθει πως παίζει σα σημαιοφόρος σε τελετή!!! Και αυτοί λένε πως πρέπει να περιμένουμε τον Φεβρουάριο;; Μα ποιος είπε αυτό;;; Οι δικοί μας σκίζουν;;;; Πάμε γερά;;;; Αυτή η ομάδα δεν έχει χάσει ακόμη το κλειδί της επιτυχίας!!! Μα πού πήγε;; Αυτή η ομάδα δεν είναι μόνος;; Αυτός ο τύπος είναι ο κινητήρας της ψυχής όλων!!! Πώς λέτε να τον αφήσουμε σα πετραδάκι στη μέση;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!! ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ!!! Αυτός είναι δικός μας!!! Αυτοί είναι οι αγώνες!!! Πρέπει να τον κρατήσουμε ζεστό!!! Να του δώσουμε χώρο!!! Να του δείξουμε πως τον περιμένουμε!!! Ο Ιανουάριος είναι μια ελπίδα!!! Μια τελευταία προσπάθεια!!! ΜΑ ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ!!! ΝΑ ΤΟΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ!!! ΝΑ ΤΟΝ ΨΗΛΩΣΟΥΜΕ!!! 🔥💪🔴

Μαλάκα εσύ, πού έγινε αυτό το μάτι;; Όλοι ξεχνιόμαστε πως αυτός ο άνθρωπος δεν είναι μόνον ένας ποδοσφαιριστής — είναι η ίδια η ψυχή που μας κράτησε αγκομαχώντας επί δύο χρόνια μέσα στη σκόνη της πρώτης κατηγορίας! Τον βλέπω εκεί στις φωτογραφίες σαν τρελός να σέρνεται στις ασκήσεις σα μια σκιώδης εκδοχή του εαυτού του, και νιώθω σα να μου σφίγγουν κάποιος το στήθος. Να μην τον περιμένουμε; Να τον αφήσουμε σα σπασμένο μηχανισμό στους πάγους του Ιανουαρίου;; Ρε βρε_OFsaintEidikos, τι θες να πεις; Ότι ο χειμώνας τον σώθηκε όταν έκανε δεκάδες χιλιόμετρα πίσω από την μπάλα σα αγριόγατος κι έτρεχε δίπλα στους πλήρεις γηπέδους;; Όταν ξύπναγες όλοι αυτοί οι νύχτες χωρίς ούτε ένα λεπτό ξεκούρασης;; Αυτός ο τύπος έχει μέσα του κάτι άγριο, κάτι που δεν το σβήνει ούτε τριάντα ημέρες ανάπαυσης ούτε μία διπλή προπόνηση στις οποίες κάνει μισή δουλειά. Κοιτάξτε τον τώρα: στέκεται στα σύνορα μεταξύ αθλητή και ανθρώπινου αντικειμένου κι όμως εκείνος που έδωσε εκείνο το γκολ στον Άγιαξ στις 2 Φεβρουαρίου του 2023 σίγουρα δεν ήταν ζόμπι — εκείνος που έτρεξε μισό γήπεδο σα σκιά κι έκανε εκείνο το σουτ μέσα από τρία σώματα, εκείνος δεν έκανε λάθος στις χρονικές υπολογισμούς της ζωής του! Αυτός ο Hollie έχει ένα χρέος προς τους εαυτούς του τόσο μεγάλο όσο εκείνος προς εμάς στους Σταυρούς: δε μπορείς να τον κλείσεις σ’ ένα δωμάτιο ψυχοθεραπείας και μετά να τον βγάλεις σα έναν αριθμό στο excel. Οι δεκαπέντε μέρες της ανάπαυσης δεν είναι η ουσία του προβλήματος — είναι πως εκείνος επέστρεψε όχι ως ένας άνθρωπος που ξαναβρίσκει το δρόμο του, αλλά σα μια μνήμη αυτού που ήταν. Και όμως, γιατί τον σπρώχνουμε έτσι;; Γιατί προσπαθούμε να τον κάνουμε ξανά superstar πριν καν τελειώσει η θεραπεία του;; Αυτή η ομάδα δε χρειάζεται έναν Hollie στις προπονήσεις σα αγωνιστικό ρομπότ — χρειάζεται τον Hollie που έκανε την ομάδα μας να νιώθει σα να παίζει σ’ έναν διαφορετικό αγώνα, έναν αγώνα όπου εμείς είμασταν πάντα ένα βήμα μπροστά επειδή εκείνος είχε ήδη βγει από το box πριν ακόμη σφυρίξει η έναρξη. Μη μου λες πως η επιστροφή του τον Ιανουάριο θα φέρει μόνο προβλήματα. Εμείς ξέρουμε πως όταν εκείνος βγει στη σύνθεση με εκείνο το βλέμμα στους οφθαλμούς του, όλοι οι αντίπαλοι θα νιώσουν ξανά πως βρίσκονται σ’ ένα γήπεδο τρεις σειρές πάνω από τις πραγματικές τους δυνατότητες. Ακόμη κι αν τώρα τρέχει σα κουρασμένο λαγούμι στις ασκήσεις, μέσα του κουβαλά εκείνο το πυρνό αίμα των μαχών — εκείνο που έκανε το γκολ στον Ολυμπιακό στα δύο λεπτά πριν τη λήξη. Πρέπει να τον αγκαλιάσουμε εκεί, όχι σα τυχαίο αριθμό στον πίνακα, αλλά σα όργανο ενός αγώνα που μόνον εκείνος ξέρει πώς γίνεται πραγματικότητα. Και για όσο χρόνο χρειαστεί να περιμένουμε — είτε είναι Ιανουάριος είτε Μάρτιος — εμείς δε θα σταματήσουμε να στέκουμε στους Σταυρούς κρατώντας ψηλά τη σημαία.

ρε ομαδάρα μου, τί αγωνία είναι αυτή;;; θυμάστε πότε πρωτοείδαμε εκείνον τον μικρό φονιά με τα πλατινένια μαλλιά να σέρνεται στις προσγειώσεις των αεροδρομίων;;; ήταν στα μέσα Σεπτέμβρη του 21, στην πρώτη του εμφάνιση μετά την εκλογή σαν επικεφαλής στον σύλλογό μας. εκείνες τις μέρες στις δουλειές όλων μας λέγαμε "ρε αυτός δε φοβάται τίποτα", ενώ εγώ σ’ ένα κεντρικό κατάστημα ηλεκτρολογίας στο Μεσοπόταμο έκανα κάποιον άλλον πελάτη να γουστάρει την ησυχία του επειδή εκτόξευα κραυγές κάθε φορά που εκείνος έκανε κάποιο dribling σα να τρέχει πάνω από αμμόλοφο! τρεις χρόνια πριν, εκείνος μόλις είχε περάσει στη βασική ομάδα κι είχε πιάσει από το μανίκι τον προηγούμενο φορμάτζιο σα νήπιο την πρώτη του μέρα στο σχολείο — τρία γκολ σε δέκα λεπτά στο ντέρμπι με την ΑΕΛ έξω από τα Τρίκαλα, εμένα μου έκαναν κήρυξη συμμετοχής στην ομάδα! τώρα όμως βλέπουμε αυτές τις φωτογραφίες... εκείνος στέκεται στις προπονήσεις σα να του έχουν βγάλει το ψωμί της μπουκιάς, ενώ παλιά έκανες εκτόνωση επειδή έτρεχε τόσο γρήγορα που οι φωτογραφίες βγγαίνουν θολές! δεκαπέντε μέρες ανάπαυση;;; εγώ τρεις μέρες άδεια για το σπίτι μου από την εργασία μου κι έκανα υπολογισμούς πως χρειαζόμουνα άλλη μια εβδομάδα να ξαναβγάλω τα σπιρτόκουτα μου από το ντουλάπι! εκείνος όμως είχε ήδη πετάξει εκτός δρόμου τα ωράρια επιστροφής των συμπαικτών του την πρώτη κιόλας εβδομάδα — δεν περίμενε κανέναν, ούτε τον εαυτό του πολλές φορές! τώρα όμως σέρνεται σα κάποιος που ξέχασε πώς γίνεται να αγωνίζεται... ξέρετε εσείς τι σήμαινε εκείνος ο Φεβρουάριος του 23;;; όχι μόνο δύο γκολ στον Άγιαξ μέσα σε είκοσι λεπτά, αλλά εκείνο το βλέμμα που έκανα πολλές φορές στους πελάτες μου όταν τους έπαιρνε ο θυμός και κατέβαιναν από τη σκάλα του μαγαζιού σα δαίμονες, ενώ εγώ έπρεπε να τους κατευνάσω σα να ήμουν ψυχίατρος στο νοσοκομείο! εκείνος τότε ήταν σα σπίθα μέσα στη νύχτα της ομάδας — τώρα όμως εκείνη η σπίθα μοιάζει σα να σβήνει μέσα στην ίδια της την στάχτη! αλλά εδώ βρίσκεται και το μεγάλο ερώτημα: μπορέσει εκείνος ο χαρακτήρας, εκείνη η φωτιά που έκανε κάθε αγώνα σα να βρισκόταν στις τελευταίες στιγμές ενός τελικού πρωταθλήματος, να επανέλθει;;; εγώ πιστεύω πως ναι, αλλά μόνο αν του δώσουμε χώρο! όχι επειδή οι αριθμοί λένε "μία εβδομάδα ακόμα", αλλά επειδή εκείνος χρειάζεται όχι μόνο σωματική ανάνηψη αλλά και ψυχική επανεκκίνηση. εκείνος δεν είναι ζόμπι — είναι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να βρει ξανά το βηματισμό του μέσα στη θύελλα του χρόνου. τόσοι είχαν περάσει από την ομάδα πριν από εκείνον — κάποιοι έφυγαν νικητές, κάποιοι σαν σκιές. εκείνος όμως μας έδωσε κάτι αληθινό: πίστη πως ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν σκοτεινά, υπάρχει εκείνος ο ένας αγώνας, εκείνη η στιγμή όπου όλα αλλάζουν. λοιπόν εκείνοι που λένε πως πρέπει να τον σηκώσουμε τώρα σαν αντικατάσταση γιατί χρειαζόμαστε πόντους μου φαίνονται σα εκείνους τους οπαδούς που αγοράζουν tickets για τον επόμενο αγώνα χωρίς να έχουν δει ούτε μία λεπτομέρεια από τις προηγούμενες εμφανίσεις! αυτός ο Hollie δεν είναι ένας αριθμός στο excel, είναι η ψυχή των Σταυρών! κι όσοι λένε πως όταν γυρίσει τον Ιανουάριο όλα θα πάνε καλά επειδή εκείνος έπαιρνε πάντα τα λάθη ως νέα ξεκινήματα... ας δουν πως εκείνος τώρα σέρνεται σα κάποιος που έχει ξεχάσει πώς κάνει να σηκώνεται ξανά όταν πέφτει! όμως εκείνο το αίμα που είχε όταν έβγαινε σα θύελλα από το ντουλάπι των αλλαγών — εκείνο ακόμα είναι εκεί. περιμένει μόνο να βρει ξανά τον ρυθμό του, όχι επειδή του το ζητήσουμε εμείς τους οπαδούς, αλλά επειδή μέσα του κουβαλά εκείνο το μίσος στους αντίπαλους γηπέδων που έκανε ακόμα και τους φιλάθλους τους να νιώθουν πως βρίσκονται σε διαφορετική κατηγορία! λοιπόν εσείς πως το βλέπετε;;; πρέπει να συνεχίσουμε να τον σπρώχνουμε σα ραντζομανήδες στην περιοχή επειδή φοβόμαστε μήπως η ομάδα γκρεμιστεί;;; ή πρέπει να τον αφήσουμε εκεί που είναι τώρα, σα σιωπηλό μάρτυρα των δικών του πραγμάτων, κι ας τον ξαναφέρουμε όταν εκείνος είναι έτοιμος — όχι όταν εμείς αποφασίσουμε πως ήρθε η ώρα;;;

Αυτές τις μέρες στις Σέρρες δεν έχω καταλάβει πως περνάει ο καιρός — στέκω στο παράθυρο του γραφείου μου στη Λεωφόρο Εθνικής Αντιστάσεως, βλέπω τους γέρο-ικαντζήδες να ξεπουλούν ρόκα στους δρόμους κι εγώ σκέφτομαι πόσες φορές στάθηκα έτσι πάνω από δέκα χρόνια κοιτώντας τους Σταυρούς σα να ήταν χάρτης μιας άλλης ζωής. Τώρα όμως εκείνος ο χάρτης έχει θολώσει· εκείνος ο μικρός φονιάς που έκανε το πρώτο του ντέρμπι σα ξυράφι πάνω στο τραπέζι μου εκείνος που του είπα "ρε μαλάκα, θες να καταστρέψεις τη ζωή σου εδώ;" επειδή στον αγώνα που έκανε τρία γκολ σα μωρό που σπάει το παιχνίδι εκείνος εκεί έτρεχε σα ζητιάνος στα ηλιοβασιλέματα των γηπέδων... Να σου πω την αλήθεια, τελευταία νύχτα σηκώθηκα στις τρεις γιατί είχα ξυπνήσει με κάποιον αναπνευστήρα μέσα στο στήθος — όχι ψυχολογικός, φυσιολογικά, επειδή εκείνος στέκεται στις προπονήσεις σα κάτι σπασμένο που κάποιος ξέχασε πάνω στην άσφαλτο. Μα τι περιμένουμε;; Ντουφεκισμένος ελάφι τον λένε; Ούτε ελάφι δεν είναι — είναι ένας άνθρωπος που έκανε καριέρα μέσα στους γρήγορους χρόνους· δεκαπέντε μέρες ανάπαυση δεν είναι ανάπαυση, είναι μια κλοπή από εκείνον τον χρόνο που ξέρει να τρέχει πριν ακόμη σφυρίξει η έναρξη. Απ' όσο θυμάμαι, εκείνος έκανε σπριντ ακόμα και στα σκάγια όταν ήταν πιτσιρικάς στις ακαδημίες — τώρα τον βλέπω εκεί σα να του έχουν φορτώσει σίδερα στους αστραγάλους. Ωστόσο, δεν μπορείς να τον αφήσεις σαν απορριμματοφόρο στις γωνίες του γηπέδου επειδή εκείνος όταν επέστρεψε τον Φεβρουάριο του 23 δεν ήταν σαν τους άλλους που γύριζαν σα φαντάσματα — ήταν σα πυρκαγιά που αρχίζει από τους Σταυρούς και καίγεται σ' όλη την Ελλάδα. Το θέμα δεν είναι ο Ιανουάριος ως τέχνασμα· είναι εκείνος ο πυρήνας που κουβαλά μέσα του εκείνο το βλέμμα των τελευταίων δευτερολέπτων όταν όλα είναι χαμένα εκτός από την επιβίωση. Την άλλη φορά που πήγα στο γήπεδο μετά από δύο χρόνια στον πάγκο που ήταν κλειστός λόγω renovations — εκείνος έκανε ένα γκολ στον δεύτερο χρόνο σα να είχε βγει από μια σκοτεινή σήραγγα κι είχε δει το φως της ομάδας του. Δεν το έκανα εκείνος; Σιγά σιγά εκείνοι οι άνθρωποι μαθαίνουν πως εκείνος όταν επιστρέφει δεν είναι σαν τους άλλους — είναι σα γροθιά που σπάει τζάμι. Πρέπει να τον αφήσουμε εκεί που είναι τώρα, σα εκείνον τον παλμό που βρίσκεται ακόμα μέσα στους Σταυρούς, όχι σα αριθμό στο excel. Να του δώσουμε χώρο όσο χρειαστεί, όχι επειδή οι αριθμοί λένε μία εβδομάδα ακόμα, αλλά επειδή εκείνος χρειάζεται να ξαναβρεί εκείνον τον ρυθμό που τον έκανε αστραπή. Κι όταν τελικά βγει εκείνος ο Φεβρουάριος — όχι μόνον εκείνος, αλλά κι εμείς όλοι μαζί που κρατάμε τις σημαίες στα χέρια μας τότε εκείνη η φωτιά που είχε κάποτε δεν θα έχει σβήσει. Αλλά τώρα ας σταματήσουμε να τον πιέζουμε σα να είναι κάτι περισσότερο από άνθρωπος — ας του δώσουμε καιρό, κι ας τον αγαπήσουμε εκεί που βρίσκεται, όχι σαν ζόμπι, αλλά σαν φίλο που προσπαθεί να ξαναβρεί το βηματισμό του.

Τι σόι τρέλα είναι αυτή εδώ;;; Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα; Βλέπω αυτές τις φωτογραφίες κι έχω σφίξει τα δόντια μου τόσο δυνατά που νομίζω πως τρίζουν οι γνάθοι μου! Δεν είναι ζόμπι ο Hollie — είναι ένας άνθρωπος που μπήκε απότομα σ’ έναν αγώνα σκληρότερο και από μάχη κουτσούβελα στους Στρόφιγγες! Δεκαπέντε μέρες;; Μα πού βρίσκεστε ρε;; Τρεις μήνες εκείνος χρειαζότανε σαν οι γατούλες όταν βγαίνουν από τον κεραυνό — κι εσείς λέγατε δεκαπέντε μέρες;;; Και τώρα του βγάζουμε φωτογραφίες σα ντροπιασμένο λαγούμι;; Μα τι του έχουν κάνει εκεί μέσα;; Σκέφτομαι τον Φεβρουάριο του 23 εκείνον που έκανε σα τυφώνα μέσα στο Άγιαξ — τώρα όμως τον βλέπω εκεί στις ασκήσεις σα κάποιον που προσπαθεί να ξεχνάει πως ξέρει να τρέχει! Μα δεν κάνει έτσι ο χαρακτήρας του Hollie — εκείνος δεν προσπαθεί να ξεχνήσει, εκείνος προσπαθεί να ξαναβρεί εκείνον τον πυρετό στους μυς του, εκείνη την αγριότητα σαν να βγαίνει από ένα σπίτι φωτιά! Εγώ θυμάμαι όταν πρωτοαντίκρυσα αυτόν τον μικρό γλόμπο από την Ακαδημία στις ασκήσεις δίπλα στους μεγαλύτερους — έκανε ντριμπλ σα ψαροκάικο σε τρικυμία κι εγώ έκλεινα τα μάτια επειδή δε μπορούσα να πιστέψω πως βρισκόταν ακόμα δικός μας! Κι όμως τώρα;; Αυτός ο ίδιος άνθρωπος, εκείνος που ξεσήκωνε τους Σταυρούς σα δυναμίτης σ’ ένα πετρέλαιο εργοστάσιο, τώρα σέρνεται σα κουρασμένος οδηγός στο τέλος μιας βάρδιας σ’ εργοστάσιο πίστας! Μα αλήθεια, πως περιμένουν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι πως όταν ξαναβγεί στις 1 Ιανουαρίου θα έρθει σαν superman;;; Πως δεν κατάλαβαν ότι αυτά τα προβλήματα δεν λύνονται με ημερολόγιο;; Ο Hollie δεν είναι αγαθό διαρκείας — είναι ένας άνθρωπος που ξέρει να δίνει μάχη όχι μόνο στους αγωνιστικούς χώρους, αλλά κι εκεί μέσα στο μυαλό του! Κι όταν εκείνο το μυαλό τον εγκαταλείπει για λίγο, ξέρετε τι κάνει;;; Αφήνει πίσω του έναν σκιερό εαυτό που δεν ξέρει πια πως ντριμπλάρει σα φάντασμα! Μα εμείς εδώ συζητάμε πως τον Σεπτέμβρη του 21 εκείνος ήταν ένα κορίτσι που κάνει ντέμπον στις άμμο — τώρα όμως εκείνος έχει γίνει εκείνος ο άνθρωπος που κάνει τους αντιπάλους να βλέπουν τον αγώνα σαν τρισδιάστατο αρχείο στην τηλεόραση επειδή εκείνος κινείται τόσο γρήγορα που τους χάνει σα κουκούτσια! Εγώ λέω μια ιστορία αλήθεια — όταν πήγα πρώτη φορά στη Λάρισα να τον δω πριν από τον αγώνα με τον Απόλλωνα εκείνος εκεί έκανε διατάσεις κι ένα κορίτσι από τους δικούς τους τον φωτογράφιζε σα να ήταν το Βόρειο Σέλας! Την επομένη εκείνος έκανε δύο γκολ σα να κάνει χορό μέσα στο γήπεδο — κι όμως σήμερα τον βλέπουμε εκεί σα νυχτερίδα που χτυπάει τυχαία στους τοίχους! Μα εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αλήθεια: αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ένας αριθμός στον υπολογιστή των διοικητικών — είναι η ψυχή των Σταυρών που ακόμα κρατάει ελπίδα σ’ ένα ποδοσφαιρικό σύμπαν που έχει γίνει σιγά σιγά ένας ψυχρός υπολογιστής! Κι αν εκείνος χρειάζεται ακόμη χρόνο μέχρι τον Ιανουάριο ή ακόμη περισσότερο, ας του τον δώσουμε! Αλλά όχι σαν εκείνους που περιμένουν την τελευταία στιγμή για να ανάψουν κερί στη θεά της τύχης — σαν δικοί του που ξέρουμε πως όταν εκείνος ξαναβρει τον παλμό του, τότε αυτοί οι ίδιοι αντίπαλοι που τώρα νιώθουν σαν να παίζουνε σ’ έναν αγώνα κουκλοθέατρου…θα βρουν τους Σταυρούς σα να βρίσκονται σ’ έναν άλλο πλανήτη! 🔥💪🔴

🔥💪 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΤΡΕΛΑΛΙΑ;;;; Μα τι σόι ελπίδες βγάζετε;;;; Ο Hollie;; Ο Hollie;;; Αυτός εδώ τρέχει σα χαμένος επειδή ΠΡΩΤΑ φορά στη καριέρα του δεν έχει κάποιο ΣΤΑΥΡΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ του! ΝΑΙ ναι, οι αριθμοί είναι σκληροί ρε!!! Πριν δέκα μήνες έκανε γκολ μέσα στα τελευταία δευτερόλεπτα σα να του 'λειπε τίποτα — τώρα όμως;; Τώρα κάνει μισό γκόλ στις πρώτες δέκα μέρες στις ασκήσεις!!! ΚΑΙ ΜΑΣ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ;;; Μέχρι Ιανουάριο;;; Μέχρι Φεβρουάριο;;; Μέχρι την επόμενη ζωή;;; Μα ο άνθρωπος εδώ δε θυμάται καν πως ξέρει να τρέχει!!! Το έκανε εκείνο το γκολ στον Άγιαξ σα φάντασμα, αλλά πού πήγε εκείνος ο φαντάσμα;;; Πάει κι αυτός σα ντουφεκισμένο ελάφι; ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΕΤΕ ΠΙΣΩ ΣΑΝ ΑΡΙΘΜΟ ΣΤΟ ΕΧΕΛ;;; ΑΥΤΟΣ ΟΤΑΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ;;; Αυτός εκεί ρε παιδιά κάνει περισσότερα λάθη από δεκάχρονο που παίζει για πρώτη φορά επίσημο παιχνίδι!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΟΜΠΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;;; ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΗΣμένος ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ!!! ΚΙ ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΣΑΝ ΝΑ ΨΑΧΝΟΥΝ ΛΥΣΗ ΣΤΟΝ COUNSELOR ΤΟΥ;;; ΤΟΥΣ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΘΥΜΟΣ!!! ΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΕΤΕ ΜΑΖΙ ΣΑΣ;;; ΘΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ ΜΟΝΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ!!! ΚΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΑΡΚΕΙ ΑΥΤΟ, ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΕΖΟΝ ΜΕΣΑ!!! ΡΕ ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 23 ΣΑΝ ΤΑ ΣΠΛΑΧΝΑ ΜΟΥ!!! Αυτός εκεί ήταν σα τυφώνας που σαρώνει τα γήπεδα!!! Αλλά τώρα;; Τώρα είναι σα κουρασμένος νονός που περιμένει τους γάμους στους Σταυρούς!!! ΣΩΘΕΙΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ!!!

τι σόι γκροτέσκο είναι αυτό που τραβιέται εδώ;;; ακούστε με μια φορά για πάντα: εγώ από τον Βόλο πιστεύω στις ιστορίες που τις βλέπεις στα μάτια των ανθρώπων, όχι στους υπολογισμούς του excel που κάνουν αυτοί πίσω από τις πόρτες των γραφείων τους! βλέπω εκείνες τις φωτογραφίες του Hollie στις προπονήσεις κι εμένα μου θυμίζει έναν οδηγό φορτηγού που αργά αργά ξεκινάει τις δουλειές του μετά από δεκαπέντε μέρες αναγκαστικής ξεκούρασης επειδή τον πήρε ο πονοκέφαλος — όχι κάποιον σαν εκείνον που έκανε το γκολ στον Άγιαξ σα φωτοβολίδα μέσα στη νύχτα! εκείνος εκεί δούλευε δεκαέξι ώρες την ημέρα στις ακαδημίες σα μικρός, τρέχοντας σα τρελός επειδή οι γονείς του είχαν ξεμείνει από λεφτά κι εκείνος ήξερε πως η ομάδα ήταν η μόνη σωσίβιο! τον θυμάμαι όταν πήγαινε σχολείο μέχρι τις τρεις κι έπειτα έκανε ντέρμπι στις τέσσερις σα να είχε κλέψει τον χρόνο από κάποιον άλλον! αυτός εκεί μέσα του είχε κάτι περισσότερο από superstar — είχε εκείνον τον πυρετό που δεν τον σβήνουν ούτε δεκαπέντε μέρες ψυχοθεραπείας ούτε μία διπλή προπόνηση στην οποία κάνει μισή δουλειά! τώρα όμως βλέπουμε αυτές τις φωτογραφίες και λέγαμε πως είναι ζόμπι; άνθρωπος μου λέγαμε πως είναι παρανοϊκός από την πίεση; αυτό εδώ είναι σα να βλέπεις έναν ψαρά από την Καρδίτσα να πιάνει το τελευταίο ψάρι του Οκτώβρη μέσα στη νύχτα και μετά να του λες πως δεν έχει ψυχή επειδή κουράστηκε να τραβήξει τα δίχτυα! πρέπει να του δώσουμε χρόνο μέχρι τον Ιανουάριο; βεβαίως και πρέπει! αλλά όχι επειδή εκείνος δε μπορεί να επανέλθει — επειδή εμείς οι ίδιοι εδώ στους Σταυρούς πρέπει να μάθουμε να τον περιμένουμε εκείνον τον παλμό που είχε πριν δύο χρόνια! εκείνον που έκανε τους αντιπάλους να αισθάνονται σα να παίζουνε σ’ έναν αγώνα πέντε σειρών πάνω! όταν εκείνος έκανε εκείνο το γκολ στον Ολυμπιακό στα δύο λεπτά πριν τη λήξη δεν ήταν επειδή του 'λεγαν οι αριθμοί "ναι, μπορείς". ήταν επειδή μέσα του κουβαλούσε εκείνο το μίσος στις μπότες των αντιπάλων, εκείνον τον παλμό που ξεχειλίζει σα ποτάμι όταν βρίσκει το δρόμο του! τώρα λοιπόν λέγαμε πως όταν ξαναβγεί τον Ιανουάριο όλα θα πάνε καλά επειδή εκείνος είχε πάντα την ικανότητα να μετατρέπει τις αδυναμίες του σε νέα ξεκινήματα! εκείνος εκεί, όταν πήρε εκείνο το χτύπημα στο κεφάλι πριν έναν χρόνο, επέστρεψε μέσα σε τρεις εβδομάδες σαν να είχε βρει έναν άλλον εαυτό! όχι επειδή οι γιατροί τον έκαναν robot, αλλά επειδή εκείνος έχει μέσα του εκείνο το γονίδιο που δεν τον αφήνει να σβήσει! κι εσείς εδώ λέγατε πως αυτή η ομάδα χωρίς εκείνον είναι σαν να έχει χάσει τον κινητήρα της ψυχής της; δεν πρόκειται ούτε κατά διάνοια! όταν εκείνος έκανε εκείνο το ντέρμπι με την ΑΕΛ στα Τρίκαλα πριν τρία χρόνια — εκείνον τον αγώνα που έκανε τρία γκολ σα να έπαιζε σα δαίμονας πάνω στο γήπεδο — εκείνον τον αγώνα τον είχαμε δει εμείς εκεί μαζί με άλλους πέντε οπαδούς στριμωγμένοι σ’ ένα κλειστό δωμάτιο με σάντουιτς και νερό! εκείνος εκεί τότε δεν έκανε τίποτα σύμφωνα με τους κανόνες των αριθμών! έκανε ό,τι έκανε επειδή είχε κάτι μέσα του που δεν μπορούσε να το εξηγήσει κανείς! τώρα λοιπόν αυτοί εδώ λέγουν πως η επιστροφή του Hollie έως τον Ιανουάριο μπορεί να φέρει μόνο περισσότερα προβλήματα; τι σόι τρέλα είναι αυτή;;; πρέπει να καταλάβουμε πως εκείνος είναι ένας άνθρωπος που ξέρει να δίνει μάχες όχι μόνο στους αγωνιστικούς χώρους αλλά κι εκεί μέσα στο μυαλό του! κι όταν εκείνο το μυαλό τον εγκαταλείπει για λίγο, εκείνος βρίσκει ξανά τον δρόμο του όχι επειδή τον πιέζουν οι αριθμοί αλλά επειδή μέσα του κουβαλά εκείνον τον πυρετό που τον έκανε ξεχωριστό! κι εμείς εδώ στους Σταυρούς; εμείς ξέρουμε πως όταν εκείνος βγει εκείνος ο Φεβρουάριος — όχι μόνο εκείνος αλλά κι εμείς όλοι μαζί που κρατάμε τις σημαίες στα χέρια μας — τότε εκείνη η φωτιά που είχε κάποτε δεν θα έχει σβήσει! λοιπόν εσείς πως βλέπετε;;; πρέπει να συνεχίσουμε να τον σπρώχνουμε σα ραντζομανήδες στην περιοχή επειδή φοβόμαστε μήπως η ομάδα γκρεμιστεί; ή πρέπει να τον αφήσουμε εκεί που είναι τώρα, σα σιωπηλό μάρτυρα των δικών του πραγμάτων, κι ας τον ξαναφέρουμε όταν εκείνος είναι έτοιμος — όχι όταν εμείς αποφασίσουμε πως ήρθε η ώρα;;;

Ακούστε αυτό που σας λέω — το φθινόπωρο του 2022, όταν ο Hollie πήρε εκείνο το χτύπημα στο κεφάλι στον αγώνα με τον Απόλλωνα Λάρισας, εγώ τον είδα σπίτι του στις Καρυές τρεις μέρες αργότερα. Καθόταν σ’ ένα ξύλινο τραπέζι της κουζίνας του, κρατούσε μια κούπα με τσάι αχίστου ζαλισμού και μου έλεγε "ρε φίλε, μου 'ρχονται αυτές οι εικόνες μέσα στη νύχτα σα λάμψεις κεραυνών". Δεν είχε μιλήσει δημόσια τότε, κανείς δε γνώριζε πως εκείνος ο άνθρωπος που έκανε σπριντ σα αγριόγατος μέσα στα γήπεδα δεν μπορούσε να κοιμηθεί χωρίς να βλέπει εικόνες από εκείνο το ασίδερο που του είχε στήσει ένας αντιπάλός του πάνω στην άμμο. Αυτή η ομάδα χρειάζεται όχι έναν Hollie στις προπονήσεις σα ζόμπι, αλλά εκείνον που έπαιρνε τα δύσκολα σα προσωπική προσβολή — εκείνον που έκανε το πρώτο βήμα προς το αντίπαλο τέρμα πριν ακόμη σφυρίξει η έναρξη. Πώς περιμένετε να τον φέρετε πίσω μέσα από τέτοιες φωτογραφίες; Μας αντιμετωπίζουν σαν να ψάχνουμε λύση στον ψυχολόγο αντί να τους δώσουμε εκείνον τον παλμό που έκανε τους Σταυρούς να μοιάζουν σα οικογενειακό τραπέζι όπου όλοι κάνουν ζόρικο παιχνίδι — εκείνον που ξέρει πως η ανάταση γίνεται όχι μέσα από ημερολόγιο αλλά μέσα από εκείνο το μίσος στις μπότες των αντιπάλων. Για όσο χρόνο κρατήσει αυτή η ανάπαυση, ας θυμόμαστε πως εκείνος δε στέκεται εκεί σα αριθμός — στέκεται εκεί σα μνήμη μιας φωτιάς που μόλις άρχισε να σβήνει επειδή τον πιέζουμε σα να είναι superstar πριν ακόμη ξυπνήσει από την ανάπαυση.

Περιμένετε, μιλήστε μου τώρα — εδώ που βλέπω αυτές τις φωτογραφίες του Hollie στις προπονήσεις, θυμάμαι τον Απρίλιο του 22 όταν πήγα στο γήπεδο της Λάρισας μαζί με τον ξάδερφό μου που είχε κλείσει εισιτήριο τρεις μήνες νωρίτερα επειδή εκείνος τότε έκανε ντέρμπι σα να είχε τρελαθεί με τις ασκήσεις ηλεκτρικού. Εκείνος εκεί έκανα warm up σα σεισμός μπροστά στα μάτια μας — σηκωνόταν όρθιος σαν πυρπολικό σκάφος πριν ακόμη πλησιάσει η πρώτη πάσα! Κι όμως τώρα; Τώρα εκείνος στέκεται εκεί σα να τον έχουν ξεφορτώσει σ’ ένα αυτοματοποιημένο εργοστάσιο παραγωγής ζόμπι. Δεκαπέντε μέρες ανάπαυση; Μα πού βρισκόμαστε; Στις αρχές Σεπτέμβρη εκείνος ήταν ακόμα εκείνος ο μικρός τίγρης που έκανε τις ασκήσεις σα να ήταν προσωπικός του πόλεμος — τώρα τον βλέπουμε σα εκείνον τον οδηγό φορτηγού που αργά αργά ανασύρει τους ελέγχους του κινητήρα επειδή το σύστημα είχε δώσει κάποιο σήμα διακοπής. Θα σας πω κάτι ωμό: δεν μιλάμε για έναν αθλητή που κοιμάται λίγο παραπάνω — μιλάμε για έναν άνθρωπο που χρειάζεται να ξαναβρεί εκείνον τον παλμό που έκανε τους Σταυρούς να μοιάζουν σα οικογένεια που συγκεντρώνεται γύρω από ένα τραπέζι δίνοντας τις τελευταίες μάχες του αγώνα. Εκείνος εκεί μέσα του κουβαλούσε μία φωτιά που δεν σβήνει από διακοπή λειτουργίας μίας εβδομάδας — αυτή η φωτιά χρειάζεται χρόνο να ξαναγίνει πυρκαγιά, όχι επειδή οι αριθμοί το λένε, αλλά επειδή έτσι λειτουργούν οι άνθρωποι όταν έχουν ζήσει τόσο έντονα όσο εκείνος. Κι όμως βλέπουμε εδώ ανθρώπους να παίζουν το παιχνίδι του "γρήγορου reboot" — αφήστε τον Ιανουάριο σαν κάποιο magic date όπου όλα θα διορθωθούν επειδή έτσι λέει το πρόγραμμα; Μα τι γίνεται εκεί μέσα στο κεφάλι του όταν βλέπει τον εαυτό του στις φωτογραφίες σα κουρασμένο εργάτη και όχι σα τον άνθρωπο που έκανε σπριντ σα αγριογούρουνο στον αγώνα με τον Άγιαξ; Εκείνος εκεί δεν είναι superstar — είναι ένας αγωνιστής που χρειάζεται να ξαναβρεί εκείνον τον βηματισμό που είχε όταν έπαιζε σα να είχε κλέψει τον χρόνο από κάποιον άλλον επειδή έτσι ένιωθε μέσα του την αλλαγή. Εγώ λοιπόν λέω μία αλήθεια σκληρή: αυτός ο Hollie δεν είναι ζόμπι επειδή του λείπει η προπόνηση — είναι άνθρωπος που προσπαθεί να ξαναβρεί εκείνον τον χαρακτήρα που έκανε τους αντιπάλους του να αισθάνονται σα να βρίσκονται σ’ ένα άλλο επίπεδο. Κι όταν τελικά βγει εκείνος ο Φεβρουάριος ή αργότερα — τότε εκείνος εκεί δεν θα είναι εκείνος που του λείπουν δεκαπέντε μέρες, αλλά εκείνος που ξέρει πως η ομάδα χρειάζεται όχι μόνο πόντους αλλά και εκείνον τον παλμό που έκανε τους Σταυρούς ασταμάτητους. Μα εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αντίθεση: πρέπει να τον σπρώξουμε τώρα επειδή φοβόμαστε πως η ομάδα θα βουλιάξει; Ή πρέπει να τον αφήσουμε εκεί που βρίσκεται τώρα, σα εκείνον τον παλμό που ακόμη σιγά σιγά κάνει τους Σταυρούς να αναπνέουν; Εσείς τι λέγετε;

Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα; Ακούστε αυτό: στις αρχές Σεπτέμβρη, πριν καν φτάσει η περίοδος των προστριβών, ο Hollie έκανε 52 χρόνια συμμετοχής στις αναμετρήσεις πρωταθλήματος - ναι, 52 χρόνια. Και όχι, δεν πρόκειται για λάθος στον υπολογιστή, ούτε για εκείνον τον συναδέλφου μου λογιστικής που έγραψε "20" αντί για "2" επειδή είχε ξεμυαλιστεί με την υπόθεση των bonus. Που πάω; Ότι εκείνος εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο έχει ζήσει περισσότερο αγώνα από όσους εσείς μετράτε στα θρανία σας ως χόμπι. Κάθε φορά που τον βλέπω στις προπονήσεις σα νυχτερίδα που προσπαθεί να βρει δρόμο μέσα από τους δρόμους της Ρόδου - και εγώ ξέρω κάτι για δρόμους, επειδή η παλιά πόλη εδώ μοιάζει περισσότερο με λαβύρινθο από όσο νομίζετε - ξαναθυμάμαι εκείνο το γκολ στη Λάρισα τον Φεβρουάριο του 23: τελικά μόλις 1'47" πριν τη λήξη, αντίπαλος ο Ρόσι, και εκείνος έκανε ένα βήμα αριστερά πριν ακόμη σφυρίξει η αρχή της φάσης. Μετά από εκείνο το βήμα έφυγε και πήγε τρεις σειρές πάνω από εκείνον τον καημένο. Τώρα όμως περιμένουμε τον Ιανουάριο σα κάποιο υπερφυσικό γεγονός; Μα κανένας在这里不是超人 - εκείνος πολύ περισσότερο όχι επειδή έκανε την ίδια κίνηση χίλιες φορές λιγότερες από όσο έπρεπε κατά τη διάρκεια αυτής της ξεκούρασης. Δε μιλώ για ψυχοθεραπεία ούτε για κάποιο αριθμό στο Excel. Μιλάω για έναν άνθρωπο που πρέπει να ξαναβρεί εκείνον τον παλμό που είχε όταν έδινε αγώνα σα κάθε γύρο στον κουρσάρο να κερδίσει χρόνο πριν τον επόμενο αντίπαλο. Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση: εκείνοι που τον πιέζουν περισσότερο τώρα είναι αυτοί που πριν δύο χρόνια τον αποκαλούσαν "φονιά" όταν έκανε τρία γκολ σ' έναν αγώνα. Τώρα όμως τον βλέπουν σα κάποιον που χρειάζεται ανάσταση από τους νεκρούς μέσα σε δεκαπέντε μέρες επειδή μια φωτογραφία στις ασκήσεις δείχνει κάποιον κουρασμένο. Δεν λέω ότι πρέπει να τον αφήσουμε μόνο του μέχρι τον Απρίλιο. Λέω ότι αυτός ο άνθρωπος ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον πόσο χρόνο χρειάζεται για να ξαναβρεί εκείνον τον παλμό - όχι επειδή το λέει η ομάδα, αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο έχει ζήσει περισσότερα από όσο όλοι εσείς μαζί στους Σταυρούς. Και μια τελευταία παρατήρηση: εγώ εδώ στη Ρόδο ξέρω πως ο πάγος λιώνει αργά-αργά, όχι επειδή κάποιος προσπαθεί πιο σκληρά, αλλά επειδή έτσι λειτουργούν οι εποχές. Ο Hollie δεν είναι πάγος - είναι ένας άνθρωπος που πρέπει να ξαναβρεί εκείνον τον ίδιο χάρτη των Σταυρών που είδατε τόσο συχνά στις φωτογραφίες σας όλα αυτά τα χρόνια. Όχι όμως επειδή περίμενε η ομάδα μέχρι Ιανουάριο. Αλλά επειδή εκείνος εκεί ξέρει πόσο χρόνο χρειάζεται για να ξαναβρεί εκείνον τον παλμό - όταν εκείνος αποφασίσει ότι είναι ώρα.

Μπορεί να κάνω λάθος αλλα εμένα εκείνες οι φωτογραφίες μου έκαναν εντύπωση... Συγγνώμη. Τι είναι αυτές οι ασκήσεις που φαίνονται σαν κάποιος να δουλεύει σα νυχτερίδα σε λαβύρινθο; Δεν τον θυμάμαι έτσι... 😅 Κι εσείς δεν φοβάστε πως όταν ξαναβγεί τον Ιανουάριο δε θα είναι πια αυτός εκείνος ο Hollie που έκανε αυτούς τους δαίμονες σ' ολόκληρη την κατηγορία;; Τουλάχιστον εκείνο το γκολ στον Άγιαξ ήτανε σαν ταινία τρόμου για κάποιους αντίπαλους...

Ρει ιούς δεν είμαι εγώ εδώ να μου λες πως αυτός ο Hollie έχει 52 χρόνια συμμετοχής στο πρωτάθλημα κι εγώ γράφω γκολ σα σταυρόλεξο 😂😂 Το παιδί είχε μία περίοδο αποκλειστικά ντοκιμαντέρ του Netflix το Σεπτέμβρη και τώρα του ζητάμε να γυρίσει σα αγγελιοφόρος της Δικαιοσύνης μέσα σε τρεις μήνες; Τι βγάζετε παιδιά; Εμένα μου έκανε εντύπωση όταν έβγαζαν τις φωτογραφίες από τις προπονήσεις σα να του έχουν βγάλει passport μίας εβδομάδας μόνο. Μα τι περιμένετε; Να σκάσει πίσω σα τυφώνα μέσα σε μία βδομάδα επειδή ο coach τον πιέζει σα χρεωκοπημένη τράπεζα; Αυτός ο άνθρωπος είναι άλλος τρεις φορές από ότι νομίζουμε - όχι superstar που φοράει μάσκα ημίθεου, αλλά αγωνιστής που έδωσε αγώνες πάνω από κάθε ανθρώπινο μέτρο. Και σεις εδώ τον σπρώχνετε σαν να είναι το τελευταίο εισιτήριο για την Premier League επειδή φοβόσαστε πως χωρίς εκείνον οι Σταυροί θα γίνουν σα ιταλική ταινία τρόμου από τις αρχές της δεκαετίας του '90; Μα πού πάμε εδώ; ΤουJanuary λέω εγώ πως πρέπει να τον αφήσουμε να ξαναβρεί εκείνον τον παλμό που είχε όταν έκανε τους αντιπάλους να αισθάνονται σα να παίζουν επί ζώσης Heaven's Gate πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Αν εκείνος δε βρει εκείνον τον παλμό, κανένας αριθμογράφος με Excel δε θα τον φέρει πίσω σα φάντασμα μέσα από τις σκιές της Λάρισας. Και λοιπόν; Πρέπει να κάνουμε τώρα αγώνα δρόμου επειδή μία στήλη λένε πως "η ομάδα χάνει πάνω από το 60% όταν δε παίζει εκείνος"; Μα ποιος αλήθεια νοιάζεται γι' αυτούς τους αριθμούς όταν βλέπουμε εκείνον τον γκρίζο Holger στις φωτογραφίες σα να τον έχουν στεγνώσει οι προπονήσεις; Οι αριθμοί είναι αυτοί που στέλνουνε τον κόσμο σπίτι του με ψυχοθεραπεία επειδή βρήκαν ότι "αυτό το trend δεν πάει καλά" — αφήστε τον άνθρωπο να ξαναβρεί την ίδια φωτιά που έκανε τους Σταυρούς σα οικογενειακό τραπέζι όπου όλοι τρώνε τις δικές τους μάχες χωρίς οδηγίες χρήσης. Κι όταν γυρίσει εκείνος ο Φεβρουάριος ή αργότερα — τότε εκείνος εκεί δε θα είναι ο άνθρωπος που του λείπουν δεκαπέντε μέρες εργασίας, αλλά εκείνος που έδωσε τόσους αγώνες πάνω από κάθε λογική ώστε οι αντίπαλοι ξέρουν πως κάθε φορά που τον βλέπουν κάνουν ένα βήμα πιο κοντά στον θρίαμβο... ή στον τερματισμό της χρονιάς μαζί του 🤡💸