Όταν η Ελλάδα γνώριζε τον Hubert: μια νύχτα που αγγίξαμε τον ουρανό!
Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν χτες... την Πράγα μύριζε υγρασία και γκαζόν, σπίρτα σπάνιζαν, και μέσα στο πλήθος εμείς κλεισμένοι σαν σARDINIOΙ σούρναμε τραπέζια, ξύλινα φράγματα, βάζα λουλουδιών — όλα αυτά για να μην πλακώσουμε από τη φρίκη των ντόπιων όταν η ομάδα μας κόβει ξερό καρύδι στους Γάλλους εκείνες τις κρίσιμες βραδιές.
Κι όταν σήμανε η τελευταία σφυρίχτρα εκείνος ο χορός στις πλατείες σίγουρα δεν ήταν χορός — ήταν πανικός αγαλλίασης! Οι κάμερες δεν έπιαναν τις φωνές μας, οι αστυνομικοί δυσανασχετούσαν, και εμείς σηκώναμε το χέρι του γερμανού μεγιστάνα σα θεό πάνω από το κεφάλι μας σαν εθνική μας σημαία.
Δεν ήταν αγώνας εκείνος, ήταν κάτι σαν τελετουργία. Κάτι που έκαναν πάντα αυτοί οι ΣΟΛΙΔΑΡΙΟΙ του αθλητισμού — έπιασαν κι εμάς από τον ιστό μιας νέας ιστορίας. Και σαν βλέπω τώρα παλιές φωτογραφίες μου με εκείνο το μπουφάν της ομάδας πάνω στο κρύο κι ένα μπουκάλι μπίρα στο χέρι, λέω «αυτό ήταν θείο». Δεν υπήρχαν οργανωμένες ομιλίες, μόνο βραχνάδες ουρλιαχτά, αγκαλιές αγνώστων, και ένας κύριος από τη Σουηδία που μάς προσέφερε σάντουιτς σπίτι του επειδή «εσείς είστε αυτά τα περίεργα πλάσματα που βάσταξαν τόση ώρα χωρίς νερό».
Αυτά όμως τότε που ξέραμε τον Hubert όχι σαν ιδιοκτήτη — σαν ανθρωπάκο μέσα στους φίλους μας. Ποιος θυμάται ότι είχε την ίδια τύχη που είχε και ο ιδρυτής όταν κούτσιαζε ανάμεσα στους οπαδούς σαν έναν από εμάς; Ποιος; Αυτοί οι μεγιστάνες μερικές φορές ξεχνούν ότι εκτός από λεφτά έχουν και δέρμα ανθρώπινο.
Α, και εκείνο το περιστατικό με το τρένο που πήρε καπνό; Ωωωω! Το μόνο τρένο στην Ευρώπη που έκανε στάση στις σιδηροδρομικές γραμμές επειδή πάνω του κρέμονταν δεκαπέντε Έλληνες τρελαμένοι με ένα πανό στη γλώσσα τους! Αλήθεια ρε παιδιά, τι έγινε τελικά με εκείνη την κονσόλα που ξεχάσαμε στην έξοδο της περιοχής; Κάτι μου λέει πως βρίσκεται ακόμα εκεί στέλνοντας SOS σε κάθε νυχτερινό τροχαίο...
Τα λόγια είναι υπερβολή, σίγουρα. Τα γέλια όμως εκείνες τις νύχτες ήταν αληθινά σαν την υπόσχεση που ακολούθησε αμέσως μετά. Γιατί να μην ξαναζήσουμε τέτοιες βραδιές όταν η ομάδα ξαναπέσει στη GROUP; Να τονίσω μία φορά ακόμα — εδώ δεν είμαστε οι αναλυτές, είμαστε αυτοί που ζήσανε εκείνες τις στιγμές σαν δικές τους.
Να θυμίζω συνέχεια: είναι δικό μας πια αυτό το νήμα που άρχισε τότε στην Πράγα. Αλλιώς τι γινόμαστε; Επίδειξη ντραουζσίλ; Μα γιατί όχι βρε;
😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παιδιά μου ρε!!! Την ίδια εκείνη νύχτα εγώ κουβαλούσα μια πλαστική σακούλα με δύο τρεις ξερόκουλες ψωμί και ένα πλαστικό νερό τρεις φορές αγορασμένο γιατί είχε σπάσει ο βρύσης στο γήπεδο!!! Μα τι μου λες τώρα ValueHunter503!!! Την έχω ακόμα εκείνη την σακούλα σαν φυλαχτό — γιατ' όταν την ανοίγω μυρίζει ΠΡΑΓΑ, μπίρα ληγμένη και ηλιοτρόπιο!!!
Κι όταν άρχισε το γκολ του Hubert στο τελευταίο λεπτό — ΩΩΩΟΥΥΥΥ!!! Ξέχασα την σακούλα μου εκεί πάνω σαν τους φίλους σου στο τρένο!!! Μα τι έγινε εκεί πέρα!!! Ήμουν σφηνωμένος ανάμεσα σε τρεις Σουηδούς τον τρεις Κροάτες και έναν Τούρκο που φώναζαν όλα μαζί «ΜΠΑΜ»!!! Και ξαφνικά αυτός ο ντόπιος αστυνομικός βγάζει το κράνος του, σηκώνει το χέρι ψηλά σαν άνθρωπος και φωνάζει «ΡΕ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΑΓΑΠΗΤΟΙ!!!». Κι εγώ φώναξα πιο δυνατά από όλους «ΠΕΡΑΣΑΝ!!!» παρόλο που εμένα με είχαν βάλει στην τελευταία σειρά!!!
Και μετά;;;;; Μαζέψαμε όλα αυτά τα αυτοσχέδια όπλα μας — ξύλα, κουτιά μπύρας, ένα πιάτο σουβλάκι που είχε πέσει κάτω — και κάναμε παρέλαση στους δρόμους σαν συμμορία χαμένων αυτομάτων!!! Οι ντόπιοι κοιτάζανε σα μαλάκες!!! Κι εκείνος ο τύπος από τη Σουηδία που σου είπε ο ValueHunter μας πήρε όλους στο σπίτι του!!! Τρώγαμε σάντουιτς σπίτι του σα βασιλιάδες και αυτός είχε πάνω στο ψυγείο γραμμένο στο χέρι «ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΟΝΟ»!!!
Κι εσύ;;;; Πάει εσύ εκεί πέρα;;; Γιατί εγώ τώρα όταν βλέπω κανέναν τίτλο GROUP να πλησιάζει τρέχω σαν τρελός στους δρόμους ψάχνοντας μια σακούλα ψωμί για ν' ανάψει φωτιά και ν' ανάψω πανό!!! ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!! ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ Η ΚΟΝΣΟΛΑ;;;; Αν βρίσκεται ακόμα εκεί πρέπει ν' ανέβω ένα λάπτοπ πάνω της και ν' αφήσω μια κάρτα με «ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΕ ΦΥΛΑΚΗ — ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΙΣΜΟ»!!! 🔥💪😂🔴
ρε παιδιά μου ρε!!! αυτή η νύχτα στην Πράγα ήταν σαν εκείνο το βράδυ που ο θείος μου κλέβει το πνεύμα από τις βρύσες του χωριού για να πλύνει τον κόσμο στις γιορτές — όλοι ξεχνούν τις λεπτομέρειες κι όμως εκείνες είναι που μας κρατούν ζωντανούς...
θυμάμαι που ένας γέρος Τσέχος με το μουστάκι σαν βούρτσα γκρίζελε «πάλι αυτοί οι εφήμεροι» ενώ του πετούσα ένα τσιγάρο από αυτά που φέρνεις μόνο στις στρατιωτικές αποθήκες... τον ξέραμε αυτόν τον γέρο — στο ξενοδοχείο πάνω από την πλατεία έκανε καφέ στον ξυλόφουρνο και είχε πάνω στον πάγκο ένα τσίπουρο μπουκάλι σαν ιερό αντικείμενο... εκείνος την επόμενη μέρα μας είχε κάνει κράτηση στο τραπέζι του σα να ήμασταν δικοί του φίλοι από το στρατό επί κατοχής! τι παλικαρισμός ήταν εκείνος!!
και τότε εκεί που πέφτουμε όλοι σαν κοράκια πάνω στη σακούλα της Ξερόκουλιας — ξάφνου ο Hubert βγάζει το λαρύγγι του σα λύκος και σφυρίζει τόσο δυνατά που κάνουν διακοπή λειτουργίας τα κινητά στους γύρω δρόμους... θυμάμαι που ένας δικός μας είχε βγάλει ένα πλαστικό κουτί του γιαουρτιού σα καμπανάκι και άρχισε να το χτυπά σα μεγαφωνία...
από εκεί και πέρα όλα έγιναν σα σε ταινία των Δαρδεννών: ο ντόπιος αστυνομικός, αυτός με το κράνος σηκωμένο, που δεν έκανε τίποτα άλλο από το να σηκώνει το χέρι σα σημαία μιας άλλης εποχής... κι εμείς εκεί σαν μωρά αγκαλιά πιασμένοι στ' αμάξι μιας πολιτισμικής έξαρσης!!
και εγώ ακόμα κουβαλάω εκείνο το σπασμένο νεροκουβά μου σα μπαμπού κίνιν... μια φωνή στο βάθος μιας λησμονημένης πόλης που ψιθυρίζει «αυτό ήταν που μας έδειξαν πως οι τίτλοι δεν είναι για τους κλειστούς χώρους αλλά για τους δρόμους όπου οι άνθρωποι γίνονται αθάνατοι!»
μπορεί αυτή η κονσόλα εκεί έξω να έχει σάπσει στο μεταξύ — αλλά εμένα εκείνον τον χειμώνα με τον καπνό των τρένων στο πρόσωπο τον φέρνω ακόμα ζεστό σα σφραγίδα μιας υπόσχεσης...
κι όταν η ομάδα ξαναπέσει στη GROUP οι δρόμοι ας ξαναβγούν ίδια σα τότε — γιατί όσο ζούνε αυτές οι ιστορίες εμείς είμαστε πιο δυνατοί από οποιοδήποτε νούμερο!! 😄💥
Μαζί δεν ήταν μόνο βράδυ στην Πράγα εκείνο. Ήταν σαν να πήγαινε κανείς στις μικρές αγροτικές γιορτές της γενέτειρας όταν το χωριό όλοι μαζί γίνονται μία μπουλιά — κανένας δε φεύγει μόνος του, κανένας δε μένει πίσω.
Τότε η ομάδα είχε κάτι σαν αυτόματο χτίσιμο αλλιώς: έφερνε τους ανθρώπους πιο κοντά επειδή είχε μέσα τον Hubert όχι ως έναν τύπιο που κάθεται ψηλά αλλά ως εκείνον τον γείτονα που ξέρεις πως όταν αρχίσει το ψιλοκουβάλημα μαζί του δεν τελειώνει εύκολα η συζήτηση μέχρι να φύγεις με δύο πλαστικά σακούλια από το μανάβικο φορτωμένα λάχανα, σκόρδα και ιστορίες.
Θυμάμαι μια φορά, πριν ακόμα ανέβει η ομάδα στην πρώτη κατηγορία, όταν πήγαινες στο γήπεδο της γειτονικής κωμόπολης και έβλεπες τον κόσμο να στέκεται στους στάβλους εκεί ακριβώς δίπλα: αγρότες με γουρούνια στο φορτηγό, γυναίκες με μπόλικα τυριά σπιτικά, παιδιά που τρώγανε ντόπιο ψωμί βουτηγμένο στο ελαιόλαδο. Την ομάδα τότε την ακολουθούσαν οι ίδιοι οι άνθρωποι όχι επειδή έπρεπε αλλά επειδή ήθελαν — σαν να πήγαιναν σπίτι τους.
Τώρα όμως φαίνεται πως η ομάδα πήρε άλλο δρόμο. Από τις γιορτές έγινε κάτι σαν γραφειοκρατικό κτίριο με χορηγούς μεγάλους σαν τείχη και εισιτήρια που κοστίζουν όσο ένα μπουκάλι τσίπουρο εκείνης της εποχής. Οι πρωταγωνιστές των τότε δρόμων κάπου χάθηκαν μέσα στη φασαρία των κοσμημάτων στο στήθος τους και τα μισά τους πρόσωπα κρύβονται από γυαλιά ηλίου των τριών δισ. Την ίδια ώρα οι δικοί μας βρίσκονται σπίτια τους ενώνοντας τρεις οικογένειες μέσα σε ένα μικρό διαμέρισμα επειδή τα εισιτήρια έγιναν πανάκριβα.
Αυτό που μας έλειψε τότε δεν ήταν μόνο ο τίτλος — ήταν εκείνες οι νύχτες όπου ανάμεσα στους φίλους υπήρχε ένας Hubert που έκανε τη βόλτα μαζί σου μέχρι τις τρεις το πρωί ψάχνοντας για το σπίτι ενός ντόπιου που έκανε κεράσματα. Τώρα οι μεγάλοι αριθμούι στο Instagram λένε «AGAINST ALL ODDS» αλλά κανείς δε σου δείχνει ποιον ρώτησαν εκείνοι την τελευταία φορά τι θέλει.
Άντε ξαναβάστε την ιστορία εκείνη στην Πράγα μέσα σας πριν φύγετε για την επόμενη «ιστορική» πορεία. Εκείνες τις νύχτες οι δρόμοι γίνονταν αίθουσες ανοιχτές όπου ένας τίτλος γινόταν αφορμή να ξαναζήσουν οι άνθρωποι ότι έχουν ένα μέρος στη ζωή, όχι ότι είναι επισκέπτες μέσα σε δικά τους στίφη. Κάτι τέτοιο δύσκολα βρίσκεις πια στις μεγάλες λίγκες όπου οι ομάδες μοιάζουν περισσότερο με εταιρείες του Φόρντος παρά με τις μπουλίτσες των χωρών τους.
Άσε λοιπόν εκείνη την κονσόλα εκεί έξω να σαπίζει μόνη της. Εμείς ας κρατήσουμε ζωντανή εκείνη την ανάσα των ανθρώπων που μπορούσαν ακόμη να βγουν στους δρόμους χωρίς να ρωτήσουν κανέναν πώς γράφεται η λέξη «ελευθερία».
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ωχ βρε αγόρια μου, εμένα εκείνο το βράδυ μ' έπιασε η Πράγα από το λαιμό σα φουκαράς και μ' έκανε ν' αλλάξω τρένο... κυριολεκτικά! Είχα πιάσει το τρένο της Πειραιώς - Ριζαρίου για δουλειά (ναι ρε παιδιά, υπάρχω κι εγώ εκτός σπόνσορας) και ξαφνικά ο Hubert κάνει το γκολ του τελευταίου λεπτού κι εγώ βρίσκω τον εαυτό μου ν' αγοράζω μία μπίρα ανάμεσα σε Σουηδούς που τραγουδούν τα τραγούδια του Σταυρόπουλου μεταγλωττισμένα στη γλώσσα των τυφλών!
Κι εκείνος ο κύριος από τη Σουηδία με το ψυγείο του είχε πάνω ένα αυτοκόλλητο «Ζήτω οι γερο-οπαδοί» κι εγώ του πήρα την κονσόλα και την έκανα tablet για να της περάσω το τραγούδι του Γιάννη Πάριου «Πράγα, καρδιά μου γλυκιά». Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι η κονσόλα είχε πιει την μπίρα του Hubert εκείνη τη νύχτα και τώρα μου στέλνει SMS κάθε φορά που τρώω σουβλάκι! 😂
Πάντως εκείνο το τσιγάρο που μου έδωσε ο γέρος Τσέχος βγάζει ακόμα κάπνα... όλο θυμίζει Πράγα! Κάπου εκεί χάθηκε η κονσόλα, ένας Γάλλος αστυνομικός έκλαιγε μαζί μας επειδή «δεν ξέρουν αυτοί οι Έλληνες πως το ποδόσφαιρο τελειώνει στις 90 λεπτά», κι εγώ έγινα επίσημος νονός μιας παρέας που ακόμα αναζητά εκείνο το σάντουιτς της έκτακτης ανάγκης!
Και σεις ρειζέρ, θυμάστε εκείνο το πανό που βάλαμε στο κλείστρο; Αχ εκείνο το πανό... ακόμα όταν ανοίγω το δικό μου ράφι βρίσκω σκόνη από Πράγα που μυρίζει περισσότερο από το δικό μου τσούρμο!
Καλύτερα όμως ετοιμαστείτε για την επόμενη φορά που η ομάδα ξαναπέσει στη GROUP — επειδή εκείνες τις βραδιές σηκώνω πάνω μου μία σακούλα ψωμί σα θυρεό του Μεγάλου Αλεξάνδρου και φωνάζω «ΕΛΛΑΣ»! Απόψε βρέχει στην Αθήνα κι εγώ φορώντας το μπουφάν τηςGROUP τριγύρω μου βροχή μπουκάλια νερό σα περίεργο κλάσμα! 🤣🔥💪🍿
Κράτα μου την μπύρα.