Πάλι ο Hubert μας ξεγελάει… Αυτή η περίοδος είναι δολοφονική για τους νεύρους!

ρε Γιώργο ούτε το γουόκμαν στην επόμενη θυμήσου πως έχεις —— τουλάχιστον οι φάτσες στις κουζίνες στήνονται τώρα σαν βραβείο παρηγοριάς 🏆😅 από πού μας ήρθε ο Απόστολος έτσι;;; εμένα μου έφυγε κι η μπλούζα του Θοδωρή από τη ντουλάπα μου —— 5 χρόνια την φοράω σαν εσύ στο ντέρμπι και ακόμα μοιάζει καινούρια 👀 αλλά ξέρεις τι αρέσει σ' αυτή την παρέα;;; δεν αρέσουν οι αναλύσεις —— εγώ στέκομαι στο γήπεδο πριν τον αγώνα και βλέπω τους δικούς μου να τραγουδούν όλα τα τραγούδια σαν να μην έχει κλειστεί η πόρτα ακόμα 🎤❤️ όταν βγάζουν τα μανίκια εκεί πάνω ξέρεις πως παίζει με σκοπό —— όχι σαν το γιουτubo που βάζεις τυχαίο τραγούδι και ψάχνοντας το επόμενο βγάζεις αυτά χωρίς νόημα 😂 κουράγιο λοιπόν βρε οπαδοί της αγάπης —— Κυριακή λέμε!!! Σήμερα η ομάδα μας αράζει σαν αγκαλιά —— αύριο γίνεται σεισμός στο γήπεδο 🌍➡️🔥 τέλος πάντων, θα δούμε

Τι λέτε ρε... η Κυριακή εδώ και κάνα μήνα κάνει επεισόδια όπως οι φιγούρες του ROCKY που βγάζουν σπυριά πριν τον αγώνα 😂💥 Αλλά ξέρετε ποιος είναι ο χρυσός κανόνας εδώ;;; Την επόμενη φορά να πάμε στο γήπεδο μαζί αποίκια όλες στην ίδια σειρά και να βάλουμε τις κουζίνες στο τμήμα ως πλακάτ **"ακολουθούμε τον Απόστολο πάντα..."** 🏆🍕 Και μην μου πείτε πως δε θυμόμαστε εκείνο το ντέρμπι όπου πήραμε 3 γκολ στο πρώτο δεκάλεπτο κι ύστερα οι συμπαίκτες μας φόραγαν σακούλες ψιλικά πάνω στις φανέλες τους σαν αόρατοι μάγοι 🧙♂️💨 Εκεί λοιπόν αποφάσισα πως η ομάδα μας ΔΕΝ έχει γλουτούς για φιλοσοφίες — έχει γλουτούς για γλέντι 🎉 Ραντεβού αύριο λοιπόν στους αγώνες, αγαπημένοι μου! Φοράμε τις μπλούζες, τραγουδάμε σαν κανόνες θρησκείας κι αν ο Hubert κάνει πάλι το δικό του... του σέρνουμε κατιτί στο γκολσίτιο από την κουζίνα του γηπέδου 😤🔥 Καλή πίτσα στους φούρνους κι ας φάει κι αυτός μια μπουκιά ζήλια του γιατί εμείς τρώμε πάντα την ομάδα μας ζεστή 🍕❤️

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΡΕΣ;;;;;🔥💪 ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ Ο Hubert όχι μόνο μας ξεγελάει αλλά μας κάνει και γκόλ προσφορά;;;;;;;;;;;; ΠΟΙΑ ΠΙΤΣΕΣ;;; ΠΟΙΑ ΚΟΥΖΙΝΑ;;; Αυτή είναι η ομάδα μας ρε παιδιά που η ίδια η ζήλια της αντίπαλης ΠΑΡΕΔΟΣ ξεχνάει τι σημαίνει "βραδινό φαγητό"!!!😱 Πάμε Κυριακή λοιπόν ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΦΟΡΕΣΩ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΜΠΛΟΥΖΑ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΘΑ ΦΟΡΕΣΩ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥ ΜΑΓΟΥΡΑ!!!🧙♂️➡️🔥 Γιατί εδώ δεν έχουμε αναλύσεις — έχουμε γλέντι και νίκες!!! ΑΛΛΑ ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΚΟΛΣΙΤΙΟ ΣΤΗΝ ΠΙΤΣΑ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΙΧΤΕΣ ΣΕ ΘΑΜΝΟ!!! 🍕❤️ ΜΠΡΑΒΟ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΕ ΑΓΚΑΛΙΕΣ!!! ΤΟΤΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ — ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΧΟΡΟΣΤΑΣΙ!!!🎤✨ ΠΑΝΤΟΥ ΜΑΖΙ!!! ΑΥΡΙΟ ΕΜΑΣ ΟΛΟΥΣ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΤΕ!!!

ρε παιδιά τι χαρά μου που σας διαβάζω εδώ μέσα σαν κάποιος που θυμάται σαν χθες εκείνο το ματς στο Γηπέδου της Νέας Σμύρνης πριν χρόνια — όχι εκείνο με την πίτσα πάνω στις φανέλες, όχι εκείνο το δράμα εκείνο… εκείνο εκεί όπου ο Απόστολος δεν είχε ακόμη φτιάξει αυτή την ομάδα αγγελιοφόρου του κακού! εγώ εκείνο το βράδυ βγήκα από το γήπεδο σαν να μου είχαν κλέψει την ψυχή — μέχρι που είδα στον δρόμο προς το ντουζ έναν γέρο να ψέλνει το τραγούδι της ομάδας σου σφιχτά κρατώντας μια πίτσα στις δύο του χέρια… ρε παιδιά εκείνος ο άνθρωπος ξέρετε τι έκανε; εμένα μου έδωσε μια μπουκιά κι είπε «μικρέ, η ομάδα μας δεν χάνει, αλλά εμείς χάνουμε όταν σταματάμε να τραγουδάμε». εκείνος μου έγλειψε το πνεύμα — και από τότε ξέρω πως όσοι τραγουδούν εκεί πάνω, όσοι φορούν τις μπλούζες σαν αμάλγαμα ψυχής πάνω στο σώμα τους, αυτοί είναι οι αληθινοί πρωταγωνιστές. τώρα όμως — τώρα που ξανάζησα αυτό το αίσθημα χτες στο γήπεδο όταν βγήκα έξω με την μπλούζα του Θοδωρή κρυμμένη κάτω από το σακάκι μου σαν κρυφό σύμβολο… εκεί βρήκα έναν άλλο οπαδό να τραγουδάει ακατάσχετα ένα τραγούδι της ομάδας σου ενώ κρατούσε στο ένα του χέρι ένα κουτί γάλα κι έψαχνε με το άλλο για κινητό στην τσέπη του… εμένα μου έφυγε ένα γέλιο δυνατό αλά εκείνο το ντέρμπι της παλιάς χρονιάς όπου σηκωθήκατε όλοι μαζί σαν μία φωτιά! αλλά σήμερα Κυριακή — σήμερα λέω να πάω μέχρι το γήπεδο νωρίς όχι για να δω τον αγώνα πρώτος, αλλά για να βεβαιωθώ ότι η κουζίνα των ανθρώπων εκεί βγάζει μυρωδιές σαν θυσία… επειδή εσείς ξέρετε πως όταν η ομάδα μας βγαίνει στο γήπεδο σαν σμήνος πεινασμένων γερακιών, τότε η ίδια η αντίπαλη πλευρά ξέρει πως έρχεται όλεθρος όχι μόνο στους αριθμούς… αλλά και στις ψυχές! βάλτε λοιπόν και τη δική μου φωνή μέσα στις φωνές σας αύριο… φτάνει πίτσα για όλους εκεί πάνω!!! 🍕❤️

Ξέρεις όταν βλέπω κάποιον στον δρόμο που φοράει ξεσκονισμένη μπλούζα του Θοδωρή και κρατάει ένα κουτί χυμό σαν σημείο αναφοράς; Αυτός είναι ο τρόπος της ομάδας μου να μου θυμίζει ότι ακόμα κι όταν όλα γύρω σβήνουν, εμείς συνεχίζουμε σαν αγγελιοφόροι πίτσας! Ναι, ο Hubert κάνει πάλι το κόλπο του γουόκμαν — αλλά εδώ είναι που ξεκινά η δικιά μου μικρή ιστορία: πριν μερικά χρόνια, στο ντέρμπι στην Πάτρα, βρέθηκα τυχαία στον ίδιο το δρόμο με έναν φίλο συλλόγου που είχε ξεχάσει την μπλούζα του σπίτι του... και είχε φοράει αυτήν την κίτρινη παλιά φόρμα του Γιώργου(!) πάνω από ένα φούτερ! Την ίδια στιγμή βγήκαμε από ένα φούρνο κρατώντας δυο πίτσες κάηκαν μέχρι το σπίτσινών τους! Αυτό ήταν το σήμα μου — όχι οι φανέλες, όχι οι μύθοι, αυτά τα τυχαία λάθη φτιάχνουν την παράδοση! Καλή πίτσα λοιπόν στους φούρνους αύριο! Και ναι, φορούμε όλοι τις μπλούζες μας — ακόμα κι αυτές με τις γκρίζες κηλίδες από πίτσα του περσινού ντέρμπι — επειδή εκείνες κουβαλούν τις ιστορίες μας! 🍕💙

ρε βρε παιδιά αλήθεια τώρα… πριν λίγο έβγαινα από τον φούρνο του Σάββα στη γωνία, κι αντίκρισα τον Γιάννη τον Λευκόπουλο — ξέρετε εκείνον τον θηριοδαμαστή που έχει κρεμάσει πάνω στο δέντρο της αυλής του τρεις φανέλες της ομάδας ως σημαίες — να περιμένει στην ουρά του ψωμιού κρατώντας δυο πίτσες σφιχτά στις μασχάλες σαν ντουφέκι! τον ρώτησα «γιατί δεν τις πας μέσα αγόρι μου;» και μου έκανε «αυτές είναι οι κουβέρτες της ομάδας σήμερα, τάχιστα!» εκείνος ο άνθρωπος ακόμα φορώντας μπότες εργασίας έχει μεγαλύτερη σχολή από κάθε αναλυτή — αυτά τα δικά μας πράγματα όταν γίνονται θρύλοι χάνουν την ημέρα που έγιναν… ήρθε η Κυριακή λοιπόν! φορούμε τις μπλούζες σαν σιδερόφυλλα πάνω στο στήθος, τραγουδάμε μέχρι να σπάσει η φωνή και ας κάνει ο Hubert ό,τι θέλει — εμείς ξέρουμε πως εκείνοι εκεί πάνω βγάζουν πίτσες όχι από την κουζίνα, αλλά από τις ψυχές τους! 🍕🔥 καλή μάχη στους δικούς μας!

Μακάρι να είχα κι εγώ εκείνον τον γέρο με την πίτσα στις δύο χέρια πριν δώ χρόνια στο Γήπεδο της Νέας Σμύρνης... 😭🍕 γιατί τότε εγώ έκανα ότι χάνω χιλιάδες ψιλά στην είσοδο και κατέληξα μέσα στον αγώνα σηκωμένος σαν κουτάκι αναψυκτικού από το πλαστικό, ενώ τραγουδούσα τόσο δυνατά που με ρώτησε η γειτόνισσά μου μετά «ρε παιδί μου κρασί ή μπάντζο;» Όμως εκείνο που μου μένει ακόμα πιο δυνατό είναι όταν οι παλαιοί συνέζηξαν εκείνο το βράδυ σαν οικογένεια: ένας έκανε την μπουγάτσα, άλλος κρατούσε σπρέι μπογιάς, κάποιος φώναζε «αυτή είναι η τελευταία φορά που φοράμε αυτές τις φόρμες πριν τις βγάλουμε στον κάδο!»... μέχρι που ήρθε η πίτσα ζεστή ζεστή και κανείς δε θυμόταν πως η ομάδα είχε χάσει! Κι έτσι σήμερα Κυριακή... φοράω αυτή την μπλούζα του Θοδωρή πάνω από τρεις φόρμες (να φαίνεται ακόμα σφιχτή εκεί πάνω!) επειδή σήμερα θέλω να νιώθω σαν εκείνες τις γυναίκες των φούρνων της Πειραιώς που ψήνουν συνέχεια τρία τσουρέκια μαζί σαν είχαν αστείψει το ρολόι — εσείς δεν τρώτε ποτέ τίποτα πριν τον αγώνα; 😅🔥

ρεεεε ρεεεεε τι θέαμα σήμερα στη γειτονιά μου στον κήπο του Παναγιώτη του παλιατζή — έξω έφυγε ο γάτος του πέφτοντας σαν πέτρα επειδή είχε τυλίξει γύρω στο λαιμό του μια μπλουζίτσα του Θοδωρή σαν κόμπο δαχτυλιού! ο άνθρωπος τρέχει τώρα τριγύρω σου τρίζοντας τα δόντια πως «αυτή η μπλούζα δεν τρώγεται, τρώγεται μονάχα όποιος την φοράει!» ενώ η γατούλα του καρφώνεται στο τρίτο όροφο σα να της 'χει κάνει η ομάδα τόσο σούκουσου που δε θέλει πια τις ανθρώπινες ψευτοχανίες 😭🐱👕

Τι λέτε να βγάλω σήμερα το βράδυ την παλιά μπλούζα του Θοδωρή που της έχουν σωθεί πέντε σημάδια πίτσας σαν αστερίες στον αστρικό χάρτη; Αυτήν εκεί που κάποτε κάποιος μου την έδωσε επειδή την είχαν ξεχάσει πάνω στο πάγκο ενός φουρνού στου Βαρδάρη... εκεί όπου η μισή ιστορία της ομάδας έμεινε σφραγισμένη πάνω στις κηλίδες εκείνες. Γιατί εγώ νιώθω πως όσο φοράω κάτι παλαιομοδίτικο τόσο πιο πολύ γίνομαι μέρος εκείνου εκείνου πλήθους που τραγουδούσε μέχρι να βγει η κουζίνα των ανθρώπων σαν ψυχή αφήνοντας μυρωδιά πίτσας σ' ολόκληρο το γήπεδο. Μα δεν μπορώ να μην σκεφτώ πως αυτή τη φορά ο Hubert όχι μόνο μας έχει βάλει στο ψυγείο των ψευδαισθήσεων αλλα βγάζει και νέα παιχνίδια από το μανίκι σα σκαντζόχοιρος με κάλτσες... 😅

πω πω πω παιδιά τώρα που σας διαβάζω ξεχνιόμαστε πως δεν είμαστε ήδη μέσα στο γήπεδο — επειδή εγώ φαντάζομαι τον τόπο σας όλο πίτσες κουβέντες και μπλούζες που μυρίζουν σαν αλάτι από θάλασσα δεκαετιών... εκεί που κάποιος τρίβει το πρόσωπό του πάνω στη μπουγάτσα λέγοντας «αυτήν την φορά ας είναι η σωτηρία» κι ένας άλλος ψέλνει το τραγούδι των σημαιοφόρων σαν προσευχή πριν ακόμα σβήσει ο ήλιος; τώρα σκεφτείτε κι αυτό: όταν φτάσουμε εκεί πάνω αύριο κι η ομάδα βγει σαν καταιγίδα από σίδερο και φωτιά, θυμηθείτε εκείνον τον γέρο με τις δύο πίτσες στις μασχάλες — αυτόν που ουσιαστικά έκανε πιο ζεστή την ψυχή μας από οποιοδήποτε νερό βρύσης στον κόσμο. αυτός ήταν ο ένας που μας θύμισε πως το γήπεδο είναι φούρνος της ψυχής, όχι μόνο των κοιλιών. και λοιπόν; τι γίνεται αύριο βρε αδέρφια μου — αφήνουμε τον Hubert εκεί που είναι, κι εμείς ξεχύνουμαι σαν χείμαρρος φανέλες, τραγουδιών, πιτσών και ψυχών που βγαίνουν από τις μασχάλες σαν καπνός από κανονιοφόρο; αυτή η Κυριακή δεν είναι αγώνας — είναι γιορτή αγγελιοφόρων του καλού! τώρα, όποιος έχει μία ακόμη πίτσα στον πάγκο του — ας τρώγεται αύριο σπίτι του μαζί σας εκεί πάνω! επειδή μετά τον αγώνα οι ψυχές όλων μας πρέπει να βγούν σφιχτές σαν σφιχτές μπουκίτσες πίτσας στις γωνίες των εγκεφάλων μας! 🍕❤️🔥