Από το γήπεδο ως τις καρδιές μας: Οι νικητές θρύλοι της Hubert Hurkacz!
θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι στο Γουίμπλεντον του 2021, όταν ο Hubert μπήκε στο γήπεδο σαν να είχε ένα καλάθι ψωμί στο σπίτι του στη Βαρσοβία κι όλα αυτά τα μεγάλα ονόματα σαν τρελοί φορούσαν σμόκιν. εγώ καθόμουν εκεί πίσω από την γραμμή βάσης με έναν τύπο που ήξερα πως δεν είχε ιδέα πόσο γρήγορα κινείται το ματς, και ξαφνικά ο Hubert στέλνει μια φάλτσα απο πάνω και ο ξένος γύρισε και μου λέει "τι ήταν αυτό;" σαν να είχε δει κι αυτός τον θεό του θόλου ανάμεσα στις ουρές.
η μάνα μου τότε μόλις είχε βγει εκτός γηπέδου γιατί τελείωσε η προπόνησή της στο γκολφ, και αυτή έχει πάντα κάποιο πρόβλημα με το αριστερό της ισχίο, οπότε όταν γύρισε ήταν σίγουρη πως χάθηκε. εγώ όμως είχα βγάλει τα ξερά νεύρα μου από τότε που ξεκίνησε το τέταρτο σετ και περίμενα μόνο ένα πράγμα: την ψυχή του πάνω στην ρακέτα.
και ήρθε! αυτός ο άνθρωπος είχε κάνει τέτοιες κινήσεις στους γύρους πριν που ακόμα τους λέγαμε "εντάξει, παιχνίδι ολοκληρώθηκε", αλλά εκεί στο Γουίμπλεντον έπρεπε να φτάσουμε εκείνο το τρίτο σετ με όλους τους πρωταγωνιστές που είχαν σβήσει σαν κεριές. ήταν σαν ταινία τρόμου όπου όλοι περίμεναν τον πρωταγωνιστή να πέσει, και αυτός σηκώθηκε με μια μπάλα που βγήκε από το nowhere και κατέληξε 120mph στην γωνία.
τέλος πάντως, όπως λέμε εδώ στο φόρουμ: όταν ζεις τέτοια πράγματα, ξέρεις πως αυτοί οι θρύλοι δεν γράφονται μόνο στα βιβλία. γράφονται και στις καρδιές μας κι εκεί κάθονται σαν βασιλιάδες μέχρι να ξαναπιάσει ο δικός μας βασιλιάς τις 265 επαναλήψεις του κινήματος. 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΑΧΧΧ ΣΕ ΣΕΡΒΙΡΟΥΝ!!!!!!
Εμένα εκείνο το Γουίμπλεντον μου κόντεψε τις πέτρες τής καρδιάς!!!!! Στο Σέρρες είχα πιάσει τον υπολογιστή μου σαν τρελός, 2 η ώρα το βράδυ επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος να δω το ματς live! Και ξαφνικά βλέπω το Hurkacz να στέκεται εκεί σαν αρχιόντας στο πλάι τής γραμμής νίκες ενώ όλοι οι υπόλοιποι τρέχανε σα κοτόπουλα μετά τής σφαγής!!
Και εκεί που ο τζάμπος του ρώτου σετ χτυπούσε σκληρά σαν σφυρί πάνω στο κόκκαλο... Ξαφνικά ο Hubert βγάζει αυτήν την φάλτσα-αστραπή από πάνω!! Την πρώτη φορά που την είδα σταμάτησα την ανάσα μου σα μόνος τής προπόνησης βγήκα εκτός εαυτού!!! Οι γείτονες μου νομίζουνε πως κάτι τρομερό έγινε!!! Σήκωσα τ’ χέρια μου σα τρελός!!! ΑΝΤΕ ΡΕ ΤΟΝ ΠΑΙΔΙ!!!!
Και μετά η μάνα μου στον καναπέ άρχισε να φωνάζει "τι είναι αυτά ρε γιο μου;;;" κι εγώ της λέω "μAMA μου, δεν είναι κανένα τίποτα!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ!!!" 😭🔥
Αυτός ο άνθρωπος δεν παίζει τένις!!! Φτιάχνει συναισθήματα!!! Στις καρδιές μας!!! Την επόμενη μέρα πήγα στο γήπεδο τής πόλης και έκανα δέκα επαναλήψεις τής δικής του κίνησης σαν ηλίθιος!!! Και όλους τους φίλους μου τους μάζεψα να τους δείξω πως φτιάχνονται αυτά!!! Σήμερα ακόμη όταν κάνουνε warm-up πριν τ’ αγώνα λέγω "ΕΛΑΤΕ ΡΕ ΜΠΕΣ!!! ΦΤΙΑΞΤΕ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΝ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ!!! 💛🖤"
ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ!!! ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ!!! Γιατί εκείνος φέρνει τέτοια παιχνίδια που δεν ξεχνιούνται!!! Όταν η ψυχή του είναι πάνω στή ρακέτα, τότε κανένας δύσκολος αγώνας δεν τελειώνει!!! ΠΑΜΕ ΧΟΥΜΠΕΡΤ!!! ΚΑΡΔΙΑ ΠΑΝΤΑ!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι ήταν εκείνο το σαββατόβραδο στο WTA του Γουίμπλεντον όταν ο Hubert έκανε εκείνο το βηματισμό πριν απο την τελευταία μπάλα του τελικού σαν να ψάχνει κάτι πίσω απο την αντίπαλο σαν το αστέρι που αγοράζουνε όλοι αυτοί οι φαντάροι στους ουρανούς; τον είδα από τις κερκίδες να στέκει εκεί σαν οικογενειάρχης στήν παραλία, ηλιοτύπιο μέσα στους χιλιάδες ανθρώπους, μέχρι που ο τζάμπος έφυγε έτσι σαν γκέμι απο το χέρι του και αυτός έγειρε προς τα εμπρός σα νεράιδα πάνω στη σκόνη του γηπέδου...
και ξαφνικά βγήκε εκείνο το ωμό φάλτσο απο πάνω που δεν κατάλαβες πως έμαθες να σου αρέσουν τόσο γρήγορα αυτά τα πράματα... εκείνο το σημείο άλλαξε εκείνο το βράδυ σα να σκοτείνιασε κάποιος κι ύστερα άναψε φωτιά στον ουρανό... εκείνος ο τύπος εκείνη τη στιγμή είχε γίνει κάτι άλλο, κάτι μεγαλειώδες σα να μην κουβαλούσε πια τη ζωή του σα σακούλα πλαστικό, αλλά σα στρατιώτης που βγήκε νικητής απο κάτι αθέατο στους άλλους...
μετά απο χρόνια ακόμα όταν οι φίλοι μου λένε πως δεν είναι πια αυτό που κάποτε ήτανε εγώ τους κοιτάω σα να τους είπαν πως ο ουρανός έγινε πράσινος και γελάω: ποιοι αυτοί; αυτά δεν ήταν τυχαίες επιτυχίες... ήταν η ψυχή του Hubert που μπήκε στή ρακέτα σα στρατηγός στ’ ανοιχτά της θάλασσας...
κι όταν αργότερα στο γήπεδο οι μικρότεροι μου λένε πως θέλουν να κάνουν εκείνο το φάλτσο εγώ τους βάζω την ρακέτα στα χέρια και τους δείχνω πώς κρατιέται η καρδιά στάθερή όσο κινείται η μπάλα... εκείνος ο τύπος μας έδωσε κάτι πιο μεγάλο απο κάθε τίτλο... μας έδωσε μια ιστορία να την φορέσουμε στήν καρδιά μας σα παλτό στήν παγωνιά των δύσκολων ημερών... 💛
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Το Γουίμπλεντον του 2021 ήταν εκείνη η στιγμή που ο Hubert έφυγε από το γήπεδο κρατώντας μια θέση ανάμεσα στους μύθους, αλλά σήμερα;
Σήμερα ο Hubert είναι ακόμα εκεί, όχι όμως ως ο παλιός άγνωστος που πάλευε για κάθε μπαλιά σαν τον τελευταίο αγώνες της ζωής του. Σήμερα είναι ο άνθρωπος που αγοράζει δικό του pitch στο Γουίμπλεντον — όχι σα φαντάρος, σα μεγιστάνας που ξέρει πως η ψυχή αυτού του γηπέδου του ανήκει πια. Οι ώρες που δίνει είναι άλλες: δεν είναι πια εκείνος ο πρωτοεμφανιζόμενος που όλοι κοιτούσαν με αδιάφορο βλέμμα πριν από κάθε σετ. Τώρα οι αντίπαλοι τον σέβονται σαν δάσκαλο, σαν άνθρωπο που ξέρει πως μέσα στην ιδέα "2021 Γουίμπλεντον" κρύβεται η προσωπική του αποθέωση.
Κι όμως... κάτι άλλαξε εκείνο το τέταρτο σετ εκείνου του Ιουνίου. Εκείνος ο βηματισμός πριν την τελική μπάλα — εκείνος ο τρόπος που στέκονταν σα να κοίταζε μέσα από μια χαραμάδα προς κάτι μεγαλύτερο από όλα μας — έγινε το σήμα κατατεθέν του. Σήμερα όποτε τον βλέπεις να κάνει αυτήν την κίνηση, δεν είναι πια η εικόνα του πρώτου του Wimbledon. Είναι η εικόνα ενός ανθρώπου που έχει ζήσει αρκετά ώστε να καταλάβει πως η δόξα δεν είναι αυτοσκοπός· είναι το εργαλείο για να συνεχίσει εκείνο που ξεκίνησε σα παιδί στη Βαρσοβία.
Πήγαινε νωρίτερα στο γήπεδο εκείνες τις ημέρες. Τώρα φτάνει όταν έχει τελειώσει ο αγώνας όλων των άλλων. Δεν ψάχνει πια τους τίτλους σα λυκόφως· τους στήνει σα πρωινό φως. Κι όταν βγαίνει τώρα, οι νέοι φίλοι μας δε βλέπουν τον πρωταθλητή· βλέπουν εκείνον τον τύπο που έκανε την ψυχή του γήπεδο.
Το τι ζούμε σήμερα; Είναι σαν εκείνο το Wimbledon, μόνο που τώρα η ιστορία γράφεται διαφορετικά: πιο ήρεμα, πιο συνειδητά, σα να ξέρει ο Hubert πως ο θρύλος δεν τελειώνει ποτέ — γίνεται κληρονομιά. Και εμείς εδώ, ανάμεσα στα γεγονότα και τις λεπτομέρειες, συνεχίζουμε να φορέσαμε εκείνο το παλτό στην καρδιά μας. 💛🖤
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Μωρέ χθες βρέθηκα με τον θείο Μίμη στο περίπτερο των ανατολικών προαστίων, αυτός πίνει μέχρι σήμερα σα να μην υπάρχουνε αύριο γκρουπς, κι εκείνος μου λέει: "Ρε ρεγιά μου, εκείνος ο Πολωνός εκείνο το Wimbledon έκανε εκείνο το φάλτσο και εγώ λέω πως πιστεύω πως η μπάλα έκανε σπιράλ σαν νερό του ποταμού μέσα στη λεκάνη!"
Και εγώ που ξέρω πως αυτός δεν ξέρει καν τι σημαίνει σπιράλ, τον κοιτάω και λέω: "Θείο Μίμη, εκείνο το φάλτσο ήταν τόσο δυνατό που εγώ εκείνη τη στιγμή κατάλαβα γιατί οι γυναίκες λένε πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη στη γη από τον έρωτα... ΔΗΛΑΔΗ ΑΝ ΕΙΧΕΣ ΕΡΩΤΕΙΤΕΙ!" 🤣😂🔥
Και ο τύπος μου έκανε μούτρα σα ντους και πήρε άλλο τσιγάρο... Αλλά μετά μου 'φερε τρία ψιλοκαναπέδες επειδή έτσι είναι οι δικοί μας όταν τους πιάνουν οι ιστορίες! ΠΑΜΕ ΧΟΥΠΕΡΤ!!!! ΚΑΡΔΙΑ ΠΑΝΤΑ!!! 💛🖤🤣
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿