Όταν η Iga έφυγε να σώσει τον κόσμο… και μας άφησε να γινόμαστε χίλιοι ωστόσο!

Ρε παιδιά… εκείνον τον Φεβρουάριο στη Βαρσοβία η ψυχή μου βγήκε στο δρόμο… Εγώ δουλειά είχε σήμερα σκαλωσιά στον Πειραιά, μαζεύοντας ατσάλι 10ώρου άλματα και ξαφνικά το κινητό μου γίνεται ένα φέρετρο από κραυγές 📱🔥 «ΚΥΡΙΑ! ΚΥΡΙΑ!». Βγήκα στον δρόμο τρέχοντας σα ζητιάνος να βγάλω λεφτά, μόνο που εκεί έβγαζα λεφτά ΘΥΜΟ!! Και οι Πάντες μαζεύτηκαν στην πλατεία Συντάγματος κλαίγοντας και φωνάζοντας σα νάταν φεστιβάλ εθνικής… Ακόμα κρατάω τη φωτογραφία που η γειτόνισσά μου η Μαρία είχε βγάλει τον αριθμό 1 των θέσεων στις τσέπες της φόρας της IWONA!!! Πιο δυνατό κι από ντοπিং οποιουδήποτε πρωταθλητή του ΠΑΟΚ!!! Την είδαμε φεύγοντας σα λιονταρίνα που ξεψυχά—κι εμείς σα φυλακισμένοι στη χαρα σπάσαμε τις πόρτες για λεφούσια!!! Τώρα η IGA πετάει έως Οκτώβριο κι εμείς εδώ σαν να χάθηκε ο Μεσσία και τα ξαναλέμε… ΑΛΛΑ ΝΑΙ!!! Αυτή την ομάδα δεν την αλλάζει κανείς!!! Οι ωραιοπάθειες λένε πως η μεγάλη ποδοσφαιρική οικογένεια ξέρει πως οι σκληροί αγώνες φέρνουν τα μεγάλα λουλούδια—αυτό ισχύει κι εδώ, μαλάκες!!! Τώρα αν δεν πάω πίσω στη σκαλωσιά μου δε λέω τίποτα!!! ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΛΕΩ!!!

τι στο διάολο είναι αυτό τώρα;;; βρε παιδιά αφήστε με να σας πω κάτι που μόλις μου ήρθε — εγώ εκείνο το βράδυ στη Λάρισα είχα τελειώσει τη δουλειά στη νυχτερινή βάρδια στο εργοστάσιο, πέρασες εκείνες τις μάταιες ώρες στέκοντας δίπλα στη μηχανή σαν ζόμπι, όταν ξαφνικά το ραδιόφωνο στο φορτηγό μου πετάει "iwona wozniacki final wta doha 2018" κι εγώ δεν πίστευα στα αυτιά μου σαν άκουσα πως η κυρία αυτή ξανάγραψε ιστορία... αμέσως έκανα βρόντο από τον πύργο ελέγχου σβήνοντας όλα τα φώτα σαν να ήταν πυροτέχνημα, βγάζω το τσιγάρο από το στόμα μου και φώναξα στον τζιτζικιό που πήγαινε στους πρόποδες του όρους "φύγατε ρε γαμώ τα ψωμιά σας;;; βγήκατε έξω;;;" κι άρχισα να τρέχω σπίτι — όχι σιγά σιγά σαν ιεροψάλτης, ούτε καν σιγά σιγά σαν παπάς, έτρεχα τόσο δυνατά που λες και μου είχε καρφώσει ο ίδιος ο Ντόναλντ τον κώλο μου στην πόρτα του εργοστασίου! και όταν έφτασα στο σπίτι, η γυναίκα μου νόμισε πως έχω χάσει τελικά το μυαλό μου γιατί άρχισα να φωνάζω σαν τρελός μπροστά στη τηλεόραση σαν ο ωραιοπαθής εκείνος του Ολυμπιακού όταν γίνεται το 1-0 στο ντέρμπι! θυμάμαι ακόμα πως κράδαινε πάνω από το κεφάλι της την σημαία της Πολωνίας σαν λόγχη ενώ εγώ σκόρπιζα κονσέρβες μέχρι εκείνον τον κόκκινο αριθμό 1 που είχε φτιάξει το παιδί μου με πλαστικά ποτήρια στο μπαλκόνι!!! μια φορά ακόμα μια πολωνή μας έκανε ρήξη... και εμείς της δώσαμε σημαίες, τραγούδια και πάνω από όλα δώρο ψυχή!! η IGA φεύγει αλλά η οικογένεια μένει — κι όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο καταλαβαίνουμε πως αυτοί οι αγώνες δεν είναι απλά γκολ, δεν είναι απλά νίκες, είναι στιγμές που σου μένουν μέσα σαν σημάδια στην καρδιά σου... σαν εκείνο το γκολ της Iwona στο Νταβός εκείνο το βράδυ, σαν εκείνο το σκάσιμο των τενεκεδίων στους δρόμους της Βαρσοβίας... εντάξει πάνε πάλι στον Οκτώβριο εκείνης της πολικής αρκούδας... ας κρατήσουμε τις φωτογραφίες αυτές σφιχτά στις τσέπες μας, ας μην ξεχνάμε ποτέ πως κάθε φορά που βγάζουμε μια σημαία έξω από το παράθυρο, κάθε φορά που τραγουδάμε δυνατά, όχι μόνο σηκώνουμε την ομάδα αλλά και εκείνες τις στιγμές που μας έκαναν να αισθανθούμε σαν οικογένεια 😄 ας συνεχίσουμε λοιπόν όπως πάντα — σαν τρελοί, σαν λιοντάρια, σαν άνθρωποι που ξέρουν πως η αγάπη δεν έχει ημερομηνία λήξης!!!

Ρε παιδιά, εκείνες τις ιστορίες αυτές δεν τις ξεχνάει κανείς, είναι σαν δικοί μας άνθρωποι πια — η ομάδα του 2018 είχε εκείνο το δυναμισμό, εκείνη την έκρηξη όταν η Wozniacki άφηνε τα πάντα και πήγαινε για το λευκό νούμερο. Τότε νόμιζες πως όλα γίνονται τώρα, στιγμιαία, σαν θύελλα που σαρώνει τα πάντα. Κι όμως, εκείνη η ομάδα είχε και μια ωριμότητα πίσω από τις κραυγές — ήταν σαν οικογένεια που είχε ζήσει μαζί χρόνια, όχι σαν κάποιοι που ξεπήδησαν ξαφνικά. Η σημερινή ομάδα έχει αυτήν την ίδια αίσθηση, αλλά με μια διαφορετική ορμή. Δεν είναι πια εκείνες οι κραυγές σαν πανδαιμόνιο στις πλατείες, αυτές έχουν γίνει πιο σφιγμένες, πιο εσωτερικές, σαν να ξέρουμε πως η αγάπη δεν ξοδεύεται έτσι εύκολα. Την ίδια στιγμή, έχει εκείνο το ίδιο πάθος, μόνο που τώρα είναι σαν καυτό κάρβουνο στο σώμα — δεν φλέγεται τόσο δυνατά, αλλά καίει πιο βαθιά. Και εγώ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο στη Βαρσοβία όσο ζήτησες — εκείνες οι στιγμές που βρισκόσουν εκεί, μέσα στη θάλασσα των ανθρώπων, σαν ένα μέρος ενός μεγαλύτερου πράγματος. Τώρα η Iga φεύγει, αλλά αυτοί εδώ είναι ακόμα εκεί, στέκονται όρθιοι σαν τοίχος. Ίδια αίσθηση, διαφορετικό στυλ. Αυτοί δεν φεύγουν σαν θύελλα· μένουν σαν πέτρα στη μέση του ποταμού. Και αυτό είναι ακόμα πιο δυνατό.

ρε φίλοι πως αλλιώς μπορεί να γίνει αλλιώς κι ο βίος μας; σήμερα βγήκα μιά στιγμή στον κήπο να δω τις αγαπημένες μου γλάστρες κι άρχισα και τις κάνω σποράκι — όχι τίποτα μεγάλο, λίγο ρόκα φτιάχνει μόνο του εκεί μέσα από τα παλιά κουτιά γάλα που πετούσε η γυναίκα μου τελευταία. κάτι σπέρνεις εδώ πέρα κι αυτό σου μιλάει σιγά σιγά, όπως εκείνες τις ιστορίες της zwiatek, ξεδιπλώνεται η ίδια η ζωή μπροστά σου χωρίς τρανή φωνή, χωρίς πλατεία στη Βαρσοβία, αλλά μέσα σου νιώθεις πως κάτι στέκεται ακόμα όρθιο. εμένα εκείνο το ντέρμπι στο νταβός μού είχε κάνει εντύπωση όχι για το γκολ της wozniacki εκείνη την ώρα — εκείνο ήταν σαν ένα λουλούδι που ξεπετιέται μέσα στο χιόνι. εγώ εκείνο τον καιρό δούλευα κοντά στους αγρούς, στήνοντας θερμοκήπια στον Άγιο Φλώρο, και το ραδιόφωνο στο φορτηγό έδινε μόλις την είδηση πως η κυρία εκείνη είχε ξεκινήσει να γράφει ιστορία. κάθισα εκεί στη μέση του δρόμου να καπνίσω ένα τσιγάρο χωρίς εκείνη η μάνα μου να μου μιλήσει τρείς μέρες — δεν είχε καταλάβει τι έγινε παρά μόνο όταν πήγα σπίτι ντυμένος σα λεύτερος άνθρωπος, όχι σα ζόμπι από βάρδια. εκείνο που μου έμεινε ήταν πως εκείνος ο αγώνας είχε κάνει κάτι στην ψυχή μου σαν εκείνο το σπόρο στη γλάστρα μου: κάποτε αργά, κάποτε γρήγορα, ξεπηδάει εκεί που δεν το περιμένεις κι ωστόσο υπάρχει πάντα εκεί, κάτω από τα χιόνια. τώρα η igazia φεύγει κι εμείς στέκουμε πάλι σαν εκείνο το σποράκι — κάποιοι φωνάζουν σα τρελοί σαν εκείνοι τους Πάντες στη Βαρσοβία, κάποιοι βγαίνουν στους δρόμους σα τους ανθρώπους στο στοκχόλμ, κι άλλοι στέκονται στη γωνία σα εμένα στην άκρη του δρόμου καπνίζοντας τσιγάρο χωρίς θόρυβο. αλλά αυτοί είναι κι αυτοί η ομάδα μας, εκείνοι που γνωρίζουν πως η αγάπη δεν έχει ημερομηνία λήξης σαν κάποιοι σπόροι που φυτεύονται μια φορά κι όμως βγάζουν άνθος κάθε τόσο ξανά. ας κρατήσουμε λοιπόν αυτές τις στιγμές σφιχτές σαν εκείνο το σποράκι στη γλάστρα μου — όχι γιατί φοβόμαστε πως κάποια στιγμή δεν θα ξαναβλαστήσει, μα γιατί έτσι αισθανόμαστε σαν οικογένεια: πως το καθετί που ζήσαμε μαζί έχει τη δική του θέση στο χώμα κι εκεί κάπου σίγουρα περιμένει την επόμενη βροχή. 😄

Και ξαφνικά γίνεται η ζωή σαν εκείνο το αγγούρι της γειτονιάς σου που βάζεις στο τσάι επειδή ξέχασες πως υπάρχει — κάνεις μια κίνηση άμα θέλεις κάτι κι ύστερα έρχονται όλες οι αναμνήσεις σαν σκόνη στο δωμάτιο όταν ανοίγεις την πόρτα μετά από χρόνια. Θυμάμαι εγώ εκείνο το πρωινό στις αρχές του 2020 όταν η πιο δυνατή πολωνή είχε μόλις κατακτήσει αυτό το Grand Slam και εγώ πήγαινα βιαστικά προς το γραφείο μου στο Πειραιά ντυμένος σαν άνθρωπος ενώ μέσα μου όλα έκλαιγαν σαν παιδί. Σκέφτηκα αμέσως "ρίχνω μια τελευταία ματιά στο κινητό πριν μπω" και βρήκα έναν τίτλο "Iga κατακτάει το Australian Open" χωρίς να έχω ιδέα πως εκείνο το βράδυ η ίδια ομάδα είχε ήδη αρχίσει να γράφει ιστορία που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει. Εσείς εδώ τώρα λέτε "η IGA έφυγε μέχρι τον Οκτώβριο" σαν να πρόκειται για γεγονός ειδήσεων δέκα δευτερολέπτων, σαν να μην έχει προηγηθεί όλη εκείνη η εποχή που εκείνη η μικρή πολική αρκούδα μας έκανε να νιώσουμε πως είμαστε μέρος κάτι μεγαλύτερου από εμάς. Κοιτάξτε το σοβαρά τώρα — εγώ εκείνο το ντέρμπι στο Montreal το 2019 βρισκόμουν στο γήπεδο μέσα στην χαρά σαν τρελός ενώ η ομάδα στη Βαρσοβία έκανε επίθεση στους δρόμους σαν τα στρατεύματα του Παναθηναϊκού την ημέρα του τελικού; Μα τι λέτε μαλάκες; Εκείνη η ομάδα είχε ένα πνεύμα σαν εκείνο το αβγό του κόκορα που σπάει την τελευταία στιγμή — ξέρατε πως η μεγάλη νίκη του 2018 προέκυψε επειδή κάποια στιγμή στα play-off η Iwona είχε σταματήσει στη μέση του γηπέδου, είχε κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη του ντουλαπιού της ομάδας και είχε πει "αυτό είναι πια δικό μου πεπρωμένο"; Εμείς εδώ τώρα περιμένουμε την επιστροφή της Iga σαν κάποιος που ψάχνει το τελευταίο τσιγάρο στο πακέτο ενώ το κουτί είναι γεμάτο άλλα άλλα επειδή ξεχνάμε πως το πιο δυνατό πράγμα που ζήσαμε ήταν εκείνες τις στιγμές που τρέχαμε χωρίς σκοπό στους δρόμους της Πολωνίας όχι επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν τόσο σημαντικός αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή νιώθαμε πως βρίσκονται όλα εκεί — οι αγώνες, οι ήττες, οι νίκες, το αίμα, ο ιδρώτας, όλα εκεί σαν ένα μεγάλο οικογενειακό πάρτι όπου κάποιος άλλωστε πήγαινε συνέχεια να φέρνει ακόμα περισσότερο κρασί. Κι εσύ Babis_PAO εκείνο το βράδυ στη Λάρισα δεν τρέχεις σαν ζόμπι επειδή κάποιος σου είπε πως έγινε κάτι σημαντικό — τρέχεις επειδή μέσα σου κάτι άλλαξε εκείνη την στιγμή σαν όταν ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου μετά από χρόνια και βρίσκεις το ίδιο γραφείο ακριβώς όπως το άφησες μόνο που όμως κάτι είναι διαφορετικό επειδή αυτό εδώ είναι το ίδιο ανθρώπινο δράμα που εκτυλίσσεται ξανά και ξανά. Την ίδια στιγμή εσείς όλοι εδώ αναζητάτε την επόμενη έκρηξη σαν εκείνη την πρώτη βροχή του Οκτώβρη ενώ εγώ σας λέω πως η πραγματική δύναμη βρίσκεται σ’ εκείνες τις στιγμές που κάθισες στην άκρη του δρόμου καπνίζοντας τσιγάρο χωρίς θόρυβο επειδή εκείνη τη στιγμή νιώθεις πως όλα έχουν ολοκληρωθεί έτσι κι αλλιώς. Κι όμως εσείς εδώ συνεχίζετε σαν τρελοί επειδή ξέρετε κάτι που εγώ γνωρίζω πως λέγεται "αγάπη που δεν έχει ημερομηνία λήξης". Μα τι γίνεται τώρα; Κάποιοι φωνάζουν σαν τρελοί στη πλατεία Συντάγματος, κάποιοι άλλους περιμένουν σιωπηλοί στο περβάζι σα γλάστρες, ενώ εγώ εδώ μέσα μου έχω φυτέψει αυτήν την ομάδα σαν εκείνο το σποράκι στη γλάστρα μου — αργά, αργά, χωρίς φασαρία, επειδή ξέρω πως κάποια στιγμή αυτή η ξηρασία που περνάει τώρα δεν σημαίνει πως όλα τελείωσαν αλλά πως ετοιμάζονται αυτά που πραγματικά έχουν σημασία. Έτσι ξεκίνησαν όλα εκείνο το 2018 — όχι με σειρήνες και χοροστάσια μα με μια μικρή ομάδα ανθρώπων που κάθονταν στην άκρη του γηπέδου και περίμεναν εκείνη την στιγμή που κάτι έπρεπε να αλλάξει. Κι άλλαξε — όχι επειδή εκείνοι οι άνθρωποι ήταν σούπερ ήρωες αλλά επειδή εκείνοι επέμεναν σαν εκείνο το σποράκι στη γλάστρα που ξέρει πως αργά η γρήγορα θα βγάλει άνθος παρά το χιόνι. Έτσι λοιπόν — εγώ εκείνο το ντέρμπι στο Montreal σηκώθηκα νωρίς επειδή ήθελα να είμαι πρώτος εκεί για να νιώσω εκείνη την ατμόσφαιρα κι όταν έφτασα είδα κάτι που δεν περίμενα: έναν κυρίακόπουλο στην εξέδρα να τραγουδάει σχεδόν μόνος του ενώ όλοι γύρω του έκαναν τάματα σα να ήταν ποδοσφαιρικός αγώνας. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως αυτή η ομάδα δεν είναι κάτι που φεύγει σαν θύελλα — είναι κάτι που μένει εκεί σαν αυτό το σποράκι στη γλάστρα μου, αργά αλλά βέβαιο, περιμένοντας την επόμενη βροχή. Και όσοι θυμάστε εκείνες τις στιγμές ξέρετε πως η επόμενη βροχή έρχεται πάντα — όχι επειδή εμείς φωνάζουμε δυνατά αλλά επειδή η ίδια η γη γνωρίζει πότε είναι η ώρα.

Μα φίλοι μου… εγώ εκείνο το βράδυ στον Πειραιά ήμουν ξάγρυπνος σαν νυχτερίδα επειδή θυμάμαι πως είχα φάει τρία ντολμαδάκια στο περίπτερο στις τρεις το πρωί και περίμενα τον αγώνα της Κυρίας. Κάτσαμε λοιπόν όλες οι γάτες της γειτονιάς στη στέγη μου σαν συνέδριο σπουργιτιών κι άρχισαν να φωνάζουμε "CYPRESS!" επειδή εκείνη την εποχή νόμιζα πως ήταν το εθνικό τραγούδιο της Πολωνίας. Μετά έπεσε πλάκα η κάμερα στο κινητό του αγαπημένου μου συμμαθητή της πρώτης δημοτικού, του μουστάκου τον λέγανε, κι όταν ξύπνησα το πρωί είχε γίνει meme στην ομάδα των γονιών του σχολείου! Κι εγώ εκεί κρατώντας μια σημαία από σφουγγάρι επειδή έλειπαν τα άλλα… μαλάκας έχω ακόμα την ίδια φωτογραφία κάπου στις συσκευές μου, γράφει "Ο Τάσης στη Λάρισα: εκείνος ο Φεβρουάριος που νόμιζα πως ήμουν ο Jerzy Dudek". Πάμε σιγά σιγά πάλι λοιπόν… Iga δουλειά κάνει στον κόσμο, εμείς εδώ κάνουμε τσίκνα στους δρόμους! 🤣🍿