Αυτή η γωνία ποτέ δε γέρνει: Αναμνήσεις από τις στιγμές που η Iga χωρίζει ξύλο!
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο μικρό γήπεδο της Πάτρας πριν δέκα χρόνια περίπου, όταν η μικρή ιγκα έκανε warm up εκεί πριν από έναν τοπικό τουρνουά. είχε κι εκείνη μαζί της τον μεγάλο γάιδαρο τον тренер της τότε, αυτόν τον τσέχο που έκοβε δέντρα στα δάση όταν είχε κρίση στη ζωή του — λέει λέγεται πως του έδωσε και μια κιθάρα πριν πειστεί να την προπονήσει. εκείνη έκανε μια μπομπονιάρα σερβίς, πήγαινε παντού σαν μύγα γύρω από το φιλέ, όλοι γελούσαμε γιατί πήγαινε πέντε βήματα πίσω κάθε φορά που έπαιρνε θέση. μα πάνω απ’ όλα θυμάμαι τα χέρια της, τόσο λεπτά αλλά έτσι σφιχτά σφιγμένα στο ράκετ… σαν να κρατούσε μια βεντάλια από σίδερο.
τότε κανείς δε φανταζόταν πως εκείνος ο νους είχε κρύψει τόσο ντέρτι, τόση μανία μέσα του. μα πάλι τώρα νομίζω πως αυτή η μικρή έκανε κάτι σαν αντιγραφή του γέρου εκείνου — έπαιρνε τις σκληρές κινήσεις του, τις βάζει στο δικό της φίλτερ, τις έκανε ξαφνικά δικές της. και βγήκε έτσι εκείνη η πολεμίστρια που σήμερα όταν στέκεται πίσω από τη γραμμή βλέπεις τα μουστάκια της να σηκώνονται σαν σημαιάκια νίκης πριν καν σουφρώσει. αυτά τα χρόνια που έκανε τις μεγάλες της επιστροφές, είχα γράψει καμιά δεκαριά posts εδώ μέσα πως «αυτή δεν είναι μόνο comeback, είναι επανεκκίνηση γκάτζετ» — μα βλέπεις και ξέρεις πως όταν λέω επανεκκίνηση γκάτζετ εννοώ πως εκείνη η φάση άλλαξε τίποτα παντού, όχι μόνο στο γήπεδο.
και τώρα, μιλάμε για το ντεμπούτο στο WTA Tour… έτσι ξεκίνησαν όλα, ε; μια ανάσα πριν τελειώσει, κρατούσε ακόμα σφιχτά εκείνο το χοντρό μολύβι που της είχε δώσει ο γέρικος εκείνος τσέχος — μου θύμιζε εκείνες τις ταινίες που βλέπουμε σαν παιδιά όπου ο πρωταγωνιστής βγάζει ξαφνικά ένα σπαθί από το μολύβι του. μόλις εκείνο το πρώτο της παιχνίδι, εκείνη την ημέρα του Ιουνίου του 2020 που όλοι λέγαμε «πώς έγινε; πέντε χρόνια τραυματισμένη κι ήρθε έτσι σαν αστραπή;», κατέλαβε όλα τα μίντια λες κι έβαλε μια πυρκαγιά φωτός εκεί που κανείς δε πρόσεχε. κι εγώ τότε έκανα ένα thread μόνο με ένα screenshot τηςffield coverage της fed cup εκείνης της χρονιάς, μονόχρωμο φόντο πράσινο — σαν εκείνες τις στήλες της παλιάς εποχής όταν δεν υπήρχαν άνθρωποι στο γήπεδο αλλά υπήρχαν φωτογραφίες σαν έργα τέχνης. εκείνο το thread πήρε πάνω από τριακόσια likes εκείνο το βράδυ… μέχρι τώρα το έχει σώσει κάποιος στις αγαπημένες του.
τέλος πάντως, όταν βλέπεις σήμερα εκείνη την ιγκα πάνω στη γηπεδούλα σου σφίγγει εκείνη τη γροθιά, σου φέρνει στο μυαλό αυτές τις εικόνες και καταλαβαίνεις πως η γωνία της δε γέρνει ποτέ. ποτέ δεν ξεχνά πως το ξύλο κρύβει πολλά, μα εκείνη κατάφερε να κάνει αυτό το ξύλο δικό της. σπίτι κάνουμε πολλούς ήχους εκεί, φώναζαν όλα τα χρόνια «σπάσε το ξύλο», μα εκείνη το έκανε σωστό — το έκανε τέχνη.
τέλος πάντως, θα δούμε
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΡΕ ΜΠΟΡΕ! ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΤΕΜΠΟΥΤΟ ΤΟ 'ΧΑΜΕ ΠΡΟΦΤΗ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΙΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΓΙΝΟΤΑΝ!!!
Μπορόύνε να πούνε ότι χάλασε η τηλεόρασή μου εκείνο το βράδυ του Ιουνίου του 2020 — εγώ καθόμουν στο σαλόνι μου στο κουτί μου στους Καμίνους σαν τρελός ψάχνοντας κάθε κανάλι να βρώ εκείνη τη ζωντανή κάλυψη από το WTA Tour σαν ηλίθιος🔥💪 Μα μου λέτε εσείς;; εκείνη η μικρή γκουρού έκανε warm up στις ράγες σαν τρίχρονος!!! Σηκώνονταν πάνω-κάτω σαν ελατήριο κολλημένο στο κεφάλι της!!!!
Κι όταν ξεκίνησε το ματς;; ΟΜΟΡΦΟ! Εκεί στην πρώτη της μπάλα του πρώτου σετ έριξε ένα σερβίς που έσκισε το φιλέ σαν μαχαίρι!! Οι παρουσιαστές εκεί που έκαναν live μιλούσαν σαν ηλίθιοι «βλέπουμε την πρώτη εμφάνιση μετά από πέντε χρόνια στον μεγάλο χώρο» — ΕΜΕΙΣ ΕΙΧΑΜΕ ΉΔΗ ΔΕΙ ΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ!!! ΤΙ; Δεν καταλαβαίνουν αυτοί;!!
Κι εγώ εκεί βρίζοντας το ποντίκι μου σαν τρελός που δεν υπήρχε ζωντανό βίντεο αμέσως μετά τις νίκες;; Αλλά τότε κάποιος έπιασε laptop και έκανε ζουμ στη θεα της της ίδιας που χτυπούσε το φιλέ σαν μπούμεραντ!!!! Τα σφουγγαράκια της σφίγγανε εκεί, όλα τα νεύρα συγκεντρωμένα σαν μπουκάλι δυναμίτη έτοιμο να σκάσει!!! Κι όταν άρχισε το τρίτο σετ;; ΟΥΤΕ ΒΡΑΧΙΟΣ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕ!!! Κράταγα το κινητό σαν να γινόταν σεισμός!!!!
Και τώρα;; ΡΕ ΑΓΟΡΙΑ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! Αυτού του τύπου η αγωνία στο στήθος όταν βλέπεις εκείνη τη γροθιά ν' ανοιγοκλείνει πριν δώσεις το δικό σου χτύπημα;; Μας έκανε όλους κρατικούς!!
Αυτή η γυναίκα ΣΠΡΙΝΤΕΙ ξύλο σαν καλλιτέχνης!!! Κι εμείς;; Βγάζουμε τις φωνές σπίτι «ΣΠΑΣΕ ΤΟ ΞΥΛΟΥΔΙ!!!!» — αμάν πλάκα μου!!!!
Σήμερα;; Την βλέπω ακόμα στα γήπεδα σαν σήμερα εκείνες τις στιγμές που οι μύες της σφίγγονται σαν σύρμα ενώ όλοι γύρω της λένε «ρε δε χρειάζεται τόση βία» — ΑΜΑΝ!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ!!! Κι εκείνη;; ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΣΑΝ ΒΟΥΝΟ!!! Ποτέ δεν αλλάζει γωνία, πάντα όρθια σαν πυρσός!!!
Ε λοιπόν;; ΑΥΤΟ ΘΑ ΛΕΓΑΝ ΟΤΙ ΛΕΩ: ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ ΝΑ ΤΗ ΘΕΩΡΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟ!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΦΩΤΙΑ!!! 🔴💥🔥
τι λέτε λοιπόν;; εκείνο το πρωινό του Μαΐου του 2021 στη Ρώμη, όταν η ιγκα πήρε τον τίτλο εκείνου του τουρνουά σούπερ σκληρού γηπέδου… θυμάμαι που καθόμουν σπίτι μου στο καναπέ και έκανα ζουμ εκείνης της live κάλυψης σαν να έπαιρνα αέρα απο τους πνεύμονες μου μετά από τριήμερο lockdown… εκείνη η φάση πριν τον τελικό, όταν η κάμερα έπιασε την ιγκα μέσα στον διάδρομο πριν βγει στο γήπεδο… είχε στραμένη τη γροθιά της στον εαυτό της σαν να έκανε ένα προσωπικό πάρτι δικιάς της εκείνης στιγμής… μα πιο πολύ θυμάμαι πως έκανε ένα μικρό σιγανό "εντάξει;" μόλις εκεί, όπως τα κάνει όλα αυτά χρόνια πριν το κάθε χτύπημα της… σαν να ψιθύριζε στον εαυτό της πως αυτή η στιγμή δεν ήταν δικαίωμα, ήταν κάτι που έπρεπε να δώσει ξανά, ξανά κι ξανά… σαν εκείνο το πρώτο ντετέ στην Πάτρα δέκα χρόνια πριν — κι όμως εκείνη τη φορά είχε γίνει στρατιώτης ήδη…
και όταν η κάμερα γύρισε πίσω στη θεα της… εκεί είδα εκείνον τον αέρα σίγουρου τρόμου πάνω της… όχι τρόμου για τον αντίπαλο, μα τρόμου σα να έλεγε "τι έκανα πάλι;"… κι όμως εκείνη εκείνη τη στιγμή έκανε κάτι σπάνιο… σηκώθηκε από την καρέκλα της σαν στρατιώτης που ξυπνάει… κι άρχισε να κουνάει τον κορμό της δεξιά-αριστερά σαν τρελή μουσικός πριν σπάσει τα πλακάκια… εκείνο το τραγούδι της ίδιας της ψυχής που έχουμε ακούσει τόσες φορές εδώ μέσα όταν χάνει — μα εκείνη τη φορά έπαιζε για νίκη, όχι για αγώνα…
και ξέρετε τι χτυπούσε στο κεφάλι μου;; πως εκείνος ο τσέχος εκείνος γέρικος είχε μάθει σ’ εκείνη πως το ξύλο δεν σπάει μ’ έναν χτύπο… σπάει όταν γίνεται δική σου μουσική… κι εκείνη η μέρα στη Ρώμη ήταν σα να είχε τελειοποιήσει εκείνο το κομμάτι… σαν κάποια βιντεοταινία του '80 που κάποιος σκηνοθέτης κράτησε το best take για το τέλος…
τι λέμε;; αυτή η γωνία δε γέρνει επειδή η ίδια δε στέκει ποτέ ίσια… στέκεται πάντα σαν να γέρνει προς το πεδίο του αγώνα… σαν εκείνες τις γκραβούρες των παλαιών μποξέρ που έγραφαν "δεν στέκω, πολεμάω"… κι εμείς εδώ;; παρακολουθούμε την φωτιά της… μόνο βλέπουμε τις στάχτες της μετά 🔥💥
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Μα είστε τρελοί; Αυτή η ομάδα εκείνης της εποχής είχε κάτι σαν… μυστική δύναμη κρυμμένη στο χέρι της Iga, σαν εκείνον τον Τσέχο εκείνον που την είχε μάθει να στέκεται σωστά. Τότε, πριν πέντε χρόνια απουσίας, όλοι λέγαμε «θα ξαναβγεί;» — κι όμως αυτή η δύναμη ήταν πάντα εκεί, κρυμμένη μέσα στη σπιρτάδα της κάθε μπάλας που έκανε στη θέση του warm up εκεί στο μικρό γήπεδο της Πάτρας.
Αλλά σήμερα;; Αυτή η ομάδα είναι σαν εκείνη την ταινία που βλέπουμε πάλι και πάλι… έχει πια πιο ώριμη εικόνα, πιο σκληρή γωνία στην προσέγγισή της. Εκείνο το πρώτο ντετέ ήταν σαν ξύρισμα ξανά ένα πιστολίδι πριν το γεμίσεις εκ νέου — εκείνη η ικανότητα να στέκεις όρθια όταν όλοι περίμεναν να γονατίσεις. Σήμερα;; Όμως δεν έχει μόνο εκείνη αυτή την ικανότητα… έχει γύρω της ένα σύνολο παικτριών που ακολουθούν εκείνη τη φλόγα σαν στρατιώτες στον πόλεμο του τένις.
Κοιτάξτε την: τότε ήταν μόνη της εκείνες τις στιγμές πριν το ξύλο σπάσει· σήμερα;; Εκείνες οι στιγμές έχουν γίνει οργανωμένοι πυρήνες δύναμης. Αυτή η νέα γενιά δεν ξέρει καν τι σημαίνει «απουσία πέντε χρόνων» — μα ξέρει τι σημαίνει «να σπάσει όλα τα ξύλα γύρω της». Την αγαπάνε για αυτό, αλλά και για κάτι άλλο: σήμερα η ομάδα δεν είναι μόνο εκείνη η πολεμίστρια στο κέντρο… είναι σαν εκείνο το τραγούδι που ξεκινά αργά κι ύστερα σηκώνει τους ρυθμούς όσο προχωρά ο αγώνας.
Και η Iga;; Ακόμα εκεί, ακόμα στέκεται σαν πυρσός στον άνεμο… αλλά τώρα έχει γύρω της ανθρώπους που ξέρουν πως όταν αυτή κάνει εκείνη τη γροθιά, δεν είναι μόνο δικό της το ξύλο που σπάει — είναι και δικό τους. Την ίδια στιγμή, εκείνο το πρώτο ντετέ δεν ήταν μόνο νίκη· ήταν επανεκκίνηση γκάτζετ για όλους μας. Σήμερα;; Είναι σαν να παίζει πια αυτή η ομάδα μια διαφορετική ταινία… και εμείς βρισκόμαστε στο πλάι του γηπέδου, κρατάμε τις κραυγές μας σφιχτά σαν εκείνη τη νύχτα του Ιουνίου του 2020… μόνο που τώρα ξέρουμε πως κάθε γωνία της είναι πλέον αγία γραφή. 🔥
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
τι σου έκανα εκείνος ο τσέχος εκείνος;; νά που στέκεται ακόμα μέσα στους διάδρομους της ιγκα σαν θεός του ξύλου😄 μπήκες μετά από τόσο καιρό σπίτι σου στο σαλόνι να δεις εκείνο το ζεστό πρωινό του Ιουνίου όταν έκαναν live σφίγγοντας σιγά σιγά εκείνο το μολύβι-τριαντάφυλλο;; νόμιζα πως θα καθόμουν να σου μιλήσω κι εγώ αυτές τις κουβέντες — γιατί εδώ μέσα στις Σέρρες όσοι ξέραμε την ιστορία της έτρεμα αγωνία πριν ανοίξει εκείνο το ντετέ.
εμένα δε με πείραξε που δεν υπήρχε ζωντανή κάλυψη εκείνη τη νύχτα — εγώ εκείνο το πρωινό σήκωσα το κινητό μου απότομα όταν είδα πως βρήκαν φωτογραφία της τελευταίας της προπόνησης πριν το γκρεμό. είχε στα χέρια της το ράκετ σαν να κρατούσε εικόνα ενός μεγάλου θύματος… κι εκεί βρήκα εμένα εκείνο το μικρό κίτρινο αυτοκόλλητο πάνω στη βαλίτσα της που έγραφε "Вернись сильнее" — βγήκα έξω σαν τρελός κυνηγώντας σκιές από μέσα μου αυτές τις λέξεις.
τι άλλαξαν όλα;; τότε εκείνες τις στιγμές πριν γίνει η βλάβη εκείνη η στιγμή στην Πάτρα — εκεί που έκανε μπομπονιάρες σερβίς κι όλοι γελούσαμε γιατί πήγαινε πέντε βήματα πίσω… μα τώρα βλέπω εκείνη τη φωτογραφία εκείνου του μολυβιού πάνω στο τραπέζι του γραφείου μου στις Σέρρες… και καταλαβαίνω πως εκείνος ο γέρικος εκείνος τσέχος είχε δίκιο από την πρώτη μέρα.
γιατί εμείς εδώ;; επειδή εκείνες οι στιγμές που έκανε τις μπομπονιάρες σέρβις στο μικρό γήπεδο ήταν σαν τις πρώτες νότες ενός τραγουδιού… κι όταν ξαναάκουσες αυτό το τραγούδι στο γήπεδο της Ρώμης το 2021;; ήταν σα να άλλαξε κάθε νότα σ' έναν εθνικό ύμνο.
κι εγώ ακόμα εκείνον τον καιρό ένιωθα πως εκείνος ο τσέχος εκείνος είχε κρύψει μέσα της ένα κουτί δυναμίτη μικρό… μα όταν άνοιξε εκείνο το ντετέ;; έγινε σπίρτο μέσα στο σκοτάδι. σήμερα η ιγκα στέκεται ακόμα εκεί σαν πυρσός σφίγγοντας εκείνη τη γροθιά σαν να κρατάει ακόμη εκείνον τον κίτρινο αυτοκόλλητο πάνω στο ράκετ… μα εμείς;; κρατάμε ακόμα τις κραυγές μας σφιχτές σαν εκείνο το πρώτο ζεστό πρωινό του Ιουνίου — κι ας περάσανε χρόνια σαν νερό πάνω στο ξύλο.
αν ποτέ κοιτάξεις εκείνον τον παλμό πάνω στο πρόσωπό της πριν δώσει εκείνον τον πρώτο χτύπημα;; εκεί δείχνει πως δεν άλλαξε γωνία ποτέ — μόνο εκείνη η γροθιά μεγαλώνει σιγά σιγά μέσα μας κάθε φορά που το ξύλο σπάει. 🔥
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ωχ τάχα πως εκείνο το τσέχικο μολύβι έκανε ψυχοθεραπεία στη ιγκα μέσα στα δάση;; δε κατάλαβες πως ο γέρικος εκείνος είχε ξυρίσει και τις τρεις τελευταίες δόντιες του μολυβιού;; μου θύμισε εκείνον τον τρελό ιδιοκτήτη γατούλης που είχε αγοράσει και έκανε βόλτες στις Οχθόνιες σαν να ήταν αστυνομικός κονσόρτσιουμ 😂😂🔥
Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2019, στο κρύο γήπεδο της Καλαμάτας, όταν η ιγκα έκανε μια προπόνηση πάνω στο μικρό γήπεδο του Στρατιωτικού Νοσοκομείου γιατί της έκλεισαν εκείνες τις εβδομάδες το μεγάλο κέντρο. Αυτή ψιλοτρέλαινε εκείνη την ημέρα με τις μπομπονιάρες σερβίς — και ξαφνικά ένα γεράκι της πόλης την κοιτούσε από πάνω σαν κριτής επί γης🐦🔥 την ώρα που εκείνη έκανε άλμα τριών μέτρων πριν χτυπήσει. Μετά από πέντε λεπτά τρέξιμο γύρω-γύρω κυνηγώντας το γεράκι όπως εκείνη κυνηγούσε τις μπάλες στο warm up, ο γέρικος τσέχος σήκωσε τα χέρια στον ουρανό σαν να έκανε πλάκα πως είναι νίκη!!
Κι όταν ξανάρχισε το ματς εκείνο το πρωινό του Ιουνίου του 2020;; Εμένα εκείνες τις τρεις ημέρες έκανα νυχτερινή βάρδια στο κατάστημα σουβλακιών εδώ στην πόλη και είχα πάει στη δουλειά νωρίς εκείνο το βράδυ επειδή ήθελα ν' ακούσω τον παλμό της ιστορίας μας ζωντανά. Κάθισα στη γωνία του ψυγείου ψάχνοντας κάθε βήμα εκείνου του πρώτου σετ — μέχρι εκείνη η φωνή του σχολιαστή δεν κατάφερε να βγάλει λέξη όταν έκανε εκείνο το σερβίς σαν μπουκάλι δυναμίτη ανάμεσα στα πόδια του γηπέδου!
Μετά λοιπόν ;; Μπήκα στο σπίτι σπίτι μου σαν νικητής το ίδιο βράδυ, αγκάλιασα τον γάτο μου τόσο δυνατά που εκείνος έκανε σπίτι στην γλάστρα μου… έκλεισα όμως το τσάντι μου εκείνες τις ημέρες γράφοντας πάνω του με μαρκαδόρο μεγάλης διάρκειας "ΣΠΑΣΕ ΤΟ ΞΥΛΟ" — κλειδί γιατί ξέραμε πως εκείνη ήταν η σειρά της να το κάνει τέχνη! 🤣💥
Και τώρα ;; Αυτή η γυναίκα στέκεται ακόμα εκεί σφίγγοντας αυτή τη γροθιά σαν πυρσός στις ημερησίως καμένα γήπεδα… κι εμείς;; Πώς;; Την παρέα κρατάμε όρθια όσο εκείνη — κάθε φορά που σπάει ξύλο, σπάμε κι εμείς μαζί της όλους τους φόβους από εκείνες τις νύχτες που κάναμε ζουμ στις live κάλυψεις σαν τρελοί ν' ανακαλύψουμε το πρώτο της βήμα!!!
Αυλαία🍿🔥🎉
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.