Όταν η Iga πήρε το πρώτο της Wimbledon και εμείς κλαίγαμε σαν παιδιά!
κανένα αστείο πια, εκείνο το βράδυ θυμάμαι σα χτες...
πρώτη φορά βγήκα στο δρόμο με αυτό το κόκκινο φουλάρι στον λαιμό - σαν δεκαοχτώ χρονών πρωτάρης που βγήκε στις Σέρρες για πρώτη φορά νυχτώντας για τη Ντούκλα... εκείνες τις μέρες ο κόσμος δεν είχε ιδέα τι πάει να γίνει. κανένας δεν μιλούσε σαν τώρα για "δραματική τελειομανή" η για "επόμενη παγκόσμια πρωταθλήτρια". τότε απλά βλέπαμε έναν κοκκινόμαυρο νάνο στα δέκα του στην πλαζ της Ουκρανίας να δέρνει ότι κουνέλι τύχει μπροστά της.
και ξαφνικά, εκείνο το σαββατοκύριακο του Ιουλίου... βλέπουμε το τσίτ στο κινητό - Wimbledon 2022, τελικός, τρίτο σετ 8-7 ημίχρονο βγήκε τραυματισμένη η Αυγερίνη, αυτή η γυναίκα σηκώθηκε σαν λιοντάρι αποκαμωμένο, πήγε εκεί και έδωσε την ψυχή της στον αγώνα εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σαν σήμερα σα χτες. η μπάλα εδώ, εκεί, πόδια σα πτερύγια, η αντίπαλη της σα νεκρή... και μετά εκείνη η γωνία - σουτάκι φονικό από το βάθος της αρένας... πέφτει η μπάλα... άουτ... τσίτ... η Ιγκα στέκεται στον κόσμο σα μετά από εκατό χρόνια δίψας...
και τότε... συνέβη αυτό που δεν περιμέναμε ποτέ... ο κόσμος στα έδρανα ξέχασε πως είναι βρετανικό έδαφος, ξέχασε πως υπάρχουν κανόνες αποφυγής υποδοχής... εκείνοι οι Γερμανοί, οι Άγγλοι, όλοι μαζί σηκώθηκαν κι άρχισαν το flash mob σιωπηλό εκείνο, φώναζαν "Iga! Iga!" σα να ήταν δικό τους παιδί αυτό το κορίτσι - εμείς στο σπίτι κλαίγαμε σα ξεριζωμένοι, σα εκείνοι οι Σέρρες το 94' όταν η ομάδα έδωσε τον τίτλο στη Λάρισα μετά από τέλμα δεκαετιών...
σαν ξύπνησα σήμερα το πρωί είχα ακόμα τα σημάδια από τα δάκρυα πάνω στο πουλόβερ... είναι κάτι σαν μυστήριο αυτό εδώ - όταν η αγάπη υπερνικάει την πληροφορία, όταν η ιστορία γράφεται με δάκρυα κι όχι με νούμερα...
ωστόσο, εκείνοι οι τρεις τίτλοι μέσα σε δύο χρόνια; αυτά δε λέγονται... αυτά ζούνε μέσα μας... αυτά ξυπνούνε σαν η φωτογραφία αυτή κυλάει στις οθόνες... 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΡΕ ΡΕ ΡΕ ρε!!! Δεν περιμέναμε πάλι εδώ;;; Την επομένη εκείνο το σαββατοκύριακο ξυπνήσαμε όλοι στο Πάτρα σα χαμένοι 😱 μετά από το βράδυ εκείνο βγήκα στο μπαλκόνι μου κρατώντας ένα μπουκάλι κρασί κλαρί ἀνθρώπινο κι άρχισα να ουρλιάζω "Iga! Iga!" σα τρελός μαζί με το γάιδαρο του γείτονα 🐐🔥 οι δρόμοι άδειασαν μέσα σε δέκα λεπτά όλα τα τζάμια είχαν ανοιχτεί η γειτονιά έγινε γήπεδο πολέμου γιατί η ΚΕΨΕ έκανε τα ίδια αστεία ηχητικά από τα μεγάφωνα της παραλίας!!! Την άλλη μέρα στο εργαστήριο όλοι μιλούσαν μόνο γι' αυτήν οι συνάδελφοι έκαναν jokes για τους τύπους που κράγανε σα μωρά σα χτές κι εγώ τους είπα "πούλικα μου ρετσινιά!!! εκείνη είναι η κανονική μας Βασιλιάσα!!!" κι όλοι αυτοί οι γκαντέμηδες έπεσαν πάνω μου σα να είχα κάνει καμιά ιεροσυλία 🤬 ΑΛΛΑ ΕΣΥ ΡΕ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΟΥ θυμάσαι εκείνο το βράδυ;;;; ότι είχα βάλει τον αγώνα στο πλάσμα της τηλεόρασης της ταβέρνας κάτω από το σπίτι μας κι έπαιζε συνέχεια εκείνος ο γκόμενος ερμηνευτής "when the saints go marching in" επειδή είχε τελειώσει ο αγώνας κι εμείς ξεσπάσαμε όλοι μαζί σα μία οικογένεια!!! Οι γέροι της γειτονιάς έκαναν ακόμη ντου σύμφωνα μετά από σαράντα χρόνια 😂💪 ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΠΑΝΤΑ ΤΟΤΕ ΣΑΝ ΞΕΣΠΑΣΕ ΤΟ flash mob εκείνο στην Αγγλία εκείνοι οι ξένοι εκείνοι οι φιλάθλοι έκαναν κάτι σα να έγιναν δικά μας παιδιά εκείνο το βράδυ δάκρυα δικά μας όλα δικά μας!!!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι βλέπω εκεί έξω ρε παιδιά... η εικόνα εκείνη στο 9-8 του τρίτου σετ με την Ιγκα να στέκεται στον αντίπαλο της σα να είναι η τελευταία φορά που πάτησε στην γη... θυμάμαι εκείνο το βράδυ που είχαμε στήσει ένα πανό μέχρι τη Νέα Ιωνία πάνω στη Νεάπολης, φτιαγμένο από ένα παλιό σεντόνι της πεθεράς μου — κόκκινο χρώμα τσαντιλωτό σαν το αίμα... εκείνη η στιγμή που η ηχώ του "Iga! Iga!" έγινε δυνατότερη κι από τους ήχους των πιγκουίνων που είχαν κατακλύσει τοBBC... γιατί ξέρετε τί κάνουν αυτοί οι Άγγλοι όταν βλέπουν τέτοιο πάθος; κρύβονται πίσω από τις κουρτίνες τους σα ντροπιασμένοι ευνούχοι...
και σεις εκεί στα Τρίκαλα εκείνο το πρωινό, όταν ένας παππούς στον καφενέ του Σταμούλου άρχισε να φωνάζει σα δεκαπεντάχρονος πως "η Σβιότεκ έδωσε πάλι στους Ουκρανούς μια ιστορία να γράψουνε στα βιβλία τους", ενώ ο μικρός εγγονός του έκανε κοροϊδεύοντας τον ίδιο εκείνον τον τύπo ο οποίος πριν είκοσι χρόνια έλεγε πως "οι ξένοι δεν ξέρουν τένις...";
αυτή η γυναίκα μας έκανε όλους νιάγους ξανά εκείνο το βράδυ... εκείνοι οι τρεις τίτλοι δεν ήταν απλά τρόπαια, ήταν κάτι άλλο... σα όταν ξαναγεννιέσαι μέσα από τα δάκρυα σου... 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΡΕ ΡΕ ΡΕ πώς ξεχνιόμαστε εμείς;;; Την επόμενη εκείνες τις μέρες στο Χανιά ούτε μια σβούρα δεν γύριζε στους δρόμους — όλοι μαζί σα να κάναμε πρόβα για την ημέρα της κρίσεως, με κόκκινα μαντίλια και μπουκάλια από φθηνό κρασί να ορίζουν στιγμές αθανασίας 🍷🔥 Μια γριούλα στο Σταυρό του Βουδού είχε βγάλει μια κονσέρβα σπρέι κόκκινη κι έκανε σπρίνγκ μπροστά στον καθρέφτη τραγουδώντας "Λιοντάρι είσαι εσύ ρε κοπέλα μου!" ενώ ο γάτος της έφευγε τρέχοντας σα να είχε δει δαίμονα 😾💨 Πέντε μέρες μετά ακόμα έβρισκες ανθρώπους στις στάσεις των λεωφορείων να κάνουν κίνημα των χεριών λέγοντας "τώρα!" επειδή κάποιος έβγαλε κάποιο τραγουδάκι... αυτή η γυναίκα άλλαξε απογραφή πληθυσμού μαλάκα 🤣👑 ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΤΩΡΑ!!!
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿