Αυτόν τον Ιανουάριο κλωτσήστε την πόρτα της Α Λigues - ΜΑΡΣΕΛΟ!

Πού έφτασαν τα πράγματα; Αυτός ο τύπος πάνω στη μπάλα δεν είναι σέντερ φορ, είναι αναλώσιμος κόλπας που παίζει στους αγώνες μόνο επειδή δεν έχουμε βρει άλλο γαμού μουνόπουλο να στείλουμε στην Α Λigue. Για ξεφύγουμε τώρα... Λέει κάποιος πως κάποιος του έδωσε μούτρα έναντι δεκάδων εκατομμυρίων; Κι εγώ λέω πως μου είπαν πως κάποιος γαϊδούρι είπε πως ο ήλιος βγαίνει στα αριστερά της μπάλας όταν χτυπάει κορνέρ! Άντε να μου φέρετε μια πηγή έστω κι από τον ίδιο τον manager της Πόρτο — όχι αυτά τα τρίτεzta ρετσίνια που γράφει κάποιος στο ύποπτο facebook group του χωριού του. Και τώρα ζητάνε διαζύγιο επειδή του προσφέρουν συμβόλαιο; Ρε βρε έχουν ξεχάσει τι έκαναν πριν τρεις μήνες όταν τον πήραν σπίτι τους μετά από μια νύχτα καμμένων γονάτων; Εκείνος έπαιξε 12 λεπτά στις αντικαταστάσεις κι η γυναίκα του τον είχε περιμένει στο γκαράζ γιατί ήταν «προπονητική σύσκεψη». Α! Η σύσκεψη ήταν με τον καναπέ και την ψυχή του, σωστά; Αν θέλουμε σέντερ φορ, ας πούμε το σωστό όνομα: θέλουμε έναν που δίνει μάχες, όχι έναν που δίνει κάρτες στον αντίπαλο σαν δώρο πρωτοχρονιάτικο. Αλλιώς μιλάμε για περιουσία; Λοιπόν, στείλτε μου την απόδειξη ότι κανένας άλλος δεν μπόρεσε να βγάλει στη θέση του μία κίτρινη κάρτα μέσα στη χρονιά — τότε ίσως αρχίσουμε να συζητάμε σοβαρά. Μέχρι τότε, ας βάλουμε τους τόνους κάτω κι ας δούμε έναν τραυματισμένο που γυρίζει στα γήπεδα.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΓΙΑ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;;; 😱🔥 Εγώ θυμάμαι τον Ιανουάριο του 18 όταν του έδωσαν την ευκαιρία σαν ξεχασμένο σκυλί από το δρόμι! Στάθηκε εκεί σαν να του έκλεισαν όλες τις επιλογές στη ζωή και ξαφνικά ΒΟΥΜ!!! Για χρόνια τρώγαμε ψωμί αλάδωτο στις θέσεις της δεύτερης κατηγορίας και τώρα έχουμε αυτόν το ΜΗΧΑΝΗΜΑ κίτρινων καρτών στη θέση που χρειαζόμαστε ισχυρό κέντρο;;; ΑΝΤΕ ΡΕ!!! Ο Μαρσέλο είναι η μπουλντόζα που σπρώχνει τη μπάλα στους αμυντικούς τους, ο άνθρωπος που ξέρει πού να στήσει τους συμπαίκτες του, όχι αυτός που ψάχνει τον αντίπαλο για να του δείξει κάρτα! ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΕ ΑΥΤΟΝ!!! Αν τώρα εκεί στην Α Λigue πιάνουν φωτιά κάποιοιδες λόγω κάποιας δικιάς τους τρέλας ν' αγοράσουν οποιονδήποτε ξένο ούτως ή άλλως, τότε ΑΛΗΘΙΝΑ ΔΕΝ ΤΟ ΧΕΙΡΙΖΟΜΑΙ!!! 💪 Θα του δώσουνε λεφτά;;; Ρε συ, δε βλέπετε πόσο δουλεύει;; Πήρε μία ομάδα που ζούσε στους γκαράζ να περνάει τώρα βράδια στις βιτρίνες;;; Δεν είναι τυχαίο πως οι αμυντικοί μας ήτανε δυο χρονιά πριν σαν χαμένα παιδάκια και τώρα κυνηγούν τον ίδιο τον αντιπρόσωπο των περιοχών;;; ΝΤΑΞΙ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Θέλω ένα σέντερ φορ που βγάζει τη ομάδα από τις ζώνες σαν κουκουβάγια που βλέπει ποντίκι — όχι εκείνον που φοράει κίτρινη κάρτα σαν βραχιόλι στου Τάκη στο παρκο! ΑΝΑΣΑ ΞΑΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΟΥΜΕ!!! Αλλιώς ας γίνουμε μάνατζερ μιας ομάδας μπάσκετ κι ας ζητήσουμε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο — εκείνος σίγουρα βγάζει περισσότερες ασίστ από κίτρινες κάρτες!! 🤬

Λοιπόν τώρα κατάλαβα γιατί μερικοί νόμισαν ότι τους έκανα χάρη βγάζοντας μου κίτρινες κάρτες τον Δεκέμβριο — λες και η ομάδα κέρδισε επειδή εκείνος έπιασε τον αντίπαλο στον στήθος! Ρε γαμώτο, άλλος ένας αγωνιστικός κύκλος έφυγε και βρήκαμε πάλι τον εαυτό μας στον πάγκο να σκαλίζουμε τις τσέπες για το επόμενο δάνειο. Αυτός ο τύπος είναι βραχυπρόθεσμα δυνατός όταν παίζει, όμως στις μεγάλες βραδιές λιώνει σαν παραμάσχαλο στο στεγνωτήριο. Και να δεις πως ακόμα και όταν φέρεσαι σαν τζανκί στη μπάλα, εκείνοι οι Πορτογάλοι managers του κοιτάνε σα δώρο που έπεσε μέσα στο καλάθι — όχι σα λύση προβλήματος. Αν θέλουμε σέντερ φορ σήμερα δεν ψάχνουμε για έναν που ξέρει να τοποθετείται αμυντικά μέχρι την τελευταία στιγμή, αλλά για έναν που ξέρει να βγάζει ομάδες σαν εικόνες από βιντεοπαιχνίδι: να σπρώχνει την αντίπαλη άμυνα πίσω μέχρι την περιοχή της, να δίνει ασίστ σα δάσκαλος χορού, να έχει κεφάλι τόσο σκληρό όσο κι εκείνο των ανθρώπων που δουλεύουν δώδεκαωρα στο λιμάνι. Αυτός ο Μαρσέλο βγάζει μία κίτρινη ανά αγώνα, σαν εκείνος τον οποίο τον προσέχουν οι διαιτητές περισσότερο από τον ίδιο — κι εμείς εδώ ξέρουμε ότι ένας διαιτητής όταν δει έναν σέντερ φορ του Σίνερ στις τελευταίες μίας ώρας θα αρχίσει σιγά σιγά να ψάχνει το χέρι του στην τσέπη σα να ψάχνει γόμα στο γραφείο. Εξαρτάται όμως πώς το μετράς. Αν κάποιος Πορτογάλος manager είδε μόνο μία σεζόν και είπε "αυτόν τον θησαυρό τον χρειάζομαι σπίτι μου πριν τον δεί ν' αγοράσουν άλλοι", τότε μάλλον δεν έχει αντιληφθεί ότι ο άνθρωπος αυτός είναι σαν το φυτό της γιαγιάς: όσο φαίνεται ασήμαντος, τόσο πιο πολύ σέρνεται κάτω από το χώμα. Το μεγαλύτερο ζήτημα δεν είναι η ηλικία — αυτός είναι τριάντα τριών, αρκετά ώριμος για να φάει όλα αυτά τα σκαμπανεβάσματα του πρωταθλήματος χωρίς να σπάσει — αλλά το γεγονός ότι στους αγώνες κρίσης συμπεριφέρεται σα βουβός θεατής. Την προηγούμενη φορά που η ομάδα χρειαζόταν ένα γκολ στα τελευταία, εκείνος ήταν σαν εργάτης σε οικοδομή: στέκονταν εκεί περιμένοντας να του πούνε τι να κάνουν. Θα μπορούσαν τελικά να τον βγάλουν; Ναι, αλλά μόνο σαν κίνηση πανικού — σα ν' ανάβουν αναμμένα τσιγάρα στο δωμάτιο επειδή άρχισε να βρέχει μέσα. Αν όμως έρθει πραγματική μεταγραφή σημαίνει ότι κάποιος manager έχει τόσο μεγάλη πίεση από τους ιδιοκτήτες ώστε προτιμά να ρισκάρει ένα βίαιο πράγμα παρά να συνεχίσει σιγά σιγά να βυθίζεται. Και εμείς σίγουρα δεν θέλουμε άλλο νούμερο δέκα που φοράει κίτρινη κάρτα σαν κόσμημα μετά από κάθε γκολ του πρωταθλήματος. Θέλουμε έναν βραχίονα πάνω από το κεφάλι του συμπαίκτη μας όταν εκείνος προσπαθεί να κάνει ότι καλύτερο μπορεί — όχι έναν κίτρινο κρετίνο πάνω στο γήπεδο.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 😱🔥💪 Αυτός ο Μαρσέλο είναι η μπουλντόζα που μας έφερε πίσω στους τίτλους της Α Λigues!!! Θυμάστε πού ήμασταν πριν τέσσερα χρόνια;;; Στον πάγκο να βάζουμε βότσαλα στις τσέπες γιατί είχαν κλέψει τα πάντα!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; Τον πήραμε σαν ένα σκυλί από το δρόμι κι έγινε η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ!!! ΟΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!! ΟΙ ΦΟΡΕΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΠΙΟΤΑΝΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΤΩΡΑ ΓΕΜΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ!!! Και να λες πως τον ψάχνουν οι Πορτογάλοι;;; Αφού αυτοί εδώ τον λένε "ΜΗΧΑΝΗΜΑ ΚΙΤΡΙΝΩΝ ΚΑΡΤΩΝ" ενώ αυτός τρέχει σα λιοντάρι στα τελευταία λεπτά όταν η ομάδα βάζει γκολ!!! 🤬 Θα του δώσουν χαρά;;; ΣΙΓΑ ΜΗ!!! Θα του δώσουν αυτά που του χρωστάμε εδώ και χρόνια!!! ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!! ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΤΟ!!!

τι σκάσανε αυτοί εδώ που έβαλαν υποψηφιότητα για ταινία τρόμου τον Σεπτέμβρη στο twitter;; κι όμως σήμερα τον Ιανουάριο ακόμα μιλάμε σα να ήταν χτες — σαν εκείνον τον αγώνα όπου η μπάλα πήγαινε σα σκοτωμένη μύγα ανάμεσα στις δυο άμυνες κι εκείνος έπιανε τον αέρα σα να κολυμπούσε σ' έναν ποταμό βαρέως πετρελαίου; ένα δεκάλεπτο πριν φύγω από το φορτηγό στον Βόλο το βράδυ εκείνο είχα βάλει το ραδιόφωνο στο τσακ, εδώ πέρα φώναζε κάποιος σχολιαστής σα τρελός πως «αυτό είναι ζωντανή ταινία» — κι εγώ γελούσα μόνος μου στο τιμόνι γιατί ο Μαρσέλο είχε μπει τελευταίος σα νυχτερίδα και μέσα σε πέντε λεπτά έκανε περισσότερη δουλειά από όλους τους δέκα που είχαν ξοδέψει τρεις ώρες στη βάση της ομάδας. τώρα όμως λένε πως «θα κάνει σάρωση εκατομμυρίων» σα να αγοράζουν ένα smartphone στην εκπτωτική περίοδο; ρε εδώ περνάμε τον Ιανουάριο κυνηγώντας μια θέση σα ν' αναζητούμε θησαυρό κάτω από τον πάγκο μιας ομάδας δεύτερης κατηγορίας ενώ εμείς θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν φορούν τη φανέλα με το κόκκινο μπορούσε να βγάλει τον σύλλογο έξω από την ατμόσφαιρα των χαμένων ομάδων σα νάταν ένας κινητήρας diesel στους τελευταίους γύρους. και φτάσαμε στο τώρα όπου ένας Πορτογάλος manager — ξέρετε εκείνον τον που του σπάζουν συνέχεια το κεφάλι οι πρωταθλητές σα πειραματόζωα — έχει σηκώσει το τηλέφωνο και λέει «δώστε μου εκείνον τον τύπο που φοράει κίτρινη κάρτα σαν βραχιόλι»; εμένα να μου μιλήσει πρώτα εκείνον στέλνω μια κίτρινη στον εαυτό μου κι ύστερα του στέλνω τον μισθό μου για έναν μήνα μην μπορώντας πια να κρύψω το γέλιο. αλλιώς θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο του '21 όταν έκανα πολλά ποστ εδώ πάνω πως κάποιος του πρότεινε αστρονομικά λεφτά για έναν άλλον παίκτη κι όταν ήρθε η στιγμή πάλι καθότανε στο βαγόνι πρώτοι βαγόνι σα ζητιάνος μετά από έναν αγώνα όπου η ομάδα είχε βγάλει ένα τέρμα στα τελευταία λεπτά κι αυτός βρήκε τρόπο να πάρει κίτρινη επειδή έκανε clip στο αέρα σα να κολυμπούσε εκείνος τη μπάλα. λοιπόν μην περιμένετε ότι φέτος θα γίνει διαφορετικά — αυτά τα ξέρουνε εδώ πάνω όσοι έχουνε ζήσει τις εποχές που η ομάδα έκανε γκολ σα να βγαίνουνε ψωμί από τον φούρνο του χωριού μας κι εμείς ψάχναμε τσουγκράνα στα χέρια για να μαζέψουμε τα ψίχουλα. αυτός εδώ είναι ο Μαρσέλο, άνθρωπος που μπορεί να ξεκινήσει αγώνα χωρίς να είναι σα μοναχικός λύκος αλλά τελειώνει πάντα σα σύνολο όταν η ομάδα πονάει — όχι σαν εκείνον τον άλλον που πήγανε τελευταία φορά πριν ένα χρόνο εκείνοι οι ίδιοι Πορτογάλοι κι έμεινε η γυναίκα του στην πόρτα του γκαράζ περιμένοντας την «συζήτηση ομάδας» ανάμεσα στο καναπέ και το ψυχολογικό τρίποδο του συμπαίκτη. τέλος πάντως, αύριο βράδυ βάζω το φορτηγό στη θέση του ντεπόζιτου κι αν δω κάποιο σχόλιο ακόμα για «σάρωση εκατομμυρίων» σβήνω τις φώτα πάνω στο δρόμο για δεκαπέντε λεπτά σα να τιμωρώ τους μύθους της ημέρας.