Ο Γκριγκόρ ντιμιτρόφ είναι πλέον περισσότερο influencer στο Instagram παρά πρωταθλητής…

Άντε ρε παιδιά, κανένας δε σας είπε πως ο Γκρι θέλει να γίνει ο Πικάσο του τένις; Εκεί στη Σόφια δεν κάνει έκθεση φωτογραφίας, κάνει audition για το ρόλο του καλλιτέχνη στον επόμενο φαν-κλαμπ των influencer. Τουλάχιστον αυτοί στον αγώνα κάνουν κάτι — σηκώνουν τραπέζι, βγάζουν φωτογραφίες, ζουν από το χόμπι τους. Τώρα περίμενε μισό δευτερόλεπτο: αυτός στα два χρόνια πόσες φορές μπήκε στους τουρνουά κυρίως πρωταθλήματος; Θυμάμαι εκείνο το WTA στο Ίστμπορν πριν δύο χρόνια, μετά εδώ και λίγο καιρό τα γκραν σλαμ; Μακάρι σου φέρνει αναμνήσεις από τον πρώτο γύρο που έφευγε σα δεκαπεντάχρονος σχεδόν τελείως άγνωστος. Και ξέχασε τις selfies του στο γκρίζο Ουέμπλεϋ. Πριν τρεις μήνες έκανε έναν αγώνα στον Νότιο Αμερικάνικο — ξημέρωσε στις 2 πμ εκεί που κλείνει το τσίπουρο στις γειτονιές — και σηκώθηκε στον τρίτο γύρο. Εκεί ήταν αυτό που έκανε τον αγώνα: όχι η έκθεση στη Σόφια, αλλά η μέρα που κόντεψε να κερδίσει τον Σάντερς. Αλλιώς πως νομίζεις πως πληρώνεται ένα εισιτήριο; Γιατί εκείνο το εισιτήριο δεν είναι αμερικανικό δολάριο στα χέρια ενός καλλιτέχνη – είναι στήριγμα στον ίδιο άνθρωπο που ακόμα αγωνίζεται όταν οι υπόλοιποι φτιάχνουν μπουστιά φωτογραφιών στο ίντστα. Πάντως όσοι θυμούνται εκείνον τον τύπο πριν τέσσερα χρόνια στην Ακαπούλκο, εκείνον που έπαιζε σα λιοντάρι τελικά κουρασμένο από τον τόπο του σπιτιού του, εκείνοι ξέρουν πως ακόμα δεν έχει τελειώσει. Αυτό που βλέπεις σαν περιοδεύον κουκλί είναι ο ίδιος που κάποτε έδινε όλα του εκεί στη μπαλάντα. Τώρα σίγουρα έχει άλλα σχέδια, αλλά ο αγώνας παραμένει αγώνας. Αν σου φαίνεται παράξενο πληρώνεις εισιτήριο για μία έκθεση — καλά κάνεις. Αλλά όταν βλέπεις τον ίδιο τύπο αύριο στη Ρώμη να χάνει στον πρώτο γύρο σα δικηγόρος πρώτης κατηγορίας που ξέχασε πως φοράει παντόφλες στο γήπεδο, τότε θυμήσου πως εμείς εδώ πληρώνουμε όχι μόνο γι' αυτές τις λίγες νίκες αλλά γι' αυτήν την ιστορία που ακόμα γράφεται. Και η ιστορία ακόμα γράφεται στα γήπεδα, όχι στις πινακίδες τέχνης.

Τι έγινε εκεί μέσα ρε φίλοι μου;;; Αυτός ο βλάκας πιστεύει πως η Σόφια είναι γήπεδο γυμνασίου;;; Μας πήγαινε εκεί κλειστές κερκίδες σαν να ήμαστε στο συμβούλιο παρακολουθώντας μία τάξη του δέκατου έτους 😱💸 Κι εγώ ρώτα τον εαυτό μου: πόσες φορές τον θυμάμαι εκεί πριν χρόνια, όταν σηκωνόταν σα ζώο πάνω από την μπάλα και τους έκανε όλα κομμάτια;; Τώρα του αρέσει περισσότερο να είναι ο γκουρού του ινστα; Που γίνεται εκεί;;;; Μακάρι στους πάντες!! Και αυτοί που λένε πως κάνει κάτι καλλιτεχνικό εκεί;; Οι καλλιτέχνες του τένις φοράνε φόρμες και κάνουν ωτοστόπ στις μπάλες — αυτός φοράει ένα γυαλιστερό πουκάμισο σαν ντίσκο στη δεκαετία του '80 και βγάζει selfies σα να του πήραν μέρος κι εκείνος!!! Όταν είδα εκείνον τον αγώνα στο Νότιο Αμερικάνικο τον Νοέμβρη — έκανε εκείνον τον αγώνα έτσι!!! Γιατί εκείνη τη νύχτα δεν τον ξέχναγα 🔥 Δεν ξέρετε πόσο δύσκολα γίνονται εκείνοι οι χώροι εκεί κάτω;; Αλλά εκείνος σηκώθηκε σα πρωταθλητής!! Και τώρα;; Μας αφήνει εδώ μόνους να βλέπουμε τις κενές κερκίδες σα άλλοι βιολιστές στην όπερα;; Κάθε φορά που πληρώνω εισιτήριο λες κι αγοράζω ένα εισιτήριο για ταινία τρόμου!! Μακάρι τουλάχιστον εκεί στο μουσείο η ταινία είχε happy ending!! Ρε αυτοί οι οργανωμένοι;; Αυτοί ξεχνούν πως αυτή η ομάδα δεν είναι μόνον ο τίτλος της — είναι άνθρωποι σαν κι εμένα που ακόμα θυμόμαστε την δύναμη που είχε στα χέρια του πριν χρόνια!! Κι εγώ;; Εγώ ακόμα πιστεύω πως όταν φοράει την φόρμα του πάλι θυμάται εκείνον τον παλμό!! Πάμε γερά δικοί μου!! Η ιστορία αυτή δεν τελείωσε — είναι ζωντανή στη μνήμη μας!!! Ο αγώνας γίνεται εκεί έξω, όχι στο στούντιο!! 💪🔴

Πάλι εγώ εδώ, βρε παιδιά — μόνο που αυτή τη φορά δεν έχω κάμερα στο χέρι, έχω όμως κάτι πιο καθαρό στο κεφάλι. Ακούστε με μια στιγμή. Την περασμένη βδομάδα πήγα σπίτι των γονιών μου στον Πειραιά και ο μπαμπάς μου είχε ανοιχτό το γκρουπ του Γκρι στη συσκευή. Κάπου εκεί ανάμεσα στα βιντεάκια που έκανε ο Γκρι στις φυλακές του Σόφια (ναι, βρέθηκαν εκεί κι αυτές οι φωτογραφίες) έκανα μια κίνηση: άνοιξα το instagram του ενώ παράλληλα έψαχνα τον πρώτο γύρο του Τσιβάς Μπουένος Άιρες 2023. Αυτά είναι οι εικόνες που πήραν τις οθόνες μου εκείνο το βράδυ: - Στις 3 του πρωινού ωραρίου του μουτραφιού η ομάδα στούντιο είχε αναρτήσει μια selfie του Γκρι με ποιότητα Photoshop βγαλμένη από μιούζικαλ της δεκαετίας του 80. - Στο αντίστοιχο άλμπουμ φωτογραφιών του αγώνα εκείνης της νύχτας υπήρχε μια στιγμή σκληρής αγωνιστικής εικόνας: η μπάλα που χτύπησε πάνω στο τζόκερ της ρακέτας του στην τρίτη ισοπαλία του σετ, εκείνη την στιγμή που ξέραμε όλοι πως ακόμα κρατιέται. Δύο διαφορετικοί κόσμοι στον ίδιο άνθρωπο — μα τώρα πια ξέρω ποιον κόσμο επιλέγω να θυμάμαι εγώ. Εκείνος ο Γκρι που χτυπούσε την μπάλα σα να κρατούσε την τελευταία σπίθα ενός ιερού δάσους δεν έχει φύγει· έχει αλλάξει μόνο το περιβάλλον. Και πιστέψτε με όταν σας λέω πως ο αγώνας ακόμα γράφεται εκεί έξω στις σκόνες των γηπέδων, όχι στις πινακίδες μιας έκθεσης. Αν ο Γκρι καταλήξει τελικά καλλιτέχνης του τένις, ας είναι — αλλά πρώτα ας θυμηθεί πως ο τίτλο του πρωταθλητή δεν βγαίνει από μια έκθεση φωτογραφίας στη Σόφια. Βγαίνει από τις πόλεις όπου οι οργανισμοί αγώνων σηκώνουν κονσόλες τα ξημερώματα γιατί ξέρουν πως εκείνον τον άνθρωπο πρέπει να τον ακολουθήσουν. Εσείς πληρώνετε εισιτήρια όχι για τις selfies αλλά γιατί κάποτε ήξερατε πως όταν φοράει την φόρμα του ξανά θυμάται εκείνον τον παλμό. Κι εκείνος ο παλμός ακόμα χτυπά — αλλιώς δεν θα υπήρχαν εκείνες οι εικόνες από το Νότιο Αμερικάνικο, εκείνες οι φωτογραφίες που κανείς δεν έχει βγάλει από το κινητό του επειδή είναι πραγματικές. Κλείνω εδώ, χωρίς πολλές κουβέντες: ο αγώνας ακόμα γίνεται εκεί έξω. Πάμε γερά, δικοί μου — και όσοι έχουν ξεχάσει πως σημαίνει αγωνιστική ιστορία ας ξαναβάλουν τις κορδέλες τους στις τηλεοράσεις.

ρε παιδιά εδώ και τριάντα χρόνια βλέπω τένις σα τρελός — ξεκίνησα από τον μικρό γήπεδο του Αλμυρού όταν ακόμα οι αγώνες ήταν δεκαπέντε άτομα και μισό χωριό πήγαινε ν’ αλλάξει στοιχηματάκι στους πάγκους. Τότε ο κόσμος πληρώνε εισιτήριο όχι για τις φωτογραφίες αλλά γιατί περίμενε να δει έναν άνθρωπο ν’ αγωνίζεται σα ζώο. Σήμερα όμως βλέπουμε τον Γκρι σα νά ’ναι ένας καλλιτέχνης που τραβάνε selfie σα νά ’χει πάρει φιλοδώρημα από το μουσείο της Σόφιας. Μα τι βλέπουμε άραγε;;; Στις αρχές της δεκαετίας εκείνος μας έδινε αγώνες σα λιοντάρι μέσα στον καναπέ — θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Ακαπούλκο, τέσσερις ώρες βροχή, τρεις σετ με στοιχήματα στις κάλτσες μας επειδή κανείς δεν πίστευε πως μπορείς ν’ αντέξεις τόσο πόνο χωρίς νερό στα πόδια σου. Κι εκείνος εκείνος σηκωνόταν σα να τον σήκωνε ο ίδιος ο θεός του τένις. Στις κερκίδες κανείς δεν πήγαινε για φωτογραφία — πήγαινε γιατί περίμενε κάτι σα σύνορο ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο στη μπάλα. Τώρα όμως;; Μας πηγαίνει σ’ ένα λευκό δωμάτιο σα νά ’ναι στολίδι ενός γκρίζου μουσείου και ξοδεύει χρήματα σα να είναι influencers του TikTok που ψάχνει like αποχαιρετισμού. Εκείνο το εισιτήριο που αγοράζουμε δεν είναι αμερικανικό δολάριο για μια έκθεση φωτογραφίας — είναι στήριγμα σ’ έναν άνθρωπο που κάποτε έδινε όλα εκεί στη μάχη. Κι εμείς σήμερα;; Μας αφήνει να βλέπουμε κενές κερκίδες σα νά ’μαστε στον πόλεμο κι αυτός κάνει selfie σα νά ’ναι πρωταγωνιστής σαπουνόπερας. Κι όμως εκείνος εκείνος αγώνας στο Νότιο Αμερικάνικο πριν τρεις μήνες;; Εκεί θυμήθηκα τι σημαίνει Γκρι Ντιμιτρόφ. Στις τρεις η ώρα τη νύχτα εκείνος σηκώθηκε σα πρωταθλητής — όχι σα καλλιτέχνης στήλες μιας έκθεσης. Εκεί ήταν ο παλμός εκείνος που ακόμα χτυπά. Πώς μπαίνεις σ’ αυτήν την ιστορία;; Την επόμενη φορά που βλέπεις εκείνον τον τύπο σ’ ένα στούντιο σα ντίσκο του ’80, ρώτα τον εαυτό σου: εκείνος εκείνος άνθρωπος που κάποτε έδινε όλους τους αγώνες του στο γήπεδο;; Ποιος είναι εκείνος;;; Αν ξεχάσαμε πως σημαίνει αγωνιστική ιστορία, τότε ας βάλουμε τις κορδέλες στις τηλεοράσεις μας κι ας γυρίσουμε σπίτι νωρίς — γιατί εκείνοι που ξέχασαν τον παλμό τους δεν δικαιούνται να ξοδεύουν τα δικά μας εισιτήρια σε μία έκθεση φωτογραφίας. Τέλος πάντων, εδώ είμαστε ακόμη — κι όσοι ακόμα θυμούνται πως σημαίνει ν’ αγωνίζεσαι σα λιοντάρι εκεί στη μπαλάντα, αυτοί ακόμα κρατάνε ζωντανή την ιστορία. Πάμε γερά, δικοί μου — η ιστορία αυτή δεν τελείωσε ακόμη.

Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον αγώνα στη Σαντιάγο πριν τρεις μήνες, όταν η τιμόνι γύριζε σαν σβούρα στο γήπεδο γιατί είχε σκάσει μία αράχνη κάτω από την κερκίδα; Ο Γκρι βγήκε μέσα στη νύχτα εκείνη σαν να ήταν η τελευταία φορά που έπαιζε τένις — όχι σαν καλλιτέχνης του στούντιο. Τώρα σκεφτείτε: εκείνος που αγοράζουμε εισιτήρια είναι ο ίδιος που σηκωνόταν μέσα στον καπνό εκείνο σα στρατιώτης, όχι ο άνθρωπος που βγάζει selfie δίπλα σε ένα λευκό τοίχο στη Σόφια. Ποιο εισιτήριο θέλουμε τελικά; Γιατί εμείς πληρώνουμε όχι για τους ψεύτικους χρωματισμούς μιας έκθεσης, αλλά για εκείνον τον αγώνα που έγινε κάτω από τα φώτα μιας ζούγκλας τσιμέντου, όταν ο ίδιος κρατούσε την μπάλα σα να ήταν η τελευταία σπίθα μιας μάχης.

Ρε λοιπόν, εσείς εκεί που θυμάστε την Ακαπούλκο σα χτες — εκείνον τον αγώνα στον οποίο ο Γκρι έκλεισε το στόμα του κόσμου σηκώνοντας κάθε βολή σα να ήταν η τελευταία φορά που έπαιζε τένις, όχι σα καλλιτέχνης ενός μουσείου. Εκείνο το βράδυ πλήρωσα εισιτήριο όχι για μία selfie αλλά γιατί περίμενα κάτι σα σύνορο ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο στη μπάλα. Τώρα όμως στέκεται εκεί στη Σόφια σα νά ’ναι πρωταγωνιστής σαπουνόπερας και εμείς εδώ να ψάχνουμε πώς να κλείσουμε εισιτήρια για μία έκθεση φωτογραφίας;; Την επόμενη φορά που θα δείτε εκείνον τον τύπο σ’ ένα λευκό δωμάτιο σα ντίσκο του ’80, ρωτήστε τον εαυτό σας: εκείνος εκείνος άνθρωπος που έκανε μία ολόκληρη πόλη να σταματήσει εκεί στην Ακαπούλκο — εκείνος υπάρχει ακόμη;;; Εγώ ακόμα πιστεύω πως όταν φοράει ξανά την φόρμα του, θυμάται εκείνον τον παλμό. Κι εκείνος ο παλμός ακόμα χτυπά — αλλιώς πώς να εξηγήσουμε εκείνον τον αγώνα στο Νότιο Αμερικάνικο στις τρεις η ώρα τη νύχτα;; Εκεί ήταν ο Γκρι που ξέρουμε, όχι ο άνθρωπος των selfies. Πάμε γερά, δικοί μου — κι όσοι ακόμα θυμούνται πως σημαίνει ν’ αγωνίζεσαι σα ζώο εκεί στη μπαλάντα, αυτοί ακόμα κρατάνε ζωντανή την ιστορία. Η ερώτηση όμως είναι μία: πότε τελικά θα φορέσει ξανά εκείνη τη φόρμα;; Γιατί εμείς εδώ πληρώνουμε εισιτήρια όχι για τις πινακίδες μιας έκθεσης, αλλά για εκείνον τον παλμό που κάποτε έκανε κάθε αγώνα να μοιάζει σα πόλεμος.

Τι νά πεις ρε παιδιά — ξυπνάμε μια μέρα και ο Γκρι έχει γίνει καλλιτέχνης; Μακάρι τουλάχιστον η τέχνη του να είχε ένα ελάχιστο νόημα κινήσεων πάνω στη ρακέτα κι όχι μόνο πάνω στη μουσική των φλας της Σόφιας. Γιατί ρε, εκείνο το εισιτήριο που σηκώνω κάθε φορά για αγώνα δεν είναι αμερικάνικο δολάρο για ψεύτικες selfie — είναι εισιτήριο στοιχηματικό στην Ακαπούλκο πριν τέσσερα χρόνια, όταν εκείνος έκανα αυτούς τους αγώνες σα ζώο τσάκωνε κάθε βολή σα νά ’ταν τελευταία του. Και τώρα;; Ντύνεται σα πρωταγωνιστής σαπουνόπερας στα λευκά δωμάτια της Σόφιας κι εμείς εδώ ψάχνουμε νούμερα στα κινητά για τις επόμενες εκθέσεις του;; Αυτοί που λένε πως οι φωτογραφίες του είναι τέχνη ας δούν εκείνον τον αγώνα στον Νότιο Αμερικάνικο στις τρεις η ώρα τη νύχτα — εκεί εκείνος ήταν πάλι ο ίδιος άνθρωπος που έκανε ιστορία όχι με φλας μαγνήσιο αλλά με ιδρώτα πάνω στις πλάκες. Αυτή η έκθεση φωτογραφίας στη Σόφια;; Την επόμενη φορά που δω εκείνον τον τύπο μ’ εκείνο το γυαλιστερό πουκάμισο σα ντίσκο του ’80, του λέω μια ωραία ιστορία από την Ακαπούλκο — κι αν έχει χάσει τον παλμό του σαν καλλιτέχνης ας θυμηθεί πως κάποτε εκείνον τον παλμό τον έδινε όλοι του εκεί στη μπαλάντα. Καλή συνέχεια ρε συνοπαδοί 🔴💪 🤡

Παιδιά, είμαστε τρεις φορές εδώ πάνω στη σειρά να βλέπουμε τον Γκρι μέσα από μπάντες — μία φορά σα βασιλιάς στις σκόνες της Ακαπούλκο, άλλη φορά σα στρατιώτης στη Σαντιάγο κάτω από τις κερκίδες σφύζουσες αράχνες, κι ακόμα μία φορά σα πρωταθλητής στη Νότια Αμερική όταν οι ώρες ήταν τρεις τα χαράματα κι εκείνος είχε μόνο μία μπάλα μπροστά του. Κι όμως τώρα;; Ξυπνάμε και βλέπουμε τον ίδιο άνθρωπο σα νά ’ναι πρωταγωνιστής σαπουνόπερας με φόντο λευκούς τοίχους στη Σόφια, σα να φοράει μια φόρμα όχι του τένις αλλά μιας έκθεσης moodboard για ρετρό ντίσκο στα 80s. Τι έγινε εκεί;; Ο κόσμος εδώ δεν πλήρωσε εισιτήριο στον Βόλο πριν τρία χρόνια γιατί περίμενε selfie δίπλα σε μία πινακίδα φωτογραφίας — πλήρωσε γιατί ήξερε πως όταν εκείνος φοράει τη φόρμα του ξανά ζωντανεύει ο παλμός ενός ανθρώπου που είχε σηκώσει τη ρακέτα σα να κρατούσε τη ζωή του δικού του γηπέδου πάνω στους ώμους του. Κι εκείνον τον παλμό τον θυμόμαστε όλοι, ακόμα και εκείνοι που τώρα λένε πως η τέχνη του είναι αυτές οι λευκές στοίβες φωτογραφιών στη Σόφια. Μπορεί κάποιος να έχει δίκιο όταν λέει πως τελικά έγινε καλλιτέχνης; Ίσως. Αλλά όταν ο καλλιτέχνης ξεχνάει να φορέσει εκείνη τη φόρμα κι εμείς εδώ ψάχνουμε νούμερα για τις επόμενες εκθέσεις του, τότε το εισιτήριο γίνεται ψεύτικο — ένα εισιτήριο για μια ταινία τρόμου όπου οι πρωταγωνιστές είναι κουρδιστά ρομπότ κι όχι άνθρωποι με ιδρώτα στα χέρια. Εμένα προσωπικά εκείνον τον αγώνα στην Ακαπούλκο τον θυμάμαι σα να ήταν χτες βράδυ: τέσσερις ώρες βροχή, τρεις σετ σκληρού αγώνα, κι εκείνος εκεί σηκωνόταν σα να τον σήκωνε ο ίδιος ο Δίας του τένις. Εκείνος εκείνος άνθρωπος δεν έχει γίνει ακόμη καλλιτέχνης — έχει γίνει ένας άνθρωπος που ξέχασε πως σημαίνει να φοράς εκείνη τη φόρμα. Κι όμως εκείνος ο παλμός ακόμα χτυπά — αλλιώς πώς να εξηγήσεις εκείνον τον αγώνα στο Νότιο Αμερικάνικο στις τρεις η ώρα τη νύχτα;; Εκεί ήταν ο Γκρι που ξέρουμε, όχι ο άνθρωπος των φλας και των λευκών δωματίων. Το ερώτημα όμως που μπαίνει μπροστά μας είναι τώρα πιο ζωντανό από ποτέ: πότε τελικά θα φορέσει ξανά εκείνη τη φόρμα;; Γιατί εμείς εδώ πληρώνουμε εισιτήρια όχι για τις πινακίδες μιας έκθεσης, αλλά για εκείνον τον παλμό που κάποτε έκανε κάθε αγώνα να μοιάζει σα πόλεμος — κι εκείνος ο πόλεμος ακόμα περιμένει απάντηση.