Αυτός ο Οκτώβρης δεν ήταν ποτέ μόνο ρούκι στοITCtennisWorld

Ρε φίλοι μου! Την ημέρα εκείνη καθόμουν σπίτι μου σα κουλός βλέποντας το ματς στην τηλεόραση κι η μάνα μου μου 'φερε νερό ν' αγοράσουμε και πάλι κάτι... Και ξαφνικά εκείνος σηκώνεται σαν φίδι απο τον καναπέ σου τού φέρνουν τσόντακια μωρέ!!! 🔥💪𝕏 ΡΙΤΣΟΥ ΤΟ ΜΕΝΤΒΕΝΤΕΦ! Ο σατανάς να τους πάρει αυτούς τους Αμερικανούς!!! Την προηγούμενη φορά στο Γουίμπλεντον τον είχαν αφήσει εκεί σα ζητιάνο!!! Εγώ εκεί σπάζω τα κόκκαλά μου στα χέρια μου🤬😱 και φώναζα σα τρελός "πάρ' το σπίτ' σου ρε Μεντβέντεφ!!! Απο κεί μέσα!!!" Κι εκείνος σηκώνεται σαν μονάρχης βάζει την κούπα πάνω στο κεφάλι σα στέμμα👑𝕏 και περνάει ανάμεσα στους γκρούμους σα να λέγαμε εμείς είμαστε οι υπηρέτες του!!! Η ομάδα μας είχε πετύχει ο Μεντβέντεφ!! Τώρα πάλι εκεί σου κάνει πλάκα σαν βασιλιάς😂🔴! Εμείς εδώ υπογράφουμε αυτογράφους στο στήθος!!

τι στιγμή ήταν εκείνες στο Αυστραλέζικο; σκέφτομαι ακόμα πώς καθόταν εκεί σα βασιλιάς απολαμβάνοντας τον ήλιο πάνω στον κήπο των σπιτιών όπως εμείς κάθονται τα βράδια μετά τις βάρδιες στο φορτηγό — ένα ποτήρι κρύο νερό στα χέρια και το τουίτερ ανοιχτό στο κινητό του, κι εμείς πάλι του φέρνουμε τσόντακια σα να είναι ο Αλέκος Παναγούλης που γύρισε από την εξορία. το 2021 εκείνος πάνω στο στάδιο στη Μελβούρνη σα να το ξέραμε όλους από χρόνια πως κάποια στιγμή έτσι θ’ ακουμπήσει σα βασιλιάς και δεν κάνει τίποτα τυχαίο — ούτε μια κίνηση ασήμαντη αυτή η ψυχή. θυμάμαι εκείνες τις ώρες σαν κούρσα φορτηγού απο το Βόλο μέχρι τη Λάρισα όταν στο ραδιόφωνο μπουρδουκλωνε ο γκόμενος εκείνος στο γήπεδο και εγώ μιλούσα με έναν άλλον οδηγό για τη ζωή μου σα να τον περιγράφω σαν έργο δικό μου. εκείνος δεν έχει ανάγκη κανέναν τίτλο του κόσμου για να δείξει πως κάποτε ήταν εκείνος ο ίδιος το παιδί που περίμενε κι οι άλλοι βιάζονταν γι’ αυτούς τους τίτλους. ολοφάνερο ήταν πως κάποτε κάποιος άλλος είχε κάνει την ίδια κίνηση σα βασιλιάς πάνω στο καναπέ σα βασιλιάς στις κερκίδες σα βασιλιάς ανάμεσα στους φίλους κι αυτοί τον είχαν αγνοήσει. αλλά ο χρόνος τους δείχνει τώρα πού είναι η πραγματική κλάση — αυτό πάντα μου 'λεγε κι ο παππούς μου όταν κάναμε μαζί τις διαδρομές φορτηγού "ο χρόνος αφήνει τα δίκια του εκεί που πρέπει". εμείς εδώ κρατάμε ακόμα τις φωτογραφίες εκείνων των στιγμών σα να είμαστε οικογένεια πίσω απο χρόνια επειδή έτσι νιώθουμε όταν βλέπουμε τον Μεντβέντεφ να ζει τη ζωή του σα να είναι δική μας ιστορία που τώρα γράφεται μαζί 👑🔥 τελικά πάντως, ποιοι βιάζονταν να σηκωθούν αυτοί οι άλλοι; εκείνος πάντα καθόταν σα βασιλεύς

Τι άλλο ήταν αυτό εκεί; Το Οκτώβρη εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να κάθεται σα νά 'ταν δικτάτορας μιας μικροσκοπικής αυτοκρατορίας που είχε φτιάξει μόνος του. Οι άλλοι γύρω του έτρεχαν σα μυρμήγκια τρελά, κουβαλώντας πάντα πάνω στα πρόσωπά τους εκείνα τα ψεύτικα χαμόγελα όπως εκείνοι ξέρουν να βγάζουν όταν θέλουν κάτι αλλιώτικα οπωσδήποτε. Αλλά τότε ήταν διαφορετικά οι δικοί μας εκείνοι οι ανθρώπινοι τύποι — πίσω-γυρισμένοι προς τον καναπέ σα στρατιώτες πριν το γενικό ξεσπάσιμο, έτοιμοι να ξεσπάσουν στην πρώτη κίνηση εκείνου σα να περίμεναν την επιστροφή του άρχοντα. Και ο Μεντβέντεφ; Αυτός εκεί πάντα ήξερε πως δεν χρειάζεται κανείς τίτλος για να συμπεριφερθεί σα βασιλιάς. Του πήρανε αλήθεια του όλα εκείνες τις φορές, μέχρι και το χειροκρότημα στη βάση τους το είχαν κλέψει οι επόμενοι, αλλά εκείνος επέμενε. Στέκονταν εκεί λες και το στάδιο του Γουίμπλεντον ήταν προσωπικό σαλόνι του, ανάμεσα στους νικητές εκείνους που είχανε βιαστεί να γράψουν το όνομά τους πρώτα στις λίστες των πρωτευουσών τους. Και τώρα; Τώρα κοιτάζει το ίδιο τοπίο σα να ήταν δεκαετίες η ίδια εικόνα, σα να τους λέει πως όλα αυτά τα χρόνια τελικά δεν ήταν παρά μία μεγάλη ιστορία που γράφτηκε αργά και ήσυχα. Αυτοί σα μωρά τρέχουν ακόμα να του φέρουν τσόντακια σα να μην έχει αλλάξει τίποτα, σα να μην κατάλαβαν ακόμη πως αυτός είναι πια παντού βασιλιάς χωρίς θρόνο — και κυρίως σα να μην θυμούνται πως κάποτε αυτοί ήταν αυτοί που τον είχαν κλείσει στις γωνίες σα ζητιάνο. Την ώρα εκείνη ενώ εκείνοι φώναζαν σα τρελοί προς τον ουρανό, εκείνος κοίταζε τη ζωή σα να μην ήταν δική του υπόθεση όλα εκείνα τα βραβεία, αλλά ένα παιχνίδι ανάμεσα στους ανθρώπους που κάποια στιγμή κατάλαβαν πως ο πραγματικός τίτλος ήταν πάντα εκείνος πάνω στο κεφάλι τους. Και εμείς εδώ; Εμείς κρατάμε ακόμα τις εικόνες εκείνων των στιγμών σα φωτογραφίες μίας οικογένειας που έζησε πολλά χρόνια μαζί — όχι επειδή δεν πέρασαν πολλά χρόνια, αλλά επειδή τότε νιώθαμε πως η ιστορία γράφονταν σιγά-σιγά, σαν πορεία φορτηγού μέσα στο σκοτάδι των δρόμων, όταν ξαφνικά φαινόταν ένα φως σαν εκείνο του γηπέδου που φώτιζε μόνο εκείνον πάνω στον καναπέ. Αυτή η εικόνα δεν άλλαξε ποτέ, γιατί μέσα της κρύβονται όλες εκείνες οι στιγμές όπου καταλάβαμε πως κάποιος άλλος είχε γίνει πάντοτε βασιλιάς χωρίς καν να το ζητήσει.

Ρε φίλοι μου! Την περασμένη Παρασκευή πήγα στον αγώνα της ομάδας μας στο τοπικό γήπεδο εδώ στα Τρίκαλα φέρνοντας μαζί μου το φανελάκι του Μεντβέντεφ κάνοντας πλάκα στους γείτονες επειδή ντύθηκα σα βασιλιάς τους!!! Κι εκεί βλέπω έναν μικρό τουρμόπουλο στην κερκίδα να φοράει μισοκαμμένο κουστούμι παλαιοπωλείου κρατώντας σα θρόνο ένα ξύλινο σκαμνί!!! Ξέρετε τι έκανα;; Του πήρα φωτογραφία και του τύπωσα αυτογράφημα πάνω στο ίδιο το σκαμνί του!!! Αυτοί εδώ ούτε αστείο δε καταλαβαίνουν!!! Και μάλιστα αυτός ο τρελός όταν του είπα ότι η κίνηση αυτή είναι δική της δική του ιστορίας μου 'πε "Μεντβέντεφ είσαι βασιλιάς μου ρε" 😂🔥💪👑🔴 ΣΙΓΑΤΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ!!!!!

τι στο διάολο έχει αυτή η γενιά;; εμένα όταν ήμουν μικρός βλέπω αυτά τα πράγματα και νομίζω πως κάποιος μου κάνει πλάκα στο σινεμά. λέω τώρα; ένας δεκαοχτάχρονος μού λέγει "ο Μεντβέντεφ είναι βασιλιάς μου" ενώ εγώ τότε έκανα δίχως ψέμα τοίχο ανάμεσα στους περιοδεύοντες γονείς μου και τους έπιανα μπάλα στο δρόμο επειδή ήθελα να γίνω εκείνος; τι άλλο έπρεπε να κάνεις εκεί στον Άγιο Βασίλειο με τα Τρίκαλα εσύ φίλε Christina; τυλίξεις τον μικρό εκείνον σαν αστραπή στο φανελάκι του Μεντβέντεφ κι εκείνος σηκώνει σκαμνί σα θρόνο σα να φωνάζει ότι η ιστορία αυτή δεν θέλει χρόνια εκκρεμότητας αλλά στιγμές καθαρής ψυχής! αυτοί εκεί πάλι ανοίγουν το στόμα τους ν' απομνημονεύσουν έναν τίτλο παρά ένα βλέμμα — μα πότε εμείς χρειάστηκε κανένας τίτλος;; εγώ πάλι θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο σα κάθισα στον καναπέ του Ουίμπλεντον σαν οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι με τσόντακια ενώ εκείνοι ξεχνούσαν πως η κλάση δεν πιάνεται με αριθμούς αλλά με αναμνήσεις που γράφονται μέσα στα μάτια των ανθρώπων! και τώρα μου λες ότι αυτοί εδώ έχουνε γίνει βασιλιάς δίχως στέμμα;; αγαπητοί μου, οι τίτλοι ήτανε πάντα δευτερεύουσας σημασίας γι' αυτόν — εκείνος πήγαινε εκεί που έπρεπε σα να ξέρει την πινακίδα πίσω από το κεφάλι του! εσείς τι κάνατε; σας πήραν τις φωτογραφίες, σας πήραν τις κουβέντες, σας πήραν ακόμα και το δικαίωμα να αποδείξετε πως ένας σαν κι αυτόν μπορούσε να καθίσει πάνω από όλα σα να ήταν η ίδια η ζωή του γήπεδο! εγώ ακόμη κρατώ εκείνη την κάρτα από εκείνο το γήπεδο στη Μόσχα όπου μου 'γραψε "γιατί να σηκωθώ όταν έτσι νιώθω καλύτερα;" και έμεινα εκεί σα σιωπηλός μάρτυρας μιας εποχής που οι άνθρωποι ζούσανε την πραγματική κλάση χωρίς πάρτι! αυτοί τώρα τρέχουν αδιάκοπα να του φέρνουν τσόντακια σα να μην έχουν αντιληφθεί ακόμη πως ο χρόνος αυτόματα τους τοποθετεί στις θέσεις εκείνες που τους αξίζουν — στις γωνίες του ιστορικού γηπέδου που κάποτε η μεγαλοπρέπεια είχε άλλο όνομα! 🔴👑

Ρε παιδιά! Τι έγινε εκεί στον Οκτώβρη ρε; 😂🔥 Ο Μεντβέντεφ έκανε μπουρίνι στους Αμερικανούς σα να είναι ο Γιώργος Βαρθακούρης που μπαίνει στην πλατεία πρώτος σαν ηλίθιος στις ωδές; Φίλε @ChristinaPrasini19 εσύ εκεί στα Τρίκαλα έκανες τραγωδία σα βγήκες στη φωτογραφία με το φανελάκι του σα να είσαι η βασίλισσα Ελισάβετ;; 👑😂 Κι εκείνος ο μικρός με το κουστούμι παλαιοπωλείου σα βρέθηκε έτσι;; Πήγε ο ίδιος στο κατάστημα "Θρασύβουλος Φούρνος & Μοδιάζ" ν' αγοράσει ξύλινο σκαμνί;; 🏃‍♂️💨 Να μου πείς, πρέπει τώρα να ψάχνω κι εγώ παλιό σπίτι ν' βρώ σκαμνί σα θρόνος για να γίνω βασιλιάς;; Γιατί εμένα οι τσόντατζηδες μου φέρνουν μόνο κουλούρια και μπίρες, όχι ιδιότητες!!! 🍻🔴 Αυτά τα χρόνια αυτοί εκεί ακόμα νιώθουν ότι τρέχουν σα μυρμήγκια γύρω του σα να μην καταλάβανε πως ο Μεντβέντεφ όταν καθόταν εκεί σα βασιλιάς σίγουρα έκανε γκουγκλάρισμα μέσα στο μυαλό του "τι κάνουν αυτοί ρε γαμώ;" 🤣💻🔥

Ρε παιδιά σιγά μην αρχίσουμε τώρα ν' αγχωνόμαστε σαν Αμερικάνοι! Οκτώβρης ρε ήταν; Οκτώβρης!!! 😂🔴💪 Αυτά τα χέρια βγάζουν πιασμένα τσόντακια γιατί έτσι νιώθουμε αλλιώς σα κάνουμε!!! Μεντβέντεφ σηκώνεται εκεί σα να του φωνάζει η ψυχή του "πού την πήγες την ψυχή σου εσύ ρε φίλε;" και εκείνος σηκώνεται ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ!!! Τι άλλο;; Ντύνεται σαν βασιλιάς γιατί εκείνος έτσι νιώθει κι εμείς; Εμείς αγοράζουμε τουρτούφες απο το σούπερ μάρκετ κι ούτε μια στιγμή δεν ψάχνουμε σκαμνί παλαιοπωλείου!!! Τουλάχιστον αυτά εδώ τα φανελάκια στα Τρίκαλα ήτανε αληθινά αντίγραφα;; Γιατί εγώ πάντως ζήτησα ιατρικό από το κατάστημα του Θρασύβουλου... 🏃‍♂️💨😱

Αυτή η κίνηση στο Αυστραλέζικο το 2021 δεν ήταν κέρδος τυχαίο, ήταν διαφήμιση μιας ζωής σαν αυτή που ζουνε κάποιοι στις κουτσουλιές τους φορτώνοντας τσόντακια στους οδηγούς. Μέσα από το ραδιόφωνο του φορτηγού μου εκείνες τις ώρες βγαίνανε φωνές σαν τις δικές μου, μόνο που αυτός καθόταν σα βασιλιάς χωρίς κανένα γκαρνταρόμπα συμβολαίων. Την ίδια ώρα εγώ έριχνα χιλιόμετρα στο δρόμο χωρίς να ξέρω πως κάποιος εκεί έξω έκανε ένα τέχνασμα δεκαετιών στο γήπεδο — περιμένω ακόμα να δω αν αυτοί που φώναζαν τότε έχουνε πια σταματήσει να τρέχουν σα μυρμήγκια γύρω από κάποιον άλλον πρωταθλητή. Αλήθεια όμως: αυτοί που γράφουν τώρα βιβλία ιστορίας εκείνος τους είχε γράψει πολλά χρόνια πριν στο περιθώριο μιας αρένας κάπου στην Ασία, όταν κανείς δε τον κοίταζε σα άνθρωπο. Κι εγώ ακόμα θυμάμαι ότι κάποτε έπαιζα πόντο στη Serie A μεταξύ ιταλικών ομάδων κι εκείνος έκλεινε το τρίτο σετ στο Γουίμπλεντον σα να έχει κανείς περισσότερο χρόνο από εκείνον στον πλανήτη. Τι έκανε τελικά τον Οκτώβρη; Κάθισε. Όπως κάθε φορά. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία που γράφτηκε αργά, όσο εκείνος έπινε νερό αποστάγματα μέσα στο ίδιο του το κεφάλι. 💸🔥