Αυτός οJuly στον οποίο ο ΠΑΟ ξεσήκωσε τον γήπεδο σαν να είχαμε ξαναζήσει το '91!

αχ εκείνο το βράδυ του Ιουνίου του '91 στο Τσάμπιονς λες... είχαμε χτίσει εκείνον τον κορμό γύρω από τον θρύλο, γύρω από εκείνον τον άνθρωπο που ακόμα και σήμερα όταν τον βλέπω στο γήπεδο τα χέρια μου τρέμουν. θυμάμαι σαν τώρα πως βγήκα από το σπίτι μου με μία μαύρη φανέλα του παλιά σου κόκκινου χρώματος με το νούμερο 9 πάνω και μία σημαία σφηνωμένη κάτω από τη μασχάλη σαν μπαστουνιέρα. οι φίλοι μου εκείνες τις ημέρες δεν ήταν άλλοι ήτανε αυτοί που ζούσανε το σπίτι τους σαν γήπεδο και το γήπεδο σαν σπίτι. τρεις ώρες πριν την έναρξη της συναυλίας πιάνου ο ένας μιλούσε στον άλλον για εκείνον τον αγώνα σαν να ήτανε προφητεία. και μετά ήρθε εκείνο το πρώτο σφύριγμα. ο γήπεδο έγινε μία φωτιά με δέκα χιλιάδες λαρυγγισμούς μαζί. η μπάλα έκανε βόλτες σα δαίμονας ανάμεσα στα πόδια τους εκείνους τους πρώτους δεκαπέντε λεπτά που κανείς δεν πήγαινε πίσω για δεύτερη κουβέντα. μία φάση λες εκεί στον χώρο του συμπαίκτη μας που εκείνος ο τρελός έβγαλε εκείνο το φάουλ σαν από μποξ—σαν να έβγαλε όλο το αίμα μας στον αέρα. οι φίλοι εκεί στις κερκίδες έκαναν τσίλιες και χτυπούσαν το σύστημα περίφραξης τόσο δυνατά που μέσα στο θόρυβο φαινόταν σα χτύπημα καρδιάς αγάπης. και μετά εκείνος ο πυροβολισμός—ο επικεφαλής εκείνος που σήκωσε τα χέρια σαν βασιλιάς στους οποίους είχε δώσει την ελευθερία του κόσμου πριν καν του το ζητήσουν. πέντε λεπτά πριν εκείνος ο σατανάς που έτρεχε σαν αστραπή μέσα στο γήπεδο σου έδωσε εκείνο το αγκιστρωτό σουτ σα σφαγή πάνω στο αντίπαλο τέρμα. η μπάλα ανέβηκε σαν ουράνιο τόξο γράφοντας ιστορία στον αέρα ενώ εμείς σκάζαμε από την αγωνία σα βίδες που ξεβιδώνουν. όταν τελικά πιάστηκε εκείνος ο αντίπαλος τερματοφύλακας σα σακουλάκι αλεύρου που έπεφτε πάνω στη μπάλα έπιασα τον επόμενο άγνωστο εκεί δίπλα μου στα δυο του μάτια και ψιθύρισα: «αυτό εδώ παιδί μου είναι αυτό που λέμε όταν τα παλιά τα χρόνια μου την έκαναν όλους» τόσο εύκολα πήγαμε στις αποσκευές τους εκείνους τον βράδυ... όσο εύκολα πίνει κανείς νερό μετά από μία βόλτα στην ερήμου του νομού. ακόμα και σήμερα όταν περνάω από εκείνο τον δρόμο όπου τότε στέναζαν τα αυτοκίνητα σα ρέμα φαντάζομαι πως μπορούσες να ακούσεις εκείνον τον χορό των φωνών σα συμμορία γλάρων πάνω από τη θάλασσα. εμείς όμως είμαστε εκείνοι που ζούσανε αυτό το θρίλερ σαν δική τους ιστορία γραμμένη με μελάνι αίματος και αγάπης πάνω στους πάγκους της ομάδας τους. κανένας αριθμός εκείνον τον Ιούλιο δεν μπορούσε να τον περιγράψει—μόνον η ψυχή της ομάδας εκείνης που έκανε πράξη αυτό που οι άνθρωποι που το έζησαν λένε πως εκείνο ήταν σα ζωντανή νεκρανάσταση της ομάδας που ξεσήκωσε τον κόσμο σα να βρήκε ξανά τον προπάτορα της inside.