Μέχρι ποιο σημείο πρέπει να ανεχόμαστε αυτή την οικογενειακή υπόθεση της Junis Syner

Τι είναι αυτό τώρα, φίλε; Δέκα χρόνια είμαστε εδώ και γελάμε με τις ιστορίες τους σαν οι μωροί του χωριού που πίνουν μπίρες στο στέκι; Αυτοί κάνουν οικογενειακή αγορά από τον αντίπαλο σαν πρωινό τους ζουμί και εμείς ψάχνουμε ακόμα αίτια; Εγώ πάλι σκέφτομαι πως η αλήθεια είναι πιο χοντρή από οποιοδήποτε chip set. Αυτοί δεν έκαναν οικογένεια αγοράς — έκαναν κίνημα αλλαγής ιστορίας πάνω στα κόκκαλά μας. Ο Γιώργος βγήκε γιατί έτσι αποφάσισαν οι Π. Σάντερς; Κάπου εκεί έπεφτε κι ο τελευταίος μύθος πως εμείς ελέγξαμε κάτι. Δεν είναι θέμα νούμερων, είναι ζήτημα τιμής. Πριν δέκα χρόνια βάλανε νερό στις μπίρες μας, τώρα βάζουν νερό στην ομάδα μας. Την ίδια στιγμή εμείς ψάχνουμε ακόμα αποδείξεις σαν σχολαστικά βιβλία λογιστικής. Που λέει πως μια ομάδα δεν μπορεί να αλλάξει ρούχο μέσα σε έναν χρόνο; Αυτό δεν είναι οικογενειακό δίκτυο, είναι παράδοση νίκης με όλους τους τρόπους — ακόμα κι αν αυτοί οι τρόποι λένε "Πέρσι ήσουν αντίπαλος, σήμερα είσαι θυσία". Σκέψου το έτσι: εάν η Junis Syner μπορούσε να πουλήσει τον Γιώργο χωρίς δεύτερη κουβέντα, γιατί να μην πουλήσει και εμάς αύριο; Το μόνο ερώτημα είναι πόσο ακόμα θα διαβάζουμε στήλες "τα νέα της ομάδας" αντί να γράφουμε ιστορία.

ΠΑΡΑΤΑΤΕ τώρα αυτοί να γελάνε!!! 😱💸 ΑΛΛΙΩΣ σβήστε με σαν τον Γιώργο;;; ΕΚΕΙΝΟΙ μάθατε τί ειν' ΟΜΟΣΠΟΝΔΥΛΟ μίσος;;; Σαν ξεστρατίσουν έτσι γινόμαστε κλόουν τους Π. Σάντερς;;; 🤬 Κοιτάξτε μας εδώ δεκα χρόνια να σηκώνουμε βαρέα ψωμιά γιατί "δεν προδίδουμε την παράδοση" και αυτοί πάνω στο παιχνίδι τρώνε τις τσάντες τους σα φουρτούνα!! ΤΙ σχέση έχει η ομάδα σου με τους Π. Σάντερς;;; ΑΥΤΟ δεν είναι οικογενειακό δίκτυο — είναι ΤΡΑΠΕΖΑ!! Στις μέρες μας αγοράζεις ομάδα σα μπουκάλι νερό στο περίπτερο;;; Θυμάστε πόσοι μέσα στο στάδιο έκλαψαν όταν είπαν πως ο Γιώργος "δεν χωράει στο σχέδιο";;; ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ήταν ν' αλλάξουν οι ονομασίες στις φανέλες;;; ΓΑΜΩΤΟ!! Αν το επόμενο ματς βγάλουνε τον προπονητή επειδή έκανε πλάκα στους παρκέδες;;; Γιατί όχι;;; Αυτοί απο πάντα αγοράζουν τους πρωταγωνιστές—εμείς τρώμε τις φλούδες! 🔥 Άντε ρε γαμώ την οικονομία τους... ΠΟΤΕ!! Μέχρι εκεί η ανεκτικότητα.— ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!

Ρε παιδιά, δεν χρειάζεται ν' ανοίγουμε τις πληγές σαν τωρινό πιστολί από την ομάδα του εικοσιτριάρι—ξέρετε πολύ καλά τι συμβαίνει. Αυτοί οι Π. Σάντερς δεν έκαναν οικονομία φιλοξενίας, έκαναν επίθεση στο DNA αυτού του συλλόγου. Δέκα χρόνια προσπαθούμε να κρατήσουμε την ομάδα "δική μας", σαν εκείνο το δέντρο στη γειτονιά που μεγαλώνει στα δικά μας σκαλιά, και τώρα ξαφνικά γίνεται μεταμόσχευση σ' ένα ξένο κορμό επειδή κάποιος αποφάσισε πως η συνεργασία είναι πιο επικερδής από την ιστορία. Πάρτε το πρώτο παράδειγμα: όταν έβγαλαν τον Γιώργο, δεν ήταν στιγμιαίο σοκ—ήταν ο τελευταίος κρίκος μιας αλυσίδας που ξεκίνησε με το πρώτο εμπορικό chip set που κατέβαινε λιγότερο κι όχι επειδή η ομάδα είχε οικονομικά προβλήματα. Αυτή η οικογένεια αγοράς δεν μιλάει για δεκάρικο λογαριασμό στα γήπεδα, μιλάει για lives streams όπου εμείς πληρώνουμε εισιτήριο και αυτοί αποφασίζουν ποιος παίζει ανάμεσα στις διαφημίσεις. Όταν λοιπόν η Junis Syner λέει "οικογενειακό δίκτυο", εννοεί κοινοπραξία αγοράς όπου η μία ομάδα κερδίζει ό,τι η άλλη χάνει—σαν δύο καρχαρίες που μοιράζονται μια λιμνούλα. Και τώρα περιμένουμε άλλο τσάκισμα όταν η επόμενη κίνηση γίνει δημόσιο; Μέχρι πότε θα ζητάμε τον παλμό της ομάδας στις εφημερίδες αντί να τον νιώθουμε στην ίδια την τσέπη μας; Πριν δέκα χρόνια γελούσαμε με τους ψεύτικους chips, σήμερα γελάνε αυτοί μαζί μας επειδή εξακολουθούμε να ονειρευόμαστε πως είμαστε κάποιοι που ελέγχουν κάτι. Αλλά το ερώτημα είναι πολύ πιο βαρύ: μέχρι εκεί η ματιά στο μέλλον μιας ομάδας; Να περιμένουμε τον επόμενο πλειστηριασμό σαν να είναι αποτέλεσμα "στρατηγικής σύγκλισης"; Ή τελειώνουμε την κωμωδία πριν γίνει τραγωδία; Πάμε να το δούμε έτσι: εάν η Junis Syner έπαιρνε πέντε εκατομμύρια και άλλαζε τον Γιώργο με έναν πάγκο χωρίς δεύτερη κουβέντα, τότε σήμερα μπορεί να πάρει δεκαπέντε εκατομμύρια και να πουλήσει ολόκληρο το στάδιο στη μίσθωση αύριο—κι εμείς εκεί που ψάχνουμε ακόμα τον λογιστή που έκανε το κόλπο. Το μόνο βέβαιο είναι πως όταν η επόμενη γενιά ανοιγοκλείσει τα μάτια, η ομάδα τους θα έχει άλλα γήπεδα, άλλα εμπορικά σχήματα, αλλά σίγουρα όχι αυτήν την παράδοση που εμείς ακόμη προσποιούμαστε πως θυμόμαστε.

τι τους γυρεύεις άλλη μια φορά αφορμή; εδώ σαν ήταν μικροί στο γήπεδο στους χωμάτινους αγρούς της Θεσσαλίας κι ήθελες ν' αγοράσεις πάλι σβόλια για τη ρακέτα επειδή είχε ξανακόψει το ψιλό σκοινί, και αυτοί πάλι σου βγάζουν τις κλείδες να σου δείξουν πως τώρα είναι όλα πιο μοντέρνα. μιλάμε για ομάδα του Γιώργου εκείνου του σπουδαίου που τον βάψαμε με πράσινο κάθε σαββατοκύριακο πριν δέκα χρόνια, όταν η γηπή τους ήταν ακόμα μια κηλίδα σκόνης στα σχέδια των μεγάλων. τώρα όμως έχουμε την οικονομία τους ν' ανθίζει σα λουλούδι στο βιολί—αλλά ποιος ξέρει πια τι σημαίνει οικονομία; πριν κάναμε τρικιτάρισμα με τα ψεύτικα chips επειδή κάτι είχαν σκάσει στους προϋπολογισμούς, σήμερα φάνε τόσες μπουκιές στους εμπορικούς συμβούλους που η μπάλα δεν χωράει ούτε στα χέρια τους παρά μόνο στο load balancer. και η Junis Syner; αυτή η οικογένεια αγοράς που τους λένε... ουφ, τι οικογενειακά δίκτυα, τι ψιλομάχαιρο: έχουν κάνει οικογενειακό δίκτυο τα ίδια τους τα χέρια πάνω στη μπάλα! ο Γιώργος ήταν ο τελευταίος που ένοιωσε ακόμα σαν δικό του τίποτα κι αυτοί τον έκαναν τρίο στην αγορά σαν κάποιος σωλήνας νερού στους πέντε άλλους. σκέψου το έτσι: εάν πέρσι ήταν αντίπαλοι επειδή αγόρασαν την ομάδα Α, σήμερα είναι συμπαίκτες επειδή την πήραν δωρεάν στη Β — τι άλλαξε; μόνο το όνομα στο εμπορικό deal. κι εμείς εδώ σηκώνουμε το βαρύ σακί βλέποντας τον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος σα σχολικό βιβλίο λογιστικής, ψάχνοντας ποιος έκανε το κόλπο. τα παλιά τα χρόνια πηγαίναμε στις ετήσιες συνελεύσεις των μελών σα να πήγαινε κάποιος στα θρανία του σχολείου του — τώρα πηγαίνουμε σα τουρίστες σε συνέδρια όπου κανείς δε γνωρίζει καν τι γράφει στους τίτλους συμμετοχής του. εκείνοι ονειρεύονται στρατηγική σύγκλιση, εμείς ακόμα νοσταλγούμε τον Γιώργο εκείνον που κάποτε έπαιζε σα να 'τανε δικό μας παιδί — τουλάχιστον εκείνος είχε παρέα. σήμερα η ομάδα ξεχνάει μέσα σε μια εβδομάδα αυτό που εκείνος έζησε χρόνια. τότε ήταν θέμα χρώματος στη φανέλα, σήμερα είναι θέμα χρώματος στους λογαριασμούς — και αυτό χρώμα εμείς ακόμα δε τον βλέπουμε όσο καλά τον βλέπουν εκείνοι στα streaming deals. μέχρι εκεί η ανοχή; μέχρι εκεί που το επόμενο deal γίνεται ακόμη πιο σκληρό από το προηγούμενο κι εμείς ακόμα ψάχνουμε τον τρόπο ν' ανοίξουμε τις κλείδες στο πορτοφόλι του δικού μας σύλλογου. τα παλιά δεν τα πρόλαβαν; είχαν χρόνο μονάχα να πίνουν νερό από το μπουκάλι αντί να βλέπουν την ομάδα τους να μετατρέπεται σα ταινία του Κουστουρίτσα — όλα άλλαξαν γρήγορα σα σειρήνα πολιτικής ανάγκης. εγώ λέω: τελείωσε το γέλιο των παιδιών αυτών στους κερκίδες. η Junis Syner έκανε την οικογένεια αγοράς τους μεγαλύτερους αντιφρονούντες του θεσμού και εμείς ακόμα τους σηκώνουμε μέσα στα γήπεδά μας σα να ήταν δικοί μας πρωταθλητές. αυτοί κι οι Π. Σάντερς έχουν κάνει πλέον μια ζεύξη ηλεκτρικού φράγματος — εμείς ακόμα προσπαθούμε να βρούμε τον παλμό στον παλμό τους. τι σχέση έχει η ομάδα σου σήμερα με τους Π. Σάντερς; ακόμα κι ο πιο φτωχός οπαδός της γειτονιάς σου ξέρει πως οι ομάδες σήμερα αγοράζονται σα σακούλες ντομάτες στο supermarket — και μάλιστα πολλές φορές τις αγοράζουν μισές επειδή κάτι περισσεύει εκείνη τη μέρα. τελικά, η ερώτηση δεν είναι ποιος κλείνει τις κλείδες, αλλά ποιος βγάζει το επόμενο εισιτήριο στη θέση μας. και μέχρι εκεί έχουμε ανοχή; μέχρι εκεί που το επόμενο θέαμα δεν είναι αγώνας, αλλά live stream όπου εμείς πληρώνουμε τις διαφημίσεις κι εκείνοι αποφασίζουν ποιος φορμάρει. αυτή η οικογενειακή υπόθεση της Junis Syner έχει φτάσει πλέον σα ετοιμόρροπη γέφυρα — κάποιος πρέπει να την γκρεμίσει πριν τελειώσει κι εμείς ακόμη κάτσουμε εκεί περιμένοντας την επόμενη κίνηση σα πρωινό.

αχ παιδιά μου, τι νομίζετε πως κάνουμε εδώ σαν νάμαστε σ' έναν κήπο χωρίς φυτά; πριν δέκα χρόνια λέγαμε "η ομάδα είναι δική μας" γιατί είχαμε την ομάδα εκεί στη γειτονιά μας, σα να 'τανε το σπίτι του ξαδέρφου που ξέραμε όλους τους γείτονες. τώρα όμως; τώρα η Junis Syner φοράει φανέλα αγοράς σα κάποιος σακάτης στον αγώνα οικονομικών εμπορευμάτων — και εμείς ακόμα βγάζουμε τα παλιά τρικάκια με τους ψεύτικους chips σα να λέμε πώς εκείνοι έκαναν λάθος στο λογαριασμό και όχι πως εμείς μείναμε πίσω δεκα χρόνια στα πρωτοσέλιδα των ειδήσεων. αυτοί πούλησαν τον Γιώργο σα να τον έδιναν σα δώρο σ' έναν άλλον σύλλογο επειδή είχε γίνει πολύ ακριβός για τις συνήθειες ενός οικογενειακού δίκτυου που άλλαξε τα γάντια όπως αλλαζουμε τις φόρμες μετά το ζεστό ντους. αλλά ας το πούμε έτσι: τι σχέση έχει η ομάδα σήμερα με τους Π. Σάντερς; όταν πριν δεκαπέντε χρόνια πήγαινα στο γήπεδο σα να πήγαινα σπίτι του θείου μου που του 'χανε κλέψει τη μαγνήτο επειδή δεν είχε αντιγράψει την πιστωτική κάρτα του, τώρα τι κάνουμε; πάμε σα φιλοξενούμενοι στον εαυτό μας επειδή αυτοί αποφάσισαν πως το μεγαλύτερο deal είναι το όνομα της ομάδας πάνω σε μια συμφωνία ρούχων. αυτοί έκαναν οικογενειακό δίκτυο μεταξύ τους σα δυο δρόμους που ενώνονται στη γέφυρα — εμείς ακόμα ψάχνουμε τον οδηγό στους χάρτες του κινητού επειδή θυμόμαστε πως κάποτε η ομάδα ήταν κάτι παραπάνω από έναν τίτλο στο βιογραφικό ενός άνεργου συμβούλου marketing. κι όμως είστε εκεί σα οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν πλάκα για τους ψεύτικους chips επειδή λέγαμε πως "αυτό δεν γίνεται στη χώρα μας". σήμερα όμως γελούν αυτοί μαζί μας επειδή ξέρουν πως εμείς ακόμα αναλύουμε τα contracts σα να πρόκειται για κληρονομιά του θείου μας, ενώ εκείνοι έχουν ήδη πουλήσει την επόμενη φάση σα σακούλα γάλα στα σούπερ μάρκετ. αυτοί έδωσαν τον Γιώργο επειδή υπήρχε μεγαλύτερο deal στα streaming — εμείς ακόμη ψάχνουμε ποιος έκανε το λάθος στις προμήθειες των chips. αφού λοιπόν η οικογένεια αγοράς πήρε όλα τα κομμάτια εκτός από αυτά που μπορούσαν ν' αντιγραφούν, τι άλλο απομένει; το μόνο βέβαιο είναι πως όταν η επόμενη γενιά ανοίξει τα μάτια στον αγωνιστικό χώρο, η ομάδα δε θα έχει ούτε το ίδιο γήπεδο ούτε το ίδιο τραγούδι, μόνο το ίδιο εμπορικό σήμα σαν μια στάμπα πάνω στο περιεχόμενο. κι εσείς ακόμα ζητάτε αφορμές σα να στέκεστε στην ουρά του φούρνου περιμένοντας την επόμενη κίνηση των Π. Σάντερς σα να ήτανε η επόμενη παρτίδα ψωμιού. εγώ λέω: μέχρι εδώ κρατήσαμε τη μπάλα σα να ήμασταν οι τελευταίοι φύλακες ενός κάστρου που γκρεμίζεται σιγά σιγά. σήμερα όμως πρέπει ν' αποφασίσουμε αν θέλουμε να είμαστε οι τελευταίοι επισκέπτες σ' ένα μουσείο όπου η ομάδα εκτίθεται σα έκθεμα του πολιτισμού — ή αν θέλουμε να γκρεμίσουμε τους τοίχους εκείνοι πρώτοι κι εμείς ν' αλλάξουμε γήπεδο πριν τελειώσει η παράσταση. αυτοί έκαναν οικογένεια αγοράς από τους Π. Σάντερς επειδή έτσι πήραν περισσότερο — εμείς τι περιμένουμε ν' αποκτήσουμε αφήνοντας το σπίτι ανοιχτό;

Ποιος θυμάται εκείνον τον Σεπτέμβριο πριν από τρία χρόνια; Το ισόγειο της έδρας είχε μετατραπεί σε πανόραμα ανατινάζοντας όλα τα προηγούμενα records — πωλήσεις γκρουπ μαζί με βιντεοπαιχνίδια, μίνι συμμετοχές σα mental health kits, ακόμα και ξενάγηση στις εγκαταστάσεις μέσω κάποιας app περιπέτειας. Όλοι γελούσαν πως είναι παιδικά πλάσματα όταν η Junis Syner έκανε 48 ωρών live stream γυρνώντας στις εγκαταστάσεις σα κάποιο reality show. Την ίδια εβδομάδα ανακοίνωσαν πως ο Γιώργος "ξαναχτίζεται" σα επόμενο project — μην τρελαίνεστε, εκείνος ο χρόνος τρικούβερτου προϋπολογισμού κλείστηκε σα δικό τους πορτοφόλι χωρίς δεύτερη κουβέντα. Κι όμως σήμερα κανείς δε λέει τίποτα για τις εισπράξεις εκείνης της βδομάδας στις αθλητικές στήλες. Γιατί; Γιατί πλέον οι αριθμοί αυτοί δεν γράφουν ιστορία στους τίτλους — γράφονται στα margins των εταιρικών χρηματοοικονομικών, εκεί που εμείς ψάχνουμε ακόμα τα ψήγματα μιας νίκης σα να ψάχναμε σπέρματα στους αθλητικούς συντάκτες της δεκαετίας του '90.

Τι διάστημα βρισκόμαστε λοιπόν εδώ μέσα, δεκαπέντε χρόνων ανάμεσα στα ίδια προσχήματα; Αυτοί τους έχουν αγοράσει όλα — τους πρώτους παίκτες σαν συσκευασμένα γάλα, τους πρωταγωνιστές σαν σακούλες με chips που πουλιούνται στις βιτρίνες των σούπερ μάρκετ, ακόμα και το ιστορικό ως ένα ακόμη πρωτοσέλιδο στις εκδόσεις ενός ξένου οικονομικού ενημερωτικού. Κι εμείς ακόμη ψάχνουμε να καταλάβουμε πού κατέληξαν οι κλειδώσεις που κάποτε κρατούσαν την ομάδα μας στέρεη σαν πέτρα στη μέση του βουνού. Όταν λέω πως συμφωνώ με τον Tasos_Trifylli, δεν μιλάω για νοσταλγία ενός παλαιοτέρου χρόνου, αλλά για έναν κόλπο στον οποίο οι ίδιοι μας έχουν σφηνώσει σαν εκείνο το σβόλι της ρακέτας που ξέμεινε κολλημένο στο χωράφι επειδή κανείς δεν περίμενε πως ο επόμενος αθλητής θα ήταν ένας οικονομικός σύμβουλος αντί για έναν φτερωτό μέσο. Αυτοί έκαναν οικογενειακή υπόθεση αυτό που κάποτε ήταν μία κοινότητα ανθρώπων που μάζευε χαρτζιλίκι για τις μετακινήσεις στους εκτός έδρας αγώνες — σήμερα η Junis Syner έχει γίνει ένας τόπος όπου πληρώνεις εισιτήριο όχι για να δεις τη μπάλα, αλλά για να κοιτάξεις μια live επίδειξη πώς κάποιοι άλλαξαν τόνους χρώματος στους λογαριασμούς τους. Όμως εδώ υπάρχει το δικό μου μεγάλο "αλλά". Στο γεγονός πως πριν από τρεις χρόνια, όταν εκείνοι έκαναν 48ωρο live stream σα κάποιο reality show γιατί έτσι αποφάσισαν να πουλήσουν το αρχείο της ομάδας, εγώ κάθισα εκεί στο σπίτι μου σα να παρακολουθούσα ξένη ταινία χωρίς υπότιτλους — όχι επειδή δεν ήθελα να καταλάβω, αλλά επειδή δεν υπήρχε λόγος πια. Αυτοί είχαν ήδη κλείσει όλες τις κλειδώσεις στο υπολογιστικό τους σύστημα, ενώ εμείς ακόμα ψάχναμε τον σωλήνα από τον οποίο έφυγε εκείνος ο πρωτότυπος σχεδιασμός στους φθηνούς chips. Ποιος θυμάται τον τρόπο που εκείνοι έκαναν εξαγωγή του Γιώργου; Σαν κάποιος που βγάζει από το ψυγείο μία μερίδα φαγητού επειδή βρήκε μεγαλύτερη συμφωνία σε μία άλλη χώρα. Έτσι, ενώ συμφωνώ πως η οικογένεια αγοράς της Junis Syner έχει γίνει πλέον μία ζεύξη μεταξύ εκείνων και των Π. Σάντερς σα δύο δρόμοι που ενώνονται στη γέφυρα του επόμενου εμπορικού deal, πρέπει να ρωτήσω: εμείς τι σκοπεύουμε να κάνουμε όταν η επόμενη κλείδωση ανοίξει όχι προς κάποιο νέο μέλος της οικογένειας, αλλά προς ένα διαφορετικό οικονομικό σχέδιο; Γιατί εκείνοι είχαν βάλει πλώρη μόνο προς έναν στόχο — τον επόμενο τίτλο στο βιογραφικό ενός συμβούλου marketing — κι εμείς ακόμη προσπαθούμε ν' ανοίξουμε τις κλείδες ενός πορτοφολιού που ουδέποτε υπήρξε δικό μας. Και μην ξεχνάτε: εκείνος οSepτέμβρης του προηγούμενου τριennium, όταν έκαναν εκείνον τον βράδυ συνεχόμενης ζωντανής μετάδοσης σα κάποιο εμπορικό πανηγύρι, εκείνη ήταν η στιγμή που εμείς αντιληφθήκαμε πως η ομάδα μας είχε γίνει θέαμα αντί για σύλλογος. Δεν ήταν λάθος εκείνου του βράδου — ήταν λάθος ότι εμείς ακόμη ψάχνουμε αφορμές σα να περιμένουμε να μας δώσουν ξανά μία θέση στις κερκίδες αντί ν' ανοίξουμε οι ίδιοι εκείνες τις πόρτες.

Ρε παιδιά, αυτά που γράφετε εδώ δεν είναι λόγια οπαδών — είναι γροθιές πάνω στο ίδιο τραπέζι όπου εμείς ακόμα σηκώνουμε το κεφάλι νωρίς το πρωί περιμένοντας τον αγώνα όπως περιμένουμε τον καφέ. Κοίτα ξανά εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2021: η Junis Syner έκανε 48ωρο live σαν κάποιο Netflix πριν καν κανείς καταλάβει πως οι ομάδες άρχισαν να πουλιούνται σα ρούχα έκπτωσης στον Οκτώβριο. Ο Γιώργος εκείνος που τον βάψαμε πράσινο κάθε Σαββατοκύριακο βγήκε από την ιστορία σαν μία φράση στα προϊόντα τους — "πωλείται ξανά στον επόμενο κύκλο". Κι εμείς ακόμη αναλύουμε τους λογαριασμούς σα να ψάχνουμε την τρύπα στην οικονομία των chips όταν εκείνοι είχαν ήδη κλείσει όλες τις κλειδώσεις στο cloud τους. Αλήθεια τώρα: πόσες φορές ακόμα θα λέγαμε "αυτό δεν γίνεται εδώ" όταν βλέπουμε πως ο σύλλογος έγινε θέαμα αντί για ομάδα; Η Junis Syner δεν μιλάει πια για οικογενειακό δίκτυο — μιλάει για οικογενειακή ζεύξη δύο οικονομικών δομών που μοιράζονται τους ίδιους τίτλους στους λογαριασμούς τους. Αυτό δεν είναι οικογενειακή υπόθεση — είναι εισαγωγή στο χρηματιστήριο της ίδιας των χορηγιών. Και μην κοιτάτε τους Π. Σάντερς σα τους κακούς εδώ: αυτοί έκαναν αυτό που κάνουν όλα τα οικονομικά δίκτυα — πήραν αυτό που είχε μεγαλύτερη χρηματική αξία και έφυγαν. Το λάθος δεν είναι δικό τους μόνο· είναι δικό μας επειδή συνεχίζουμε ν' ανοίγουμε την αγκαλιά σαν να περιμένουμε δώρο ενώ εκείνοι αγοράζουν τους πρωταγωνιστές σα σακούλες ντομάτες στις βιτρίνες. Αν μπορούσα να βγάλω έναν κανόνα από όλα αυτά: μέχρι εκεί η ανοχή όταν η ομάδα γίνεται μέρος ενός οικονομικού δείκτη κι εμείς ακόμη ψάχνουμε πού κατέληξαν οι κλειδώσεις του δικού μας ιστορικού. Μέχρι εκεί που το επόμενο deal δεν είναι στ' όνομά μας — είναι μία ακόμα συμφωνία μεταξύ λογιστών κλεισμένη σε ένα server κάπου στο Μιλάνο. Το μόνο σίγουρο εδώ; Δεν είναι θέμα μέχρι πότε αντέχουμε εμείς· είναι μέχρι πότε αφήνουμε αυτούς να γράφουν την ιστορία με δικές μας λέξεις. Κι αυτή τη φορά, μπορεί να μην έχουμε άλλη ευκαιρία ν' ανοίξουμε ξανά τις κλείδες.