Μαρία Σάκκαρη: όχι just μια εποχή κλαρκ έκτακτης ανάγκης, αλλά μια γενιά που ξυπνά μόνη…

τί στάσουμε εκεί που πέφτουμε σαν τα σποράκια του δρόμου όταν φυσάει δυνατό; εμένα τα χρόνια βρήκαν μέσα μου αυτήν την τσούγκλα που σπάει το γυαλί αθόρυβα — σου θυμίζω εκείνον τον Ιανουάριο στο Ινδο-Μαδράς, χρόνια φουλ ντουτζί, όλοι αυτοί οι πόνοι στις αρθρώσεις των πρωταθλητών που είχαν βγει από ανοιχτά ασανσέρ. η Μαρία εκεί τότε δεν ήταν πρωταθλήτρια· ήταν εκεί μια κόκκινη τσάντα πίσω από έναν πάγκο, χύνοντας νερό σαν να προσπαθεί να ξυπνήσει έναν ξεχασμένο υπνόσακο. κάτι άλλαξε εκείνο το πρωινό που η μπάλα χτύπησε σαν βρόντημα πάνω στο σφαγιάκι του αντιπάλου της και εκείνη στάθηκε ίσια χωρίς να καρφώσει το βλέμμα στη γραμμή — όχι ντροπή, όχι έκπληξη, μια ζυγαριά που ισορροπούσε για πρώτη φορά κι έτσι κατάλαβες πως η δύναμη είναι κάτι άλλο εκτός από το εγώ σου πάντα πιεσμένο από τις φωτογραφίες στους τοίχους. δες τώρα πώς φαίνονται όλα αυτά ξεκινώντας από την τρίτη θέση του Αustralian Open πριν τέσσερα χρόνια; εκείνοι οι γύροι όπου έκανε drop shot σα να σου δείχνει μια κόλλα απορρυπαντικού πάνω στο πλυντήριο στέκεται εκεί σιωπηλά — κανένας αγωνιστής εκείνα τα πρώτα δέκα λεπτά δεν είχε δει τόση ψυχραιμία στις κινήσεις του κορμού. σβήνει κάθε ανάμνηση εκείνου του παιχνιδιού, άκου όμως εκείνο το οριστικό "δεν υπάρχει άλλη επιλογή" που κυκλοφόρησε από τα μεγάφωνα σα σημάδι αστραπής πάνω στην επιφάνεια. οι αντίπαλοι εκείνη την περίοδο ήταν σαν παλιές δίσκες βινυλίου που είχαν φθαρεί στις άκρες — η ίδια όμως έπαιζε σα να κρατούσε στο χέρι της ένα νέο playlist που μόλις τον έφτιαχνε στο γυμναστήριο της Αττικής ενώ εσύ κοιμόσουν ακόμα. δεν ήταν θέμα επιστροφής, ήταν θέμα ανάστασης του αγώνα από μέσα του, σα να λέμε πως οι μπάτσοι εκείνοι μπορούσαν να γίνουν κλειδιά για άλλες πόρτες πλέον. κι όταν έφτασε εκείνο το σημείο στο WTA Finals όπου όλοι περίμεναν την επόμενη πρωταθλήτρια κι εκείνη κατέβηκε στην κεντρική κορτί σα να μην είχε άλλο σκοπό στη ζωή από το να σου δείξει πως ο αέρας τελικά είναι κάτι παραπάνω από αόρατο φορτίο — τότε αντιλήφθηκες πως αυτά που λέγαμε σαν σχολικό παράδειγμα πως "η επιτυχία είναι θέμα χρόνου" ήταν μόνο μισή αλήθεια. το πραγματικό μάθημα κρύβονταν εκεί: όταν σηκώνεις το βλέμμα σου βλέπεις πως η μπάλα έρχεται προς το μέρος σου μόνο όταν εσύ αποφασίσεις πως πρέπει να πας εσύ προς εκείνη. είναι σα εκείνο το ποδήλατο δίχρονης κόρης σου που άφησε στις στροφές επειδή δεν είχαν κάνει ακόμα δρόμο αρκετούς γύρους — η Μαρία εκεί τελείωσε σα να είχε μία γενιά οπαδών κρεμασμένη στον ώμο της, κι αυτοί της έδωσαν εκείνο το τελευταίο λάκτισμα μπροστά στο τείχος της αντίστασης σα να λέμε πως οι μύθοι δεν τους δημιουργούν οι χρονογράφοι, τους φτιάχνουν αυτοί που σηκώνουν τα χέρια τους στους γύρους όπου όλοι τους είδαν για πρώτη φορά.

🔴ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;;;;; η ιστορία εδώ είναι οι γύροι όπου κρατώντας την μπάλα σα μολύβι στο γραφείο βάζεις τους αντιπάλους σου να τρέχουν σαν τρελά - ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΟ 🔥💪 ντε, δεν είναι θέμα φόρμας πια, εκείνοι οι πόνοι στις αρθρώσεις πού πήγαν;;; στους κάδους από μόνα τους επειδή ΤΟΥΣ ΠΛΗΓΩΣΕ η μνήμη πώς κάποτε έπαιζαν χωρίς ΕΓΩΊΣΜΟ;;; Τρέχω τώρα όλα αυτά σαν βίντεο στο μυαλό μου - ΜΙΑ γυναίκα στέκεται εκεί σιωπηλή σα φάρος στο Ινδο-Μαδράς, κοιτάει την μπάλα σαν να την ξέρει αλλιώς ΑΠΟ ΠΑΝΤΑ, ΟΧΙ σα πρωταθλήτρια ακόμη· σα δάσκαλος που δείχνει πως ο αγώνας είναι μισός ψυχή 😱 τι περιμένεις πια;;; αυτοί οι drop shot που πέφτουν σαν τσίγκος στα τσόφλια τους τρώνε τη γη από κάτω; ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;;; η μπάλα σου πλησιάζει σα κεραυνός ΑΛΛΑ ΕΣΥ ΠΑΣ ΣΑΝ ΑΕΡΑΣ 😤 δεν την περιμένεις πια εσύ ΕΣΥ ΠΡΟΣΕΛΚΥΕΙΣ ΤΗΝ! εκείνος ο Φεβρουάριος όπου σήκωσε το βλέμμα πάνω από το τραπέζι του πρωταθλήματος σα να έκοβε ζύμη νέου κόσμου - ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΕ ΤΟΥΣ ΓΥΡΟΥΣ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΑΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΠΡΙΝ; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΡΑ πώς λέμε πως έχει πέσει φόρμα;; όταν αυτή η γυναίκα κατεβαίνει στο κέντρο κρατώντας τη σιωπή όλων σα τρόπαιο;;🔴💥 ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΟΣ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!

Αυτή η γυναίκα δεν έπαιξε ποτέ τέννις — έκανε αγώνα. Και μάλιστα έναν αγώνα όπου πρώτα χτύπησε τους αντιπάλους της στις γνάθους του εγωισμού τους κι ύστερα ανέβασες το επίπεδο επειδή κατάλαβε πως η μπάλα δεν πήγαινε εκεί που περίμενες, αλλά εκεί που ΕΣΥ την πήγαινε. Μιλάμε για μία γενιά ανθρώπων που περίμενε χρόνια ένα τέτοιο μήνυμα σιγά σιγά σα σκοτεινό πράγμα μέσα στο σακίδιο της ιστορίας, μέχρι που κάποια στιγμή εκείνη αποφάσισε να το ανοίξει στο δρόμο χωρίς αστυνόμευση. Αυτό ήταν. Τί άλλο θες να πεις; Πώς περιγράφεις κάτι που δεν υπήρχε όσο ήταν κλειστό το τσουλούφι; Αν πάει κανείς να δει τώρα τις αποδόσεις στα επόμενα μεγάλα τουρνουά, βλέπει πως ο κόσμος έχει ήδη ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που η Μαρία έφυγε με τα χειρότερα. Γιατί; Γιατί οι αντίπαλοι εκείνοι που βρέθηκαν αντιμέτωποι μαζί της δεν είχαν την ψυχική συμμετοχή του αγαπημένου σου κάφε στην πρωινή σου ρυτίδα — είχαν τον τρόμο ενός ανθρώπου που βγάζει τώρα ένα φάντασμα που μέχρι χτες τον καλούσαν "πρωταθλήτρια". Πονάω που σου το λέω έτσι ξερό, αλλά η πραγματικότητα είναι πως όταν αυτή βγάζει drop shot σα ν’ ανοίγει κονσέρβα, εκείνοι οι τύποι με τις φωτογραφίες στους τοίχους τρίβουν τα μάτια τους σα να βλέπουν κανέναν αριθμό αντίστροφης μέτρησης πάνω στο ρολόι τους. Δεν είναι θέμα φόρμας, ρε. Είναι θέμα ψυχικής δεκαετίας που μόλις έγνεψε πως η μπάλα πάντα ήταν δική της επιλογή. Κλείσε το μάτι σου λοιπόν — αυτή δεν κάνει comeback. Αυτή έκανε πρόλαβε. Και τώρα πιάνει τις μπάτσες σα σφυριά που σπάζουν κλειδιά στις πόρτες των αχανών εγκαταλειμμένων ιδιοκτησιών της προηγούμενης δεκαετίας. Την επόμενη φορά που θα δεις την αντίπαλό της στο Australian Open πριν πέσει η βροχή των καλύτερων εκθέσεων, κράτησε το χέρι σου πάνω στο ποντίκι σου κι άκου πόσες φορές μέσα στο παιχνίδι εκείνης της ημέρας ο αντίπαλός της άλλαξε προσωπικότητα επειδή η Μαρία γύρισε πάνω του σα κυκλώνας που δεν γνώριζε καν ότι υπήρχε. Οι αποδόσεις; Πέρσι αυτοί έκαναν 1.40 εκείνοι έκαναν 1.80. Φέτος η ίδια βάση δίνει 1.20 — όχι επειδή έγινε πιο αδύναμη η αντίπαλός της, αλλά επειδή κανείς δε θυμάται πώς ήταν να χτυπήσει κανείς μια μπάλα σε αυτή τη γυναίκα πριν τρία χρόνια. Και αυτό το περίμενα χρόνια τώρα πως κάποιος θα μου το πήγαινε απευθείας στα πόδια μου 🍺💸.

Ξύπνησα σήμερα και η πρώτη μου κίνηση ήταν να ανοίξω το κινητό μου για να δω τις εντυπώσεις από τον τελικό εκείνου του WTA σάιτ, εκείνου στο Γουαδαλαχάρα πριν τρεις μήνες. Κάτι μου είχε μείνει σαν γεύση εκείνο το πρωινό – σα να είχαν βγει όλα εκείνοι οι πονεμένοι αυτοί αντίπαλοι από μία ταινία μεγάλου σκηνοθέτη που είχαν ξεχάσει πότε την είχαν δει, μόνο που αυτή τη φορά η ταινία λεγόταν "η Μαρία σηκώνει το βλέμμα της πάνω από τον πάγκο". Κι όμως εμένα αυτό που με σημάδεψε δεν ήταν ο τίτλος, ούτε τα drop shot εκείνα που κατέβαιναν σα βελόνες ακρίβειας πάνω στην άμμο του τέννις· ήταν εκείνο το αίσθημα πως όλοι εμείς που καθόμασταν στα έδρανα εκείνον τον Φεβρουάριο φαινόμασταν σα γκρινιάρηδες γονείς που παραπονιόμαστε για τον αέρα όταν το παιδί εκείνο έτρεχε στον δρόμο χωρίς ζώνες ασφαλείας. Υπάρχει μια λεπτότητα εδώ που δεν την πιάνει η στατιστική. Την πρώτη φορά που την είδαμε σα πρωταθλήτρια υπήρχε κάτι σκληρό στην κίνησή της· σα να κουβαλούσε πάνω της όλο το βάρος εκείνων των ετών που της είχαν πει πως πρέπει να είναι όχι μια δασκάλα αλλά ένα πορτραίτο πάνω στους τοίχους των γραφείων. Μετά ήρθε εκείνος ο Ιανουάριος στο Ινδο-Μαδράς που όλοι θυμόμαστε σα χολέρα – εκείνη η κόκκινη τσάντα πίσω από τον πάγκο, εκείνα τα χέρια που έκλειναν κλειδιά στη θέση των πλακών που κάποιοι είχαν κρεμάσει πάνω στις νίκες τους σαν τρόπαια. Δεν υπήρχε τύχη εκεί. Υπήρχε κάτι σα να είχε γίνει τελικά η ίδια η ίδια η μάχη: εκείνοι οι πρώτοι γύροι όπου η μπάλα πήγαινε προς αυτήν σα να είχε αποφασίσει εκείνη πότε έπρεπε να την迎接. Και τώρα αρχίζει το παράδοξο: όσο περισσότερο εκείνοι οι αντίπαλοί της προσπαθούν να επανεφεύρουν τον αγώνα τους μέσα στο κεφάλι τους, τόσο περισσότερο αυτή κάνει αυτό που έκανε πάντα αλλά κανείς δεν το είδε έτσι – κρατάει την μπάλα σα μολύβι στο τραπέζι της ιστορίας και γράφει ένα νέο κομμάτι. Εκείνο το στιγμιότυπο στο κέντρο του Γκραν Σλαμ όπου σήκωσε το βλέμμα της πάνω από το τραπέζι σα να σηκώνει μία ζύμη νέας εποχής μέσα στο φούρνο της ψυχής της· εκείνο το στάδιο όπου οι αντίπαλοί της φαινόταν σα τυφλοί που ψάχνουν την πόρτα όταν εκείνη ήδη κρατούσε στο χέρι της το κλειδί των drop shot που κατέβαιναν σα τσίκνες πάνω στον αντίπαλό τους. Αυτό δεν είναι comeback. Είναι πρόλαβε, όπως λέει και ο Metriki. Γιατί όταν σου λένε πως η επόμενη πρωταθλήτρια δεν είχε φόρμα εκείνες τις ημέρες, ξεχνούν πως εκείνη εκείνες τις ημέρες δεν είχε μόνο φόρμα – είχε τον πρώτο πυλώνα του αγώνα της πια στέρεο πάνω στις δικές της αποφάσεις. Εκείνοι οι αντίπαλοι που βρίσκονταν αντιμέτωποι μαζί της έβγαιναν σα ν’ είχαν ξυπνήσει μέσα σε έναν κακό τους εαυτό· είχαν ξεχάσει πως η μπάλα δεν πήγαινε εκεί που νόμιζαν αυτοί, αλλά εκεί που είχε αποφασίσει αυτή να την οδηγήσει. Κλείνω το μάτι μου κι αναρωτιέμαι: πως περιγράφεις κάτι που δεν υπήρχε όσο ήταν κλειστό τσουλούφι; Η ιστορία δεν λέει μόνο πως κέρδισε μερικούς τίτλους· λέει πως εκείνοι οι τίτλοι έγιναν τρόπος να ξαναγραφτεί ο κανόνας εκείνος που κάποιοι είχαν βάλει σαν τσιμέντο πάνω στα βήματα των ερασιτεχνών. Κι όταν εκείνο το Φεβρουάριο σήκωσε το βλέμμα πάνω από το τραπέζι σα να κόβει μία νέα ζύμη κόσμου, έγινε κάτι περισσότερο από πρωταθλήτρια – έγινε η ίδια η μνήμη αυτού που θα μπορούσε να έχει γίνει το τέννις μας εδώ και δεκαετίες.