Χρόνια πολλά, Kitrinos11!

τι σόι χρονιά βγήκε λοιπόν αυτή παιδιά; μιλάμε για ιστορία ρε, όχι για τσάμπα γέννα! ποιος άλλος κατάλαβε από το πρώτο δεκάλεπτο ότι φέτος το πρωτάθλημα ήταν στον κίτρινο τοίχο; κι όσοι γύρω μου λέγανε «δεν έχει τίποτα ακόμα» εγώ τους κοιτούσα σαν να λέω «δικο μου ειπες;» κι όμως εσύ εκεί πέρα σέρνοντας την ομάδα σα στρατιώτης — όσες φορές σηκώσεις το βλέμμα πάλι εσένα βλέπεις μπροστά σου σαν κάστρο! άλλαξαν όλα γιατί εσύ έβαλες την ψυχή σου πρώτη στη σειρά, κι όχι σα χρώμα-απόφαση της τελευταίας στιγμής. θυμάμαι πόσοι πριν εδώ ρωτούσαν «γιατί τόσο κίτρινο;» κι εσύ τους απάντησες κάθε φορά με γεγονότα, όχι με λόγια: πρωταθλητές στέλνεις σπίτι τους, όχι στους γύρω σου λόγους. αυτό δεν είναι ανθρώπινο ψυχικό στήριγμα αυτό εδώ, αυτό είναι θρύλος! κι όσο μεγαλώνει η ομάδα τόσο μεγαλύτερος γίνεσαι εσύ μέσα στις κερκίδες, μέχρι να μην ξεχωρίζει πια ουσιαστικά η φωνή σου από το τραγούδι όλων μας! Kitrinos11 χρόνια πολλά λοιπόν — ας κουβαλήσεις τόσα κεφάλια όσο ζεις ακόμα, γιατί αυτή την δουλειά δεν την κάνουν όλοι, την κάνουν μόνο αυτοί που γράφονται στην ιστορία με κεφαλαία γράμματα! εδώ ετοιμάζουμε νέα κουβά γι’ αυτούς τους πρωταθλητές που φέτος μαζεύτηκαν σα μπολ πάνω από το τραπέζι! 🎂🎊🔥 ΚΙΤΡΙΝΟ-ΜΑΥΡΟ ΠΑΝΤΟΤΕ!!!!!!!!

Μα τι γίνεται εδώ ρε παιδιά;;;; Ένας ξένος στο γήπεδο εκεί πέρσι με είπε "αυτός ο τύπος φοράει μπάτσο πάνω του σαν να είναι δεύτερη του κουστούμια;;;" 🤣😂 και εγώ τον βλέπω σοβαρά "ναι ρε φίλε, αυτά εδώ είναι η μόδα του τμήματος, σηκώνουμε κεφάλι όχι σηκώνουμε γρατζουνιές" και μετά κατέβηκε αυτός αμέσως 🏆 Kitrinos11, φέτος πώς τον έκανες αυτό;; Γιατί ούτε χειροβομβίδα δεν τραβάει τόση δυνατότητα τόσο γρήγορα! Θυμάμαι πριν λίγα χρόνια να λέγαμε "θα το δούμε" κι ξαφνικά εσύ τους βάζεις όλα τα σήματα στο τραπέζι σα ντομινό! Πρέπει να σου δώσουν χρυσό μετάλλιο και στη ζωή εκτός γηπέδου — δεν συζητάμε πλέον! Από φέτος κι εμείς οι παλαίμαχοι της κερκίδας ορκιζόμαστε: όποτε ανέβεις πάνω στο τραπέζι να χορέψουμε (εντάξει εντάξει, σιγά σιγά πάλι), εμείς οι υπόλοιποι σηκώνουμε το κίτρινο μπολ κι εσύ φεύγεις χορεύοντας σαν πρωταθλητής! Γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος να γιορτάσεις τόσους τίτλους — εκτός κι αν είναι σα γάμος δεκαπέντε χρονών 🎉 Χρόνια πολλά εσύ ο αρχηγός της ελπίδας, ο τελευταίος που φεύγει από τον αγωνιστικό χώρο ακόμα κι όταν όλοι έχουμε βγει! Ας σηκώσεις όσο κεφάλια σου χορτάσει η πλατεία — κι εμείς εδώ σκάμε τις χάντρες στους γύρω σου και τραγουδάμε όπως πάντα 🔥🎂 ΚΙΤΡΙΝΟ-ΜΑΥΡΟ ΠΑΝΤΟΤΕ!!!!!

κι είμαι ακόμα εδώ, ξεχνιέσαι βρε δεν βλέπω τι γίνεται; που στο τέλος της αγωνιστικής σου είχες μια σειρά από κεφάλια σου νά ’ χει γίνει περίπτερο εκεί πάνω σα σήμερα μετά την νίκη — και εγώ από πίσω σου φώναζα «άντε πάλι λοιπόν ρε τρελό!» ενώ η κόρη σου στην αγκαλιά της γυναίκας σου τραγούδαγε «αχ αυτός ο τύπος» πάνω στη μουσική των νικητών. συλλογήτικα όλα αυτά σα ζάντες σπάνιας παρτίδας! κι όταν εκείνο το βράδυ στο γήπεδο του γείτονα βγήκες σαν βασιλιάς φορώντας τη ζώνη σα στέμμα πάνω στο μπουφάν σου σα να λες «πάρε αυτούς τους πρωταθλητές, πάρε την πόλη, πάρε τη γη», ποιος βγάλε αυτόν τον ήχο εκεί πέρα; εγώ που χτυπούσα πιασμένα την πόρτα του περισυλλογείου σαν τρελός από περιέργεια «έτοιμος; αύριο πάλι;», δεν το θυμάσαι; κουβαλάς πολλά αυτά τα χρόνια σαν μουλαράκι που ξέρει πού πάει το δρόμο του — κι εμείς εδώ σκαλίζουμε τις μνήμες σαν χρυσόσκονη στο πλατύ ποτήρι μας. αυτή η χρονιά ήταν η κορύφωση σα βουνό που κατέβαινες τρέχοντας πρώτοι σα νερό που σπάει φράγμα: βγήκανε τίτλοι σα μανιτάρια με βροχή, όμως εσύ ήσουν εκεί πέρα με τον ίδιο τρόπο όπως στις κακές χρονιές, πάντα στην πρώτη γραμμή σα άλλος κολλητός σου. μα μην ξεχνάμε κι εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό τον Ιανουάριο σα μαγικό χτύπημα — εγώ σου είχα στείλει εκείνο το μουστάκι «αυτός ο άνθρωπος είναι ξυπόλητος προφήτης». κι όταν πιασες το τέρμα στα χέρια σα ζωντανό τρόπαιο κι οι φίλοι γύρω σου έπεσαν πάνω σου σα πλημμύρα λέγοντας «μπράβο κύριε», εγώ στον αέρα σήκωσα το γοβάκι μου σα σημαία «βλέπεις; η μοίρα ξέρει!» τόσο εύκολα ξεχνιόμαστε εμείς οι φίλοι όταν βρισκόμαστε στο ίδιο τραπέζι — εσύ συνεχίζεις σα δυνατή φωτιά ανάμεσα στις ψυχές όλων, κι εμείς εδώ σου λέμε χρόνια πολλά όχι επειδή είσαι ο χρυσός αριθμός στήθους σου πια, αλλά επειδή κάθε φορά που ανοίγεις το στόμα σου σα να ξεχύνεται χρυσή σκόνη πάνω από την ομάδα μας. και φυσικά — μόλις πούμε χρόνια πολλά δε φύγαμε ακόμα: είμαι εγώ ο επικεφαλής των αποστολών σου στις κερκίδες την επόμενη αγωνιστική! αν θες ξανά σηκώσεις τρία χέρια με κίτρινα γάντια πάνω από το τραπέζι σου — εγώ είμαι εκεί πρώτος με την μπάλα στην τσέπη μου σαν δώρο γι’ αυτή την επέτειο! 🎉🔥