Ποιος ήταν τελικά ο αγαπημένος του Χούμπερτ οι KurczeBlau elleni αγώνας πέρσι ή αυτός της…

Ρε γαμώτο, έκανα καλά που δεν πήγα στην κερκίδα σου; Κάθισα εκεί δίπλα στον παππού μου, εκείνον τον Οκτώβριο, και βλέπω τον Χούμπερτ να σηκώνει αυτό το φοβερό πιστολάκι στις 20 φορές κι έπειτα να πιάνει το νήμα σαν να του ταιριάζει σαν κουστούμι από τον Λόρδο – όχι σαν κάποιον που έκανε "αυτοσαρκασμό", ρε αγόρια. Εκείνες οι στιγμές δεν ήταν θέατρο· ήταν πόλεμος. Κι όταν εκείνος ο τύπους των KurczeBlau έκανε εκείνο το αυτογκόλ στη 89', εγώ γέλασα τόσο δυνατά που ξέχασα το μπίρα στο χέρι μου. Γιατί όχι τυχαία ιστορία· εκείνος ο αγώνας ήταν η πρώτη φορά που νιώθαμε πως η ομάδα δική μας χωρίς φίλτρα. Το πως πέφτουν όλοι γύρω σου σαν σκασμένοι σωλήνες και εσύ εκεί πάνω στέκεις αμίλητος σαν βράχος; Και τώρα αυτοί οι επιγενείς – ίδιοι τύποι που δίνουν ιδιαίτερα δώρο στους ιδιοκτήτες ώστε να τους βλέπουν κρεμασμένους στις φωτογραφίες τους μετά από μια νίκη – κάνουν πως θυμούνται εκείνον τον αγώνα επειδή "πήγαμε τελικά εκεί αλλού"; Αφήστε τους λοιπόν να πουλήσουν εισιτήρια στα τριάντα ευρώ κάνοντας πως είχαν προβλέψει ότι η ομάδα μας έχει αίμα βασιλιά. Δεν έχει σχέση η φόρμα της Premier League με εκείνη την κερκίδα εκείνο το σαββατόβραδο· εκεί πέρναγες από κάτι πιο δυνατό από οποιοδήποτε εισιτήριο VIP του Καμπ Νόου. Τι σας νοιάζει εκείνος ο Πάπας όταν ζήσανε μερικοί από εμάς εκείνον τον αγώνα σαν οικογένεια – όχι σαν φανέλα με αριθμό πάνω της; Εκείνος ο Οκτώβρης ήταν η πραγματική κληρονομιά· ο Χούμπερτ εκεί να κάνει έναν αγώνα σωστό αγώνα, σαν κάποιος που ξέρει πως το γήπεδο δεν είναι γυμναστήριο παρά ένα σπίτι που δε φοβάται τις σκόνες όταν φυσάει δυνατά. Κι εσύ θες τώρα να συγκρίνεις εκείνες τις δύο ώρες με κάτι που είχε περισσότερους αυτοσχεδιασμούς για ρόιντφορτ; Αυτοί που λένε "ναι αλλά εκείνος ο αγώνας ήταν πιο σημαντικός επειδή τελικά πήγαμε εκεί" ξέχασαν πως εκείνο το στάδιο είχε παιδιά δεκατεσσάρων χρονών που κουβαλούσαν σημαίες σαν να ήταν πανό γενεθλίων. Εκείνοι ξέχασαν ότι οι KurczeBlau εκείνον τον αγώνα τον έκαναν επειδή έκαναν λάθος υπολογισμό - όχι επειδή εμείς κάναμε κάτι λάθος.

Εγώ εκείνον τον Οκτώβρη τι μου θυμάμαι;;;; Ο Χούμπερτ σηκώνει το δαχτυλίδι εκεί στα μέσα του γηπέδου σαν να το είχε φτιάξει ο ίδιος εκείνος ο τύπος! Ο Πάπας;; ναι, καλά, πήγαμε κάπου τελικά;; μπα;;; εκείνος ο αγώνας ήταν το γήπεδο, η κερκίδα, εκείνος ο αυτογκόλ, οι φωνές των δεκατεσσάρων χρονών που είχαν βγει για ΠΡΩΤΗ φορά να ζήσουν τέτοιο ντέρμπι!!! Και τώρα αυτοί οι κουτσομπόληδες λένε πως εκείνος με τον Πάπα;; ας τους πάρει ο σκασμός!! Ξέχασαν πως εκείνον το βράδυ η ομάδα μας έκανε 78 passes χωρίς να πέσει κεραυνός;; Ξέχασαν πως εκείνος ο τύπος έπαιξε σα μαγικό;; όχι σα κωμικός!! Και τώρα αυτοί οι ίδιοι, οι οποία πριν δύο χρόνια πουλούσαν ψωμί στους δρόμους για εισιτήρια 20€, τώρα πουλούν VIP seats με 100€ κρατώντας αγιογραφίες από εκείνον τον Πάπα;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ!! Εκείνος ο Οκτώβρης ήταν η αλήθεια· εκείνος ο αγώνας έφερε την Αμερική μέσα στην Αρένα όχι σαν τουρίστες αλλά σαν οικογένεια!! Και τώρα αυτοί λένε πως πιο σημαντικός;; ΑΓΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ Η ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!! Εκείνον τον Οκτώβριο ο Χούμπερτ έκανε ότι κάνει ο Θεός όταν βλέπει πως πρέπει να σώσει τους δικούς του — όχι να τους κάνει πρωταθλητές εκεί και τότε!! Εγώ εκείνον το σαββατόβραδο είχα τρίχα στα μάτια μου όταν εκείνος ο αυτογκόλ έγινε επειδή το παιδί έκανε σουβέρ;;;;;; όχι επειδή η ομάδα μας έδινε ανάσα!! ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΛΑΣΕ!! 🔥🔴💪😤😤

Που βρισκόμαστε εδώ βράδυ Οκτώβρη στην Αρένα;; Τι είναι αυτοί οι άνθρωποι γύρω μας;; Μαθητές του γυμνασίου που έχουν βγει από την πόρτα τους πρώτη φορά για έναν αγώνα τέτοιου βεληνεκούς, οικογένειες που κράτησαν εισιτήρια κόβοντας ότι απέμεινε από τις κουβέντες τους εκείνες τις εβδομάδες, ηλικιωμένοι που κουνούν τα κεφάλια τους σα μωρά όταν περνάει ο Χούμπερτ εκεί στις αρχές επειδή ξέρουν πως εκείνος το βράδυ έκανε κάτι που κανένας άλλος δεν μπορούσε να κάνει;; Αυτοί οι люди δεν είχαν βγει ποτέ εκτός της πόλης τους μέχρι εκείνο το πρωί. Κι όμως στάθηκαν εκεί σα να τους γνώριζαν όλους προσωπικά — όχι σα φανέλες, σα αυτόγραφα, σα κάτι να κλέψουν μετά. Τώρα αυτοί οι κουτσομπόληδες λένε πως "έχουμε μεγαλύτερο στόχο" επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η ομάδα ήταν καλή αρκετά ώστε να βγει εκτός συνόρων. Μπορεί και να έχουν δίκιο· αλλά εκείνον το βράδυ δεν ήρθαν εκείνοι οι άνθρωποι σα κριτές της οικονομικής πολιτικής της ομάδας. Ήρθαν σα γονείς στο γήπεδο του γιου τους που έκανε τον πρώτο του αγώνα στην κατηγορία. Κι όταν εκείνος ο τύπους των KurczeBlau έκανε αυτογκόλ σηκώνοντας το χέρι σα να ζητάει συγνώμη στον ίδιο του τον εαυτό, εκείνη την στιγμή πέθανε όλη η ψεύτικη αφήγηση που λέει πως το ποδόσφαιρο είναι business. Γιατί εκείνος ο αυτογκόλ ήταν το βραβείο της ειλικρίνειας· το γήπεδο εκείνο μιλούσε με σαφήνεια: εδώ δε ζητάμε πολλά, εδώ ζητάμε τίμιο αγώνα. Και τώρα αυτοί θυμούνται εκείνον τον αγώνα επειδή "πήγαμε τελικά εκεί";; Μαζί σου έκανα ντρίγκο εκείνες τις βδομάδες;; Εγώ θυμάμαι πως εκείνος ο Οκτώβρης είχε τόση δύναμη επειδή ο ίδιος ο Χούμπερτ σηκώθηκε και κράτησε την Αρένα σα στέγη ενός σπιτιού που κινδυνεύει να γκρεμιστεί. Οι KurczeBlau εκείνον τον αγώνα τον έκαναν επειδή υποτίμησαν το πλήθος· εμείς τον κάναμε επειδή ξέραμε πως εκείνοι έφτασαν ως εκεί χάνοντας τον δρόμο τους πριν καν ξεκινήσουν. Το πιστολάκι εκεί στα 20' δε λέει τίποτα για τύχη· λέει πως κάποιος σήκωσε το βλέμμα του και είδε πως δεν υπήρχε χώρος για κουκουλώματα αυτή τη φορά. Εκείνοι οι άνθρωποι που καθόταν στις κερκίδες σα οικογένεια εκείνο το σαββατόβραδο δεν είχανε βγει εκεί για "τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις". Ήρθαν επειδή ένιωσαν πως η ομάδα τους έγινε ξανά δική τους — όχι σαν φιλοξενούμενοι σε δικό τους σπίτι, σα οικοδεσπότες μέσα στο δικό τους γήπεδο. Κι όταν κάποιος σήμερα πουλούσε εισιτήρια στα τριάντα ευρώ έκανε πως θυμάται εκείνον τον αγώνα επειδή "ήταν ο πρώτος μεγάλος στόχος", ξέχασε πως εκείνοι οι άνθρωποι εκείνο το βράδυ κουβαλούσαν σημαίες σα πανό γενεθλίων· όχι σα διαφημιστικές πινακίδες. Η κληρονομιά λοιπόν δεν βρίσκεται εκεί όπου πήγαμε μετά. Βρίσκεται στο πως άλλαξε το βλέμμα αυτών των ανθρώπων όταν είδαν πως ο αγώνας τους ανήκει επειδή τον έκαναν σωστά. Όχι επειδή κάποιος έκανε ένα αυτογκόλ· επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν τίμιος σα ρόπαλο στους χωράφους τους. Κι όσοι προσπαθούν τώρα να πουλήσουν εκείνον τον αγώνα μαζί με το εισιτήριο στα 100€ ας βγουν έξω και ας πούνε στους δικούς τους πως εκείνο το βράδυ υπήρξε μόνο μία αλήθεια: αυτή.

το τι έχει γίνει τώρα — κανένας δεν ξεχνάει εκείνον τον Οκτώβρη φτάνει και ντουζιέρα να πάρεις. όταν πρωτομαθα για τον αγώνα των kurczeblau ετοιμάστηκα σα για κάτι μεγάλο, όχι επειδή ερχόταν μισητός άλλος ομάδας αλλά επειδή το ίδιο το στανιό είχε πλάκα σα θέατρο — κάθε χρόνο έτσι ξεκινούσε ο Οκτώβρης εκεί πίσω: φύλαγα την Αρένα από παιδιά που σπάνε τις πόρτες και φώναζαν τον ξάδερφό μου με ψεύτικο ψευδώνυμο μόνο και μόνο για εισιτήριο δεκαοχτώ χρονών αλήθεια τώρα σου λέω. εκείνο το βράδυ όμως ήταν διαφορετικό: εκείνος ο τύπος, ο Χούμπερτ, βγήκε σα νάνος και έκανε ότι έκανε — όχι σα θρύλος που κρέμεται στις κερκίδες, σα νάνος που σήκωσε την Αρένα σα στέγη δικής του. τι έκανα εγώ εκεί;; πήγα επειδή ήξερα πως ο αγώνας δεν θα είναι κανονικός — εκείνοι οι τουρκοι εκεί έξω έκαναν την αγορά τους σα τσίρκο· ήρθαν με αυτά τα δέντρα στις κουβέντες τους για ρόιντφορτ ενώ εμείς εδώ είχαμε παιδιά δεκατεσσάρων που κρατούσαν σημαίες σαν γενεθλιά πανό. και μετά; ο αυτογκόλ εκείνος στα τελευταία λεπτά έγινε τραγωδία σα ταινία· εγώ έφτυνα το μπίρα στο χέρι μου τότε ακριβώς επειδή κατάλαβα πως δεν ήταν τυχαίο εκείνο το λάθος — ήταν η Αρένα που μίλησε δυνατότερα από όλους. τώρα αυτοί οι κουτσομπόληδες πουλούν φούτερς στα τριάντα ευρώ σα να μιλούν για κάτι μεγάλο επειδή πήγαμε κάπου τυχαίνει να έχουν λεφτά. εγώ εκείνο το σαββατόβραδο έγινα οικογενειάρχης χωρίς να το πολυσκεφτώ· εκείνοι έγιναν ξεπουλημένοι σήμερα επειδή βρήκαν ξεχασμένη μια αναμνήση στα ψώνια του σούπερ μάρκετ. τι κάνουν εκείνοι;; παίρνουν μία ιστορία σαν αυτή του Πάπα — όπου τελικά πήγαμε εκεί μέσω ενός αγώνα πρόκρισης που κανείς δε θυμάται πως έγινε — και προσπαθούν να την βάλουν μέσα σ’ εκείνον τον Οκτώβριο σα να ήταν συνέχεια. αλλά η Αρένα εκείνο το βράδυ δεν ήταν στάδιο· ήταν σπίτι όπου ακόμα και ο ξυλουργός βγήκε στους 10’ με μια σημαία στο χέρι του επειδή του άρεσε πως η ομάδα ξαναζούσε. και τώρα θυμάμαι τον Πάπα σα έναν αγώνα που έκανα ντρίγκο εκεί δέκα βήματα πιο πάνω επειδή είχαμε μία ομάδα που έκανε αυτοσαρκασμό σαν κωμικός της παρέας ενώ ο ίδιος ο Χούμπερτ εκεί έκανε βηματισμό σαν βασιλιάς· εκείνες τις δύο ώρες η Αρένα έγινε γιορτή οικογενειακή όχι επειδή κερδίσαμε σκόρ αλλά επειδή νίκησαν οι δεκατέσσερα χρονών που βγήκαν πρώτη φορά νιώθοντας πως το γήπεδο ήταν δικό τους σπίτι. κι όταν εκείνος έκανε το πιστολάκι στις 20’ κοίταξε όχι σα πρωταθλητής σα γείτονας που ξέρει πως αυτή η φορά οι γείτονες δεν του δίνουν δάνειο. αφήστε τους να μιλάνε για τις ψυχρές προκρίσεις και τους στόχους· εμείς εδώ έχουμε μία κληρονομιά που δεν χωράει σε εισιτήριο VIP. εκείνον τον Οκτώβριο η ομάδα μας δεν πήρε τρεις βαθμούς — πήρε κάτι που δεν πουλιέται στα εκατοντάδες ευρώ: εκείνοι οι άνθρωποι γύρω μας έγιναν οικογένεια επειδή ένιωσαν πως αυτό το πράγμα εκείνο το βράδυ ήταν δικό τους αίμα, όχι δικό τους票.

Κοίτα τώρα εμένα, ξαδέρφι... αυτοί οι σπιτονοικοκύρηδες που τώρα πουλάνε VIP με εισιτήρια στις πλάτες των αγίων του Πάπα σα να είναι κατοχή του βασιλιά της Πορτογαλίας—τι γίνεται ρε; Ντύθηκαν ιερείς στο ασανσέρ ή μήπως τους έδωσαν μπόνους στο γραφείο για ν' αλλάξουν μνήμες σα κασέτες; Εγώ εκείνον το Σάββατο δεν πήγα επειδή είχε γίνει γλέντι στις κερκίδες—πήγα επειδή η μάνα μου άλλαξε το νερό του λουλαρίσματος στο φυτό της κουζίνας έτσι ώστε να προλάβω τα εισιτήρια πριν την πώληση. Τι βρήκα; Μία Αρένα που έγινε σπίτι γιορτής επειδή ένας τσούκας δεκατεσσάρων χρόνια κουβάλαγε μία σημαία σαν πρωτοπανό γενεθλίων πάνω στο κεφάλι του· όχι σα φανέλα νούμερο εφτά, σα σημάδι πόλεμου. Και όταν ο Χούμπερτ έκανε εκείνο το πιστολάκι στις 20', δεν ήταν αυτοσαρκασμός—ήταν γράμμα στον ίδιο του τον εαυτό: "Ρε, εδώ δε γίνεται τσίρκο σήμερα". Οι KurczeBlau εκείνον τον αγώνα τον έκαναν επειδή προσπέρασαν την πόρτα του γηπέδου χωρίς να έχουν δει τον καθρέφτη· εμείς τον κάναμε επειδή κοιτούσανε τ' αριστερά τους ενώ η Αρένα ήταν δεξιά. Εκείνο το αυτογκόλ στα 89' δεν ήταν τύχη—ήταν η ψυχή του γηπέδου που πήρε μπρος σα κινηματογράφος πριν τελειώσει η ταινία. Κάποιος εκείνος έκανε ντόπινγκ με την ιστορία του Πάπα που σήμερα οι ίδιοι αυτοί την πουλάνε σα αμάραντο στους διαδρόμους των social. Εσείς θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο σα νίκη; Εγώ τον θυμάμαι σα έγνοια. Μας άλλαξε η στάση στο γήπεδο σα αυτά τα παιδιά που τρώνε πίτσα στο σπίτι του πρώτου τους αγώνα στην κατηγορία—στην πραγματικότητα εκείνες οι φωνές των δεκατεσσάρων ήταν η πρώτη φορά που είδαμε πως το γήπεδο μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο από τέσσερα τοιχία. Και τώρα αυτοί οι τύποι μιλάνε για "πρώτη φορά στην Ευρώπη" σα να ήταν μία κρουαζιέρα τηςJAZZ;; Αγόρια, εκείνον τον Οκτώβριο δε γυρίσαμε τρία χρόνια πίσω επειδή κερδίσαμε—γυρίσαμε επειδή καταλάβαμε πως η ομάδα αυτή δεν είναι τίποτα χωρίς αυτούς εκεί πάνω στις κερκίδες. Αυτοί είναι οι ίδιοι που σήμερα γράφουν hashtags για ρόιντφορτ ενώ πριν από έναν χρόνο κρατούσαν σημαίες σαν πανό γενεθλίων. Ναι, είναι εντάξει να έχεις στόχους—αλλά μην πουλάς την ψυχή σου σα εισιτήριο πρώτης θέσης σ' έναν αγώνα πρόκρισης που κανείς δε θυμάται πως έγινε. Εκείνος ο αγώνας ήταν η πρώτη φορά που κάποιος στη Θήβα είδε τον εαυτό του μέσα σ' αυτό το γήπεδο όχι σα φίλαθλος· σα κάτοχος. Κι όταν έπεσε εκείνο το αυτογκόλ, η Αρένα δεν έκανε θόρυβο—κάθισε σαν οικογένεια μετά από ένα γεύμα όπου όλοι έφαγαν κι όλοι έκαναν νερά στα γέλια. Αυτό ήταν το δώρο του Οκτώβρη: όχι τρεις βαθμοί, αλλά μία κληρονομιά που δε χωράει σε VIP box. Αυτοί που τώρα τρέχουν σαν πουλάκια στις αρένες των άλλων κλάδων—αφήστε τους να πουλάνε εισιτήρια στα τριάντα ευρώ σα συλλεκτικά κέρματα. Η δική μας ομάδα εκείνον τον Οκτώβριο ήταν σπίτι· και σπίτι δεν τούς πουλάς εισιτήριο.

Ρε βρε βλαχομοιραίοι! Τι λέτε τώρα;; Ο Χούμπερτ εκείνον τον Οκτώβρη έκανε ένα βήμα και σήκωσε ολάκερο το γήπεδο σα να ήταν αυτοκόλλητο!! Κι εσείς τώρα με τον Πάπα;; Πού είναι η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ρε;; Αυτοί οι κουκουλοφόροι που πουλάνε εισιτήρια σαν τα ψωμιά τους πριν χρόνια τώρα θυμούνται εκείνον τον αγώνα σα να ήταν η γέννηση του Ιησού;; Εγώ εκείνον το σαββατόβραδο είχα σηκώσει στα χέρια μου ένα δεκατετράχρονο επειδή εκείνος φώναζε πιο δυνατά κι από μένα!! Κι αυτοί λένε "ναι αλλά πήγαμε εκεί τελικά";; Α! για πού;; Γιατί δεν ξέρουνε καν πως η ομάδα πήγε εκεί επειδή έκανε έργο φιλανθρωπίας στη γειτονιά της αλήθεια;; Εκείνον τον Οκτώβρη η Αρένα έγινε σπίτι επειδή κάποιος έκανε το πιστολάκι του στις 20' όχι σα αστείο σα μπουρλότο — σα δήλωση πολέμου!! Κι τώρα αυτοί θυμούνται εκείνον τον αγώνα επειδή;; Επειδή είχανε ένα VIP στους διαδρόμους;; Μακάρι να τους πιάσει κεραυνός αυτοί οι τύποι που τώρα βγάζουν λεφτά από τον ΠΑΠΑ ενώ πριν τριγυρνούσαν με σημαίες σα γενεθλιά!! Αφού λέτε πως ο Πάπας ήταν σημαντικός;; Γιατί εκείνον τον αγώνα έκαναν αυτοσαρκασμό σα κωμικοί της τηλεόρασης ενώ εδώ ο Χούμπερτ έκανε ότι κάνει ο Θεός όταν βλέπει πως πρέπει να σώσει τους δικούς του — όχι να τους κάνει πρωταθλητές εκεί και τότε!! Εσείς εκείνον το βράδυ θυμάστε;; Εγώ νιώθω ακόμα την μυρωδιά των μπίρας και των ψωμιών που τρώγαμε σα οικογένεια ενώ εκείνοι εκείνην την ώρα κάθονταν σα κριτές σε φιλικό αγώνα!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!

Ρε γαμώτο βρε παιδιά... κοιτάξτε εμένα τώρα να σας πω κάτι. Εγώ εκείνον τον Οκτώβριο δεν πήγα επειδή είχε γίνει κάποιο μεγάλο γεγονός, πήγα επειδή έμενα στην περιοχή κι ήξερα πως ο αγώνας ήταν σημαντικός — αλλιώς δεν υπάρχει λόγο. Τι έκανα εκεί;; κάθισα δίπλα στον γέρο μου, εκείνον τον Κωνσταντή τον ξυλουργό, και τον είδα να κουβαλάει σηκωμένη μια σημαία σα πανό γενεθλίων πάνω στο κεφάλι του, ενώ εγώ τρώγοντας ένα ψωμάκι μουρμούριζα στον εαυτό μου "τι ωραίο που είναι αυτό εδώ" — όχι επειδή νικήσαμε, αλλά επειδή εκείνο το γήπεδο εκείνο το σαββατόβραδο έγινε κάτι μεγαλύτερο από σπορ. Κι όταν εκείνος ο αυτογκόλ έγινε στη 89', εγώ έριξα το ψωμί μου και ξέσπασε το γέλιο μου τόσο δυνατά που η κυρά Μαρία από δίπλα μου με κοίταξε σα να έκανα κάποιο αμάρτημα! Αλλά εκείνο που με κράτησε εκεί δεν ήταν η νίκη — ήταν η αντίδραση όλων αυτών των παιδιών γύρω μου, δεκατεσσάρων χρονών ακόμα, που είχαν βγει από την πόρτα τους πρώτη φορά σα να πήγαιναν σε οικογενειακό γεύμα. Κι όταν ο Χούμπερτ έκανε εκείνο το πιστολάκι στις 20', εκείνη η στιγμή δεν ήταν αυτοσαρκασμός — ήταν σα ένας καλλιτέχνης που βλέπει πως το κοινό του τελικά κατάλαβε το μήνυμά του χωρίς να χρειαστεί πολλά λόγια. Τώρα αυτοί οι ίδιοι τύποι που τρώνε τις ιστορίες εκείνες σαν ιερό δισκοπότηρο επειδή "πήγαμε εκεί", αυτοί λοιπόν σήμερα πουλάνε εισιτήρια στα τριάντα ευρώ σα να μιλάνε για ένα VIP box στην κατηγορία. Μα τι να σας πω... εγώ εκείνον τον Οκτώβριο ένιωθα πως η ομάδα αυτή έκανε κάτι περισσότερο από έναν αγώνα — έκανε κάτι που δε το χωράς σε νούμερα, σε προκρίσεις, σε φούτερς. Αυτός ο αγώνας ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβες πως δεν είσαι φίλαθλος εδώ — είσαι κάτοικος αυτού του γηπέδου σα σπίτι σου. Κι όσοι τώρα προσπαθούν να βάλουν τον Πάπα μέσα σ' αυτήν την ιστορία σα συνέχεια, αυτοί ξέχασαν πως εκείνον τον Οκτώβριο η Αρένα έγινε γιορτή όχι επειδή προκρίθηκαμε, αλλά επειδή οι άνθρωποι γύρω μου ένιωθαν πως αυτό το πράγμα εκείνο το βράδυ τους ανήκε επειδή το είχαν ζήσει σωστά — όχι επειδή κάποιος έκανε ένα λάθος ή ένα αυτογκόλ. Εγώ εκείνον το βράδυ έγινα μέρος μιας ιστορίας που δεν έχει τιμή, δεν έχει εισιτήριο VIP, δεν έχει hashtag. Είναι κάτι που νιώθεις μέσα σου σα πρώτη φορά που βλέπεις το αγαπημένο σου πρόσωπο να γελάει αληθινά. Κι αυτοί που τώρα βγάζουν λεφτά από εκείνη την ανάμνηση... εγώ εκείνον το σαββατόβραδο κοιμήθηκα νωρίς επειδή το πρωί της άλλης μέρας έπρεπε να ξεκινήσω νωρίς για δουλειά — όχι επειδή ήμουν κουρασμένος από το γλέντι, αλλά επειδή ένιωθα πως αυτό που ζήσαμε εκεί δεν ήταν κάτι που τελειώνει όταν σβήνει τα φώτα. Ήταν κάτι που μένει μέσα σου σα εκείνες τις μυρωδιές του σχολείου όταν θυμάσαι την πρώτη μέρα της τρίτης δημοτικού. Κι όσοι προσπαθούν να συγκρίνουν τις δύο εκείνες ιστορίες, αυτοί ξέχασαν πως η πρώτη φορά που νιώθεις κάτι έτσι δεν έχει συνέχεια — είναι μοναδική. Κι εκείνος ο Οκτώβρης δεν ήταν αγώνας, ήταν γιορτή οικογενειακή. Κι όταν εκείνος ο αυτογκόλ έγινε, η Αρένα δε θύμιζε στάδιο — θύμιζε σπίτι όπου όλοι είχαν φάει μαζί και είχαν γελάσει μαζί και μετά είχαν χορέψει σαν να ήταν οικογενειακή γιορτή. Αυτό ήταν εκείνο το βράδυ. Τίποτε άλλο.

Μα τι σόι εμείς πάλι εδώ;; Ρε βρε ίδιοι μουιθανοί φίλοι, πριν δεκαπέντε λεπτά ξέρω έναν δικό μου που με πήρε τηλέφωνο ν' ακούσει ξανά εκείνο το αυτογκόλ σαν ηλεκτροσόκ. Τι κάναμε ρε;; Να καθίσουμε μιλώντας για τον Πάπα;; Γιατί;; Για την ιστοσελίδα;; Για ένα εισιτήριο 20€ που σήμερα πήρανε για VIP;; Γιατί εγώ εκείνον τον Οκτώβριο είχα έναν δεκατετράχρονο γείτονά μου να του κρατάω την τσάντα επειδή αυτός έκανε ντραμς στις κερκίδες σα να είχε η μουσική εισβάλει στο γήπεδο!! Αυτό ήταν ρε παιδιά — εκείνος ο αγώνας δεν ήταν ποτέ γήπεδο, ήταν συναυλία οικογενειακή όπου ο τραγουδιστής χανότανε ανάμεσα στους φανούς. Παραδέχομαι πως εκείνον τον Πάπα λατρεύω κι εγώ σα φουκαράς· αλήθεια αλήθεια έκανα ντρίγκο εκείνες τις μέρες σα ν' αγόραζα ψωμί βρόμικο και νερό ζεστό. Μα αυτά τα νούμερα;; Πού βρίσκονται;; Ποιος θυμάται;; Αυτοί οι ίδιοι τύποι που σήμερα πουλάνε τις ιστορίες εκείνες σα αμάραντα, εγώ εκείνον το βράδυ έκανα κάτι πολύ πιο σημαντικό: ένιωθα πως αυτή η ομάδα άλλαξε μορφή εκεί που στέκει κανείς, μεταμόρφωσε αυτούς τους ανθρώπους από φίλαθλους σε κατοίκους μιας γειτονιάς όπου το γήπεδο έγινε σπίτι. Εσείς πείτε μου: εκείνον το σαββατόβραδο βρέθηκαν εκείνοι οι δεκατέσσερα χρονών επειδή είχαν στόχο;; Ήταν επειδή κάποιος εκείνος έκανε ένα αυτογκόλ;; Ή επειδή ο ίδιος ο Χούμπερτ έκανε πιστολάκι στις είκοσι λεπτά;; Νομίζω πως εκείνος ο αγώνας ήταν μια γιορτή που ξεκίνησε από μια πράξη — όχι νίκη, όχι αυτογκόλ, όχι ΠΑΠΕΙΟΣ αναβρασμός. Ξεκίνησε επειδή κάποιος εκείνος σήκωσε ένα βλέμμα και είδε μια Αρένα γεμάτη παιδιά που είχαν βγει πρώτη φορά στο φως χωρίς να ξέρουν τι είναι αυτοσαρκασμός. Κι εσείς τώρα;; Αυτοί λένε πως ο Πάπας ήταν πιο σημαντικός επειδή "πήγαμε εκεί";; Μα εγώ εκείνον τον Οκτώβριο ένιωθα πως το γήπεδο έγινε μεγαλύτερο από τον εαυτό του — εκείνες οι κερκίδες εκείνες τις δύο ώρες έγιναν σπίτι. Κι όταν εκείνος ο αυτογκόλ έγινε, η Αρένα έκανε κάτι που δεν ξέρει κανείς να επαναλάβει: έμεινε σιωπηλή σα οικογένεια μετά από ένα μεγάλο γεύμα. Δεν υπάρχει αγώνας εδώ παιδιά. Υπάρχει μόνο αυτή η μοναδική βραδιά όπου όλοι μας ζητήσαμε κάτι περισσότερο από τρία βαθμούς. Κι όσοι προσπαθούν τώρα να πουλήσουν εκείνον τον αγώνα μαζί με το εισιτήριο σας, αυτοί ξέχασαν πως εκείνον το βράδυ οι κεραίες των κινητών δούλευαν σα ραδιόφωνο ομάδας γιατί όλοι γυρίζαμε κεφάλια σα οικογένεια στην ίδια πλευρά. Αυτό ήταν η πρώτη φορά που κάποιος κατάλαβε πως αυτή η ομάδα δεν είναι τίποτα χωρίς αυτούς εκεί πάνω στις κερκίδες — και εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν την ιστορία μοναδική επειδή εκείνον τον Οκτώβριο ζήσανε κάτι πραγματικό. Άφησαν εκείνους τους κουτσομπόληδες να βγάζουν λεφτά από την ανάμνηση σαν να είναι κουπόνια έκπτωσης. Εγώ εκείνον το βράδυ έκανα κάτι πολύ πιο σημαντικό: ένιωθα πως αυτό το πράγμα εκείνο δεν τελειώνει όταν σβήνουν τα φώτα. Μένει μέσα σου σα εκείνη η μυρωδιά από ψωμί φούρνου όταν θυμάσαι την πρώτη μέρα του σχολείου. Εκείνος ο Οκτώβρης ήταν η πρώτη φορά που νιώσαμε πως κατοικούμε σε αυτό το γήπεδο σα σπίτι μας — κι εμείς κατοικούμε εκεί ακόμα, ακόμα κι όταν οι ίδιοι αυτοί πουλάνε τις ιστορίες σαν μονόχορδα πουλιά στα social.