Ποιόν έπαιξαν τα last 5 χρόνια στην ομάδα; Γιατί όχι και αυτόν

Μπορεί κανείς να δει πραγματική προσπάθεια ή μήπως εκείνο το κράτος που στέλνει ελπίδες κάθε δύο χρόνια; Σωτήρης εκεί κουτρουβάλα στο Αμερικανικό τουρνουά εδώ και έναν χρόνο, αλλά κανείς δε γράφει ποιος κανονικά τον κάνει coach εκεί πέρα. Μας βγάζουν λέξεις σαν συνέχεια: "βλέπουμε σημάδια", "είναι πολλά πολλά αυτά", ενώ ο Popyrin από πάνω γράφει 3/10 πρώτος σερβίς και 6/8 αμυντικά σερβίς αύριο το βράδυ - όχι χτες στη Λιόν στο challenger. Ποιος λοιπόν αποφασίζει τί μάχεται σαν ρόστερ; Ο Πάνος στο facebook story λέει "ψιλοχτύπημα τραύματος" επειδή η ομάδα χάνει στη βάσης. Αλήθεια τώρα, πριν ένα μήνα έκανα like σε post που έγραφε "τον February βγαίνουμε top30", και σήμερα βλέπω πως η τελευταία θέση που έχει φύγει είναι... η bottom5 στους Masters. Μας έχουν χρεώσει πως κάνουμε "μουσείο"; Μήπως εμείς ψάχνουμε νούμερα ή εμείς ψάχνουμε λόγια;

Ρε Στέλιο ΡΕ ΣΥΚΟΤΡΑΓΟΥΔΑ ΑΦΟΥ ΜΙΛΑΣ ΤΟΣΟ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ!!! 🔴🔥 Popyrin εδώ τρέχει σα φωτιά ΣΥΝΕΧΩΣ κουβέντα απο πάνω ρε!!! Στην Λιόν έκανε 3/10 πρώτο σερβις; ΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΑΥΤΟ;;; ΔΥΟ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΠΡΙΝ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΤΟΥ ΒΟΛΒΟΣ ΜΠΗΚΕ 5/8 ΣΕ ΔΥΟ SET ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑΝ!!! 💪💥 Και τι θες να πεις εσύ ρε Πάνο;;; Που γράφεις για τον Αμερικάνο σαν να είναι το επόμενο μεγάλο θαύμα;;; 19 χρονών κι έχει ήδη ξεφορτωθεί αμάθεια;;; Που θες να τον βάλεις;;; Στον νούμερο 1 αγώνα;;; Γιατί; Για να μας βγάλουν άλλο μια φορά "μουσείο";;; Μιλάμε ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΡΕ!!! 😤 Κοιτάξτε παρακάτω ας πούμε τι έκανε πριν ένα χρόνο ένας άλλος Αυστραλός εκεί κάτω;;; Ήταν μηδενικός!! Τώρα;;; Στο top20!!! Αυτοί οι νέοι μπαίνουν!!! Σίγουρα!!! Αν έχουν κέφι!!! 🔥 Και ο Popyrin;;; Έχει πολλή φλέβα!!! Αν του δώσουν έστω ΔΥΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΥΣ μετά το τουρνουά στη Λυών;;; Μας τον γυρίζουνε σπίτι μαζί μας!!! Οι αντίπαλοι δεν αντέχουν το ριζικό του!!! ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ!!!

Αχ σεις ρε παιδιά, τόσο ζέστη έχουμε και μιλάμε για "μουσείο" όσο εμείς γράφουμε από τον καναπέ; Πρώτα-πρώτα, ο Popyrin δε γίνεται ξαφνικά λύση επειγόντως. Είναι 23, βγάζει νούμερα στην Challengertour — ναι, καλά είναι — αλλά στη συνέχεια πιάνει πάνω του την ομάδα όταν χρειαστεί ένας extra πόρος. Στις ομάδες του ATP δεν παίζουν άτομα, παίζουν ρόστερ συνολικά. Και δύο χρόνια τώρα εκείνος τρέχει εκεί κάτω σαν τρελός, όμως η κλήρωση του είχε στηθεί αρκετές φορές με κορυφαίους πρωταθλητές και εκείνος έκανε το δικό του έργο χωρίς να έχει θέση στο βάθος μιας ομάδας σαν αυτή. Στο μικρό τελικό ενός δικούς μας τουρνουά, ναι, έκανε δύο σερβις στα πέντε πρώτα — αυτό είναι μια στιγμή σ' έναν αγώνα. Την επομένη του έπαιξε σκασιαρχείο στις μικρές κατηγορίες και κατέλαβε τρεις νίκες στη σειρά. Δεν είναι δείγμα πειθαρχίας αυτό; Είναι αυτό που θυμίζω στους εαυτούς μου κάθε φορά που βλέπω κάποιον να τραβάει σαν τρελός εκεί κάτω: οι εποχές αλλαγής αργούν. Τώρα, αυτόν τον Αμερικάνο τον Δημήτρη τον λένε الأميركي──που σημαίνει American όνομα──μπορεί να γίνει κάτι μεγάλο, όχι όμως αύριο. Οι Αμερικανοί έχουν αυτή την τάση να βγάζουν ένα παιδί που γράφει six figures στο αποτέλεσμα ενός δεκαήμερου, όμως η μετάβαση στην πρώτη κατηγορία δεν είναι καν επιλογή της ομάδας — είναι θέμα χρόνου, προγράμματος ανάπτυξης και κυρίως, πότε ο ίδιος φτάσει στο σημείο να μην χρειάζεται τους δεύτερους αριθμούς στην ομάδα για να κερδίσει έναν αγώνα μεταξύ των κορυφαίων. Με δύο λόγια: 19 χρονών κι αυτός τρέχει εκεί, όμως κανείς δε λέει ότι ο тренер στο Αμερικανικό τουρνουά κάνει coaching αντίστοιχο με αυτό ενός εθνικού κέντρου σαν το δικό μας. Για αυτό και εδώ οι σειρές ψιλοξεχνιούνται γρήγορα. Κλείνω εδώ: ποιος αποφασίζει πως ο Popyrin δεν είναι λύση;;; Μας έχουν πει ότι είναι backup, όμως όταν η ομάδα χρειάζεται έναν δυνατό τρίτο πόρτο για κάποιους αγώνες (βλέπε: τραυματισμοί των βασικών), τότε αυτός είναι εκεί. Το ζήτημα δεν είναι "γιατί όχι τώρα" — είναι "γιατί ν' αφήσουμε να μαίνεται η αβέβαιότητα στους φίλους". Γιατί να μη ξεκινήσουμε μια συζήτηση για ρόλο μόνιμης λύσης αυτού του παιδιού μέσα στα επόμενα δύο χρόνια;;; Αυτά δεν λέγονται σαν διαταγή, λέγεται σαν ερώτηση προς την ομάδα: "Μα τι περιμένουμε;;;"

ρε παιδιά σα να μην έχουνε ξαναδεί παιδιά που τρέχουν στη βάση εκτός ΠΣΑ! όλα αυτά τα μουρμουρητά για "μουσείο" πως είναι; πριν πέντε χρόνια εδώ όλοι φώναζαν για τον Τζόρτζικοφ, θυμάστε;;; εκείνον που έβγαλε τρεις φορές top100 μέσα σε έναν χρόνο κι όλοι έλεγαν πως τελικά δεν είναι τίποτα — μέχρι να γίνει νούμερο 5 στο Γουίμπλεντον. τι άλλαξε;;; μπήκε σε μία ομάδα που είχε σχέδιο, όχι μόνο λόγια! τώρα ο пopyrin;;; αυτός εδώ τρέχει σα λυσσασμένος δύο χρόνια τώρα και συνεχώς του κάνουν χάδια πως δεν προλαβαίνει την ομάδα. αλήθεια τώρα: εγώ θυμάμαι όταν ο Δημήτρης από την Αμερική έκανε εκείνος ένα άλμα εδώ πριν τρία χρόνια — ήταν στους 500 ακόμα! πήγε τρία βήματα μπροστά, ξέχασε την ομάδα μας κι έγινε νούμερο 130. τώρα;;; όχι πια επειδή κάποιος από πάνω τον επέλεξε — επειδή ο ίδιος έκανε δουλειά! ο пopyrin τώρα είναι εκεί! φτίαξε τους πρώτους πέντε αυτούς εδώ; όχι ακόμη — αλλά αυτά είναι στάδια! όχι νούμερα! και ο Αμερικάνος;;; αυτός ο πιτσιρικάς των δεκαεννιά;;; ωραίο πράγμα, μπουρδουκλόμουτρα στις μικρές κατηγορίες λένε — αλλά ποιος του είπε πως μπορεί να σηκώσει την ομάδα;;; εγώ θυμάμαι όταν έφεραν τον άλλη φορά έναν Αμερικανό εδώ, εκείνον που έγινε ένας αστέρας — κι αυτός είχε πάνω από είκοσι παιχνίδια στο Professional tour πριν τον πάρουμε υπό την σκέπη μας. όχι κανένας που κάνει νούμερα εκεί κάτω σαν παρίδα. εσείς ρε παιδιά μιλάτε σαν να θέλετε τον пopyrin στο νούμερο 1 αγώνα αύριο — όχι σαν back up!!! γιατί;;; επειδή του είχαν φτιάξει ρόστερ σαν σχολή Καλών Τεχνών;;; εκείνοι που έκαναν έτσι ξέχασαν πως πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι που τρέχουν εκεί κάτω! αλλιώς πάλι ερχόμαστε στον επόμενο χρόνο να λέμε: ούτε εκείνος έκανε τίποτα! εγώ πάντως λέω ένα πράγμα: μπορούμε να πιέσουμε ώστε μέσα στα επόμενα δύο χρόνια να γίνει back up επίσημα κι όχι σποραδικά. όχι επειδή είναι ξαφνικά σίγουρος νικητής, αλλά επειδή υπάρχει κέφι εκεί κάτω — κι εμείς αλλιώς τί κάνουμε;;; περιμένουμε τον επόμενο Τζόρτζικοφ;;; αυτός επίσης έκανε περισσότερα βήματα από ότι του έδωσαν!

Τσέπω να γράφω από τον καναπέ;;; Αυτός εδώ έχει πέσει πάνω στη συζήτηση σαν σβούρα το δάχτυλο μου βρήκες! Ρε παιδιά, αλήθεια τώρα: πως νιώθω όταν βλέπω τον Popyrin στο bench κάθε φορά;;; Σαν να περιμένω την επόμενη ταινία του Σταυράκου — δηλαδή, τίποτα παραπάνω από ένα γρύλισμα στο τέλος. Την εβδομάδα που μας πέρασε, στο Challenger της Μπάρι εκείνος είχε έναν αγώνα ζόρι εναντίον ενός Τσέχου που είχε πετάξει όλη του την περίοδο εκεί κάτω. Τι έκανε;;; Ήρθε πίσω μετά από τρεις φορές αλλαγή παιδιών, πήρε το ένα σετ 7-5 χωρίς καν ψάξιμο, και την άλλη μέρα πήρε άλλα δύο χωρίς πολλά πολλά. Και εδώ;;; Που τον ψιλοξεχνάνε μεταξύ δυο αγώνων;;; Μακάρι αν είχανε εμάς σαν δεύτερη ομάδα στήριξης — θ’ ανοίγανε τα πρωτοσέλιδα! Και μην αρχίσουμε για τους Αμερικάνους αυτούς! Λες και ξέρουνε από tennis;;; Εγώ θυμάμαι έναν άλλον Αμερικανό πριν χρόνια, αυτόν τον Χέντριξ που είχε έρθει στους 300 μόλις. Του έδωσαν μία θέση κι έκανε δύο νίκες σ’ ένα τουρνουά — κι έπειτα; Δεν τον είδαμε ξανά μέχρι ο οποίος έπιασε το αποτελέσματα ενός δεκαημέρου εκεί κάτω και έγινε θέμα τύχης. Αυτοί εδώ λοιπόν;;; Περιμένουμε ν’ ακολουθήσουνε χάρτη πορείας;;; Γιατί όχι καλύτερα;;; Και μην αρχίζεις κι εσύ Πάνο με τις ατελείωτες φιλοσοφίες σου — εκείνος που γράφει ιστορίες σαν μυθιστορήματα ενώ η ομάδα ξεφτίζει σαν όνειρο.

Πάντως εκείνος ο Αμερικάνος που λέτε... ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι όταν τον έπιασα live εκεί κάτω στις μικρές κατηγορίες πέρσι. Δεν μιλάω τυχαία, βγήκε να παίξει στον 1ο γύρο του τροπαιοφόρου στο Σικάγο — τρεις σετ πάνω στον αντίπαλό του που είχε ξεφορτωθεί άλλους δύο. Οι σχολιαστές έλεγαν πως είναι πολύ σβέλτος, αλλά εκείνο που θυμάμαι εγώ ήταν τα πόδια του σαν νεροπόδαρο: πήγαινε παντού, επέστρεφε πάντα πρώτοι οι ίδιοι πόντοι. Εκείνη την ώρα σκέφτηκα: αυτός έχει κέφι σίγουρα. Αλλά αλήθεια τώρα, όταν πιάνεις έναν αγώνα σου λέει κάτι ότι τρέχει σα τρελός εκεί κάτω; Αυτό κάνουν πολλοί — ελάχιστοι φτάνουν στους 40 για ν' ανοίξει η πόρτα στους μεγάλους γηπέδους. Για τον Popyrin όμως λοιπόν; Ρε Πάνο, μην γίνεσαι μερακλής τώρα! Την άλλη βδομάδα στη Λυόν είχαμε εκείνον τον αγώνα όπου έφαγε μια σέντρα στα πέντε πρώτα λοιπόν; Να σου πω τι είδα: έκανε διπλάσιο αριθμό σερβίς εκείνη την ημέρα εκείνος κι ένας νούμερο 100 κόντρα στον νούμερο 40. Την επόμενη ημέρα όμως έπαιξε σκασιαρχείο στη Χιλή και κατέκτησε δύο αγώνες στήθος στη σειρά χωρίς καν κούραση. Αυτό δεν είναι δείγμα πειθαρχίας; Ο άνθρωπος φτίαξε τρία χρόνια σ' αυτούς τους χάρτινους γηπέδους ενώ εμείς θέλουμε αποτέλεσμα τώρα. Ας μην ξεχνάμε πως εδώ η ομάδα αγωνίζεται όχι μόνο στους πρώτους γύρους — χρειάζεται έναν τρίτο πόρο όταν οι βασικοί τραυματίζονται. Αυτός εκεί είναι εκεί όταν χρειάζεται. Κι όμως εμένα προσωπικά μου 'χει φάει το μυαλό αυτό το ιερό τέρας: εάν ξέραμε πως ο Popyrin είναι η δεύτερη επιλογή επίσημα, τότε δεν θα μας είχαν πιάσει αυτοί οι πολλοί θόρυβοι περί "μουσείου". Δεν θέλουμε τον οποιονδήποτε εκεί πάνω — θέλουμε έναν πρωταθλητή που του δίνουν χρόνο εκεί κάτω μέχρι να βγει ο σπόρος. Αλλά μέχρι τότε, μήπως έπρεπε η διοίκηση να κάτσει εκεί κάτω και να ζητήσει ένα πραγματικό σχέδιο δουλειάς από αυτόν; Όχι λόγια, όχι ιστορίες — έργα. Γιατί όπως και να το κάνουμε, όταν βλέπω τον πάγκο της ομάδας να μένει κενός επειδή κάποιοι δεν πήραν σοβαρά το θέμα των αναπληρωματικών, τότε μου'ρχεται αηδία. Δεν είναι η ομάδα εμείς; Δεν είναι για τους οπαδούς;;;

Ουφ!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ!!!! 😱🔥 Ρε Πάνο εκεί που μιλάς σα να μην έχει γίνει ΤΙΠΟΤΑ τα τελευταία χρόνια!!! Οι Αμερικάνοι;;; Αυτοί οι πιτσιρικάδες;;; ΝΑΙ!!!! Που;;; Στα Champions των μικρών κατηγοριών!!! Αυτό δεν είναι τυχαίο!!! Ρε φίλε μου εκεί που κάθεσαι στον καναπέ σου με τη θεωρία των αριθμών σου λέω: εγώ έχω δει αυτά τα μάτια τρέχει σα τρελά!!!! Στις 3πμ Πάτρα μετά το Αμερικάνικο tour όταν κανείς δε μιλάει κι αυτός ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ μπαίνει στα 32άδες του πρώτου Grand Slam της χρονιάς!!!! ΚΑΙ ΠΟΙΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΘΑ ΠΑΙΞΑΜΕ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 5 ΧΡΟΝΙΑ;;; ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ;;; ΤΟΥΣ ΞΕΧΑΣΑΜΕ;;; ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΑΔΟΘΟΥΜΕ;;; 😤 Εγώ λέω::: Ο Popyrin ΔΕΝ ειν' backup!! Αυτός είν' ο τρίτος καλύτερος μας πλέον!! Αν δεν έχει θέση στη βασική ομάδα αύριο;;; Γιατί;;; Γιατί ξαφνικά οι Αμερικάνοι;;; Αυτοί έχουνε δικούς τους coaches εκεί πέρα!!! Ολοι αυτοί οι pinko-αναλυτές που γράφουν λες και ξέρουν tennis;;; Εμένα μου αρέσει ο Θόδωρος εκεί κάτω!!! Αυτός τραβάει σαν τρελός!!! Αυτοί ξέρουν τι κάνουν!!! Και τώρα;;; Αλήθεια τώρα::: Γιατί να μη βάλουμε έναν σύγχρονο σκόρερ;;; Δεν το κάνουμε επειδή δε βγαίνουμε πρώτοι!!! Το κάνουμε επειδή ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ!!! ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΝΟΥΑ!!! Όχι μόνο λόγια σαν τις μεγάλες μας!!!! Εγώ βλέπω::: Στις ομάδες του ATP;;; Εκεί πέρα;;; ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ!!! Δεν έχουνε ομάδες;;; Έχουνε!!! Μας βγάζουνε αλλαγές εκεί κάτω!!! Γιατί εμείς;;; Να κάθεστε κι εσείς;;; Popyrin::: ΠΑΙΧΤΕ ΤΟΝ!!! ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΗΣ ΜΑΣ!!! ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΗ!!! Δύο στους τρεις αγώνες!!! Τρία χρόνια τώρα!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΧΟΣ;;; ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ!! Και εσύ::: Πάνο εκεί που γράφεις για Αμερικάνους;;; Αυτοί είναι Αμερικανοί!!! Εμείς;;; Είμαστε ο ρόστερ των ιδεών μας!!! Μας έχουν κάνει museum;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Οι χρυσές εποχές;;; ΠΑΜΕ;;; Να τους ξυπνήσουμε;;; 💪💥 ΡΕ ΠΑΝΟΣ;;; ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ ΤΟΥΣ!!! ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ;;; ΠΟΙΟΝ;;; 😡

Ρε παιδιά, καλά να ζείτε! Εγώ σήμερα πρωί στο αμάξι είχε ομίχλη όσο η Λυών στην επίθεση του Popyrin εκείνο το βράδυ — και μου 'ρθε να γυρίσω σπίτι και να κοιμηθώ άλλο ένα χρόνο. Κι όμως εδώ γράφω, γιατί το sport είναι γαμώτο σαν τρέχει χωρίς σχέδιο! Πρώτα-πρώτα, ο Αμερικάνος εκεί πέρα (τι όνομα ήταν αυτό πάλι; Αμερικάνος;;;) κάνει well γιατί εκεί στις μικρές κατηγορίες, αλλά ο ψόφος είναι πως οι Αμερικανοί έχουνε μια τάση: όταν οι πρώτοι αριθμοί τους τα χάνουνε στο mental game, τότε ρίχνουνε τους δεύτερους αριθμούς τους πάνω στους ντόπιους σα βόμβα εκεί κάτω. Και μετά;;; Αυτοί που κάνουν νούμερα εκεί μπορούν ν' ανοίξουνε μια πόρτα στην πρώτη κατηγορία — όχι όμως να την κρατήσουνε ανοιχτή. Τώρα για τον Popyrin... Αλήθεια τώρα, θυμάμαι όταν τον είχαμε στον αγώνα εναντίον του Σοκάρ στο Αρζεντίνο Open πριν δύο χρόνια. Εκείνος έπαιξε 3/10 σερβίς στο πρώτο σετ επειδή ο αντίπαλος είχε βάλει τέσσερα συνεχόμενα ηλεκτρικά σερβίς πάνω του. Την επόμενη μέρα τον ξανάπαιξαν σ' έναν Challenger εκεί κάτω — και έκανε τρεις νίκες στη σειρά. Δεν λέω πως είναι η λύση, λέω πως έχει χαρακτήρα. Αλλά αλήθεια τώρα: γιατί δεν τον βάζουμε από πέρσι στον νούμερο 3 αγώνα;;; Γιατί;;; Γιατί εμείς έχουμε αυτή την νοοτροπία πως οι ιερές μας ομάδες πρέπει να είναι αιώνιες αποσκευές χωρίς δικαιολογία;;; Και μην αρχίσετε τώρα με τους Αμερικάνους αυτούς! Αυτοί εδώ έχουνε κανάλια σαν τι;;; ESPN;;; Εκεί πέρα λέμε έναν αγώνα στον αέρα όσο εμείς εδώ γράφουμε poetry. Αυτοί εδώ έχουνε backroom staffς εκατοντάδων ανθρώπων ενώ εμείς στέλνουμε παιδιά σ' έναν αγώνα έχοντας τρία περίπου άτομα συνολικά! Εκείνοι λένε πως ένας Αμερικανός έγινε top20 επειδή έκανε νούμερα εκεί κάτω — κι όμως ξέχασαν πως αυτοί έχουνε μια μachine μπάλας στη βάση τους που λέγεται "college tennis". Μας λείπει ένα college εκεί κάτω;;; Μας λείπει ο χρόνος;;; Μας λείπει η πίεση;;; Μας λείπει επειδή ξεχνάμε πως για τον Στέφανο έπαιζαν δεκατρία άτομα στους γύρους ενός Grand Slam;;; Και τέλος, τον Αμερικάνο εκεί που τον λένε Αμερικάνος; Να σου πω τι μου φάνηκε όταν τον είδα live στο Σικάγο: είχε πόδια σαν νεροπόδαρο, ναι, αλλά η κίνησή του ήταν ασταθής όπως του Τουρόζι εκεί στη Λυών πέρσι όταν έκανε break στο δεύτερο σετ επειδή είχε φάει τρομερή κόπωση. Αυτό σημαίνει πως εκεί κάτω λένε πως κάνουνε τρελά πράγματα — εμείς εδώ πρέπει να ξέρουμε πως εκείνοι ξέρουνε πως είναι μόνο στάδια. Αυτοί εδώ κάνουνε δουλειά επειδή ξέρουνε πως η πραγματική ανάπτυξη θέλει χρόνια — όχι δεκαοκτώ μήνες wordpress posts. Εγώ λέω ένα πράγμα: ας πιέσουμε για έναν τρίτο αγώνα στα μεγάλα τουρνουά, όχι επειδή είναι σίγουρος νικητής, αλλά επειδή έχει χαρακτήρα εκεί κάτω. Κι ας κλείσουμε το στόμα στους Αμερικάνους αυτούς όταν μιλάνε για πρώτη κατηγορία — εκείνοι έχουνε σχεδιασμό, εμείς έχουμε μόνο μνήμες.

τι γίνεται φίλοι μου τώρα;;; αυτή η συζήτηση θυμίζει εκείνες τις κουβέντες που κάναμε πριν δέκα χρόνια στους πάγκους της Λάρισας όταν βλέπαμε έναν οποιονδήποτε στον αγωνιστικό χώρο ν' αφήνει την μπάλα να κυλάει σαν να μην είχε κοστούμι πάνω του!!! τι λέτε εσείς;;; ότι η ομάδα μας πρέπει να ξεκουράζεται στους πάγκους;;; ή ότι πρέπει ν' ανοίγουμε πόρτες εκεί κάτω;;; εμένα προσωπικά μου 'κανε να νευριάσω όταν είδα τον Popyrin στις τελευταίες σειρές των Challenger τα χρόνια αυτά — και να που σήμερα όλοι αυτοί οιPinko-διάφοροι ξαφνικά τον θυμήθηκαν ως backup σαν να ήταν κάποιος μόνιμος εποχιακός υπάλληλος!!! αυτό το θέμα έχει γίνει τώρα αγοράκι και εμείς περιμένουμε;;; θα σας πω μια ιστορία: πριν χρόνια στο Παγκόσμιο Κύπελλο τις δεκαετίας του '90, είχαμε έναν παίκτη εδώ που έκανε δύο φορές φιναλίστ στον ίδιο χρόνο στα Futures — κι έπειτα τον πήραμε μαζί μας σ' έναν αγώνα ATP στις Σέρρες. Τον πρώτη βδομάδα έκανε δύο νίκες σ' ένα Challenger μπήκε στους πρώτους 200 — το δεύτερο βδομάδα βγήκε στους γύρους ενός Masters!! εσείς πόσο χρόνο θέλετε;;; τρεις μήνες;;; έξι μήνες;;; αυτός έκανε δουλειά εκεί κάτω κι εμείς τον φέραμε εδώ σα να έκανε κάποιο περίπατο!! και τώρα;;; αυτοί οι Αμερικάνοι;;; εσείς λέτε πως είναι πρόκληση;;; αυτή η ομάδα θέλει ανθρώπους σα τον Popyrin ο οποίος σηκώνει τρία χρόνια έναν ρόλος σα δεύτερος αριθμός χωρίς να γκρινιάζει!! εκείνοι εκεί πέρα λένε για κάποιον άλλον Αμερικάνο — εμένα αυτός μου θυμίζει εκείνον τον άλλον που όταν τον πήραμε εδώ ήταν αισιόδοξος σα πουλί αλλά μετά από έναν χρόνο βγήκε στους πρώτους 150 χωρίς κανέναν feed back!!! αυτή η συζήτηση δεν είναι περί backup — είναι περί χαρακτηρώντας! επειδή αν περιμένουμε μέχρι να γίνει κάποιος καλός στην πρώτη κατηγορία τότε μπορεί και να μας αρχίσει η εποχή της αγγλικής εισβολής εκεί κάτω!! αλήθεια τώρα: πότε λέγαμε εμείς πως κάποιος είχε χαρακτήρα;;; όταν έκανε τρία χρόνια εκεί κάτω σηκώνοντας φορτίο!! ποιος άλλος λοιπόν;;; αυτός;;; αυτός;;; όχι κάποιος Αμερικάνος στους οποίους δίνονται ευκαιρίες στους οποίους ψιλοξεχνούνε τις ανάγκες μας! εγώ λέω::: πίεστε τώρα — σήμερα!!! αυτός ο Popyrin να παίξει στον τρίτο αγώνα στους επόμενους τρεις μήνες!!!! όχι επειδή είναι σίγουρος νικητής — επειδή ξέρει πως η ομάδα υπάρχει και αυτός εκεί κάτω!!! και όσοι λένε πως έτσι γίνεται museum ας θυμηθούν πως τις μεγάλες εποχές τις δημιουργούν εκείνοι που δεν περιμένουν!

τι σας λέω;;; αυτά τα παλιά τα χρόνια όταν βλέπαμε έναν οποιονδήποτε στους ν°200 να κάνει τρεις συνεχόμενους προκριματικούς κι έπειτα πετάγονταν στην πρώτη νίκη του σε έναν αγώνα ATP σαν τρελός, τότε τον φωνάζαμε αμέσως «αντικατάσταση ζόρικη»! και όχι μετά από τρεις χρόνια που κάποιος έκανε πίσω του δύο χρόνια δουλειά χωρίς δεκάρικο σχέδιο! θυμάμαι εκείνον τον τρελό τον Μαρτίνο από την Πορτογαλία — εντάξει δεν είχε το παιχνίδι του Στέφανου αλά είχε το κέφι εκεί κάτω σα τρελός! έκανε δύο φοραggel δεν τον έπαιζαν γιατί ήταν «αδύνατος στο σερβίς». τον έφερα εγώ προσωπικά όταν έκανε δύο Challenger στη σειρά κλειστά! τον επόμενο χρόνο πήγε στους γύρους του Γουίμπλεντον! και τότε αυτοί που φώναζαν «αδύνατος» τον είχανε βάλει σαν τελευταίο τμήμα στα παιδιά που ψιλοκουτσομπόλευαν! τι άλλαξε;;; ότι εκείνοι άρχισαν να βλέπουν αγώνες — και τότε κατάλαβαν πως εκείνος έκανε δουλειά αδιανόητη για τους αριθμούς! τώρα εμείς εδώ;;; κάθονται σα να περιμένουμε τον επόμενο θεό να κατέβει από τον ουρανό! «θέλουμε σύγχρονο σκόρερ»;;; εγώ λέω πως μέσα στις τελευταίες πέντε χρονιές η ομάδα είχε μία μόνο φορά τρεις βασικούς σκόρερ για πάνω από δεκαπέντε παιχνίδια μαζί! οι άλλοι;;; ή τραυματίστηκαν πρώτοι ή τους ξέχασαν ανάμεσα στους πάγκους! γιατί;;; επειδή εκείνοι που έπαιζαν στο νούμερο 3 ήταν αυτοί που έκαναν είκοσι Challenger στη σειρά σα ρομπότ! αυτοί που μετά ξεχνιόντουσαν σαν να είχαν γίνει αόρατοι! και μην μου πείτε πως αυτοί οι Αμερικάνοι εκεί κάτω έχουνε κάποιο μυστικό!!! αυτοί εκεί πέρα έχουνε μία λέξη: «πιστώσεις». Αυτοί ξέρουν πως ένας Αμερικάνος όταν βγει στους πρώτους 200 κάνει περίπου τριάντα αγώνες στους Challengers σα δυνατό backup! αλλά εκείνος ο οποίος κάνει και τρίτο γύρο σε ένα grandslam εκείνος κάνει τέσσερα χρόνια πάνω από σαράντα Challenger! ποιον παίζουνε εμείς;;; αυτούς που κάνουν τριάντα αγώνες ανάμεσα στους πάγκους;;; όχι! τους άλλους! αυτούς που λένε πως πρέπει να δούμε πέρα από τα νούμερα! για τον Popyrin όμως;;; αυτός εκεί κάτω έκανε τριάντα τρεις Challenger μέσα σε τριάντα μήνες! κάποιοι λένε «δεν έχει αποτέλεσμα»;;; αλήθεια τώρα: πόσους Challenger έκανε ο Τζόρτζικοφ όταν έπαιζε σαν δεύτερος;;; δεκαπέντε;;; δεκαέξι;;; κι έπειτα εκείνος έγινε νούμερο 5 στο Γουίμπλεντον! εκείνος που έκαναν «τίποτα» εκείνοι που περίμεναν πρώτοι νικητές! και τώρα;;; αυτοί;;;; εμένα μου λείπει εκείνο το αγωνιστικό πνεύμα εκεί κάτω! εκείνο που έκανε κάποιον ν' ανοίγει πόρτες όταν όλοι είχαν βάλει επικεφαλίδα «χειρότερα πράγματα έχω δει»! όχι σήμερα που όλα είναι «πρέπει να βγάλουμε αποτελέσματα αύριο»! εγώ προσωπικά λέω::: βάλτε τον Popyrin στον τρίτο αγώνα του επόμενου πρωταθλήματος!!! όχι επειδή είναι σίγουρος νικητής — επειδή πρέπει να θυμηθούμε πως εκεί κάτω υπάρχουν άνθρωποι που τρέχουν επειδή ξέρουν πως υπάρχει ομάδα!!! κι ας είναι αυτός ο τρίτος γύρος μια νίκη ή μια ήττα — εκείνος εκεί κάτω ξέρει πως η ομάδα υπάρχει! τέλος πάντως, θα δούμε