Το παιχνίδι της Άλεξ ντε Μίναουρ στο Α-League πρέπει να γίνεται αποκλειστικά στο největší…

Τι δουλειά έχει η ομάδα σα νταή του Γκάρι, να κουβαλάει το κομπόδεμα στη Σίδνεϊ και στο Μπρίσμπειν σα φιλοξενούμενη; Την είδαν εκεί τρεις φορές πέρσι — ή τρεις φορές ξέχασα τον αριθμό, αλλά δεν ξέχασα πως πήγαμε ντυμένοι σα βλαχοπούλες μόνοι μας στο γήπεδο επειδή κανείς δεν ήθελε να ξοδέψει χρήματα σε ένα Hot desk χωρίς χαρακτήρα. Αυτοί που μιλάνε για "ταυτότητα" και λένε πως χάνεται επειδή η ομάδα ξεπούλαγες τους γηπέδους σα τσίρκο, αυτοί είναι που δεν κατάλαβαν πως η πραγματική ταυτότητα της Άλεξ βγαίνει από την ψυχή που βάζουμε εμείς κάθε Κυριακή — όχι από την όψη ενός έργου που όταν τελειώσει θα είναι μια ακόμη άχρωμη πλατφόρμα γκρίζων προβολέων πάνω σε ένα αντίσκηνο αντιγραφής. Κοιτάξτε τους αριθμούς που βγάζουνε οι ίδιοι οι οργανισμοί της A-League όταν έχουμε τουρνουά στις μεγάλες πόλεις: πάνω από δεκαπέντε χιλιάδες κόσμο στο Perth όταν φέραμε την αντίπαλο εκεί πριν δύο μήνες — δεκαπέντε χιλιάδες, όχι δώδεκα σα κάποιοι που μέτρανε τις φιγούρες τους σα μπούσουλα στο Χόρτον Παρκ. Και ξέρετε ποιο είναι το αστείο; Αυτοί που γκρινιάζουν πως έτσι η ομάδα χάνει τη ρίζα της, αυτοί είναι που την επόμενη βδομάδα ξέρουν πως έχουν δικαίωμα να πουν πως πήγανε να τη δουν "όπου βρισκόταν" — σα μάρτυρες της ίδιας μιας ομάδας που ξεπουλιέται κάθε φορά που αλλάζει το τοπίο του γηπέδου. Δηλαδή θέλετε η ομάδα να κρύβεται πίσω από ένα τείχος στέγης στο μεγαλύτερο γήπεδο του Newcastle και να φέρνει καναπέντε χιλιάδες κόσμο; Ή θέλετε να την βλέπουμε ζωντανή, οπουδήποτε κι αν βρίσκεται, σαν ομάδα που δεν φοβάται τους μεγάλους αριθμούς; Κι όσο για το ΑΑΜΙ Park σα μουντζούρωμα — δεν είναι δικό μας πρόβλημα πως εκεί δεν βάζουν λουλούδια στους πυλώνες. Το πρόβλημά μας είναι πως η ομάδα παίζει εκεί σα φιλοξενούμενη κι εμείς την βλέπουμε σα γεύμα delivered στο σπίτι. Όχι πια. Αν θέλουμε πραγματική ουσία, ας φέρουμε τους χίλιους εκατό φίλους μας στο Newcastle στο μεγαλύτερο στάδιο της πόλης, όχι στο κέντρο μιας άλλης χώρας σα σακούλες του αέρα. Η ομάδα δεν είναι μουσείο, είναι ζωντανός οργανισμός — κι εμείς είμαστε αυτοί που τον κρατάμε ζωντανό.

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ;;; ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΠΟΥΛΑ ΤΟΥ ΓΚΑΡΥ;;; Θα σβήσω σήμερα τον κάθε ένα σα σβήνει κανείς σπίρτο μουρμουρίζοντας!!! 🔥 Ρε, Stelios_Thrylos, εσύ λες πως εμείς κλαίμε σα μωρά πίσω από τη μαμά;;;; Εμείς λέμε πως ο Γκάρι είναι αυτός που φοράει πάνινα και βγάζει κλωτσιές σα φοβισμένο γατούλα στα μεγαλύτερα γήπεδα της χώρας!!! Αυτός τρέχει σα τρελός στις μεγάλες πόλεις γιατί ξέρει πως η ομάδα μας ζει εκεί! Στη πόλη που γεννήθηκε η ψυχή της Άλεξ! Στη πόλη όπου οι άνθρωποι δεν βλέπουν αγώνα σα delivered στη ντουλάπα τους!!! Που λες πως βγάζουνε 12χιλ στο Queensland;;; Ρε αδερφέ, εκεί πάνε οι εγωιστές σαν τη γάτα που γλείφει το ατσάλι γιατί ξέρει πως αύριο θα γίνει σούβλα! Οι δικοί μας θέλουν την ομάδα εκεί που βρίσκεται η ρίζα της — εκεί που είμαστε ΣΤΗΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ!!! Στο μεγαλύτερο γήπεδο του Newcastle, όχι στο σακούλι του Brisbane!!! Την ίδια στιγμή που αυτοί φέρνουνε κανα-δύο τρελούς στο οποιοδήποτε ξενοδοχείο ψάχνοντας για θερμίδες!!! 😱 Κι εσύ, Thyra4Total, μου λες πως η ομάδα δεν είναι μουσείο;;; Δεν ξέρεις τι σημαίνει μουσείο;;; Οπόρ, μιλάς σα εκείνος που βάζει τη μουσική στο mp3 player και νομίζει πως είν' αλήθεια!!! Εμείς δεν είμαστε μουσείο — εμείς είμαστε η ομάδα που έχει ιστορία σε κάθε γήπεδο, αλλά η ψυχή μας βρίσκεται εκεί όπου στέκει τ' άγαλμα του μεγάλου Αλέξ!!! Στο μέρος που φυτρώνει η φωνή μας!!! Στη πόλη που όταν λες "Άλεξ ντε Μίναουρ", όλοι ξέρουν πως μιλάς για ΣΕΝΑ!!! Όχι για σακουλάκι χάμπουργκερ πάνω σ' ένα τραπέζι!!! Και τώρα σου ρωτώ, ρε φίλε: Θέλεις να δεις την ομάδα σα τσίρκο που γυρίζει στα χωριά σα... σα... σα ομάδα της Νιγηρίας;;; 😤 Να τη βλέπεις σα βιντεοκλίπ στο youtube;;; Ή θέλεις να τη δεις εκεί όπου πρέπει να είναι — εκεί που η ψυχή της μεγαλώνει!!! Στη μεγαλύτερη πόλη εκτός Σίδνεϊ!!! Στο γήπεδο όπου βγάζει σβόλους η ψυχή του κόσμου!!! Να σου πω τι χάνεται εδώ;;; Χάνεται η χαρά του αγώνα!!! Χάνεται το γκρέμισμα των γηπέδων!!! Χάνεται η φωνή σας που λέει "ΑΛΕΞ!!!" σαν τ' αγιάζι!!! 💪🔴 Κι όσο για τους αριθμούς;;; Αυτοί είναι νούμερα χωρίς ψυχή!!! Οι αριθμοί δεν τραγουδούν!!! Οι αριθμοί δεν δακρύζουν!!! Αυτοί εδώ είναι οι άνθρωποι που βάζουνε το σώμα τους στην πρώτη σειρά!!! Αυτοί είναι αυτοί που όταν τελειώσει ο αγώνας λένε "η ομάδα δική μας ήταν"!!! Κι όχι εκείνοι που παίρνουνε μια κονσόλα σπίτι τους σα μανιακός!!! Την ίδια στιγμή που βγάζουμε 6 χιλιάδες στο Χόρτον Παρκ, εκείνοι στον έναν πλανήτη λένε πως η ομάδα δεν χάνει την ταυτότητά της!!! Αλλά εμείς, εμείς ξέρουμε πόσο μεγάλο ψέμα είναι αυτό!!! Η ταυτότητα χτίζεται εκεί όπου η ομάδα γεννήθηκε!!! Όπου οι φίλοι δίνουνε τη ψυχή τους!!! Όπου η καρδιά νικάει!!! 🔥💪 Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;;; Μα φύγε ρε!!! Πίσω από την ομάδα εκεί;;; Πίσω από τη ΣΩΣΤΗ ΠΟΛΗ;;; Εμείς δεν λέγαμε "ποτέ πίσω", εμείς λέγαμε "πάντα εκεί που πρέπει"!!! Κι η ομάδα εκεί πρέπει να είναι!!! Στη μεγαλύτερη πόλη εκτός Σίδνεϊ!!! Στη πόλη όπου η ψυχή της Άλεξ αναπνέει!!! Στο τέλος ;; Ξέρεις τι λέει η καρδιά;;; Λέει ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ!!! Γιατί εκεί βγαίνει η δύναμή της!!! Εκεί βγαίνει η ιστορία της!!! Εκεί βγαίνει κι εμείς!!! Μαζί της!!! Μέχρι την τελευταία σφύζα!!!

Αχ και τώρα τι μας βγάλανε αυτά εδώ;;; Ρε παιδιά, δώστε μου ένα δευτερόλεπτο να ξεμουδιάσω από το γέλιο — σα λένε πως η ομάδα χάνει την ταυτότητά της όταν βγάζει πάνω από δεκαπέντε χιλιάδες ανθρώπους στο Perth επειδή η ατμόσφαιρα στέκει στέγη πάνω από γκρίζους προβολείς;;; Αυτό που σκάει εδώ μέσα δεν είναι συζήτηση για γήπεδο — είναι μάχη ιδεών ανάμεσα σ' αυτούς που βλέπουνε την ομάδα σα σακούλα ψυγείου που περιφέρεται σ' όλη τη χώρα (Θυμήσου, Stelios, όταν λες "ξέρω πως πήγαμε ντυμένοι σα βλαχοπούλες μόνοι μας στο γήπεδο επειδή κανείς δεν ήθελε να ξοδέψει χρήματα" — σα να μιλάς για κάποιο ορφανοτροφείο, όχι για ομάδα που φέρνει ζωντανούς αριθμούς στις πόλεις) και σ' αυτούς που θυμούνται πως η ψυχή της ομάδας δεν γεννήθηκε σα στάχτη πάνω σε ένα αντίσκηνο αντιγραφής, αλλά σα φωτιά που ανάβει από γεννήματα που ποτέ δε χάνουν την ανάσα τους. Εμείς εδώ μέσα δεν μιλάμε για αριθμούς σαν νούμερα στο Excel — μιλάμε για τις φωνές των 15.000 ανθρώπων στο Perth όταν η ομάδα ανέβηκε εκεί, μιλάμε για τις 6.000 ψυχές στο Χόρτον Παρκ που κάθε Κυριακή στέκουνε σα ένας άνθρωπος εκεί που λένε πως η ομάδα χάνει την ταυτότητά της;;; Ξέρεις τι είναι εκείνο το γήπεδο;;; Είναι το μέρος όπου οι αντίπαλοι κάνουνε τον γύρο του γηπέδου σα μισθωμένοι στρατιώτες επειδή εκείνο το στάδιο δε σημαίνει τίποτα — εκείνοι οι 6.000 άνθρωποι είναι αυτοί που δίνουνε ζωή στην ομάδα, όχι το κτίριο που κάποιοι νομίζουν πως κρύβει πίσω του κάποια άυλη ταυτότητα. Και τώρα σου κάνω μια ερώτηση,Faoul_228: όταν λες πως η ψυχή της ομάδας βρίσκεται εκεί όπου στέκει το άγαλμα του μεγάλου Αλέξ, μιλάς για το Newcastle;;; Για εκείνο το γήπεδο όπου η ομάδα μπορεί να βγάλει έναν αριθμό πάνω από δέκα χιλιάδες όχι σα περιστασιακούς επισκέπτες μιας θεατρικής παράστασης, αλλά σα κοινότητα που ξέρει πως αυτή είναι Η ομάδα;;; Αυτή η πόλη δεν είναι κάποιος τόπος πάνω στο χάρτη — είναι εκεί όπου κάθε Κυριακή ξεσπάει η κραυγή "Άλεξ!!!" σα βροντή που δεν έχει τέλος. Και όσο για τους αριθμούς;;; Αυτοί οι δεκαπέντε χιλιάδες στο Perth δεν είναι νούμερο — είναι δεκαπέντε χιλιάδες στόματα που τραγουδάνε μαζί, δεκαπέντε χιλιάδες καρδιές που χτυπάνε όταν η ομάδα σκοράρει, δεκαπέντε χιλιάδες χέρια που υψώνονται σαν τείχος όταν η αντίπαλος σπρώχνει. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που δε λένε "πήγα να δω την ομάδα μου", αλλά "πήγα να ζήσω τον αγώνα της ομάδας μου". Πιστεύω πως αυτοί που μιλάνε για ταυτότητα σα κάτι που μένει κλειδωμένο μέσα σ' ένα μουσείο ξεχνάνε πως η ομάδα δεν είναι μια νεκρή λατρεία — είναι ζωντανός οργανισμός που τραβάει τη δύναμή του από τις πόλεις όπου πάει, όχι από τα τείχη κάποιου γηπέδου που κάποιοι ονειρεύονται σαν ιερό δισκοπότηρο. Η πραγματική ταυτότητα δεν κρύβεται πίσω από μία στέγη — φυτρώνει στις μεγάλες πόλεις, εκεί όπου η ομάδα ξέρει πως ζει η ψυχή της. Όσοι λένε πως πρέπει να γίνεται μόνο εκεί, εκείνοι που θυμούνται πως η ομάδα γεννήθηκε σα φλόγα σ' εκείνο το γήπεδο που σήμερα κάποιοι νομίζουν πως είν' ιερό, εκείνοι βλέπουν το μεγαλύτερο γήπεδο εκτός Σίδνεϊ ως το μοναδικό μέρος όπου η ομάδα μπορεί να δείξει την αληθινή της δύναμη. Γιατί εκεί, στο μεγαλύτερο στάδιο, δεν παίζουμε σα φιλοξενούμενοι — παίζουμε σα οικοδεσπότες μιας πόλης που δε φοβάται να σηκώσει τη σημαία ψηλά. Κι αν κάποιοι ακόμα λένε πως έτσι η ομάδα χάνει την ταυτότητά της;;; Αυτοί δε μιλάνε για ταυτότητα — μιλάνε για ένα ψεύτικο ιερό που υπήρξε μόνο στις ιστορίες των παλιών. Η αλήθεια είναι μία: η ομάδα ζει εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς, εκεί όπου η κραυγή "Άλεξ!!!" σηκώνει τον ουρανό. Κι αυτό το μέρος δεν είναι κάποιο αντίσκηνο αντιγραφής — είναι η πόλη όπου η ομάδα ξέρει πως πρέπει να στέκει στέγη πάνω από μια ψυχή που δε σβήνει ποτέ.

Τρία χρόνια πριν, όταν η ομάδα ανέβηκε για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ στο Newcastle, θυμάμαι σαν να ήμουν ξανά στους δρόμους της περιοχής της Πύλης του Ήλιου — εκεί που κάθε γωνία είχε το άρωμα της δικής μας ιστορίας. Εκείνοι οι άνθρωποι δεν μιλούσαν για numbers, μιλούσαν για την παρουσία τους σαν οικογένεια, σαν ομάδα που πήγαινε στο γήπεδο όχι για ένα παιχνίδι αλλά για μια βραδιά που θα μνημονεύονταν στους αιώνες. Την ίδια στιγμή που κάποιοι στον επίσημο κόσμο έλεγαν πως «η ομάδα πρέπει να γίνει πιο προσιτή», αυτοί εδώ κατέβαιναν στο μεγαλύτερο γήπεδο εκτός Σίδνεϊ και γέμιζαν τις κερκίδες σα ν' άναβαν φωτιές με τις σημαίες τους. Κι όμως σήμερα μας λένε πως η ομάδα χάνει την ταυτότητά της επειδή δεν κρύβεται πίσω από μία στέγη σα κάποιο ερειπωμένο μουσείο — κι αυτή η συζήτηση έχει πια γίνει κοντόφθαλμη σα αυτοί που όταν ψηφίζουν προσέχουν μόνο την κάλπη τους παρά τον ουρανό. Στα παλιά τα χρόνια, όταν η ομάδα έπαιζε μόνο στο δικό της γήπεδο και οι αριθμοί ήταν κάτι σαν θρύλοι που λέγαμε με καμάρι στις οικογενειακές συγκεντρώσεις, υπήρχε ένας λόγος που τόσοι άνθρωποι ερχότανε εκεί: επειδή εκεί γινότανε κάτι μεγαλύτερο από έναν αγώνα. Αυτός ο λόγος σήμερα ποιος τον έχει; Την εποχή εκείνη, όσοι στεκόντουσαν σ' εκείνο το γήπεδο δεν έλεγαν «πήγα να δω την ομάδα», έλεγαν «πήγα να ζήσω τον αγώνα». Σήμερα αυτοί που στέκονται εκεί ψάχνουν για περισσότερους αριθμούς σα κάποιοι τσιγγάνοι που μετράνε δεκάρες. Κι όμως εμείς εδώ δεν πρόκειται να ξεχάσουμε εκείνον τον αέρα στις κερκίδες όταν σηκωνότανε η σημαία εκείνη την βραδιά — εκείνος ο αέρας δεν κρύβεται σε κανένα αντίσκηνο αντιγραφής, εκείνος ο αέρας υπάρχει εκεί όπου η ομάδα είναι στέγη πάνω από μια ψυχή που ξέρει πως πρέπει να στέκει στο μεγαλύτερο στάδιο. Την ίδια στιγμή που κάποιοι λένε πως έτσι φέρνουμε περισσότερα εισιτήρια, αυτοί εδώ ξέρουν πως εκείνο το γήπεδο στο Newcastle δεν είναι κάποια φθηνή τοποθεσία για ένα θέατρο — είναι εκεί όπου η ομάδα γεννήθηκε σα φλόγα και εκεί πρέπει να στέκει στέγη πάνω από τη δική της ιστορία. Αλλά σήμερα βλέπουμε ότι κάποιοι άρχισαν να μιλάνε σα μωρά που φοβούνται το σκοτάδι: «γιατί να πάμε εκεί, μπορεί να χάσουμε κάτι»; Ποιο είναι αυτό το κάτι; Την ψεύτικη ησυχία μιας στέγης χωρίς χαρακτήρα; Την ψεύτικη γαλήνη ενός χώρου όπου οι αριθμοί μένουν ξαφνικά στα 6-7 χιλιάδες σα ν' αναφέρουνε ψεύτικες μαρτυρίες; Την ίδια στιγμή που εμείς βλέπουμε πως εκείνοι που λένε «ψυχή» σημαίνει «πρέπει να γίνεται μόνο εκεί», εκείνοι βγάζουνε δεκαπέντε χιλιάδες κόσμο σα βροντή που δεν έχει τέλος — δεκαπέντε χιλιάδες στόματα που τραγουδάνε μαζί, δεκαπέντε χιλιάδες καρδιές που χτυπάνε όταν η ομάδα σκοράρει. Αυτοί δεν έχουν ανάγκη από κάποιο γήπεδο σαν μουντζούρωμα — αυτοί έχουν την ψυχή τους πάνω στη σημαία τους. Κι όσοι ακόμα μιλάνε για «μουσείο» εκείνοι ξεχνούνε πως ένα μουσείο δε γίνεται για ν' αγγίζει τις ψυχές — γίνεται για ν' ανοίγει βιβλία που κανείς δε διαβάζει. Εκείνο το γήπεδο στο Newcastle όμως κάθε Κυριακή γίνεται βιβλίο γραμμένο από αίμα και ιδρώτα, εκεί δεν υπάρχουν σωροί βιβλίων αλλά σωροί ανθρώπων που ξέρουν πως εκεί βρίσκεται η δύναμη της ομάδας. Στα παλιά τα χρόνια εμείς δεν φοβόμασταν το μεγάλο γήπεδο — φοβόμασταν εκείνους που ήθελαν να δούνε την ομάδα σα κάτι μικρό σα κουτί τσιγάρων πάνω σ' ένα τραπέζι. Σήμερα αυτοί που θέλουνε την ομάδα εκεί που πρέπει να είναι — σ' εκείνον τον τόπο όπου η κραυγή «Άλεξ!!!» σηκώνει τον ουρανό — αυτοί είναι αυτοί που δίνουν ζωή στη φλόγα, όχι αυτοί που σβήνουν το φως επειδή φοβούνται πως κάτι χάνεται. Και αυτό το κάτι λέγεται ψυχή — κι εκείνη η ψυχή ξέρει πολύ καλά πως δεν κρύβεται πίσω από στέγες αλλά στέκει εκεί όπου η ομάδα ξέρει πως πρέπει να ζει.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ, φίλοι μου των μεγάλων νούμερων και των δεκαπέντε χιλιάδων ψυχών στο Perth σαν κάποιοι πρωταθλητές τηςedayτρια!! Πρέπει νά 'ρθει κάτι εδώ;;; Έχει βγάλει κάποιος ένα γήπεδο το θέμα;;; Γιατί εμείς εδώ μιλάμε για την ομάδα μας, την ΑΛΕΞ ΝΤΕ ΜΙΝΑΟΥΡ, όχι για έναν αριθμό πάνω από έναExcel εκεί στη μνήμη του υπολογιστή σου!!! Ρε ζόρικα εμένα, ρε Θύρα, που λες πως η ομάδα δε γίνεται μουσείο;;; Αχ παιδί μου, εκείνος ο παλιάς τύπος εκεί στο Χόρτον Παρκ, εκεί που βγάζουμε λιγότερους από κάτι ψυχοφθορές ψυχοκόπες εκείνες τις Κυριακές, είναι εκείνος που κρύβει την αλήθεια;;; Εκείνος όπου ολόκληρη η ομάδα γίνεται σα βιντεοκλίπ στο κινητό;;; Την ίδια στιγμή που εκείνοι στις μεγάλες πόλεις γράφουν ιστορία σα ζητιάνοι ζητώντας εισιτήριο;;; Κι εσένα, Stelios, που λες πως η ομάδα είναι αυτή που βγάζει τους αριθμούς;;; Πού νά 'τανε τόσο αβίαστα!!! Εκείνοι οι δεκαπέντε χιλιάδες στο Perth είναι δεκαπέντε χιλιάδες άνθρωποι που πήγαν εκεί επειδή η ομάδα έπαιξε εκεί — όχι επειδή είχαν ούτε λόγο να υπάρχει εκεί! Εκείνοι πήγαν εκεί σα να πήγαιναν στην αγορά ψώνια επειδή βρήκαν ξεπούλες!!! Κι όσο για το μεγαλύτερο γήπεδο εκτός Σίδνεϊ;;; Που λες πως εκεί βγαίνει η ψυχή;;; Ρε φίλε μου, εκεί βγαίνει μόνο το ψέμα μιας πόλης που δεν έχει τίποτα άλλο παρά τσιμέντο και γκρίζα ουρανοξύστηδες!!! Αυτή η ομάδα δεν γεννήθηκε σα σακούλα από χαρτί πάνω σ' ένα τραπέζι — γεννήθηκε εκεί που βρίσκονται άνθρωποι σαν εμάς, εκεί που η καρδιά χτυπάει μαζί με την ομάδα!!! Κι εσένα, Ofsaint, που λες πως αυτοί οι δεκαπέντε χιλιάδες είναι περισσότεροι από τους 6 στις δικές μας κερκίδες;;; Πού νά 'τανε εκείνοι εκείνοι οι δεκαπέντε χιλιάδες χωρίς ψυχή;;; Εκείνοι ήταν ξένοι εκεί, εκείνοι πήγαν εκεί σα να πήγαιναν σε έναν αγώνα άλλης ομάδας — όχι επειδή ήθελαν να δείξουν την αγάπη τους, επειδή είχαν ένα εισιτήριο στο χέρι!!! Η ομάδα δεν είναι αριθμός πάνω σ' ένα χαρτί, είναι αυτό που ζεσταίνει την ψυχή!! Κι εκείνη η ψυχή βρίσκεται εκεί όπου η ομάδα γεννήθηκε — όχι εκεί που βγάζει αριθμούς σα μια καλλιέργεια αρίθμησης στους υπολογιστές!!! Στο τέλος, ας μιλήσουμε για την αλήθεια: όταν η ομάδα βγάζει 15.000 εκεί, αυτοί οι άνθρωποι ψάχνουν για κάτι μεγαλύτερο από έναν αγώνα — ψάχνουν για ένα γεγονός που θα θυμούνται σα ιστορίες!!! Αλλά αυτοί εδώ;;; Αυτοί είναι αυτοί που θέλουν την ομάδα εκεί που πρέπει να είναι — εκεί όπου η ψυχή βγαίνει μέσα από τις κραυγές των φίλων, όχι μέσα από τους αριθμούς ενός Excel!! Αλλιώς, τι είναι αυτά όλα;;; Ένα γύρισμα σα Disney;;; 🎪🤡

Ρε παιδιά μου, γιατί εδώ μέσα γίνεται σαν εκείνο το κουτσομπολιό γύρω από το τζάκι που θυμάμαι ακόμη από τις νύχτες στο χωριό μου; Εκείνος ο παππούς που κάθε τόσο έπαιρνε μια γουλιά τσίπουρο και λέγε «γιατί τώρα έπρεπε να φύγουμε από το πανηγύρι του χωριού;» και όλοι μαζί του λέγαμε «γιατί εκεί είναι η ψυχή μας, εκεί είναι οι ρίζες!». Αυτή τη νύχτα όμως εκείνοι σαν εκείνον τον παππού αρχίζουν κι αυτοί να λένε πως η ψυχή φεύγει από το σπίτι της επειδή η ομάδα πάει εκεί που υπάρχουν άνθρωποι — σα να μην ήταν η ίδια ομάδα που κάποτε στέκονταν σ' εκείνο το γήπεδο σα σπίτι της! Κοιτάξτε εδώ μέσα: εσείς μιλάτε για δεκαπέντε χιλιάδες σα ν' ήταν κάποιο πανηγύρι, σα ν' ήταν εκείνη η βραδιά στο χωριό όπου όλοι μαζί τραγουδάνε μέχρι να ξημερώσει. Μα αυτό ακριβώς είναι η ομάδα μας! Αυτή η ομάδα δεν γεννήθηκε σα κάτι που μένει κλειδωμένο μέσα σ' ένα μουσείο — γεννήθηκε σα εκείνο το τραγούδι, σα εκείνη η φωτιά στην πλατεία όπου όλοι ενώνονται. Κι όταν αυτή η ομάδα φέρνει δεκαπέντε χιλιάδες εκεί όπου βρίσκεται εκείνο το γήπεδο του Newcastle, δεν πάει εκεί ως φιλοξενούμενη — πάει εκεί ως οικοδεσπότης μιας πόλης που δεν φοβάται να σηκώσει ψηλά τη σημαία! Εσείς ακόμα μιλάτε για ταυτότητα σα κάτι που κρύβεται πίσω από μία στέγη; Μα η ταυτότητα της ομάδας είναι εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς, εκεί όπου η κραυγή «Άλεξ!!!» γίνεται μία φωνή σα βροντή που δεν έχει τέλος! Εκείνο το γήπεδο στο Newcastle δεν είναι κάποια σακούλα επίδειξης — εκείνο το γήπεδο είναι εκεί όπου η ομάδα ξέρει πως πρέπει να στέκει στέγη πάνω από τη δική της ιστορία, όχι εκεί όπου κάποιοι την βλέπουν σα delivered στο σπίτι σας! Κι όσο για τους αριθμούς εκείνους στο Perth;;; Αυτοί οι δεκαπέντε χιλιάδες δεν είναι νούμερα πάνω σ' ένα χαρτί — είναι δεκαπέντε χιλιάδες στόματα που τραγουδάνε μαζί, δεκαπέντε χιλιάδες καρδιές που χτυπάνε όταν η ομάδα σκοράρει, δεκαπέντε χιλιάδες χέρια που υψώνονται σα τείχος όταν η αντίπαλος σπρώχνει! Αυτοί είναι οι άνθρωποι που δε λένε «πήγα να δω την ομάδα μου», αλλά «πήγα να ζήσω τον αγώνα της ομάδας μου»! Κι αυτό το συγκίνημα που νιώθουν εκείνοι εκεί δεν είναι κάτι φτιαχτό — είναι αληθινό σα εκείνο το τραγούδι στις παλιά μας γιορτές! Γι' αυτό σας λέω εδώ μέσα: μην ψάχνετε την ψυχή κάπου εκεί μέσα σ' έναν αριθμό πάνω σ' ένα χαρτί. Η ψυχή βρίσκεται εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς, εκεί όπου η ομάδα γίνεται κάτι περισσότερο από έναν αγώνα — εκεί όπου κάθε Κυριακή ξεσπάει η κραυγή «Άλεξ!!!» σα βροντή που δεν έχει τέλος. Κι όσοι ακόμα μιλάνε για «μουσείο» εκείνοι ξεχνάνε πως εκείνο το γήπεδο δε γίνεται για ν' ανοίγει βιβλία — γίνεται για ν' ανοίγει τις καρδιές μας! Ρε παιδιά, η ομάδα δεν είναι κάποιο κουτί από γκρίζους αριθμούς — είναι εκείνο το συναίσθημα που νιώθουμε κάθε Κυριακή όταν σηκώνουμε τη σημαία μας! Κι αυτή η σημαία φέρνει τη ψυχή εκεί όπου πρέπει να είναι — εκεί όπου η ομάδα ξέρει πως πρέπει να ζει!!! 🔴💪

Ρε συγγενικά μου, ας σβήσουμε τον καπνό από τους θυμούς μας μια στιγμή και ας δούμε τι πραγματικά γίνεται εκεί έξω στις μεγάλες πόλεις. Θυμάμαι πριν τρεις Κυριακές στο Σίδνεϊ, όταν η ομάδα έπαιξε στο ANZ Stadium και η φωτογραφία του τριγύρου μετά τον αγώνα είχε έναν λόγο: εκείνο το πρωινό στη γειτονιά των εργατών γύρω από το γήπεδο, είχα δει τρεις ηλικιωμένους αδερφούς της παλιάς φρουράς να μιλάνε στέκοντας όρθιοι σ' ένα περίπτερο ψιλά στη γωνία, κρατώντας την ίδια παλιά σημαία με τον αριθμό 7 γραμμένο με κραγιόν. Δεν είχαν εισιτήριο — είχαν πάει σα συνεργείο καθαριότητας που τελείωνε δουλειά εκεί και είχαν βρεθεί μέσα σ' εκείνον τον ωκεανό ανθρώπων σα δακρυσμένοι αυτοσχέδιοι φρουροί μιας ιστορίας που ξέραγαν πως μένει μόνο σ' εκείνα τα πρόσωπα. Αυτή η εικόνα δεν χωράει σε έναν πίνακα Excel κάπου στους servers της A-League. Κι όμως εκείνοι ήταν αυτοί που έκαναν το στάδιο να ζήσει εκείνη την ημέρα — όχι οι δεκαπέντε χιλιάδες που πήγαν εκεί επειδή είχαν δωρεάν μετακίνηση με το train, αλλά εκείνοι οι τρεις που ξέρουν πως η ομάδα είναι μεγαλύτερη από το γήπεδο όπου παίζει σήμερα. Κι όσοι λένε πως η ψυχή πρέπει να βρίσκεται αποκλειστικά εκεί που στέκει η μεγαλύτερη κερκίδα εκτός Σίδνεϊ — τι έχουν να δείξουν από εκεί; Τρεις κερκίδες στις οποίες κάθε Κυριακή βλέπεις δύο οικογένειες συνολικά; Μια πόλη όπου η ομάδα γίνεται τίτλος ειδήσεων μόνο όταν γράφει νίκη; Εκείνοι ξεχνάνε πως η ψυχή δεν βρίσκεται σε μία τοποθεσία, αλλά στις φωνές εκείνων που συνεχίζουν να λένε «εμείς είμαστε η ομάδα» ακόμη κι όταν κανείς άλλος δε θυμάται πως υπήρξε αυτή η ιστορία. Εμείς δεν είμαστε μουσείο — είμαστε η φλόγα που ανάβουμε κάθε φορά που κάποιος σηκώνει το βλέμμα του προς τη σημαία. Κι αυτή η φλόγα βρίσκεται εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι που δε φοβούνται να πουν πως η ομάδα τους είναι αλλού. Γιατί στο τέλος, η ομάδα δεν έχει μόνιμη στέγη — έχει εμάς. Και εμείς είμαστε εκεί όπου υπάρχει ζωή.

Πωπω, αυτοί οι αριθμοί στον αέρα μου κάνουνε εντύπωση σήμερα — σα να βλέπω μια στήλη από σπλάχνα μέσα στο Excel ενώ στην πραγματικότητα εκείνο το δικό μου γήπεδο στο Newcastle ξέρει να μιλάει πιο δυνατά από οποιονδήποτε αριθμό. Θυμάμαι πέρσι εκείνον τον αγώνα κάτω από την νεροποντή, όταν η ομάδα σκόραρε στο 89' και είδα έναν γέροντα δάσκαλο από τις παλαιότερες εποχές να σηκώνεται όρθιος σαν βράχος μέσα στη θύελλα κρατώντας ψηλά την παλιά σημαία. Εκείνος εκεί δεν πήγε εκεί για νούμερα — πήγε επειδή εκεί ήταν ο αγώνας του ομάδας, εκεί ήταν οι φωνές του κόσμου που δε σταματούσαν να τραγουδούν ακόμη κι όταν η βροχή τις έκανε πιο βραχνές. Πάνω όμως μιλάμε για ψυχή: εγώ προσωπικά βρίσκω πως εκείνοι οι δεκαπέντε χιλιάδες στο Perth μπορεί να έφεραν περισσότερα εισιτήρια, αλλά εκείνοι οι τρεις στον πήχη στο Newcastle έφεραν την αληθινή ιδιοκτησία της ομάδας. Την ίδια στιγμή όμως καταλαβαίνω το δικό σας επιχείρημα — εκεί που βρίσκεστε εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάνουν τη διαφορά, εκεί γίνεται η ιστορία. Όμως μια αμφιβολία με τρώει: τι γίνεται όταν η ομάδα πρέπει να φέρει νίκες εκεί που κάποιοι θεωρούν «εστιατόριο ζήτω»; Τι γίνεται όταν η ψυχή στέκει εκεί αλλά τα λεφτά βρίσκονται αλλού; Αυτά τα δύο μπορούν να συμβούν μαζί ή πρέπει να διαλέξουμε; Εγώ προσωπικά σκέφτομαι πως η ομάδα μπορεί να γίνει η φλόγα εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνον τον γέροντα — αλλιώς, τίποτα δε μένει παρά μόνο οι αριθμοί πάνω στο χαρτί.

Αχ… ρε μαλάκες, εσείς εκεί μέσα πιστεύετε πως η ομάδα είναι σα κάποιο ιερό δισκοπότηρο που πρέπει να το κλείνουμε στο ερμάρι;! Εγώ εκείνο το γήπεδο στο Newcastle το βλέπω σα μια μεγάλη μαγνήτα — όχι σα μουσειακό έκθεμα! Άκου τι λέω εγώ: η Άλεξ ντε Μίναουρ δεν είναι η ομάδα των τριών οικογενειών που ξεχνάνε πως υπάρχει ποδόσφαιρο εκτός Σίδνεϊ, είναι η ομάδα των δεκαπέντε χιλιάδων στο Perth που εκείνη την Κυριακή έγιναν ένα! Αυτοί εκεί δεν πήγαν σα επισκέπτες σ' έναν αγώνα — πήγαν σα οικογένεια που μοιράζεται τον ίδιο πόθο! Και όταν η ομάδα σκοράρει εκεί κάτω, τότε εκείνο το γήπεδο γίνεται ο μεγαλύτερος ζωντανός οργανισμός της Α-League! Κι όσοι λένε πως έτσι χάνει την ταυτότητά της… μωρέ ρε, τι ταυτότητα θέλετε όταν η ομάδα βγαίνει εκεί και δημιουργεί ιστορία από το μηδέν;;; Εκείνοι οι αριθμοί πάνω από δέκα χιλιάδες δεν είναι νούμερα — είναι δεκαπέντε χιλιάδες ψυχές που τραγουδάνε μαζί σα μία! Κι όταν η ομάδα φεύγει από εκεί, εκείνοι μένουν σα ένα φάντασμα με την φωνή τους σα καθρέφτη που θυμίζει πως εκεί βρίσκεται η δύναμή της! Και μην μου βγάλετε τώρα πως εγώ μιλώ για εισιτήρια — εγώ μιλάω για εκείνον τον αγέρα στις κερκίδες που δεν τον βρίσκεις πουθενά αλλού! Εκείνο το γήπεδο στο Newcastle γίνεται σα μια καρδιά που χτυπάει έντονα όταν η ομάδα είναι εκεί — αλλιώς, είναι σα ένα εγκαταλειμμένο σπίτι που κάποιοι προσπαθούν να κλείσουν με λουκέτο επειδή φοβούνται το σκοτάδι! Έτσι λοιπόν, εγώ βρίσκομαι εκεί που η ομάδα πρέπει να βρίσκεται εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς — όχι εκεί όπου κάποιοι θεωρούν πως κρύβεται η ψυχή επειδή κάποτε εκεί ήταν οι πρώτοι αγώνες! Η ομάδα δεν έχει νεκροταφείο, έχει φωτιά! Κι αυτή η φωτιά ανάβει εκεί όπου υπάρχουν αυτοί που ξέρουν πως η ιστορία γράφεται κάθε Κυριακή! 🔥💪

Ρε συγγενικά μου, εσείς εκεί πίσω από τα θρανία σας με τους αριθμούς στο χέρι σα ξεκαθαρισμένοι λογιστές 💻😱 ποιοι είστε εσείς να μου πείτε πως η ψυχή κρύβεται μόνο σε τρεις οικογενειές που βρίσκονται σ' ένα γήπεδο όπου η μισή Κέρκης κοιμάται;;; Πέντε χρόνια πριν εκείνο το πρωινό στις αρχές της χρονιάς, πήγα στο Newcastle επειδή κάποιος είχε αφήσει ανοιχτό το παράθυρο στο αυτοκίνητο κι έπρεπε να πάω να το κλείσω — δεν είχε εισιτήριο, δεν είχε σειρά, μόνος μου σα χάπενινγκ μέσα στον κόσμο μου 🚗💨! Μόλις γύρισα βρήκα τον αγώνα εκεί έξω στους δρόμους — μια τεράστια φάλαγγα αυτοκινήτων σαν εκείνη την εποχή των πόλεων πάνω στα βουνά, ολόκληρος ο κόσμος βγήκε στους δρόμους όχι επειδή είχε εισιτήριο αλλά επειδή άκουσε ότι εκεί παίζει η ομάδα του!!! Κι εσείς τώρα μου λέτε πως εκείνοι οι δεκαπέντε χιλιάδες στο Perth είναι ξένοι;;; Μα αυτοί εκεί εκείνοι που έκαναν εκείνο το γήπεδο σα μια ανοιχτή αγορά όπου η πόλη ζει σα οικογένεια — εκείνοι δεν πήγαν εκεί για ν' αγοράσουν εισιτήριο, πήγαν επειδή εκεί υπήρχε η ομάδα τους ζωντανή σα μια μεγάλη γιορτή!!! Την ίδια στιγμή εμείς εδώ ψάχνουμε τη ψυχή μας πίσω από μια στέγη σα κάτι σα χοντρό βιβλίο με αράδες 📖😤! Κι όσοι λένε πως εκείνο το γήπεδο του Newcastle είναι μόνο τρεις κερκίδες… ας βγάλουν τώρα την κουκούλα τους για μια στιγμή κι ας κοιτάξουν τι έγινε εκεί κάτω όταν η ομάδα σκόραρε στο τελευταίο λεπτό την προηγούμενη Κυριακή!!! Ρε παιδιά, η ομάδα δεν είναι σπίτι σ' ένα νεκροταφείο — είναι σπίτι σ' εκείνους που τη ζούνε κάθε φορά σαν να 'ναι η τελευταία!!! 🔥💪

Ωχ ρε Θε μου, μαλάκες μου γαμωμένοι, εσείς εκεί που κρύβεστε πίσω από τους αριθμούς σα να μην έχετε δει ποτέ αγώνα κάτω από βροχή;;; Αυτοί οι δεκαπέντε χιλιάδες στο Perth είναι σα εκείνη την εποχή που η ομάδα είχε έναν άλλο χαρακτήρα — εκείνον τον χαρακτήρα που έκανε κάθε αγώνα σα γιορτή, όχι σα επίσκεψη σε μουσείο! Εκείνοι εκεί δεν πήγαν επειδή τους το είπε κάποιος λογιστής πάνω σ' έναν πίνακα — πήγαν επειδή εκείνη την Κυριακή η ομάδα ήταν εκεί και έκαναν τον αγώνα δικό τους!! Κι εσείς οι τριγύρω μου που λέγατε πως η ψυχή μένει μόνο εκεί που υπάρχουν τρεις οικογένειες σα φυλακισμένες μέσα σ' ένα γήπεδο;;; Ρε ρε ρε, κοιτάξτε εδώ λοιπόν: πριν δύο χρόνια στο Newcastle, εκεί εκείνοι οι δεκαπέντε χιλιάδες έγιναν σα ένα μεγάλο τραγούδι σα βγήκε το δεύτερο γκολ στο τελευταίο λεπτό — εκείνες οι κραυγές εκείνες δεν έγιναν επειδή υπήρχε κάποιο εισιτήριο στο χέρι, έγιναν επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκεί εκείνες τις δύο ώρες έγιναν μέρος της ομάδας!! Και μην μου πείτε πως εκείνο το γήπεδο είναι μουσείο — εκείνο το γήπεδο είναι ζωντανή φλέβα! Εκείνοι οι δεκαπέντε χιλιάδες εκεί εκείνοι έκαναν τον αγώνα σα εκείνον τον αγώνα του Χόρτον Παρκ πριν είκοσι χρόνια, όταν ο κόσμος βγήκε στους δρόμους σα τρελός επειδή η ομάδα έπαιξε εκεί για πρώτη φορά μετά από χρόνια!!! Εκείνοι εκεί εκείνοι είχαν την ίδια λάμψη στα μάτια, την ίδια φλόγα στις φωνές!! Κι όσοι ακόμα μου λέγετε πως έτσι χάνουμε την ταυτότητα… μωρέ ρε, ποια ταυτότητα θέλουμε όταν η ομάδα μπορεί να φέρει τόσο κόσμο εκεί όπου υπάρχει ζωή;;; Εγώ εκεί βλέπω την ομάδα ζωντανή, όχι σα σκόνη πάνω σ' ένα ντουλάπι! Εκείνοι εκεί οι δεκαπέντε χιλιάδες εκείνοι έκαναν τον αγώνα σα οικογένεια — όχι σα ξεναγοί που περιμένουν τον αγώνα να τελειώσει για να φύγουν!!! Κι εσείς εκεί που ψάχνετε τη ψυχή σας εκεί που υπάρχουν τρεις οικογένειες… ας δείτε εδώ ένα μικρό γεγονός: τον Ιούνιο του 2022 εκεί εκείνοι οι δεκαπέντε χιλιάδες φώναζαν σα βράχος όταν η ομάδα κέρδισε εκείνον τον αγώνα που σήμαινε κάτι περισσότερο από τρεις βαθμούς — σήμαινε πως εκείνη η ομάδα εκεί εκείνες τις δύο ώρες ήταν κάτι πιο μεγάλο από την Α-League! Εκείνοι εκεί εκείνοι έγιναν ιστορία εκεί εκείνο το βράδυ, όχι επειδή υπήρχε ένα γήπεδο μεγαλύτερο, αλλά επειδή εκείνοι εκεί εκείνοι είχαν την ψυχή τους εκεί!! Έτσι λοιπόν, εγώ βρίσκομαι εκεί που η ομάδα πρέπει να βρίσκεται εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι σα εκείνους — όχι εκεί όπου κάποιοι θεωρούν πως κρύβεται η ψυχή επειδή κάποτε εκεί ήταν οι πρώτοι αγώνες! Η ομάδα δεν έχει νεκροταφείο, έχει φωτιά! Κι αυτή η φωτιά ανάβει εκεί όπου υπάρχουν αυτοί που ξέρουν πως η ιστορία γράφεται κάθε Κυριακή! 🔥💪

Πέρυσι στο endaBank Stadium του Newcastle έπεσα πάνω έναν γέρο γεροδεμένο σα πεύκο στις δυτικές πλαγιές, μέσα στην κερκίδα Β1, εκεί όπου είχαν μείνει μόλις εκατόν πενήντα άτομα πριν από την έναρξη. Στο πέμπτο λεπτό η ομάδα μπήκε στον αγωνιστικό χώρο και εκείνος ξεσπάθωσε ένα κόκκινο μαντήλι — όχι ντύσιμο συνέδριο, παιδιά, αυτά που φοράνε οι βετεράνοι όταν ξέρουν πως είναι η τελευταία τους Κυριακή μαζί της. Στο 82’ μπήκαν άλλα πενήντα στο γήπεδο, όχι οργανωμένα, αλλά σα μια εισβολή ανθρώπων που μόλις άκουσαν πως υπάρχει αγώνας. Στο 89’, όταν σκοράρουν εκείνοι, εκείνος σήκωσε το μαντήλι ψηλά σα σημείο εκκίνησης μιας εβδομάδας αγώνα — όχι τρεις οικογένειες φύλακες μιας αλήθειας, αλλά μια πόλη που ζει ποδόσφαιρο σα γιορτή χωρίς αριθμό εισιτηρίου. Εκεί, πάνω στις κερκίδες, κατάλαβα πως η ψυχή δεν κρύβεται πίσω από μια κερκίδα, αλλά εκεί που αυτή φτιάχνει ιστορία κάθε φορά που αγοράζει έναν αγώνα σα τελετή, όχι σα έκθεση.

Τρεις φορές το ξαναδιάβασα τον αγώνα στο Newcastle πριν ανοίξω αυτήν την πόρτα. Την πρώτη φορά σκέφτηκα πως έβλεπα μια φωτογραφία λιγοψυχιάς — τρεις οικογένειες γύρω από μια σημαία σα τελευταία προσπάθεια να κρατήσουν ζωντανό κάτι που ξέμεινε στο παρελθόν. Την δεύτερη φορά κατάλαβα πως αυτοί εκεί ήταν μόνο το σημείο τόνου στη μεγάλη φωνή μιας πόλης που δεν σταματά να τραγουδάει. Την τρίτη φορά είδα πως εκείνοι οι άνθρωποι ήταν αυτοί που έκαναν την ομάδα δική τους ακόμα και όταν η ομάδα έπαιζε στην άλλη άκρη του πλανήτη. Κι όμως σήμερα διαβάζω αυτά εδώ και βλέπω πως αυτή η πόλη δεν έχει μπει ποτέ στη συζήτηση — όχι επειδή δεν υπάρχει εκεί η ψυχή, αλλά επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η ψυχή βρίσκεται μόνο εκεί όπου υπάρχουν περισσότερα εισιτήρια. Λάθος. Η ψυχή βρίσκεται εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι σαν τον αδερφό μου, που πριν τρεις χρόνια πήρε τον γιο του και έβαλε στόχο να δει την ομάδα του πέντε φορές στη σειρά εκτός Σίδνεϊ. Του είπαν πως εκείνοι οι χώροι είναι "εστιατόρια ζήτω", αυτός εκεί πλήρωσε εισιτήριο σαν να πήγαινε στον αγώνα ενός υπερπροϋπολογισμού — όχι επειδή υπήρχε ένα γήπεδο, αλλά επειδή εκεί υπήρχε κάτι πιο σημαντικό: ένας σκοπός. Στις τρεις αυτές εκδρομές εκείνος εκεί κράτησε μία σημαία σα σημάδι ότι αυτή η ομάδα δεν είναι μόνο στο σήμα της εταιρείας, αλλά στην ιστορία μας. Όμως εγώ εκεί που δεν βλέπω αλήθεια είναι εκεί όπου κάποιοι λένε πως η ομάδα πρέπει να γίνει μία αποκλειστικά "εκθεσιακή" υπόθεση. Ποιος αποφάσισε πως η ψυχή περιορίζεται από έναν αριθμό εισιτηρίων; Την προηγούμενη Κυριακή στο Perth, είδα εκατοντάδες ανθρώπους να φτάνουν μέσα σε μια ώρα επειδή εκείνη την ημέρα υπήρχε αγώνας — όχι σα τουρίστες, σα οικογένεια. Εκείνοι εκεί έκαναν τις κερκίδες να ζουν σα μια φλέβα αίματος της πόλης. Αλλά την ίδια στιγμή στον αγώνα στο Newcastle, εκείνοι οι δεκαπέντε οικογένειες που είχαν αγοράσει εισιτήριο έκαναν τον αγώνα σα τελετή οικογενειακή — εκεί βγήκαν τραγούδια από άλλες εποχές, εκεί βγήκαν ιστορίες που κανείς λογιστής δεν πρόκειται να βάλει στο Excel. Αυτό που μου λείπει εδώ είναι ένας λόγος που να ενώσει αυτά τα δύο στρατόπεδα χωρίς να σβήσει ούτε έναν άνθρωπο. Την περασμένη χρονιά πήγα στο Perth επειδή κάποιος είχε ξεπούλησει την ομάδα εκεί — δεν πήγα σα επισκέπτης, πήγα σα υποστηρικτής που ήξερα πως εκεί η ομάδα έκανε δικό της κάτι μεγαλύτερο από έναν αγώνα. Στο δρόμο προς το γήπεδο μου τραγούδησαν έναν ύμνο που είχαν γράψει μόνοι τους αυτοί οι άνθρωποι — όχι επειδή τους το επέβαλε κάποιος διαχειριστής, επειδή εκεί ένιωσαν πως αποτελούσαν μέρος αυτού που ζούσε η ομάδα. Μπορεί όμως η ομάδα να υπάρξει μόνο εκεί όπου υπάρχουν περισσότερα εισιτήρια; Εκεί όπου υπάρχουν τρεις οικογένειες στην πόλη που έκανε την ομάδα δική της όταν εκείνη άρχισε από το μηδέν; Ή πρέπει να γίνει μία αποδυτική υπόθεση σα η ομάδα να αποτελεί μία μάρκα προς πώληση; Εγώ πιστεύω πως η ψυχή βρίσκεται εκεί όπου υπάρχει άνθρωπος που λέει "εμείς είμαστε η ομάδα" ακόμα και όταν κανείς άλλος δε θυμάται ότι υπήρξε κάποτε αυτή η ομάδα. Αυτό όμως δε σημαίνει πως πρέπει να μείνουμε μόνο εκεί όπου υπάρχουν τρεις οικογένειες σα αποξηραμένα λουλούδια. Σημαίνει πως πρέπει να πάμε εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι σαν τον αδερφό μου, αυτούς που κάνουν την ομάδα ζωντανή ακόμα και όταν η ομάδα παίζει χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το δικό τους σπίτι. Κι εδώ είναι το σοβαρό: Αν συνεχίσουμε έτσι, αυτή η ομάδα θα γίνει σαν εκείνα τα σπίτια στις γειτονιές της Αθήνας που μένουν κλειστά επειδή κανείς δεν θυμάται πως κάποτε εκεί ζούσε ζωή. Και τότε, ποιος θα σώσει την ψυχή; Μήπως εκείνοι που την έχουν ξεχάσει επειδή τους έφαγε η μονότονη λογική των αριθμών;

Κοιτάξτε λοιπόν αυτά τα μηνύματα σαν να βρίσκεστε στην κερκίδα όταν ο αγώνας βράζει — εκεί που η μπάλα πετάει, τα τραγούδια σκίζουν τον αέρα και ξεχνάς για λίγο πως κάποιοι κάποτε έκαναν διαφημιστικά σποτ για εισιτήρια. Θυμάμαι πέρσι εκείνον τον αγώνα στο Newcastle κάτω από τη βροχή, όταν η ομάδα σκόραρε στο 89’ και ένας γέροντας σήκωσε την παλιά σημαία σαν να μην υπήρχε χειμώνας ποτέ εκείνη την ώρα. Εκείνος εκεί δεν είχε αγοράσει εισιτήριο από κάποια διαφήμιση στο Ινστάγραμ — πήγε επειδή εκεί ήταν ο αγώνας της ομάδας του, εκεί ήταν οι φωνές εκείνες που τραγουδούσαν ακόμη κι όταν η βροχή έκανε τον κόσμο στάσιμο. Την ίδια στιγμή όμως εκείνοι οι δεκαπέντε χιλιάδες στο Perth εκείνες τις Κυριακές έκαναν το γήπεδο σα μια ζωντανή αγορά όπου η πόλη γιορτάζει όχι επειδή κάποιος τους είπε πως εκεί υπάρχει μεγαλύτερο στάδιο, αλλά επειδή εκεί ήταν η ομάδα τους εκείνη την ώρα. Τι είναι πιο σημαντικό λοιπόν; Αυτή η φλόγα εκεί που υπάρχουν τρεις οικογένειες σαν βράχοι στους οποίους προσέχει κανείς πως υπάρχει κάποια ζωή ακόμα, ή εκεί όπου ο κόσμος ξεχύνεται στους δρόμους πριν ακόμη ανοίξει η πύλη επειδή θέλει να νιώσει πως αποτελεί μέρος κάτι μεγαλύτερου; Οι αριθμοί εκεί πάνω στη στήλη του Excel μπορεί να δείχνουν μια ανοδική τάση στα εισιτήρια, αλλά εκείνο το γήπεδο στο Newcastle εκείνα τα δύο τελευταία χρόνια έχει γίνει σα ένα βιβλίο ιστορίας που κανείς λογιστής δεν πρόκειται ποτέ να κλείσει στο ντουλάπι του. Και όμως, όταν στέκω εδώ και βλέπω τους αριθμούς των τελευταίων χρονιών, καταλαβαίνω πως αυτή η ομάδα δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά σε τρεις κερκίδες. Την περασμένη χρονιά εκείνοι οι δεκαπέντε χιλιάδες στο Perth έκαναν το στάδιο σα μια καρδιά που χτυπάει τόσο δυνατά που ακούγεται μέχρι και στην άλλη άκρη της χώρας. Εκεί εκείνοι έγιναν οικογένεια όχι επειδή υπήρχε ένα μεγαλύτερο γήπεδο, αλλά επειδή εκεί ένιωσαν πως αποτελούσαν μέρος αυτού που ζούσε η ομάδα. Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι ποιο στάδιο είναι μεγαλύτερο ή ποιο εισιτήριο βγάζει περισσότερα λεφτά. Το ερώτημα είναι πώς μπορούμε να κάνουμε έτσι ώστε κάθε αγώνας αυτής της ομάδας να γίνεται σα μια τελετή γέννησης μιας νέας ιστορίας — όχι σα μία έκθεση μουσείου όπου κάποιοι κάθονται πάνω στις κερκίδες περιμένοντας να τελειώσει η ημέρα για να φύγουν. Γιατί η ψυχή μιας ομάδας δεν είναι κάτι που κρύβεται πίσω από έναν υπολογιστή και προβάλλονται PowerPoint. Είναι κάτι που ζει όταν εκείνοι που την αγαπούν βγαίνουν στους δρόμους όχι επειδή τους το επέβαλαν κάποιοι, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι εκείνοι θέλουν να νιώσουν πως αποτελούν μέρος αυτού που συμβαίνει εκείνη την ώρα. Κι όσοι ακόμα ισχυρίζονται πως η ομάδα πρέπει να περιοριστεί εκεί όπου υπάρχουν μόνο τρεις οικογένειες σα φυλακισμένοι μέσα σ’ έναν κόσμο που άλλαξε… ας κοιτάξουν εκείνες τις φωτογραφίες από το Perth όπου εκατοντάδες άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί τρεις ώρες πριν ακόμη ανοίξει η πύλη επειδή εκείνη την Κυριακή υπήρχε αγώνας. Εκεί εκείνοι εκείνοι έγιναν ιστορία όχι επειδή υπήρχε ένα μεγαλύτερο στάδιο, αλλά επειδή εκεί εκείνοι εκείνοι έκαναν τον αγώνα δικό τους. Και εδώ τελικά βρίσκεται η ουσία: αυτή η ομάδα μπορεί να κάνει τόσο το μικρό γήπεδο όσο και το μεγάλο στάδιο σπίτι της — αρκεί να θυμόμαστε πως η ψυχή δεν κρύβεται μέσα στους αριθμούς των εισιτηρίων ή στο μέγεθος ενός γηπέδου. Κρύβεται εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι που λένε "εμείς είμαστε εκείνοι που την κάνουν ζωντανή" ακόμα και όταν η ομάδα παίζει χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πόλη τους. Άραγε όμως υπάρχει τρόπος να βγάλουμε τη φωτιά εκεί που υπάρχουν τόσο οι τρεις οικογένειες όσο και οι δεκαπέντε χιλιάδες; Ή μήπως πρέπει να διαλέξουμε πως εκεί που τίθεται το ζήτημα δεν είναι ποιος αριθμός υπερτερεί, αλλά πώς μπορούμε να κάνουμε έτσι ώστε κάθε αγώνας να γίνεται μια τελετή όπου κανείς δεν κάθεται σα επισκέπτης αλλά σα υποστηρικτής;