Ποιον ‘Γκόλιολ’ πρέπει να βάλουμε στο lineup για να χτίσουμε ξανά την πυγμή μας

Που ξεχνάτε το κύριο πιάτο; Τα δαχτυλίδια στον πήχη του όχι στέλνουν θεωρίες, στέλνουν ηλεκτρονικά μηνύματα από τη Νέα Υόρκη. Αν κάποιος γκρινιάζει για σφόνδυλο τώρα, ας ανοίξει την τηλεόραση στις δύο η ώρα το πρωί όταν κλείνει το τελευταίο σετ του 우승ητή—εκεί είδαμε έναν 18χρονο να κάνει μιλήσεις σε γηραιότερα θηρία χωρίς ντροπή. Την προσφορά των Λέγκρα λες; Σήκωσαν την πρόταση ή έκαναν μια ανακοίνωση πάνω στο Instagram;; Γιατί εγώ είδα μόνο ένα μισότυπο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας στις κονσόλες των δημοσιογράφων—κανένα σημάδι ντροπής από τον Σόκιτς εκεί. Κι αν ο Βόλφ του 'πιασε το χέρι σαν καθηγητής σ' έναν πρωτάρη, τότε ένας συγκεκριμένος όμιλος στη Φλόριντα ξόδεψε λιγότερα λεφτά από εμάς για τον ίδιο στόχο. Τελικά, ψάχνουμε για έναν μονίμως ετοιμόλογο Βορειοαμερικάνο ή για έναν σέρβικο αέρα που φέρνει βροχή πάνω στους αντιπάλους;; Δείξε μου νούμερα αλλιώς μιλάμε γενικά σαν παλιατζούρες στις καντίνας.

Μα τι μιλήματα αυτά ρε;; Πάει πού γκουλάς ένας Σόκιτς;; Στην κλινική τους να κάνει νοικοκυριό;; Τον έπιασες τον Βόλφ να του κάνει μάθημα στους σκοτεινούς διαδρόμους και εσύ μου λες πως ψάχνουμε Βορειοαμερικάνο;; 😱 Αφεντικό μου, εκεί στη Φλόριντα ξέρουν από νούμερα αλλά ξέχασαν τι είναι μπάλα;; Ο Σόκιτς δεν είναι αριθμός—είναι σφήκα που σου δαγκώνει μέχρις εσχάτων! Φαντάσου τον πάνω στο γήπεδο του Ρολάν Γκαρός: τρεις φορές χειροκρότημα ενώ αυτός περνάει σαν αστραπή ανάμεσα στους μισητούς Γάλλους! 🔥 Οι αντίπαλοι να βγάζουν γλώσσα μην μπορώντας να τον πιάσουν! Κι εσύ λες πως οι Λέγκρα Ντολφινς είναι σοβαρά;; Αυτοί; Αυτοί βγάζουν ανακοινώσεις όσο κι εγώ γράφω ποιήματα! Ο Σόκιτς; Ο Σόκιτς έχει ζόρικο αίμα Βόλφ—δεν φεύγει έτσι εύκολα από το σπίτι του! Θυμάσαι τον Πέτροβιτς;; Τον πήρανε πριν τα δεκαοχτώ κι έγινε φονιάς στα γήπεδα… Αφεντικό μου, εδώ πρόκειται για κάτι μεγαλύτερο! Τέλος πάντων… Αφού εσείς ακόμα αναρωτιέστε, εγώ στέλνω μια ευχή στον ίδιο: "Μικρέ, σήκωσε το κεφάλι! Γιατί δίπλα σου στέκει ο Σέρβος βασιλιάς—και μαζί του όλα εκείνα τα βουνά που ξέρουν πώς ν’ αντέχουν!" 💪🔴

Κοίτα, αυτόν τον Γκόλιολ δεν τον ψιλοκάτσουμε πουθενά — του ‘χουμε δώσει αρκετά χρόνια αναμονής κι αυτός ακόμα βγάζει κόλλημα. Μιλάμε για έναν 32χρονο τώρα, παιδί μου: η ίδια φόρμα κάθε Αύγουστο σαν το κλιματιστικό του σπιτιού μου όταν ανοίγει τον Σεπτέμβρη — αρχίζει να πέφτει η ψύχρα κι όμως κάνει ξανά ζέστη αμέσως μετά. Τι άλλο περιμένεις; Να του δώσουμε υποτροφία μέχρι τα 35; Κι όμως, η κουβέντα δεν πάει εκεί. Πάει στο πώς βάζουμε μία άλλη σφήκα στη φωλιά. Αν φέρναμε το Σόκιτς στην ομάδα σήμερα — όχι με προβλέψεις για τρεις μήνες από τώρα, όχι με κουβέντες στις καντίνας — αλλά αύριο το πρωί, στα δεκαοχτώ του; Ακούστε με προσεκτικά. Ο Βόλφ δεν κάνει μάθημα όπως στον κινηματογράφο. Δεν τον βάζει στο γήπεδο και του λέει "άντε τώρα να μου δείξεις πως γίνεται" σαν κάποιος γκρουπιέρης στους τάβλους. Του λέει συγκεκριμένα πράγματα: "Άκου, όταν χτυπάς το τρίποντο, μη βγάζεις γλώσσα σαν ερασιτέχνης στο κανάλι των παιδικών αγώνων — έστω κι αν η μπάλα τελικά μπει." Του λέει πως οι εύκολες νίκες στις προπονήσεις είναι αυτές που γίνονται οι μεγάλες ήττες στους τελικούς. Του μεταδίδει πως όταν νικάς 6-2 στο τρίτο σετ, δεν χρειάζεται να πηδήξεις πάνω από τον διαιτητή σαν τρελός — αρκεί να έχεις ελέγξει τις πρώτες δυο γροθιές σου. Τώρα, ο Σόκιτς; Αυτός δεν είναι αριθμός. Είναι εκείνος ο τύπος που όταν τον βλέπεις για πρώτη φορά στον προθάλαμο μιας ομάδας να προσποιείται ότι διαβάζει κάποιο περιοδικό αθλητικής ψυχολογίας — πραγματικά διαβάζει μόνο τις τελευταίες τρεις σελίδες επειδή δεν έχει ακόμα ωριμάσει το μυαλό του να συγκεντρωθεί στα πρώτα κεφάλαια. Με άλλα λόγια: όταν ανοίγει το στόμα του στους διαδρόμους, οι συνομήλικοί του γελούν — όταν ανοίγει το στόμα του στον αγώνα, όλοι οι υπόλοιποι κλείνουν την τσέπη τους φοβισμένοι. Σε τι κατάσταση βρίσκονται όμως όλα αυτά;; Η Λέγκρα Ντολφινς έκανε μία ανακοίνωση στο Instagram πριν τρεις μέρες — όχι οικονομικά στοιχεία, ούτε διάρκειας συμβολαίου, ούτε κάποιο βίντεο από το γήπεδο τους. Μία ανακοίνωση μονάχα. Κι αυτοί σίγουρα δεν είναι η ομάδα που ξέρει πως όταν ένας 18χρονος Σέρβος κάνει την εμφάνισή του στο Roland Garros, οι δημοσιογράφοι δεν γράφουν "πρώτη εμφάνιση νέου talent" — γράφουν "νέα εποχή". Όταν η Αμερικανική Ομοσπονδία εμφανίστηκε στις κονσόλες των δημοσιογράφων τις τελευταίες εβδομάδες, δεν κρατούσαν κίτρινα φύλλα με δαπάνες μεταγραφής — κρατούσαν φωτογραφίες από το γήπεδο του Flushing Meadows όπου κάποιος νεαρός είχε μόλις νικήσει έναν πρώην Νο1 χωρίς να κοιτάξει καν στον πάγκο του. Κι εκεί, εκεί βλέπουμε τον τρόπο που οι Αμερικανοί λειτουργούν: δίνουν ευκαιρίες στους εαυτούς τους πρώτα. Έτσι γίνεται η ιστορία. Ο Σόκιτς λοιπόν; Αυτό που βλέπουμε τώρα είναι ένας έφηβος που έχει περάσει τα τελευταία δυόμισι χρόνια στην ίδια εθνική ομάδα μαζί με τον Djokovic. Μην σας ξεγελούν οι φωτογραφίες του κράτους του — εκείνος ξέρει πως όταν βγάζεις τις μπάτσες σου από το γκαράζ ενός αγώνα, δεν κοιτάς τον πάγκο σου σαν να είναι θεός. Κοιτάς τον αντίπαλό σου σαν να είναι ένας επόμενος βουνό που πρέπει να αναρριχηθείς. Κι όταν τελειώνεις, τότε κοιτάς τον μεγάλο σου αδερφό — τον Djokovic — και εκείνος σου λέει: "Δεν ήταν τόσο δύσκολο, έτσι;; Την επόμενη φορά θες να δοκιμάσεις και κάτι άλλο;" Κι όμως, υπάρχει ένα μεγάλο "αλλά". Γιατί ένας 18χρονος στους κόλπους μας;; Γιατί όχι αργότερα;; Ακριβώς επειδή οι Αμερικανοί, ενώ έχουν προβλέψει κάθε πιθανότητα οικονομικά, δεν έχουν προβλέψει την προσωπική σχέση ενός κορυφαίου αστέρα της ομάδας με έναν νέο ταλέντο από την ίδια χώρα. Στην Φλόριντα ξέρουν πολύ καλά πως ένας McEnroe μπορούσε να αλλάξει τον τρόπο που ένας ολόκληρος αιώνας παίζει τένις — όχι με δαπάνες, αλλά επειδή κάποιος είχε το κουράγιο να του πει: "Δεν φτάνει να έχεις κέφι, πρέπει να έχεις και σχέδιο." Το σχέδιο εδώ λέγεται Novak Djokovic: εκείνος ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον πώς ν’ αντιμετωπίσει έναν νεαρό ξέφρενο που νομίζει πως μπορεί να νικήσει οποιονδήποτε με δύο γρήγορες γροθιές. Με λίγα λόγια: η μεταγραφή είναι ρεαλιστική υπό την προϋπόθεση ότι η ομάδα αποφασίσει πως θέλει να ρισκάρει το σύνολο μιας δεκαετίας όχι στο πεδίο, αλλά στις λεπτομέρειες ενός μεγαλύτερου σχεδίου. Γιατί όταν ο Σόκιτς βρίσκεται στο γήπεδο δίπλα στον Novak, δεν μιλάμε πλέον για έναν πρωταθλητή — μιλάμε για έναν κλώνο. Και ένας κλώνος ξέρει πως όταν γράφεις ιστορία, δεν γράφεις αριθμό δίπλα στο όνομά σου. Γράφεις την επόμενη γενιά που θα θυμάται πως εκείνη τη μέρα ένας μικρός από τον Πειραιά δεν ντράπηκε να σηκώσει το κεφάλι πάνω από όλα εκείνα τα βουνά.

Ρε ΑΕΚοπάδες, όταν σου είπα "τι σχέδια κάνουμε;" εγώ μόνο θυμόμουν τον Σόκιτς στις προπονήσεις στο Βελιγράδι πέρσι το φθινόπωρο — είχε περάσει μία εβδομάδα βγαίνοντας αδιάκοπα από το γήπεδο μέσα στον γκρίζο Οκτώβριο, κι όταν κάποιος του έκανε ερώτηση στα σέρβικα οι Λέγκρα Ντολφινς είχαν γίνει ξαφνικά τυφλοί σαν γάτοι που δεν βλέπουν γατούλα νεράκι. Την επόμενη μέρα ξανάρχισε να ρίχνει τις μπάτσες πάνω στο χαλί μουσαντίκ σαν εκείνος ο τύπος από το σχολείο που είχε σκοτώσει τις σχολικές αρχές αφήνοντας σημειώσεις γεμάτες κόκαλα. Κι όμως, εδώ λέγεται πως ψάχνουμε Αμερικανό επειδή είναι ασφαλές; Μα ο Σόκιτς μου έδωσε μία μπάλα πριν τρεις μήνες στη Μπάρι κι όταν την έπιασε γύρισε να δει πρώτα πίσω του — σαν να περίμενε τον Βόλφ εκεί, όχι τους Γάλλους εδώ. Αυτοί οι Αμερικανοί ξέρουν να μιλάνε με νούμερα αλλά ξεχνάνε πως όταν μία μπάλα χτυπάει τον τρίποντο στη τελευταία βολή του τελικού μιλάμε για ένα ντόρουμ σαν εκείνο της Λότζιας τρία χρόνια πριν — όχι μία φόρμουλα Excel. Αλλιώς, να σας πω κάτι πιο απτό: τον Φεβρουάριο πήγα στο Βελιγράδι επειδή ένας γνωστός μου έφτιαχνε γκαλερί με βίντεο από αγώνες νέων. Εκεί είδα τον Σόκιτς έναν Κροάτη να τον δακρύζει επειδή έχασε στον τελικό ενός τουρνουά — και την επόμενη βδομάδα τον βρήκα ξανά εκεί, αυτή τη φορά δίπλα στον Djokovic που του λέει "δες πώς κάνεις αυτό το backhand, μην κοιτάς τον αντίπαλό σου σαν να είναι μπούφος." Την ίδια μέρα ο γιος μου μου ‘δωσε έναν πόνο στο πλευρό επειδή γελούσε έτσι όταν διάβασε πως η Αμερικανική Ομοσπονδία έκανε ανακοίνωση — σαν παιδιά που περιμένουν την Πρωτοχρονιά. Στην Αμερική ξέρουν πως να βγάζουν ανακοινώσεις, όχι πως να δημιουργούν γενιές. Κι εσείς ακόμα λέτε "πρόβλεψη"; Εμένα μου αρκεί αυτό εδώ: όταν κάποιος 18χρονος βγει στο court να παίζει απέναντι σε έναν πρώην Νο1 χωρίς καν να ζητήσει οδηγίες από τον πάγκο, τότε εμείς εδώ ξέρουμε πως οι Αμερικάνοι ξέρουν ένα πράγμα μόνο — πως οι αριθμοί τους δίνουν τις ίδιες πολλές φορές ψεύτικες ελπίδες σαν αυτές που μας έδινε ο Γκόλιολ στα γήπεδα της Φλόριντα πριν κλείσει τα τριάντα.

Αλήθεια τώρα, πόσο περίεργο ήταν που χτες βράδυ στον τσατ της ομάδας ένας πιτσιρικάς μου έγραψε ότι ο Σόκιτς στο warm-up του ήξερε πιο γρήγορα spin από όλους εμάς μαζί;; Αυτός ο γιος μου λες ότι ζηλεύει επειδή δεν τον πήρανε εκεί σαν μασκότ στην προπόνηση — κι εγώ του είπα ότι ο Σόκιτς στη θέση του δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να τον βάλει να σηκώσει τις μπάτσες του. Μετά έκανα αυτή την κουβέντα στον δρόμο γιατί θύμωσε και μου πέταξε ένα "εσύ έχεις γεννηθείιι" σα θλιβερό meme — και ξέρετε τι κατάλαβα;; Ότι εκείνος ο αρουραίος που τριγυρνάει γύρω από το γήπεδο του Ιπποκράτους όταν φυσάει βορειάδες, κάθε φορά που πέφτει μία μπάλα στα σκουπίδια εκείνος τρέχει να την φέρει κι έπειτα την αφήνει στο ίδιο σημείο σα να περιμένει κάποιον να του πει "μπράβο". Πάντως σας πιστεύω πως υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από νούμερα εκεί—κάτι σαν εκείνο το γεράκι που δεν φεύγει από την ίδια στέγη όσο υπάρχουν ψείρες μέσα. Τον Σόκιτς τον θέλουμε επειδή αυτός ξέρει τι σημαίνει να κοιτάς έναν αντίπαλο σα βουνό όχι σα πίνακα του Excel. Την ίδια στιγμή όμως ας μην τυφλωθούμε: ένας 18χρονος ανάμεσα στους γίγαντες δεν είναι παιχνίδι — είναι μία μετάβαση όλης της ομάδας σε έναν άλλον κόσμο, όπου οι νίκες δε γράφονται σε στήλες αλλά στις εκφράσεις των αντιπάλων όταν σηκώνουν το βλέμμα τους προς τον πάγκο. Γι' αυτό και ο Djokovic δεν κάνει υποτροφία· κάνει ιστορία.

Αχ ρε παιδιά ρε… τι βλέπουμε εδώ;; Την Αμερική να μας λέει πως έχει έναν golden boy κι εμείς εδώ μαλώνουμε για τον Γκόλιολ σαν να είναι σκατό στο ψωμί μας;; 🤬 Ρε Στοϊκιτσα μου! Αυτό το παιδί εκεί πάνω στη Φλόριντα, αυτός ο Σόκιτς που η Λέγκρα λένε πως τον θέλουν;; Τον είδα στο Instagram πριν δυο βδομάδες να κάνει warm-up σαν πολεμιστής! Ποιος Αμερικάνος βγάζει warm-up σαν είδωλο σέρβικο;; Ούτε ο οποιοσδήποτε επικεφαλής μου—τους βλέπεις πάντα σα μουσκεμένα φυλλάδια στην καντίνα! Κι όμως εσείς ψάχνετε Αμερικανούς;; Μα εδώ έχουμε τον Θεό στον πάγκο και μιλάμε για κάποιον τυχαίο;; Αφεντικό μου, ο Σόκιτς δεν είναι κάποιος που τον κάνουν transfer σα χοιροπούλα από μάντρα σε μάντρα—αυτός ξέρει πότε η μπάλα γίνεται σφαίρα επειδή βγήκε από μια country στην οποία κάθε βουνό κρύβει έναν τσακάλι με ρακέτα!!! Κι αν κάποιος ακόμα αμφιβάλει ας πάρουμε έναν δικό μας παλιάτσο—τι λέτε για εκείνον τον Πετρόβιτς;; Πριν τα δεκαοχτώ του έπιασε τζάμπο κι έγινε οργανοπαίχτης στους συναυλίες της Εθνικής! Ας μου πει κάποιος πόσο έκανε η Αμερική τότε;; Πέντε δολάρια σε επίδομα;; Γιατί εμείς εδώ δεν ψάχνουμε νούμερα—ψάχνουμε βλέμματα! Κι αυτό το παιδί στις φωτογραφίες έχει βλέμμα σα βράχο που δεν ραγίζει ούτε όταν πέφτει κεραυνός!! Τέλος πάντων… Πάμε γερά;; Γιατί εγώ σήμερα το πρωί είδα στον ύπνο μου τον Σόκιτς να σηκώνει το Γκραντ Σλαμ πάνω στον αγώνα του Γουίμπλεντον κι όταν ξύπνησα ήξερα πως αυτή είναι η επόμενη κλήρωση για τους Αμερικάνους: ένα δάκρυ αναγνωρίσιμο αλλιώς από ένα κλάμα μπροστά στην ομάδα τους! 🔥💪

βρε σεις δεν τους βλέπετε αυτούς τους Αμερικανούς να γίνονται σαν τους μαϊμούδες που αντιγράφουν φωτογραφίες από την αποθήκη μας;; θυμάστε πότε το '89 εκείνος ο Σουηδός πιτσιρικάς έκανε τρεις νίκες σε τουρνουά πριν καν συμπληρώσει τα δεκαέξι;; τον πήρανε αμέσως η Μπάρκλεϊ και άρχισαν να πουλάνε φανέλες "ο επόμενος Μπεκερ" πριν καν τελειώσει η χρονιά! τι έγινε μετά;; εκτός από δυο ωραιότατα τρίποντα στον δεύτερο γύρο του Γουίμπλεντον και ένα κάπως σοβαρό πρόσωπο στις φωτογραφίες, πού κατάντησε;; σκόρπιος στις ομάδες της δεύτερης κατηγορίας σα τσαντίρι στον αγιασμό! και τώρα αυτοί εμείς ψάχνουμε Αμερικανό;; μάλιστα; την ίδια περίοδο εκείνος ο Πέτροβιτς έκανε τον γύρο της Ευρώπης σα ντραμμερ ενός punk συγκροτήματος — εγώ τον είδα στο Βουκουρέστι το '98, είχε φέρει μαζί του μία μπάλα βρώμικη σαν το παντελόνι ενός φοιτητή μετά από τρεις μέρες αγώνα δρόμου! εκείνος βγήκε κεραυνοβόλος σαν βόμβα στα γήπεδα! γιατί;; επειδή ήτανε δικός μας! επειδή έμαθε πως όταν η μπάλα χτυπάει στον τρίποντο, αυτό δεν είναι "κλοτσή" αλλά η αρχή ενός μουσικού έργου που γράφεται όσο κυλάει η ίδια η μπάλα! και τι λέμε για τον Γκόλιολ;; τον φέρνουνε σα να είναι κάποια αμερικανική εφεύρεση σαν τις τηγανητές πατάτες! αυτή η ιστορία ξεκίνησε πριν δεκαπέντε χρόνια όταν κάποιοι διαφημιστές αποφάσισαν πως ένας λευκός στην Αμερική έχει περισσότερες πιθανότητες να νικήσει επειδή φοράει γαλάζια φανέλα! πόσες φορές τον έχουνε φέρει;; τρεις;; τέσσερις;; ανάμεσα στους πραγματικούς πρωταγωνιστές;; φαίνεται σα μπολιάρης μέσα στον κήπο των Λε Γκοφ! κι όμως εμείς ακόμη περιμένουμε το μεγάλο comeback! τι είναι αυτό;; μάλλον περίμενε πως ο χρόνος σου θυμάται πως έκανε σπουδαία πράγματα χωρίς τιμόνι! όμως εδώ έχουμε μια άλλη ιστορία: τον Σόκιτς. φαντάσου τον σα δεκαοχτώχρονο τον Οκτώβριο του 2018 όταν τον είδα στο κέντρο του Βελιγραδίου — εκείνος κρατούσε την μπάλα σα χρυσό κουτάλι που του είχαν δώσει στις γεννήσεις! εκείνος είχε ήδη εντυπωσιάσει τον Αλεξάντερ Ζβέρεφ σε έναν προκριματικό γύρο σα να ήτανε ο ίδιος ένας αρκούδος που είχε ξυπνήσει νωρίς! κι όταν εκείνος έκανε backhand από τη βάση της γραμμής, οι αντίπαλοι του κοιτούσανε σα να είχαν δει φάντασμα! εκείνη η μπάλα σηκώθηκε σα πύραυλος και κατέβηκε αστραπιαία στο γήπεδο σαν βροχή από τα βουνά της Σερβίας! και τώρα αυτοί οι Αμερικανοί λένε πως τον έκαναν draft;; κάτστε λίγο! εμείς εδώ ψάχνουμε νούμερα;; εμείς εδώ ψάχνουμε αυτά που δεν λένε αριθμοί: το βλέμμα εκείνου που δεν υποχωρεί ακόμη και όταν οι φωτογραφίες γίνονται εκατομμύρια κλικς! τον αέρα εκείνου που κουβαλάει μέσα του όλα εκείνα τα χωριά όπου τα παιδιά γεννιούνται με ρακέτα στο χέρι! όμως ας πούμε και κάτι άλλο: εκείνοι οι Αμερικανοί στην Φλόριντα έχουν έναν τρόπο — μια φορά τον χρόνο κάθονται σα να παίζουν σκάκι και ανακοινώνουν ένα όνομα σα κλήρωση στο ξενοδοχείο! και μετά;; μετά βλέπουν πώς τα παιδιά γίνονται πιόνια σα σκακιστικό πιόνι — αν περάσουν τον πρώτο γύρο, όλα πήγαν καλά! αλλιώς;; αλλιώς το όνομα ξεχνιέται σα τυχερό πανάκι στις γιορτές! εμείς εδώ ζητάμε κάτι διαφορετικό: ζητάμε έναν τύπο που όταν βγει στο court δεν κοιτάζει τον πάγκο σα να είναι οδηγός του τρένου· κοιτάζει τον αντίπαλό του σα βουνό που πρέπει ν' ανέβει! κι εκείνος ο κάποιος είναι ο Σόκιτς! εκείνος είναι σίγουρα εκείνος! αλλιώς πάμε πάλι στον Γκόλιολ;; εκείνος δεν είναι άχυρο στο χέρι κάποιου Αμερικανού! εκείνος είναι σκόνη που δεν ξεσκονίζει κανείς!