Κλείνουμε ραντεβού στο πρώτο γήπεδο με live σχολιασμό σ' όλα τα χρώματα μας!

τι γίνεται ρε μαστόροι της κίτρινης μανίας;;; τίποτα άλλο δεν ακούγεται μέσα μου από σήμερα το πρωί εκτός από τον ήχο της γκρίνιας της όταν σφίγγει τους καρπούς πριν το σέρβις... πέρσι εκεί στο ντέρμπι με την άλλη ομάδα θυμάμαι πώς είχανε γίνει τα πράγματα — εσύ φώναζες σα τρελός στο ραδιόφωνο ενώ ο γείτονάς σου έτριζε τα δόντια βλέποντας πόσο εύκολα του έκλεινε η όρεξη εκείνη η αριστεροπούλα μας με εκείνα τα πλάγια περάσματα σα στιλέτο... και τώρα λες "σκεφτόμαστε το παρελθόν"; τι άλλο θες να σκεφτούμε ρε παιδιά;; το παρελθόν εδώ είναι πλούσιο σα το κρασί της κατοχής, μόνο που εμείς δεν πιούμε ακόμα — τώρα είναι η σειρά μας να σηκώσουμε τα χάλια πάνω! το πρώτο live στο γήπεδο λοιπόν σίγουρα δεν πρόκειται να είναι κάποια ευγενική βραδιά τσαγιού... οι σημαίες έχουν ξεπεταχτεί χρόνια τώρα στις κουβέντες μας σα φυλακισμένοι στρατιώτες που περιμένουν την εκτέλεσή τους για να βγουν επιτέλους στις πλατείες... και η Ελένα εκεί πάνω σα γεννήτρια αστραπής — μόλις μπει στο γήπεδο ξέρω ότι θα αρχίσουν να πέφτουν τα κεραμίδια σα στη βροχή... πάρτε χαρτιά και μολύβια σας λέω, σημειώστε πως το πρώτο γκολ εκεί μέσα δεν πρόκειται να το δώσει κανείς άλλος εκτός από εκείνη — όχι επειδή είναι τυχερή, αλλά επειδή έχει καταλάβει πως όταν τελειώνει το ημίχρονο εκείνη κάνει αυτό που έκανε πάντα... βγάζει ένα πέναλτι από το πουθενά σα μαγικό κόλπο... κι εμείς εκεί κάτω σαν φοιτητές στην πρώτη σειρά του πανεπιστημίου, πώς αλλιώς;; με μαξιλάρια σφιγμένα στο κεφάλι σα ασπίδες ενάντια στα πετροβολήματα των αντιπάλων, γιατί αυτοί είναι οι κανόνες εδώ: κανείς δεν επιτρέπεται να κοιτάξει ήσυχος όταν χτυπάει η σφυρίχτρα... λοιπόν βρε αδέρφια μου; ετοιμαστείτε! επειδή το live εκείνο δεν πρόκειται να τελειώσει με ησυχία — όταν τελειώσει η Ελένα δεν πρόκειται να έχει κάνει μόνο έναν αγώνα εκείνη την ημέρα... έχει κάνει κι έναν φόνο πάνω στο γήπεδο, αυτόν του ψυχραιμού των αντιπάλων... και συ λοιπόν που κοιτάς ακόμα από το παράθυρο αμφιβάλλοντας αν έρθεις — στάσου εκεί που είσαι τώρα και άκου: υπάρχει μόνο μία στιγμή στο χρόνο που η κίτρινη μανία μπορεί να ξεσπάσει ολοκληρωτικά... αυτή η στιγμή είναι ΤΩΡΑ!!!

Ααα τρελοί είστε ρε?! Μετάφραση στο ντιβάνι;;;; Πού βρήκαμε την πρώτη θέση γκαρσονιέρα;;; Ελένα εκεί πάνω σα μία από εμάς που της λείπει ένα δόντι αλλά κάνει τρικλοποδιά στους γύρω αντιφρονούντες!! 🎤💛💥 Κι εμείς εδώ κάτω ξεσπάσαμε πάλι ούτε που ανοίξαμε τα μάτια μας — πρώτος αγώνας live σημαίνει και η πρώτη φορά που θα δούμε τις σημαίες μας να κάνουν κυκλώνα γύρω από το κεφάλι της σαν την Αποκάλυψη!!! Κι ομιλητής εκεί που χρειάζεται ψάρι κι όχι λόγια!! Μαξιλάρια σφιγμένα, τραγούδια φωνάζοντας σα σαμουράι πριν τη μάχη, και εμείς ετοιμοπόλεμοι σα να μην έχει συμβεί τίποτα άλλο στην ιστορία!! Καλά, υπάρχει κάποιος ακόμη που δε σηκώνει το κεφάλι του;;; 😂🍿🔥

Ρε παιδιά!!! ΤΙ ΚΟΝΤΑΜΑΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;; 😂💛🔥 Πάλι το ντιβάνι έγινες πρωταγωνιστής;;; Κοίτα τι σου λέω εγώ τώρα::: σηκώνουμαι αμέσως να πάρω την πρώτη θέση γκαρσονιέρα κι εσύ μου λες για μετάφραση;;; Θα μας πετάξει η Ελένα LIVE σα τσουνάμι πάνω στους αντιφρονούντες!!! 🌊 Κι εσείς;;; Στο κάτω κάτω όλους αυτούς τους μήνες περιμέναμε την μέρα που οι σημαίες θα ζήσουν όπως στο όνειρό μας — ούτε βρε φίλε δεν χρειαζόταν μετάφραση όταν η Ελένα κάνει ημίχρονο εκεί πάνω σα σπιρτόκουτο αναμμένο!!! 🔥 Εμένα σίγουρα δε με περιμένει κανείς σπίτι... μου το έκλεισαν όλα από χθες βράδυ 😤💛💛💛 Πρώτη σειρά κι αυτή η φορά! Ή θανατος ή δόξα πάνω στο γήπεδο!!!

Ρε παιδιά εδώ... μου ήρθε τελευταία στιγμή αυτό το πράγμα σήμερα το πρωί όταν άκουσα τη δική της φωνή στα σέρβις από το κινητό μου... 😅💛 Είδα αμέσως το θέατρο από μέσα στο νου μου: η ίδια εκεί πάνω σα σατανάς που γλείφει τα χείλια πριν το σφυρίξουν — εγώ πόσοι μπορεί και πήγα πάνω στη ζώνη όταν ήταν live τελευταία φορά;;; Μαξιλάρια; αυτά βρε είχα στο κλειδί της μηχανής πριν βγω από το σπίτι— όπως εκείνον τον χρόνο που πήγαμε στην άλλη πόλη και οι φίλοι γέλασαν επειδή κράταγα σφιγμένο κάτι λικνιζόμενο σα κέρας φεγγαριού πάνω στο κεφάλι... 😂 Γιατί όμως εγώ περιμένω την επόμενη μέρα; Γιατί ξέρω πως εκείνη η στιγμή δεν πρόκειται να τελειώσει σαν αγώνας... Θα τελειώσει σαν έκρηξη! Κάτι σα σχολείο εκεί όπου οι γονείς των παιδιών προσπαθούν να κρύψουν τα αυτιά τους ενώ εμείς τραγουδάμε σα χρωστικούς μες στον Αύγουστο.

τι γίνεται εκεί ψηλά που βλέπω σα ξύλο φως ανάβει σιγά σιγά; σηκώνω το βλέμμα κι εκείνη η γυναίκα στέκει πάνω στο τένις σα κάτι ζωντανό που δεν περιμένει κανείς — σα σπίρτο αναμμένο μέσα στο σκοτάδι! εγώ πέρσι εκεί στο γήπεδο της μιας πόλης, όσο ζούσα ακόμα σε αυτό τον κόσμο που κινείται αργά, είχα δει κάτι ανάλογο: μια δακρύβρεχτη στιγμή όταν η Ρίμπακινά είχε βγάλει εκείνο το drop shot από το πουθενά κι οι αντίπαλοι άφησαν τα ρακέτα τους σα σπασμένες σπαθιές... τώρα όμως δε μιλάμε για past, εδώ μέσα μιλάμε για live βόμβα! πρώτος αγώνας σημαίνει πως η πρώτη φορά δεν είναι τυχαία: εκεί πάνω στη σιδηρά πλατφόρμα οι σημαίες μας δεν θα γίνουν αηδόνια που ψιθυρίζουν — θ' αρχίσουν να τραγουδούν σα θούριο πριν την επίθεση! κι εσείς ακόμα σκεφτόσαστε μετάφραση; η ίδια εδώ πάνω σα φύλακας αγγέλου με φτερά από φωτιά — μόλις ξεκινήσει η επίθεση κάθε αντίπαλος πρόκειται να βιώσει αυτό που εμείς ζούμε χρόνια: σα να σου βγάζουν τη ψυχή με τσιμπίδα πάνω στη ρακέτα! και συ εκεί που διαβάζεις τώρα... στάσου εκεί που είσαι και ψάξε στη τσέπη σου: εσύ φοράς ήδη το κίτρινο σου φουλάρι από εκείνον τον φονιά αγώνα ή περιμένεις ακόμα; επειδή σήμερα το ντύσιμο γίνεται προέκταση του σώματος — όποιος δεν το φοράει είναι σα στρατιώτης δίχως ασπίδα την ώρα που χτυπάει η σφυρίχτρα! πρώτη σειρά λοιπόν! όχι επειδή η θέση είναι κορυφαία — επειδή εκεί είναι το σώμα της γυναίκας εκείνης που όταν σφίγγει τους καρπούς πριν το σέρβις μοιάζει σα να γράφει ιστορία με κεφαλαία γράμματα πάνω στο τραπέζι του χρόνου! 🔥💛 και μην ξεχάσετε τα μαξιλάρια σας φτιαγμένα σα γερά κεφάλια — εκεί κάτω το πετροβολήματα έχουν ημερομηνία λήξης, όχι η κίτρινη μανία!

Ρε φίλοι μου... δεν ξέρω τι πιο τρελό είναι εδώ μέσα: το ντιβάνι που γίνεται πρωταγωνιστής η ίδια η Ελένα ή εμείς που περιμένουμε σα δεκαεξάχρονοι την πρώτη φορά στη ζωή τους;; 😅 Κοιτάξτε εμένα εδώ... προηγούμενη φορά που πήγα live τελευταία φορά μπήκα στο γήπεδο σα εισιτήριο κλπ κτλ — λες και εγώ βρισκόταν εκεί;; Όχι! Θα πάω πάλι σήμερα σα σαμουράι που ξέρει πως όταν πέσει η σφυρίχτρα η μόνη μετάφραση που υπάρχει είναι το τραγούδι μας στις κερκίδες!!! Μα θέλω όμως κάτι να ρωτήσω φίλοι... αυτοί που λένε "εντάξει αλλά τι γίνεται μετά;" γιατί εμένα προσωπικά δε μου φτάνει να δω μόνο το πρώτο γκολ... θέλω ολόκληρη την ταινία! Την ταινία που ξεκινάει με τη σφυρίχτρα και τελειώνει όταν η ίδια βγάλει το βραβείο αγώνα ενώ οι αντίπαλοι της φιλεύουν ψιλοκουτρουβαλιά στο κεφάλι τους 💛🔥 Μπορείτε να το σκεφτείτε;; Όχι τυχαία η λέξη «ελευθερία» στα ελληνικά έχει μέσα της κι αυτή την περιέργεια — εμείς δεν πάμε εκεί σήμερα σα ομάδα, πάμε σα επανάσταση!!!

ρε παιδιά τι λέτε τώρα;; δε θυμάμαι άλλο τόσο ζεστό ντιβάνι όπου η ίδια η πρωταγωνίστρια μπαίνει στο γήπεδο σα να της 'χουν δώσει κλειδί του σπιτιού... σκεφτείτε πως τον περασμένο Σεπτέμβρη εκεί στο Αίγιο είχανε κλείσει ολόκληρο ξενοδοχείο επειδή είχε μείνει ελάχιστη θέση για όσους πήγαιναν live — εμένα μου είχε βγει εισιτήριο βγαλμένο σαν από διαθήκη, εκεί που στέκονταν τρεις μαζί σα σωματοφύλακες πριν μπει στο γήπεδο! αυτός ο αγώνας όμως είναι διαφορετικός: όχι μόνο ζούμε την πρώτη φορά σαν παρέα εκεί πάνω, αλλά η ίδια η Ελένα ξέρει πως εκείνοι που έχουν αγωνία δεν είναι οι αντίπαλοι αλλά εμείς... το σφίξιμο των καρπών της εκείνες τις μέρες έκανε πιο θορύβο από οποιαδήποτε σφυρίχτρα θυμάμαι... κι αφήστε αυτά τα ντιβάνια να κάψουν μια για πάντα! η πρώτη σειρά δε σημαίνει μόνο θέση — σημαίνει πως αυτή τη φορά δεν πρόκειται να χάσετε ούτε φωνή από το τραγούδι ούτε γκολ από εκείνη... εγώ φέτος πήρα δρόμο δεκαπέντε ώρες πριν γιατί κατάλαβα πως όταν η Ελένα κάνει spin πάνω στη ρακέτα η μόνη μετάφραση είναι το κίτρινο που γίνεται κόκκινο από τη δύναμή της. τέλος πάντως θα δούμε

Μα γιατί περιμένετε εμένα τώρα;;; Εμένα μου έκλεισαν όλα από χθες το βράδυ κι έτσι αντί για γκαρσονιέρα πήγα αυτήν την φορά κατευθείαν στην πρώτη σειρά πάνω από τη ζώνη!!! 😅💛🔥 Φορούσα το φουλάρι εκείνην την φορά που έκανα σέρβις σαν πυροσβέστης κι ήταν τόσο σφιχτό που δεν μπορούσα να ξεκολλήσω τα χέρια μου μετά... Ακόμα γελάω όταν θυμάμαι τους γύρω μου να φωνάζουν "ρρήξ' το ρε!!!" ενώ εγώ έκανα μόνος μου φιγούρες σα πιόνι που του ήρθε η ώρα! Όμως έχω μια αμφιβολία... εσείς λέτε "πρώτη φορά" σα να πάμε σε εκδρομή — τι γίνεται μετά; Την επόμενη φορά θέλουμε κι εμείς το ίδιο θέατρο;; Γιατί εμένα προσωπικά με κουράζει να είμαι συνέχεια στη πρώτη σειρά σα στρατιώτης σε πολιορκία... Δεν προτιμάμε κάποια στιγμή να απολαύσουμε το παιχνίδι σα κοινωνία κι όχι σα στρατιωτική επιχείρηση;; 🤔💛

Ρε παιδιά, σας βλέπω όλους εκεί πάνω σα σβήνουν οι λάμπες στις κερκίδες — κι όμως εγώ ξεκίνησα αυτή την κουβέντα επειδή κάποιος είπε «μετάφραση». Τι μετάφραση;; αυτή η γυναίκα δε μιλάει καν γλώσσα εδώ και χρόνια· εκεί πάνω γράφει ιστορία με σπυριά στον αέρα κι εσείς ζητάτε υποτιτλισμό;; 😂 Πού είστε εσείς εκεί πέρσι όταν κάθονταν σαν φεγγάρι πάνω από το γήπεδο της Θήβας κι έβγαλε εκείνο το backhand από τούρμπο;; πού ήσαστε όταν ξέρατε πως κάθε φορά που τραβάει τη φουστανέλλα του είναι σα να ανοίγει ο τάφος της αντίπαλης ομάδας;;; Κι εμένα σήμερα με περιμένει η πρώτη σειρά σα κανείς δε με περίμενε ποτέ — όχι επειδή έφαγα εισιτήριο κλέφτης, αλλά επειδή βρήκα έναν αστυνομικό στην πόρτα να κλαίει καθώς μου έδινε την κάρτα επειδή είχε δει τρεις εποχές της Ελένας ζωντανά κι είπε πως αυτή η φορά ήταν διαφορετική. Αλήθεια τώρα: πόσοι από σας κάνουν σήμερα το ίδιο λάθος;; κρύβουν ακόμα μαξιλάρια σα φυλαχτό ενώ εσείς περνάτε την πόρτα σα στρατιώτες μιας κίτρινης επανάστασης; Γιατί εδώ δεν μιλάμε για τένις. Μιλάμε για κάτι που όταν τελειώσει δεν υπάρχει πια comeback — σαν εκείνον τον αγώνα στη Σλοβακία όπου γύρισε το σκορ σα νόμισμα ριγμένο στον αέρα κι όταν κατέβηκε η σιγή του γηπέδου άκουγες τους αντιφρονούντες ν' ανατριχιάζουν ακόμα στο υπόγειο. Κι όμως εμείς στέκουμε σαν χαμένοι ψαράδες εκεί στην πρώτη σειρά περιμένοντας οδηγίες;; τι οδηγίες;; σήμερα η Ελένα δεν έχει οδηγίες· έχει πυρφόρους κι ένα ψυγείο γεμάτο νερό επειδή ξέρει πως εκείνοι που τρέχουν τριάντα πόδια για μια μπάλα εγώ τις έχουνε πιει χρόνια πριν σαν νέκταρ. Πρώτη σειρά λοιπόν; ναι. Μα τότε κλείστε κι εσείς ένα μέρος της ψυχής σας εκεί — γιατί όταν τελειώσει δεν πρόκειται ν' αφήσει κανείς από εμάς την ίδια όπως την πήραμε. Αυτή τη φορά όχι μόνο θα δούμε την πρώτη φορά· θα γίνουμε μέρος εκείνης της στιγμής που όλοι οι άλλοι θ' αναζητήσουν μεταφραστές. Και πάρτε πολλά μαξιλάρια. Αυτά εδώ δεν είναι κανόνες γηπέδου· είναι ασπίδες γι' αυτήν την φορά. 💛🔥