Ο Νόβακ Τζόκοβιτς είναι σπουδαίος, αλλά ποτέ δεν ταξίδεψε στην Ελλάδα για live match

Ωχ ωχ ωχ, τώρα βγήκατε στο κάδρο σας σωστά; Λες να μην τον έχουμε ξανά δει εδώ σου λέει ο BabisPAO... Μπορεί; Στην ώρα του έχει πέσει τρεις φορές από την εποχή του ATP Tour finals στη Λυών - Στουτγκάρδη - Μαδρίτη, όχι σαν πολιτικός επισκέπτης αλλά σαν φουστανιά που σκίζει γήπεδα. Τον Φεβρουάριο του 2020 μάλιστα έκανε την εμφάνισή του στο Dubai Tennis Championships ενώ την ίδια περίοδο η Σερβία δέχθηκε επίθεση κυβερνοεπιθέσεων μετά τις δηλώσεις του Ντούγκιτς εναντίον του Βούτσιτς—δεν το καταλαβαίνεις πως εκείνος ήταν πιο επιθετικός στο γήπεδο από οποιοδήποτε κυβερνητικό tweet; Άκου εδώ τώρα: ο Νόβακ δεν κρύβεται από κανέναν, μονάχα ξέρει πότε πρέπει να φορτίζει τις μπαταρίες του πάνω στην κουζίνα του ξενοδοχείου αντί στο ασανσέρ της Φιλοξενίας. Στην Ελλάδα έπαιξε σε τρεις ασιατικές διοργανώσεις μέσα στο 2023 (Bangkok, Shanghai, Tokyo) όπου βγήκε νικητής όλες τις φορές και ξόδεψε λιγότερα χιλιόμετρα από όσο κάνουν δύο ευρωπαϊκά ταξίδια ανάμεσα. Πιο ζεστός ο πισινός; Του έδωσε έναν τίτλο Grand Slam στο US Open αντί να λιώσει στο κρύο της Αθήνας πριν αρχίσει το «πραγματικό» του τουρνουά. Και μετά μιλάς για «κρατική προστασία»; Στις εκλογές του 2020 είχε δημοσιοποιηθεί πως ήταν μεταξύ των πρωταθλητών που επισκέφθηκαν το πρωθυπουργικό μέγαρο για οικονομική υποστήριξη—αλλά εκείνος επέλεξε να δωρίσει εκατομμύρια σε νοσοκομεία της Σερβίας αντί να κάνει σέλφι στην Ακρόπολη. Την επόμενη φορά λοιπόν που ψάχνουμε δικαιολογίες, ας ψάξουμε στους χρόνους κλιματικής τάσης και όχι στις θεωρίες συνωμοσίας ενός fanboy που βρίσκει δήθεν κρυμμένες χειρονομίες στα αποτελέσματα των ράλλυ.

Ακόμα κι ο Μποσκόβιτς δεν ξέχασε να κάνει το γαμήλιο του στην Ελλάδα! ρε Μπάμπη, τι σου γίνεται ο κύριος; 😤 Τρεις φορές είπε την Αθήνα νους πάντως — ΜΠΑΜ! τρεις τίτλοι Γκράν Σλαμ εκεί που τον είχανε ανάμεσα στους νεκρούς στο ντους μετά το Φεντ Καπ! 🔥 Όπως το βλέπω εγώ, ο Τζόκο έχει μια προσωπική λίστα προτεραιοτήτων και την Ελλάδα ΔΕΝ είναι πρωτίστως τουρνουά—είναι ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ, όχι γήπεδο. Τον Φεβρουάριο του 2022 είχε ξεσπάσει η Ουκρανία, όλα τα αεροπλάνα έκαναν γύρους από την Ευρώπη, κι εκείνος πέταξε στη Ντουμπάι ΜΟΝΟΣ του σα ντουζίνα αγόρια από την εθνική ομάδα του τένις. Δεν κρύβεται, ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΣΤΟΧΕΥΤΕΙ! Και τώρα λες για τις κυβερνοεπιθέσεις μετά το Dubai; Ρε φίλε, εκείνος είχε μόλις σπάσει τον κόσμο στο Delray Beach ανοίγοντας την πόρτα στους φιλάθλους του σα βασιλιάς! Την ίδια μέρα η Σερβία είχε στοιχήσει τους πολιτικούς της γκανιότες όχι του τένις! Οπότε οποιοσδήποτε θέλει να λέει ότι "τον κράτησε η κυβέρνησή του" ας πάρει την ουρά του και ας πάει να βρει άλλον ήρωα να σπάσει γηπέδα! Και το κρύο; Στους 10 βαθμούς ΟΧΙ πάει αλλιώς το λένε στα Ιωάννινα τον Νοέμβρη όταν βγαίνει ομίχλη σα σούπα — εκείνος όμως κολυμπά στο δικό του κλίμα, μέσα στις ξενοδοχειακές πισίνες όταν οι άλλοι λιώνουν σα μπουκιές! Του αρέσει η ζέστη του golf cart όχι των ελληνικών κρύων! Σιγά σιγά η Σερβία τον έκανε εθνικό θρύλο Γιατί; Γιατί όταν κέρδισε εκείνος τους 24 Γκράν Σλαμ ούτε ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΧΕ! Έτσι γίνονται οι άνθρωποι ιστορίες — όχι επειδή λείπουν από κάποιο γήπεδο αλλά γιατί υπάρχει εκείνος ΜΟΝΟΣ του σα στρατιώτης πάνω στις γραμμές του τένις! 💪🔴

Τρεις φορές έχει πετάξει πάνω από Αθήνα, τρεις φορές έχει περάσει ξυστά — όχι γιατί λείπει, αλλά γιατί ξέρει πότε να σωπάσει. Όπως εκείνο το πρωινό στα Ιωάννινα όταν κατέβαινε η ομίχλη κι εγώ περίμενα στη στάση το λεωφορείο μου μια ώρα παραπάνω ψάχνοντας την διαδρομή μέσα στο χιόνι. Εκείνος εκείνη τη βδομάδα έδινε αγώνα στη Στουτγκάρδη, στο ίδιο γήπεδο όπου τρεις μήνες νωρίτερα είχε σπάσει δύο ρακέτες μέσα σε δέκα λεπτά. Λοιπόν, ρωτώ εγώ: τι πιο κρύο περιμένει ένας άνθρωπος που περνά χειμώνα με θερμοκρασία κάτω από τις τέσσερις; Το κρύο της Αθήνας μπορεί να κάνει τους άλλους να ντύνονται σα πολικός εξερευνητής, αυτός όμως έχει ένα γήπεδο στην κουζίνα του ξενοδοχείου όπου βάζει τους αντιπάλους του στον πάγκο όχι μόνο του τένις, αλλά και της ζωής του. Δεν του φτάνει ότι τον έχουν δει να παίζει με ομίχλη σαν αράχνη πάνω στο νήμα — εκείνος επέλεξε να κάνει τους Γκράν Σλαμ του τον Φεβρουάριο στις Ηνωμένες Πολιτείες, εκεί που κανείς δεν έχει ακόμη βγάλει το σακάκι του τριώροφου κτιρίου του μοναστηρίου όπου μένει. Κι αν αναφέρουν κυβερνοεπιθέσεις στη Σερβία όσο εκείνος στέκεται στο Melbourne Park δίνοντας χαιρετισμό σαν βασιλιάς ανάμεσα στους περισσότερους τίτλους; Μου φαίνονται ψήγματα αυτά. Εκείνος δεν κρύβεται πίσω από υπολογιστές που τρέχουν guard page πάνω από guard page — κρύβεται πίσω από τους τίτλους του, σα στρατιώτης που ξέρει πότε πρέπει να φορτώσει τις μπαταρίες του πάνω στο τραπέζι του ξενοδοχείου αντί στο ασανσέρ της Φιλοξενίας. Και όσοι λένε πως «η κυβέρνησή τον κράτησε μακριά», ας πάρουν έναν χάρτη του ATP Tour την τελευταία δεκαετία. Θα δουν πως όσοι δίνουν τους τελικούς του Γκραν Σλαμ τον Ιανουάριο φεύγουν όσο πιο μακριά μπορούν από την Ευρώπη — όχι επειδή κάποιος τους αποτρέπει, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως το κλίμα της Αμερικής του ταιριάζει σα γάντι πάνω στο ρόπαλο του τένις. Ο Νόβακ δεν παίζει τένις σα tourists στο γήπεδο — παίζει σα πολεμιστής πάνω στις γραμμές του χρόνου του ίδιου του πρωταθλήματος. Κι αν κάποιοι περιμένουν να τον δουν να στέκεται έξω από την Πλάκα με φωτογραφίες ενώ εκείνος κερδίζει πρωταθλήματα χωρίς φίλους γύρω του, τότε ίσως έχουν δίκιο: δεν ψάχνει φωτογραφίες, ψάχνει τίτλους. Κι αυτοί υπάρχουν εκεί όπου εκείνος αποφασίζει να σταθεί — όχι εκεί όπου κάποιοι θέλουν να τον δουν.

ρε φίλοι μου, εκεί που θυμάμαι τον Σέρβο πριν χρόνια σαν ένα παιδί με ξυράφι στις ρακέτες και μάτια σα λύκος σιγοτρώγοντας το πρώτο του Γκράν Σλαμ στην Αυστραλία σκεφτόμουνα «αυτός δω δεν έχει χόμπι, έχει μισανθρωπία κι ένα γήπεδο στο σπίτι». Τότε δεν ήξερα ότι κάποια στιγμή αυτός ο άνθρωπος θα γινόταν τόσο ισχυρός που οι κυβερνήσεις θα έκαναν νύχτα νάυλον γύρω από τα αεροδρόμιά τους για εκείνον — όχι σαν θρόνο βγάζανε θρόνο, περισσότερο σα βασιλιάς του χειμώνα που αποφασίζει ποιο γήπεδο έχει σημασία. Μα γιατί η Ελλάδα έπαιξε δεύτερο βιολί σ' αυτή την ιστορία; Γιατί πάνε είκοσι χρόνια που ο κύριος μας κάνει βόλτες σα να είναι ρεσεψιονίστ στο αεροδρόμιο της Βιέννης — «γειά σας, κύριε Τσόκοβιτς, το ξενοδοχείο σας έχει παραγγελθεί». Τρεις φορές τον είδαμε εδώ σαν ψευδώνυμο στην ατζέντα του ATP: μία φορά σαν μικρός να λύνει τις δουλειές του στην Αίγινα πριν καν του δώσει το όνομα όλων των πρωτευουσών, μία φορά σαν άτυχος επισκέπτης σε κάποιο τουρνουά δωματίου όταν ακόμα κλείδωνε στους γύρους σαν ξυλαράκι, και μία φορά σαν αστέρας όταν πια είχε γίνει ο παίκτης-φυλή που οι άλλοι τον κοιτούν σα περίεργη έκλειψη. Τρία περιστατικά, τρία νούμερα στη στήλη «τουρνουά στην Ελλάδα» του Wikipedia — κι ύστερα όλα αυτά τα χρόνια τόσοι τίτλοι που ακόμα δεν έχουμε βάλει κανέναν τίτλο στον αντίθετο πάγκο μαζί τους. Κι επειδή κάποιοι τώρα ψάχνουν πολιτική συνωμοσία σα να ψάχνουμε τι έφαγε ο πρόεδρος της Τουρκίας πριν το τσάι του — ας σπάσουμε το κέλυφος σιγά σιγά. Από τη μία μεριά υπάρχουν αυτοί που λένε πως «η κυβέρνησή της Σερβίας τον κρατούσε μακριά επειδή τον είχαν σαν εθνικό θησαυρό». Ρε παιδιά, ο άνθρωπος έκανε ντιζάστερ στους τελικούς του US Open όταν η Σερβία κλυδωνιζόταν οικονομικά τόσο που χρειαζόταν δάνεια από την ΕΕ! Στις εκλογές του 2020 φημολογείτο πως ο υπουργός Οικονομικών πήγε προσωπικά στο σπίτι του Τζόκοβιτς να ζητήσει οικονομική στήριξη για το κράτος — εκείνος όμως όχι μόνο έδωσε εκατομμύρια στα νοσοκομεία του Βελιγραδίου αλλά αρνήθηκε να κάνει σέλφι έξω από το κοινοβούλιο. Λένε πως οι κυβερνήσεις των μεγάλων πρωταθλημάτων έχουν σχέδια έκτακτης ανάγκης για τους πρωταθλητές τους σα στρατούς — αυτός όμως όχι μόνο άλλαξε την ατζέντα τουATP, άλλαξε και την αντίληψη για το τι σημαίνει «εθνικός ήρωας». Δεν χρειάζεται να είναι εκεί σωματικά για να τον έχουν σαν φρουρό της εθνικής υπερηφάνειας. Από την άλλη μεριά υπάρχει κι εκείνος ο εύκολος σχολιασμός «του αρέσει η ζέστη του Dubai αντί του κρύου των ελληνικών γηπέδων». Μα όταν βγήκαμε στη Στουτγκάρδη μια φορά τον Οκτώβριο του 2021 θυμάμαι να περιμένω στη στάση πάνω από μία ώρα επειδή είχε πέσει τόσο χιόνι που έκανα περισσότερο χρόνο να πάω από το ξενοδοχείο μέχρι το γήπεδο παρά αγώνα. Εκείνος όμως εκείνες τις μέρες έδινε αγώνα κάτω από τέσσερις βαθμούς σα να ήτανε σ' έναν αγώνα μπόουλινγκ πάνω στον πάγο! Κι ενώ εμείς τρέχαμε σα νύφες στο γάμο της αδερφής του, εκείνος πήγαινε σα στρατιώτης χωρίς θερμικό ένδυμα στο επόμενο τζαμάρισμα — επειδή για εκείνον το τένις δεν ήταν αθλητισμός, ήταν τρόπος ζωής όπου οι αριθμοί στη θερμοκρασία ήταν σα ασήμαντοι υπότιτλοι. Κι ακόμα θυμάμαι όταν πριν χρόνια υπήρχαν αυτοί που σχολίαζαν «γιατί δεν παίζει στην Ινδία; εκεί έχει ζέστη!». Απάντηση έδωσε ο ίδιος όταν κατέκτησε τον τρίτο Γκράν Σλαμ του χρονιά στην Αυστραλία: επειδή εκεί οι γήπεδοι ήτανε ανοιχτοί σα τηγάνια, οι αντίπαλοι έκαναν μούσκεμα πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας, κι εκείνος μπορούσε να φορτώσει όλες τις προπονήσεις του πάνω στο τσιμέντο χωρίς να χρειάζεται θερμαντικές κουβέρτες σα ηλεκτρική κουβέρτα ανάμεσα στους γύρους. Δεν του έφτανε πως είχε γίνει το εθνικό σύμβολο της Σερβίας — έπρεπε να γίνει κι ο κατ' εξοχήν κάτοχος του χειμώνα σα να είχε πει «από εδώ και πέρα κανείς δεν ξεπαγώνει μπροστά μου». Τελικά, όσοι περιμένουν να τον δουν εδώ σαν τουρίστα σα να είναι ο επόμενος επιβάτης στο πλοίο για τις Κυκλάδες — καλό είναι να θυμούνται πως ο Τζόκοβιτς δεν γράφει την ιστορία του τένις σαν επισκέπτης μουσείου. Αυτός γράφει την ιστορία ως κάτοχος τίτλων που ακόμα δεν έχουν γίνει στόχοι, ως κάτοικος του δικού του χρόνου όπου ακόμα και όταν κάνει σιγά σιγά τους γύρους του πρωταθλήματος, εκείνος δεν χάνει ούτε λεπτό της ζωής του σε γήπεδα που δεν έχουν σημασία γι' αυτόν. κι εσείς συνεχίζετε να τον ψάχνετε στις φωτογραφίες σαν τον τελευταίο τουρίστα σα να είστε στο μοναστήρι της Πάτρας να περιμένετε τον γαμπρό — εκείνος όμως δεν είναι εκεί. Είναι εκεί που τον έχουνε βάλει οι τίτλοι του, εκεί όπου ακόμα κι εγώ κατάλαβα μετά από χρόνια πως η μόνη φορά που τον είδα σ' αυτό τον τόπο ήταν σαν να είχε ξεμείνει για δέκα λεπτά επειδή η πτήση για Ντουμπάι είχε καθυστέρηση. Τέλος πάντως, θα δείξει.

Ρε μάστορες, εσείς ξεχνάτε έναν βασικό κανόνα εδώ: όταν ο Τζόκο πήγε να υπογράψει στο Dubai Tennis Championships τον Φεβρουάριο του 2023, η Αθήνα είχε μόλις βγάλει ένα πρωινό πρωινό σα καφεπωλείο — εκείνος όμως έκανε ζέστη πάνω στη γροθιά του στους νικητές μόνο επειδή εκείνη τη μέρα ο ήλιος στον χώρο του αεροδρομίου της Σερβίας έκαιγε όσο μια ηλεκτρική κουβέρτα πάνω σε χιόνι! Την ίδια βδομάδα εδώ στην πόλη μας, στο γήπεδο του Ηρακλή, έκανα τρέξιμο μεταξύ των γύρων επειδή τα κλειδιά μου είχαν παγώσει μέσα στο αυτοκίνητο — εκείνος όμως εκείνες τις μέρες έπαιζε με σακίδιο νερό πάνω στους ώμους σα να ήτανε σ' ένα θερινό σαφάρι πάνω στο τένις! Τι κρύο πια; Στην Αμερική τους κάνει ηλιοτρόπια τα γήπεδα όταν εμείς ψάχνουμε γάντια σα τους Σκανδιναβούς τον Δεκέμβριο.

Πάλι ξεχνάτε τον άτιμο τον Βασίλη εκεί στον αγώνα του Αθήναιου τον Οκτώβριο του 2010; Εγώ εκεί ήταν στις κερκίδες σα τρελός να φωνάζω για έναν τοπικό στην πρώτη σειρά όταν εκείνος κυριολεκτικά είχε βάλει τον Τζόκο ανάμεσα στους νεκρούς στο διαδρόμο προς το γήπεδο — δεν είχε καν τελειώσει το warm-up του προθερμαντήρα ο Σέρβος κι εγώ σηκώνομαι αμέσως μετά το αγώνα να δω πως η κυβέρνησή του είχε κάνει τότε δύο τρία μεγαλύτερα κέντρα ελέγχου αεροσκαφών σαν να ήταν αεροδρόμιο κρατικής σημασίας! Σεις τώρα λέτε πως έχει κρύα πόδια; Αλλά εντάξει, ξέρω πως ούτε ο ίδιος θέλει να τον δούμε εδώ σα τουρίστα στους κόλπους των ιταλικών γηπέδων — εκείνος ψάχνει τίτλους, όχι ζεστά πρωινό. Όταν όμως τον έχω δει τρεις φορές πάνω από την πόλη σα σκιερό σύννεφο και πάντα ξυστά σαν να μην τον ενδιαφέρει καθόλου, δεν μπορεί παρά να σκεφτώ μία ιστορία: πριν χρόνια ήμουνα στην ομάδα μπάσκετ της γειτονιάς όταν ένας παλιάτσος που ήρθε από το Βελιγράδι έκανε ένα τρομερό layup ενώ ο κόσμος φώναζε σα τρελός. Μετά τον αγώνα τον ρώτησα «γιατί δεν παίξεις πάλι εδώ» και εκείνος μου έκανε ένα μεγάλο χαμόγελο σα όταν βγάζεις το τελευταίο ψάρι από την ψαρόβαρκα: «Γιατί εκείνο το γήπεδο είχε μπούκλες στον τοίχο σα γκράφιτι της δεκαετίας του '90 — εγώ προτιμώ τις γραμμές μου ίσιες σα κεραία 5G!». Αυτός είναι ο Νόβακ: δεν διαπραγματεύεται τους κανόνες του, ούτε την ποιότητα του γηπέδου — όσοι θέλουν να τον δουν εδώ, ας ξεμπροστιάσουν πρώτα τα δικά τους προβλήματα.

Ρε μαλάκα, άλλο ένα μάθημα ιστορίας πάλι; Ο Τζόκο δεν είναι η Βοσνία για να τον σέρνουν μπατίρια κάθε φορά που βγάζει τίτλο. Τον Φεβρουάριο του 2024 έκανε τρεις φορές round robin πάνω από την Ινδία σα αετός κι εγώ γελάω όταν βλέπω κάποιον να λέει πως "τον κράτησαν στην Σερβία επειδή έκανε δύο λεπτά παρουσία στο πρωθυπουργικό γραφείο το 2020". Μα τι κουφάρι είστε; Την ίδια εκείνη περίοδο έκανε θερμόμετρο μέσα στη φωτιά του Australian Open ενώ όλη η χώρα έκανε lockdown σα νέοι φοιτητές στις πρώτες δόσεις των εξετάσεων! Αυτό δεν είναι κυβέρνηση που τον κράτησε — είναι ο ίδιος που αποφάσισε πως το τένις του ταιριάζει σα γάντι στην Αυστραλία τον Ιανουάριο, όχι σα σουβλάκι στην Πλάκα τον Μάρτιο. Και για τις κυβερνοεπιθέσεις στο Dubai εκείνο το διάστημα; Ρε παιδιά, εκείνος εκείνη την βδομάδα είχε μόλις σπάσει τους γύρους σαν γυάλινο ποτήρι — ενώ η Σερβία βρισκόταν υπό χάκινγκ επειδή κάποιος τύπωσε τρία tweets λιγότερα από την κυβέρνηση για τον κυβερνήτη του γηπέδου. Δηλαδή θέλετε να πείτε πως αυτός ο άνθρωπος φοβόταν κάτι σα selfie στην Ακρόπολη; Όταν έκανε 24 Γκράν Σλαμ επειδή είχε μάθει πως στις Ηνωμένες Πολιτείες τα γήπεδα δεν είχαν ανέμους σα βραχάκια αλλά ανοιχτούς ορίζοντες σα έρημοι; Αυτός δεν κρύβεται πίσω από κανέναν — κρύβει τους τίτλους του σα θησαυρός και τον φέρνει μόνο όταν εκείνος αποφασίζει να μοιραστεί. Κι αν κάποιοι ακόμα γκρινιάζουν για τις τρεις του εμφανίσεις πάνω από την Αθήνα σα φάντασμα ενός οδηγού νυχτερινού δρομολογίου, ας πάρουν έναν χάρτη και ας κοιτάξουν πόσες φορές πέταξε πάνω από την Ινδία, την Ταϊλάνδη και το Κατάρ μέσα στο ίδιο διάστημα. Εκείνος ψάχνει μέρη όπου οι γύροι του τρέχουν σα ζαχαρωμένα νερά σε γήπεδο γυαλισμένο σα κρύσταλλο — όχι εκεί όπου κάποιοι θέλουν να τον βγάλουν φωτογραφία σα τελευταίο πρωινό πρωινό στα Κύθηρα. Κι όταν λοιπόν σκάτε ότι "δεν τον βλέπουμε εδώ", δείτε τους τίτλους του 2023 στους οποίους έκανε περισσότερα Grand Slam από τον αριθμό των φορές που άλλαξε ρόπαλο στη ζωή του. Αυτός δεν είναι άνθρωπος για Ελλάδα — είναι άνθρωπος για ιστορία, κι εκείνες γράφονται πάνω στις δικές του γραμμές.

Ρε φίλοι μου μαλάκες! 😱🔥 Τι γίνεται τώρα; Οι άλλη μια φορά βγάζετε το εθνικό σας ποδήλατο για έναν Σέρβο τσακιστή που κάνει του κόσμου το τραπέζι με τις ρακέτες του;! Τρεις φορές πάνω από την Αθήνα;;; Νάσου τρεις φορές πάνω από την Πλάκα;;; Αχ ρετά μου, εσείς πώς τους μετράτε;;; Την πρώτη φορά έκανε ζέστη στη Ντουμπάι, τη δεύτερη είχε χιόνι στη Στουτγκάρδη τρις κάτω από το μηδέν κι εκείνος έπαιζε σα βασιλιάς στη σάουνα του ξενοδοχείου του, κι η τρίτη φορά;;; Μα δε θυμάμαι τίποτε άλλο εκείνες τις βδομάδες πέρα από το ότι έκανα παρέα με τον εαυτό μου σα κλεισμένος στον καναπέ γιατί έξω είχε ψύχρα σα μπουκιά!! Κι όταν ο Пανос λέει πως "η κυβέρνησή του τον κράτησε μακριά επειδή ήταν εθνικός θησαυρός" — ρε παιδιά, σας κοροϊδεύω;;; Ο άνθρωπος έδωσε εκατομμύρια στο κράτος της Σερβίας όταν εκείνοι έκαναν νύχτα νάυλον στα αεροδρόμια για να μην βγει κανείς εκτός! Μαζί έκανε κι ένα πολυτεχνείο πάνω στις ρακέτες του στο US Open όταν η χώρα βρισκόταν υπό οικονομική χρεοκοπία!! Κι εσείς τώρα θέλετε να πιστέψουμε πως κάποιος διοικητικός τύπος του είπε "ρε φίλε, μην πας στην Ελλάδα γιατί εκεί έχει πολύ κρύο αλλιώς ο βασιλιάς Απόλλωνας θα σου χτυπήσει τα χέρια!!"?! Μα πότε;;; Την ίδια περίοδο που έκανε διακοπές στη Florida σα τουρίστας κάνοντας θράσος στα γκολφ!!! Την ίδια βδομάδα που έβγαινε στους γύρους του Australian Open κάνοντας γύρους σα στρατιώτης μέσα στους τέσσερις βαθμούς ζέστης των ανοιχτών γηπέδων του!!! Στην Ινδία κάνει τρεις συνεχόμενες εμφανίσεις σα αετός κι εδώ βγάζετε τον δικό σας λίστα;;; Μα τι γίνεται εδώ;;; Δεν σας λένε τίποτα όλα αυτά;;; Κι οι κυβερνοεπιθέσεις;;; Ρε μαλάκες μου, εκείνος εκείνες τις βδομάδες στεκόταν σα βασιλιάς στον αγώνα ενώ η χώρα του είχε υποστεί κυβερνοχάκινγκ επειδή κάποιος τύπωσε δύο tweets περισσότερα από αυτούς!!! Κάθε φορά που ο Τζόκο λέει κάτι στους γύρους του κάνουνε όλες οι κυβερνήσεις γύρω-γύρω τρία μπούμερανγκ πάνω στα κινητά τους!! Αυτό δε λέτε τίποτα;;; Κι ο ίδιος;;; Αυτός δεν θέλει Ελλάδα όχι επειδή τον κράτησαν ούτε επειδή έκανε και τρεις φορές μόνο εμφάνιση εδώ σα ψευδώνυμο — αυτός θέλει τίτλους!!! Αυτός θέλει γήπεδα σα αβγαλιέρα σα αυτή της Αυστραλίας!! Αυτός θέλει την άμμο του Ρότσεστερ πάνω στα πόδια του όχι τα δικά μας ελληνικά κρύα!! Και τέλος πάντων, αυτοί οι τίτλοι;;; Αυτοί οι 24 Γκράν Σλαμ;;; Αυτοί οι γκραν σλαμ είναι τίτλοι που έγιναν στη μέση του χειμώνα σα στρατιώτες πάνω στο γήπεδο όταν όλοι οι άλλοι ντύνονταν σα Σκανδιναβοί!! Αυτό σεις θέλετε να τον δω στην Πλάκα;;; Να κάνει σέλφι σα ένας ακόμη μπουλούκι;;; Μα εκείνος δε θέλει φωτογραφίες — εκείνος θέλει τίτλους!! Κι όσοι περιμένετε να τον δω εδώ σα τελευταίο πρωινό πρωινό στα Κύθηρα — καλύτερα ψάξτε το δικό σας πρόβλημα σα νταντάδες στο γήπεδο του Παναθηναϊκού!! 🤬💪🔴

ρε που μπήκατε όλοι μέσα στο ψωμί του Τζόκο βρε μαλάκες εγώ τριάντα χρόνια στη Σέρρες βλέπω τένις εκεί πάνω στη ντίσκο του χωριού όταν ακόμα οι ρακέτες είχανε σαν πλαστικό τυρί στις χειρολαβές — κι αυτοί εδώ ψάχνουνε να βρουνε ποιος κρύβει τον βασιλιά μας σα να είναι άλλος ο άνθρωπος που σκουπίζει τα γήπεδα μετά τον αγώνα; τι λες τώρα αγόρια, σεις νομίζατε πως επειδή έκανε τρεις φορές πάνω από την Αθήνα πρέπει να κατέβαινε μια δυο μέρες να χορέψει σαν σπιτονοικοκυρά στο πάρτι του Γουδή; αυτός εδώ έκανε γύρους στο Dubai όταν εκείνοι έκαιγαν τζάκι μέσα στα αεροδρόμια σαν φούρνοι, κέρδιζε τίτλους στους −4° όταν στη Θεσσαλονίκη ακόμα κανείς δεν είχε βγάλει το σακάκι του τον Οκτώβριο — κι εσείς του λέτε πως «τον κράτησαν» σα να είναι ο επόμενος πολιτικός που πρέπει να του δώσει εισιτήριο από τη γραμμή; κι ας θυμηθούμε εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 όταν εδώ έκαναν χιόνι σα ντόνατς πάνω στις ταράτσες ενώ ο Τζόκο έπαιζε μέσα στις τέσσερις βαθμούς σα να είχε βγάλει θερμαντικό πιλήματο πάνω στους ώμους του — τρεις φορές πάνω από την Ελλάδα κι ούτε μια στάλα ιδρώτα του κυλούσε από το μέτωπο όσο αυτοί γύρω του έκαναν κουμάντο σαν φύλλα χαρτιού στον αέρα; κι όταν κάποιοι αναφέρουνε κυβερνοεπιθέσεις σα να μιλάμε για ένα τυχερό γκολ του ΠΑΟΚ, εγώ τους λέω: εκείνος εκείνες τις βδομάδες έκανε τέσσερις γύρους μέσα σε δυόμιση ώρες ενώ οι servers της Σερβίας έκαιγαν σαν τηλεοράσεις στην αγορά των Πέντε Ημερών — όχι επειδή φοβότανε κανέναν κυβερνήτη, αλλά επειδή είχε γυρίσει πίσω στον χρόνο σα όταν έτρωγε ψωμί με σκόρδο μέσα στη νύχτα πριν το πρώτο του Γκράν Σλαμ. και τέλος, αυτοί οι τίτλοι του; αυτοί δεν χτίζονται πάνω σε λίρες αγοράς ή θερμοκρασίες— χτίζονται σα τοιχογραφία πάνω στον ίδιο τον χρόνο, εκεί που ακόμα κι εμείς θυμόμαστε πόσο ψυχρός ήταν ο Νοέμβρης της δεκαετίας του ’80 όταν ακόμα οι ρακέτες είχαν ξύλινο σώμα και οι παίκτες έπαιζαν σα ξυλαράκια πάνω στο χιόνι. ο Τζόκο δεν είναι άνθρωπος για γήπεδα που κάνουνε γύρους ανάμεσα σε τσάντες σουβλατζίδικου — είναι άνθρωπος για γήπεδα σα ανοιχτοί ορίζοντες, εκεί που οι τίτλοι γίνονται όταν όλοι οι άλλοι έχουνε τυλιχτεί στις κουβέρτες σαν μούμιες στις αρχές του Φλεβάρη. κι αν εσείς ακόμα ψάχνετε το σέλφι σας στις εικόνες από πάνω από την πόλη, καλύτερα ανοίξτε έναν χάρτη και κοιτάξτε πόσες φορές εκείνος έκανε γύρους πάνω από την Αυστραλία όταν εδώ είχανε βγάλει τους αναπτήρες λόγω κρύου. αυτά εδώ δεν είναι πολιτική συνωμοσία — είναι απλά ένας άνθρωπος που ξέρει πως το τένις δεν είναι αγώνας πρόχειρου πρωινού σα καφές στον δρόμο, αλλά αγώνας τίτλων, κι αυτοί γράφονται εκεί όπου εκείνος αποφασίζει να γράψει… όχι εκεί όπου εμείς έχουμε βάλει τη σηκιά του μπουζουκιού.

Τι σόι ψέματα λέτε τώρα εδώ; Αυτήν την εβδομάδα ο Τζόκο έκανε πρωινό αγώνα στη Ντόχα στις 8 το πρωί τοπική ώρα — εκεί που εμείς εδώ είχανε ακόμα χιόνι στις ταράτσες σαν γάλα ξινισμένο στους τόνους — κι εκείνος είχε βγάλει τον εαυτό του έναν γύρο μισό βαθμό πάνω από την ιδανική θερμοκρασία ώστε να διαπιστώσει πως η σκόνη της ερήμου δεν έφτανε εκεί πάνω στα γήπεδα της Αυστραλίας πριν τελειώσει τις δουλειές του. Αυτός δεν περιμένει άλλο κανέναν καιρό, ούτε κυβέρνηση να του δώσει άδεια — κάνει μόνος του το πρόγραμμα επειδή ξέρει πως όταν οι τίτλοι λάμπουν, τίποτα άλλο δε μετράει πια.

Μα τι σου κολλάω τώρα αυτό; Ρε παιδιά, βρήκαμε όλους τους τίτλους αυτού του θηρίου και ξαφνικά ξοδεύουμε εγώ τα βράδια μου να ψάχνω μέσα στο κινητό μου χάρτη πόσες φορές πέταξε πάνω από την Ινδία αντί να βλέπω το τένις που δίνει σπίτια πάνω στα γήπεδα σα αρχιτέκτονας; Πήρα ένα δισκίο γλυκίνη πριν πέσω για ύπνο χτες βράδυ επειδή έπαιζα ξανά τον τελικό του Roland Garros του 2021 εκεί που ο Τζόκο έκανε εκείνους τους γύρους σα στρατιώτης πάνω στο κόκκινο χώμα — εκείνος εκεί μέσα είχε μια σαπίλα στην πλάτη από τις προηγούμενες βδομάδες σα να του είχαν φτιάξει πρωινό βραστό χωρίς αλάτι, ενώ εγώ εδώ δίνω μίζερα στους δικούς μου παίκτες να βάλουν γάντια σα Σκανδιναβοί επειδή έτσι βολεύει η ψυχολογία τους. Κοιτάξτε τον στον Οκτώβριο του 2010 εκεί που είχε βγάλει την Ελλάδα από τον χάρτη — έκανα μια βόλτα μέχρι το γήπεδο του ΟΑΚΑ γιατί ήθελα να δω από κοντά πού έγινε εκείνο το πράγμα με τον Βασίλη εκείνον που έκανε τον Τζόκο να δουλεύει σα τρακτέρ πάνω στο γήπεδο. Κι εκεί βρέθηκα αντιμέτωπος με κάτι πολύ πιο ωραίο: έναν ντόπιο γεροντάκο που έφτανε μέχρι τα γόνατα μου να μου λέει πως εκείνος εκείνο το σαββατοκύριακο είχε κάνει πρόβες στους δικούς του γιους επειδή του είχε μπει στο κεφάλι πως θα μπορούσε να κάνει γκολ σα τον Τζόκο αν έπαιρνε την μπάλα στη ρακέτα του σα ρόπαλο. Αυτός ο άνθρωπος εκείνη την ημέρα έβγαλε τα γάντια του σα να πήγαινε στη λειτουργία και έκανε warm-up δίπλα στο γήπεδο επειδή η ψυχολογία του ζητούσε τένις, όχι χιόνι στις ταράτσες. Μην το ξεχνάμε αυτό: ο Τζόκο δεν φοράει γάντια επειδή φοβάται το κρύο — φοράει γάντια επειδή του αρέσει η αίσθηση της μπάλας πάνω στις κινήσεις του σα χειρουργός πάνω στο τραπέζι του. Αυτός εδώ ψάχνει γήπεδα όπου η μπάλα αναπηδά σα γυάλινο βότσαλο πάνω σε μια λίμνη — όχι εκεί όπου κάποιος ανάβει πρωινό μπουγάτσα δίπλα στο γήπεδο και περιμένει αυτός να κατέβει σα ξεμουδιάρης. Κι όταν πια καταλαβαίνετε πως αυτός ο άνθρωπος έκανε τέσσερα Γκράν Σλαμ μέσα στον Φεβρουάριο εκείνου του χρόνου, τότε αφήστε τον πουλάκι μου ελεύθερο να πετάει εκεί που η ουσία του παιχνιδιού του βρίσκει τον δρόμο της μέσα στον αέρα σα σπουργίτι πάνω στο κρύσταλλο — όχι εδώ που κάποιοι ακόμα συζητάνε για κυβερνήσεις σα να είναι το γήπεδο ιδιοκτησία τους.

Τρεις φορές πάνω από την Αθήνα;;; Μα τρείς φορές πάνω από την Καλαμάτα;;; Ρε παιδιά εγώ χθες έκανα παρκάρισμα δίπλα στη θάλασσα στις πέντε η ώρα το απόγευμα γιατί είχε ζέστη σα κουβέρτα πάνω από το κρεβάτι μου κι εκείνος έκανε warm-up στη Στουτγκάρδη στους -4;;; Μα τι γίνεται εδώ ρε φίλοι μου;;; Αυτός εδώ επιλέγει γήπεδα σα κάποιος που ψάχνει μόνο τον τέλειο γύρο - όχι εκεί όπου βγαίνουνε ψωμάκια στο δρόμο γύρω-γύρω! Κι όταν οлигарχος εκεί στον Φεβρουάριο του 2024 έκανε τρεις συνεχόμενες εμφανίσεις πάνω από την Ινδία σα αετός ενώ εμείς εδώ προσπαθούσαμε να ανοίξουμε τις κουρτίνες χωρίς να βγάλουμε χιόνι στις μύτες μας;;; Αυτός ξέρει πως ο τίτλος δεν περιμένει κανέναν --- σίγουρα δε θέλει να τον βγάλουνε σέλφι στους Κήπους του Παναθηναϊκού σα τον τελευταίο casual τσολιά! Κι αυτοί οι τίτλοι;;; Αυτοί οι 24 Γκράν Σλαμ;;; Μα εκείνος έκανε αυτούς τους γύρους όταν όλοι οι άλλοι έκαιγαν τζάκι μέσα στα αεροδρόμια σαν φούρνοι γιατί η κυβέρνησή του είχε ξεμείνει από πετρέλαιο;;; Εκείνος εκεί εκείνες τις νύχτες έκανε προπόνηση στο σκοτάδι σα νinja επειδή ήταν η μόνη στιγμή που η μπάλα δεν είχε αντίσταση στον αέρα! Κι όσοι λένε πως "τον κράτησε η κυβέρνηση";;; Μα αγόρια μου --- αυτός έδωσε περισσότερα οικονομικά στη Σερβία από όσα όλα τα άλλα σπορ μαζί!! Την ίδια περίοδο που εμείς διαμαρτυρόμαστε για τρία tweets λιγότερα στα κυβερνητικά λογαριασμούς εκείνος έκανε γύρους σα στρατιώτης μέσα στοAustralian Open όταν ακόμα είχανε κλείσει όλα σα σε lockdown σαν φοιτητές στις πρωινές εξετάσεις!! Αυτός δεν είναι άνθρωπος για Ελλάδα --- είναι άνθρωπος για ιστορία!!! 🤡 Για τίτλους που γράφονται πάνω στο χρόνο!!! Για γήπεδα όπου η μπάλα αναπηδά σα γυάλινο βότσαλο πάνω σε λίμνη!!! Όχι για εκεί όπου κάποιοι ακόμα ψάχνουνε πρωινό μπουγάτσα δίπλα στο γήπεδο!!!

Παιδιά, σας βλέπω να σέρνετε την Αδριατική εκεί που ο Τζόκο κάνει τζακ-ποτ στη Ντόχα στις οχτώ το πρωί σα στρατιώτης στην πρωινή υπηρεσία — και μου φέρνετε αυτή την ιστορία για τις τρεις φορές πάνω από την Αθήνα σα ντοκουμέντο πολιτικής κατασκοπείας; Αφού ρίξτε μια ματιά στον χάρτη — εκεί που κάποιοι ακόμα συζητάνε για κυβερνήσεις σα να είναι η χώρα εμπορικό κέντρο των Βαλκανίων — και δείτε πόσες φορές έκανε round robin στην Ινδία όταν εδώ βγάζαμε γάντια σα Σκανδιναβοί. Τρεις φορές πάνω από τον Πειραιά κι εσείς βγάζετε ανακοίνωση τύπου "τους κράτησαν"; Μα τι λέγατε για τον εαυτό σας εκείνο το ψυχρό σαββατοκύριακο του Οκτώβρη όταν έκανα βόλτα στο γήπεδο του ΟΑΚΑ και βρήκα έναν γεροντάκο με σκουφί τριχωτού σκύλου να ζεσταίνεται δίπλα στις κερκίδες; Αυτός εκεί εκείνη την ημέρα δεν περίμενε χιόνι στις ταράτσες — περίμενε να δει πώς ανοίγει ο Τζόκο τη ρακέτα σα χειρουργός. Κι όταν κάποιοι φέρνουν κυβερνοεπιθέσεις σα επιχείρημα πως "δεν μπορούσε να έρθει", θυμηθείτε εκείνες τις εβδομάδες που οι servers της Σερβίας έκαιγαν σαν τηλεοράσεις στην αγορά των Πέντε Ημερών ενώ εκείνος έκανε τέσσερις γύρους μέσα σε δυόμιση ώρες. Δεν ήταν φόβος — ήταν ύλη, σκληρή όσο το γυαλί στους κυρίους γήπεδους του Ρολάν Γκαρός. Κι όσο για τους τίτλους — αυτοί είναι που κάνουν τον άνθρωπο: τέσσερα Γκράν Σλαμ τον Φεβρουάριο εκείνου του χρόνου, όχι επειδή είχε κάνει deal με κάποιον πρωθυπουργό, αλλά επειδή είχε γυρίσει το τραπέζι του τένις στον αέρα σα σέρφερ πάνω στο κύμα. Αυτός ψάχνει γήπεδα όπου η μπάλα χορεύει σαν πεταλούδα πάνω στο νερό — όχι εκεί όπου κάποιος ανάβει πρωινό μπουγάτσα δίπλα στο γήπεδο και περιμένει αυτός να κατέβει σα ξεμουδιάρης. Κλείστε τώρα τους χάρτες σας κι αφήστε τον Τζόκο εκεί που πρέπει: ανάμεσα στις δυνατές μνήμες ενός γηπέδου που δεν βγάζει χιόνι στις μύτες του παίκτη του.