Όταν ο Αlkαράθ γράφει ιστορία

θυμόμουν πριν δέκα χρόνια στο σπίτι μου στον κόλπο της Ρόδου, είχα μαζέψει όλους τους δικούς μου στο μεγάλο τραπέζι — εγώ ήμουν εκείνος που είχε κάνει μία αφόρητη μπουγάτσα σοκολάτας από πάνω μέχρι κάτω, όσο περίμενα το ματς νυχτερινό ανάμεσα στη γριφίτσα εκείνη η οποία λέγεται ντίστανς πάλι (πάλι εκείνοι σκασμένοι να μας κάνουν ημίχρονο) και τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. αποκλείστηκε ότι περίμενα πέντε ώρες μέσα στο συγκεκριμένο γήπεδο πριν βγει εκείνος ο μπαγιάτικος καινούργιος θρύλος που το όνομά του τίποτα δεν έδειχνε πως θα γραφόταν ιστορία σαν αριστούργημα: κίτρινο φως στην οθόνη, στάδιο γεμάτο μέχρι χείλη, αντίπαλός μας εκείνη η φοβισμένη γερμανία που είχε πιο στεγνό στόμα κι από το δικό μου το κουνέλι όταν ξημέρωνα μετά από μία νύχτα ποτού. και ξαφνικά η πρώτη προσπάθεια στο νούμερο δεκαπέντε... ο βλάχος εκείνος που σήκωσε το κεφάλι σα λιοντάρι μετά την τρίτη κούρσα ξεσήκωσε τον κόσμο σα σεισμό. εγώ τότε που ήμουνα εκεί λιγότερο δυνατός αλλά πιο συναισθηματικός σηκώθηκα όρθιος, πάω να πιω ένα νερό και είμαι κολλημένος στη σκηνή: οι δύο Γερμανοί εκείνοι οι κουκουβάγιες είχαν κάνει τον μαύρο ζόφο και προσπαθούσαν να ελέγξουν εκείνον τον άνθρωπο σα πειρατικό πλοίο τον τύρανου σώματα γίγαντες. αλλά αυτό δεν ήταν τίποτα μπροστά στο τελευταίο δέκα λεπτά. θυμάμαι εκείνο το σουτ έξω από την περιοχή — η μπάλα χτύπησε στο οστό εκείνο του αμυντικού σαν σφυρί στον σωλήνα, η μπάλα πήγε προς τα πάνω σα βελόνα βρόχου στα χέρια εκείνου του γερμανικού τερματοφύλακα, σα βίντεο γκράφιτι σε αργή κίνηση: αριστερά, δεξιά, πάνω κάτω... και μετά εκείνος ο άνθρωπος πήδηξε σα 12χρονος στο σχολείο όταν ανοίγει η πόρτα η ίδια η μπάλα ετοιμάστηκε να μπει! και βγήκε εκείνος ο Μαρσέλο σα σούπερ ήρωας χωρίς εσώρουχο (τουλάχιστον έτσι το βιντεο συμπεριφέρθηκε), ένα πέρασμα σαν άλμα στους αγγέλους — ο Ρονάλντο εκεί πάνω σα βασιλιάς περίμενε σα συγγραφέας γραφής την περιπέτεια να τελειώσει. η μπάλα έφτασε στον τεράστιο εκείνο συμπαίκτη μας σα ρεύμα ποταμού στις ακτές της Ρόδου το πρωί της Κυριακής: η μπάλα κολλήθηκε στο πόδι εκείνου σα αστραπή που κάνει λάμψη στη θάλασσα όταν κάθεσαι στο καφενείο. και πάλι εκείνος ο ακατανίκητος εκείνος Πορτογάλος τράβηξε πίσω σα χαρακτηριστικός φωτογράφος των ημέρες των αρχών — η κίνηση εκείνη ξεσήκωσε τον κόσμο σα μπούμερανγκ φωτιάς, μία δύναμη σα τσουνάμι, μία θύελλα σα τραγούδι ωστόσο γραμμένο σα βάλς. η μπάλα πήγε εκεί από πάνω σα γλυκό αποχαιρετισμό σ’ έναν κουρασμένο αγώνα — ο Γερμανός εκείνος τερματοφύλακας κοιμόταν σα γέρικο σκυλί μετά την πτήση, όχι τρόπος κίνησης, τίποτα. και εκεί, στα χέρια εκείνου η μπάλα βρήκε στέγη σα βιβλίο μέσα στο σπίτι του φίλου σου — μία ισότητα σα παραβολή, μία νίκη σα χρονικό επιτύχημάτων. εκείνος ο τίτλος εκείνος που τίποτα δεν προέβλεπε ότι μπορεί να συμβεί σα παραμύθι πρωταγωνιστές όλοι αυτοί οι άνθρωποι σα εθνική ομάδα παρουσιάστηκαν σα οικογένεια κάτω από τη σημαία των τεράστιων αστεριών. και μετά η κλαψούρισμα εκείνης της ομάδας εκείνης σα νερό που χύνεται σα βροχή όταν τελειώνει το ποτό — εκείνοι οι Γερμανοί μάζεψαν τις μπουκάλες τους σα φεύγοντας τρέχοντας από το μαγαζί πριν κλείσει, εμείς φωνάζαμε σα παιδιά που βρήκαν στο κρυφτό το μεγαλύτερο θησαυρό... ο Μαρσέλο εκείνος τότε σηκώθηκε σα γίγαντας χωρίς καθόλου μανίκια στο πουκάμισο — μία φούστα σα τυρόπιτα κρεμμένη από λάθος κρεμάστρα, μία αστείρευτη δύναμη σα ηλιοτρόπιο που γυρίζει συνέχεια προς το φως. κείνος εκείνος άνθρωπος εκείνη την ώρα έγινε θρύλος σα εικόνα ζωγραφισμένη σ’ ένα τυρόπιτα του πάθους. θα θυμόμαστε πάντα εκείνο το βράδυ σα το πιο ωραίο γάμο στα οποία εγώ προσωπικά ήμουνα προσκεκλημένος σα νονός σα κουμπάρος σα φίλος... τέτοιοι τίτλοι έχουν μόνο εκείνοι που ζουν την ιστορία όσο ακόμη είναι ζεστή! ...το μόνο λάθος ήταν ότι εκείνη την ημέρα ξέχασα να κόψω ακόμα μία μπουγάτσα σοκολάτας για το γλέντι μετά...