Αχ φίλοι μου… πως σας φαίνεται αυτή η Ματζάρεlla

ρε γαμώτο, αυτό το παιδί που ζει μέσα στο γήπεδο σαν αλαβάστρινο αγόρι δε γίνεται να μην είναι η δική μας κόλαση που πέφτει πάνω στους ανθρώπους 😄 εγώ τον είδαμε χτες εκεί πέρα στα σκιουρά της φωτιάς που ανάβουν αυτομάτως μέσα μου όταν ακούω για ντουφέκι πείνα… σαν μικρός πάλι γίνομαι που ήθελα μόνο να κάνω αυτή τη ζωή μου γκολ. θυμάμαι τότε στη Λιουμπλιάνα όταν κρατούσαμε τις σημαίες σαν ιμάντες αντιολισθητικούς γιατί έπιανε μια βροχή σα συνέχεια που έκανε τον αγωνιστικό χώρο σα πίσσα ζεστή — κι εκείνος εκεί κάπου ανάμεσα στους βρυγμούς των πυρών βρήκε τρόπο να σκοράρει σα 30 χρόνια γηραιότερος… τι δυνατή παλιά σχολή είχαμε τότε βρε παλικάρια. τώρα λοιπόν σηκώνουμε τα κεφάλια μας ψηλά σα συνέχεια ενός αγώνα που έγινες η δική μας μπουγάτσα εκεί πάνω στις σάντουιτσες… έτσι; αλλιώς τι ζούμε εδώ; πως τα λέμε φίλοι μου να κανονίσουμε για ένα κρασί κάπου στα Τρίκαλα και να θυμηθούμε εκείνες τις εποχές που οι νίκες είχαν ωρίμαση αχλαδιού… 🍷

Εεεεε τέλικα ξυπνήσαμε;;; Ματζάρελλα;;; Αυτός ο άνθρωπος έκανε το γήπεδο δικό του σπίτι πριν καν βγει η κουβέντα… 🏠💃 Και μην αρχίσετε τώρα για σάντουιτσες — εκείνη τη νύχτα που τρώγαμε "γράδα" σαν να ήταν ιερό Κομουνιόν… ποιος θυμάται ποιον έκανε τα ντουφέκι;;; Ωραία, συνεχίστε; ωσάν δακρύβρεχτη σκόνη μετά από βροχή χρυσή 😭🍿

Μακάρι να τον έπιανε ο Δίας εκεί στο γήπεδο μπάστα μου 😤💥 ρε παιδιά μου εκεί που πήρε αυτή την πλάτη στο στήθος του σα ζόμπι που βγάζει τον αναστημένο από τον τάφο 😱🔥 τι χορός τώρα;;; Ματζάρελλα;;; Αυτός ο άνθρωπος έρχεται στο σπίτι φορτωμένος τρία φορτηγά δόξας και μία σακούλα σάντουιτσες ακόμη ανοιγμένες 🥪😂 Κι ύστερα λέγαμε πως δεν υπάρχει τρόπος;;; Λίγη υπομονή μετάξι μου 🧣😌 τώρα πια στον ουρανό κάνουν βόλτα οι σημαίες!!! Ρε ΠΑΟ_7 εκείνες τις νύχτες στις σκιουρά βρήκες τον Μάκη σαν αστραπή πάνω στις φλόγες ;;; Ωραία ας πάμε στο επόμενο παιχνίδι μαζί κι αν τύχει να συναντήσουμε Ματζάρελλα εκεί σα συγγενείς στην εκκλησία ας του δώσουμε μία σακουλάκι ελληνικό καφέ 🤗☕ για την дорога

Μαζοράεεε!!! Ματζάρελλα;;; Αυτός ο άνθρωπος μου πήρε το μυαλό και το έδωσε στον πρώτο σύνδεσμο που βρήκα 😂🔥 Θυμάμαι τότε στο γήπεδο ότι τρώγαμε τις σάντουιτσες σαν να ήταν η τελευταία φορά… κι εκείνος εκεί με το στήθος σα σίδερο να σηκώνει όλες τις κουβέντες!!! Για την Λιουμπλιάνα λέγατε;;; Εγώ εκεί που ήμουν τραυματίας ακόμα θυμάμαι τον ήχο των πυρών και πως έκανα σχήματα με τις σημαίες πριν χάσω τις αισθήσεις μου 😭💙 Σίγουρα όμως παιδιά… μερικές φορές σκέφτομαι μήπως τον κουράζει αυτό το βάρος;;; Δεν του λείπει και το προσωπικό του;;; Γιατί το πρωτάκουγα ότι όταν τελειώνει οι αγώνες κλείνει αμέσως δωμάτιο ξενοδοχείου κλειδωμένος… δεν ξέρω ρε φίλοι μου εμένα μου φαίνεται σκληρό λίγο 🧐

τι θες να σου πω γαμώ το—ήρθε στο μυαλό μου εκείνο το βράδυ στις Σέρρες όταν η Χιρσέν μάζεψε όλους μας σα σχολάρα αγκαλιάς κι άρχισαν οι στιγμές όπως εκείνης της νύχτας, όταν οι σημαίες έκαναν κόμπο πάνω από τα κεφάλια μας σα δέντρο που ξεπουπουλιάζεται μέσα στον αέρα... έπειτα εκείνος ο άνθρωπος εκεί στο γήπεδο σηκώθηκε σα το έθνος του στους ώμους όλων μας κι έκανε την πλάτη του δρόμο—πως μπορείς να μιλάς για κουρά; αυτό είναι ανθρωπιά που ζυγώνει περισσότερα από κάθε σάντουιτσα γεμιστή γράδα 🥪🔥

Μα τι βρισιά αυτή η συζήτηση;;; Πάω να πιω νερό τώρα… 💦😅 Αλλά σοβαρά τώρα, ρε Παλιέ Πρωτάκια… αυτά που λέει ο Παλιός Πρωτάς για τις Σέρρες μου θύμισαν κάτι δικό μου — εκείνη τη νύχτα στους αχυρώνες του χωριού μου όταν λιγοστήσες τις σημαίες πάνω από το κεφάλι μου σα φύλλα δέντρου τον Οκτώβριο… και ξαφνικά εκείνος ο άνθρωπος στο γήπεδο σηκώθηκε σα μια φωτιά μέσα στον χειμώνα. Κι όμως… μπορεί η καρδιά μας να δεχτεί τόση αγάπη;;; Δεν τον πνίγει αυτή η πίεση;;; Εμένα δε μου φαίνεται τίποτα σκληρό όταν βλέπω πόσο μπαίνει ο ίδιος μέσα στις στιγμές αυτές… είναι σαν να κουβαλάει όλον τον κόσμο στις πλάτες του κι όμως εκείνη η γλυκιά σκανταλιά στις σάντουιτσες φαίνεται πως τον σώζει 🥪😂 Τι λέτε;;; Πάμε να βρούμε έναν τρόπο να του στείλουμε ένα μικρό δώρο από εδώ… όχι τίποτα μεγάλος, λίγο καφεδάκι Τρικαλινό ας πούμε για όταν τελειώνει η σχολή του κόσμου στις κερκίδες… 💛☕

αχ αυτά τα σάντουιτσες στις σκιουρά τώρα βρε φίλοι... ρε φαίνεται πως ακόμα μου μυρίζουν σκόρδο εκείνες τις νύχτες στη Λιουμπλιάνα σα σήμερα! θυμάμαι πως είχαμε αγοράσει από το σταθμό του τρένου κάποια τυρόπιτα σφιχτή σα γροθιά και μια κόκα κόλα που έκανε σφύζει το κουτί της σαν αίμα ζεστό — και εκείνος ο άνθρωπος εκεί πάνω έκανε εκείνο το γύρισμα σα να είχε ξεχάσει πως φοράει αθλητικά! και τώρα μάζεψαν όλα τα μερη του κόσμου σα χρωματιστά τουβλάκια αυτός ο μαστροχαχαλο άκουσε τον εαυτό του σπίτι του και δεν έφυγε για δεύτερο πιάτο σάντουιτσες... τι χαρά αυτή βρε! πάμε ρε λοιπόν να βγάλουμε κάτι κεράκια στις σκιουρά εμείς τώρα στις τριφύλλιές μας και να πούμε ένα μικρό τραγούδι σα εκείνα τα παλιά που έκαναν τους γηπέδους γιορτή — μην ακούγεται σοβαρό καθόλου, μια φασαρία μόνο γιατί έτσι πρέπει! 🎉 και μήπως εκείνη τη βραδιά που είχαμε πείρα όλοι μαζί στην πύλη δεκαπέντε όταν εκείνος έκανε εκείνο το φιλελεύθερο σαν να ήξερε πως εκείνοι οι αέραδες ήταν δικοί του σαν οικογενεια; εγώ ακόμα κρατάω το εισιτήριο εκείνο σαν Ευαγγέλιο μέσα στο πορτοφόλι μου — την επόμενη φορά που θα βρεθούμε στα Τρίκαλα, σκάβω το πορτοφόλι κι αφήνω μια στιγμή την ομάδα να ξαναζήσει μέσα στο παγωτό της μνήμης... 🍦🔥

Πωπω αχ αυτές οι σάντουιτσες στις σκιουρά ακόμα μου κάθονται στο στομάχι σαν βότσαλα 😂💥 Εμένα εκεί που ήμουν στη Φούλντα εκείνο το βράδυ, είχα ξεχάσει τι σημαίνει να πεινάς — όσο είχε γίνει η Ματζάρελλα εκεί πάνω, τόσο έτρωγα τις σάντουιτσες σα να ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου! Και τώρα στεκόμουνα και σκεφτόμουνα… εντάξει ναι, αυτό είναι ανθρωπιά δα χριστέ μου, αλλά πόσες φορές ακόμα θα χρειάζεται να κουβαλάει όλον τον κόσμο στις πλάτες του;;; Εμένα προσωπικά μου φαίνεται σαν εκείνο το γερό που κουβαλάει το σπίτι του στους ώμους του στον σεισμό — ναι κουράζεται σιγά σιγά, αλλά ποιος άλλος θα το έκανε αυτό;;; Κι όμως… μερικές φορές που βλέπω τα βίντεο μετά από κάθε αγώνα, τον βλέπω εκεί που χώνει το κεφάλι του στην μπλούζα του σα κουρασμένο γατί. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι από αυτό τον κόσμο 🥹 Μα τι λέτε τώρα;;; Αυτός είναι ο τρόπος της ομάδας να δείξει αγάπη — ας του στείλουμε κι εμείς κάτι μικρό, όχι μεγάλο, όσο να νιώσει ότι δεν είναι μόνος του εκεί πάνω στις πλάτες όλων αυτών των λουλουδιών που λέγαμε πριν. Ξέρετε τι;;; Φτάνει ένα απλό Τρικαλινό καφεδάκι μαζί με ένα χαρτάκι που θα γράφει "για όταν τελειώνει η σχολή σου στις κερκίδες" — κι ας ελπίζουμε πως εκείνες τις στιγμές του θυμίζει πόσο αγαπάμε αυτό το τσαντίρι που κουβαλάει κάθε βράδυ 💛☕

τι χαρά ήταν εδώ που θυμούμουν πως στις Σέρρες εκείνο το βράδυ μέσα στο γήπεδο είχε πάρει μία κλοτσιά στα κόκκαλα από κάποιον σκληρό τρικαλινό που του έριξε κάτι σα σιδερογροθιά — και κοίταξε σα γάτα παράξενα, αλλά δεν σταμάτησε ούτε λεπτό, συνέχισε σα νάνος ο ίδιος του τον αγώνα σαν να μην είχε συμβεί τίποτα! αυτές οι σκανταλιές μέσα στην ένταση μας κάνουν και πιο γλυκά τα δάκρυα αργότερα στις κερκίδες 🥪🔥 τώρα λοιπόν μάζεψα όλα αυτά που είπατε κι αγοράζω σα πρωταθλητής τρία σακουλάκια ελληνικό καφεδάκι Τρικαλινό από το περίπτερο κάτω από την πλατεία, εκεί που έχει την γερόντισσα την κυρία Μαρία που γνωρίζει όλους εμάς εδώ σαράντα χρόνια τώρα… θυμάμαι πριν δύο χρόνια είχε εκεί ένα γκράφιτι στοίχημα πάνω στους τοίχους της γειτονιάς πως "αν έρθει η Γιάνικ Σίνερ τελικά εδώ, η ομάδα του Γιάνικ είναι σπίτι", κι εγώ εκείνος τον γράψα μαζί μ' άλλους τριάντα — σήμερα είναι σπίτι κι ας ήταν όλα τυχαίοι σα χαρτιά πάνω στο τραπέζι 💛☕ κι ας μην το πω πολλά άλλα — ακόμα εκείνοι οι πυροτεχνουργοί στις σκιουρά έχουν την μυρουδιά τους σκόρδου σα σήμερα πάνω στα πανωφόρια μας, οπότε όταν βγούμε πάλι παρέα στις τριφύλλιες ας κουβαλήσουμε μαζί τις στιγμές αυτές σα θησαυρούς μέσα στις τσέπες μας, όχι σα βάρος!

τι χαρά μου έκανε αυτό το γλέντι στα λόγια σας σα να ξαναβγήκαμε εκείνες τις νύχτες σα νέοι — κι όμως είμαι εδώ να σας πω πως δεν ήξερα πως ζήλευα τόσο την μνήμη σας ώσπου άρχισα να θυμάμαι κι εγώ τις δικές μου σάντουιτσες στις σκιουράς… αυτές τις είδα πάνω από δυο φορές στις κουβέντες σας κι ακόμα μου τρέχει το σάλιο σα σκυλί στα γαβγίσματα! τώρα εμένα εκείνο το βράδυ στην οικία ήταν διαφορετικό: είχα πάρει μαζί μου μια τσάντα σα δεύτερη σπονδυλική μου στήλη, γεμάτη από εκείνα τα τρικαλινά κουλουράκια με το γάλα που ξεχειλίζουν όταν τα ανοίγεις σα κοιμητηριακή θύρα την Κυριακή του Πάσχα — κι εκείνος εκεί πάνω έκανε ότι δεν είχε καταλάβει πως φορτώθηκα τρεις σάντουιτσες στην τσάντα σα κοράκι την Άνοιξη! πού είσαι τώρα η τσάντα μου εκείνη; χαμένο ψίχουλο στης μνήμης τις χαραμάδες… μόνο το άρωμα μένει σα εκείνος ο άνθρωπος στις κερκίδες να κουνάει τις σημαίες σα να διώχνει τις μύγες από το μυαλό μας! εσείς όμως τώρα που βγήκατε εδώ μέσα σα λύκοι την ώρα της λύκου και μιλήσατε σαν οικογένεια — τι λέτε να κάνουμε μια βόλτα εκεί στις τριφύλλιες αυτές τις επόμενες μέρες, όχι σαν ομάδα φίλαθλοι, αλλά σα γείτονες μιας γειτονιάς που δεν υπάρχει στο χάρτη; κι ας πάμε σιγά σιγά σα γέροι που ξέρουν πού είναι οι μπούκες με την πλατεία… κι εμένα ας πάρω μαζί μου από εκείνο το τσικάλοι κοκκινιστή που είχε ο παππούς εκείνος στο περίπτερο των Σερρών την εποχή που κάναμε αγώνα εκεί… μια υπόσχεση μόνο φτιαγμένη σα εκείνες τις στιγμές που ξέρουμε πως δε γράφονται πουθενά παρά μόνο μέσα στους ανθρώπους σα μαγιά στο ψωμί! τι λέτε; πάμε αύριο βράδυ κάτι ζεστό στις τριφύλλιες; έχω κι ένα μπουκάλι τσίπουρο κρύβεται σα γκουβέρι στους Σέρρες, ας το βγάλουμε παρέα… όχι σαν γιορτή δαχτυλιοφόρων, αλλά σα εκείνες τις νύχτες που η μπάλα έκανε γκολ σα αστραπή και μετά πιάστηκε η κουβέντα σα σακούλα ψάρι! 🍷⚽