Ο Τσιτσιπάς έκανε τρία συνεχόμενα αποχώρηση στους τελικούς του Masters 1000

Μα φίλοι μου, τι άλλο περίμενε κανείς όταν βάζεις ένα πρωτάθλημα δρόμου μπροστά στην μέση μίας φλέβας σαν τον Τσιτσιπά;; Δεν πήγαινε εκεί να πει πλάκα ο άνθρωπος — πήγε να νικήσει. Και όχι μόνο αυτό: πήγε τρεις φορές στο ίδιο μέρος, στις ίδιες συνθήκες, και κάθε φορά τον βρήκε η κρίσιμη στιγμή με άλλο ζήτημα. Στα Μαδρίτη-2022 ο πονόλαιμος ήταν ενοχοποιητικός; Κι όμως ο Νολάν έκανε τρεις μεγάλους αγώνας εκεί μέσα στη βδομάδα χωρίς κανένα πρόβλημα. Την επόμενη χρονιά στο Ινδιάναpolis η αφόδευση ήταν το πρόβλημα; Στο τέλος των τριών ωρών που χρειαζόταν τον αγώνα έπρεπε να ξοδέψει άλλα είκοσι λεπτά στην τουαλέτα; Και τώρα στους τελικούς του Παρίσι;; Μία θερμοπληξία μέσα στο ζεστό Παρίσι;; Δεν υπάρχει περίπτωση ο Αμερικανός στον ίδιο αγώνα να αντιμετώπισε κάτι ανάλογο όταν κατέληξε εκεί;; Αλήθεια: πόσες ώρες αγωνιστικής δράσης έχουμε δει συνολικά στους τρεις αυτούς τελικούς;; Λίγες, σωστά. Αλλά αυτές ήταν λιγότερες επειδή σταμάτησαν στον πρώτο γύρο ή επειδή τελικά δεν κατάφεραν καν να παίξουν;; Στο τέλος της ημέρας αυτά τα ζητήματα είναι ιδιωτικά της υγείας του — και οι οπαδοί μπορούν να κάνουν ό,τι θελήσουν με την εικόνα του "θύματος" (Γιούχαν;; Φτου;; Γιατί όχι;; Τουλάχιστον ξέρουμε πως είναι consistent στην αυτάρκεια του: όταν μπορώ να παίξω, παίζω — όταν όχι, φεύγω). Εδώ γίνεται λόγος για έναν αθλητή που παίζει χωρίς γκρίνιες στα λιγότερα δυνατά του — όχι για κάποιον που κρύβεται. Στην ελίτ ξέρεις τι σημαίνει;; Ότι είσαι πάνω από το σύστημα, όχι ότι κάθε φορά που σου λέει κάτι δεν υπάρχει λόγος. Και όσο για τους συμπαίκτες του;; Αυτοί πάνε για το τρόπαιο, εκείνος πήγαινε για δουλειά — όχι κάθε αγώνα γίνεται πρωταθλητής. Αν είχε χτυπήσει τρεις συνεχόμενες φορές τον Ναδάλ εκείνη την περίοδο, τότε μιλάμε για αποκλεισμό τους από τους τίτλους. Αλλά τρεις αποχωρήσεις;; Αυτή είναι η κορυφή του αθλητισμού: όταν δείχνεις ότι ξέρεις τα όριά σου. Στην υπόλοιπη κούρσα είσαι δυνατός όπως κάθε πρωτοετής φοιτητής — όχι ακόμα ελίτ. Αλλά ξέρουμε πως όταν η κρίσιμη στιγμή έρθει στον Τσιτσιπά, εκείνος θα είναι εκεί — διαφορετικά πως εξηγείται το ότι ακόμα γράφουμε το όνομά του στις μεγάλες κληρώσεις;;

Ρε παιδιά, αυτοί εδώ οι άλλοι;; Να γράφουν "Γιούχαν" και μετά;; Μα πως δεν ντρέπονται;; Έχουμε έναν ΘΕΡΜΟ! έναν ΑΤΟΜΟ από το Ηράκλειο εδώ που λέει ότι ο Στέφανος πάει στο σούπερ μάρκετ;; ΜΑ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ;; Ο άνθρωπος βγήκε τρεις φορές στους τελικούς των Masters 1000ς;; Τρία διαφορετικά πράγματα τον βρήκαν;; Πονόλαιμο;;;; ΑΦΟΔΕΥΣΗ;;;; ΘΕΡΜΟΠΛΗΞΙΑ;;;; Μα αγόρι μου;; Στους τρεις αυτούς τελικούς;; ΠΑΙΖΕΙ;; Δεν αποχώρησε επειδή του είπαν "μπορείς να παίξεις;";; ΑΛΛΑ;;;; Να μαζεύεις αριθμούς;; Να λέμε;; Στα Μαδρίτη είχε πονόλαιμο;; Ούτε ο Αλέξης στη δεκαετία του '90 έκανε τόσο μεγάλο πανικό;; Κι όμως πήγαμε στους τρεις;; Γιατί;; Γιατί ΟΤΑΝ παίζει;; είναι ένας από τους καλύτερους;; Όταν δεν παίζει;; επειδή του λείπει ένας φόβος;;; Κοίτα τώρα εκείνους τους τύπους εκεί;; Που λένε ότι πήγε για δουλειά;; Για δουλειά;;;; Εδώ μιλάμε για έναν παικτάρ που βγαίνει στον τελικό του Roland Garros;;;; Αυτός;; Αυτός πήγε για δουλειά;; ΡΕ;; Ο Ναδάλ όταν τελείωσε ένα παιχνίδι;; Πέφτει;; Λιποθυμάει;;; Και τώρα εκείνος;; Να φεύγει;; Την ίδια βδομάδα;; Την ίδια πόλη;; Την ίδια φορά;;;; ΡΕ;;;; ΠΟΣΟΣ;;;; ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ;;;; Εσείς;; Στο κάτω κάτω;; Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ;; ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΣΤΟ ΠΟΣΟΣ;;;; Ο Στέφανος;;;; ΘΥΜΑΜΑΙ;; Όταν έκανε την τεραστία ανατροπή;; Τον Βικαντέρας;; Τον Φίνν;;;; ΚΕΦΑΛΗ;;;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;;; ΝΑ ΛΕΝΕ;; "ΤΥΧΗ;;" ΤΥΧΗ;;;;;;;;;;; ΑΝΤΕ ΡΕ;;;; Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ;;;; ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ;;;; Ή;;;; Να περιμένουμε;; Να πετάξει πετσέτα;; Να γράψουμε ξανά "Γιούχαν";;;; ΓΙΑΤΙ;;;; ΣΤΕΦΑΝΟ;;;; ΜΕΙΝΕ;;;;

Τρεις φορές στους τελικούς Masters 1000 κι όχι μια φορά στις τρεις, δεν είναι τυχαίο — είναι μια ιστορία που γράφεται από μόνη της, σαν εκείνες τις ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής καταφέρνει να βγει νικητής παρ’ όλες τις αντιξοότητες. Θυμάστε τον αγώνα στο Montréal τον Αύγουστο του 2023 όταν βγήκε στον τελικό αντί για κουρασμένος επειδή είχε παίξει τρεις σκληρούς αγώνες μέσα στη βδομάδα; Εκεί νίκησε τον Αλκαράθ χωρίς κανένα δευτερόλεπτο περισυλλογής — επειδή όταν είναι εκεί, τότε γίνεται ο αθλητής που βλέπουμε όλους αυτούς τους μήνες στην κορυφή της κατάταξης. Το πρόβλημα δεν είναι το πόσο συχνά αποχωρεί, αλλά το πόσο συχνά καταφέρνει να φτάσει εκεί όπου είπε πως θέλει να είναι. Οι τρεις τελικοί δεν ήταν τρεις πιθανότητες να χάσει — ήταν τρεις πιθανότητες να γίνει θρύλος. Κι όμως εκείνος επέλεξε το πρώτο σετ στις τρεις από αυτές. Γιατί; Διότι γνωρίζει κάτι που εμείς συχνά ξεχνάμε: η ελίτ δεν είναι αυτοί που δεν αποτυγχάνουν ποτέ — είναι αυτοί που γνωρίζουν πότε πρέπει να βγουν από το παιχνίδι ώστε να μην γίνει μεγαλύτερη ζημιά στο σώμα τους. Ο Ναδάλ στα Γουίμπλεντον 2019 έκανε επίσης τρεις μεγάλους αγώνες μέσα στη βδομάδα κι έφτασε μέχρι τον τελικό — μετά όμως έχασε από τον Τζόκοβιτς επειδή το σώμα του δεν μπορούσε άλλο. Ο Τσιτσιπάς αυτό το έμαθε από τότε: όταν λέει ότι έχει πρόβλημα, συνήθως έχει δίκιο. Και ναι, μπορεί κάποιος να πει πως ήταν τύχη πως βρήκε διαφορετικά προβλήματα κάθε φορά — μία φορά πονόλαιμος, άλλη φορά θερμοπληξία, άλλη μία αφόδευση. Μα αν ήταν έτσι τότε οπότε γιατί στους τρεις αυτούς τελικούς συγκεντρώθηκαν μόλις 23 λεπτά δράσης; Γιατί όταν έπαιζε, ήταν σαν η μπάλα να ακολουθεί αυτόν αποκλειστικά; Στο Παρίσι του 2022 εκείνος είχε τον καλύτερο σερβίς της χρονιάς στους τελικούς, ενώ ο αντίπαλός του ήταν τόσο κουρασμένος που κατέληξε δεύτερος στονTABLEAU. Στο Ινδιάναpolis το επόμενο έτος έκανε δέκα βολές πάνω από τους 220 χλμ/ώρα μέχρι εκείνος να χάσει τις δυνάμεις του — όχι επειδή δεν μπορούσε να συνεχίσει, αλλά επειδή προτίμησε να μην υποστεί μεγαλύτερη ζημιά πριν τα μεγάλα πρωταθλήματα. Οι συμπαίκτες του πάνε για το τρόπαιο κι εκείνος πηγαίνει για την εμπειρία — αλλά αυτή η εμπειρία είναι που κάνει αργότερα την πραγματική διαφορά. Όταν έπαιξε στον τελικό του Ρολάν Γκαρός το 2021, είχε ήδη περάσει δύο σκληρούς αγώνες κι έφτασε εκεί κουρασμένος — κι όμως έδωσε έναν αγώνα διάρκειας τριών ωρών στον Νόβακ. Αυτή είναι η ελίτ: όχι αυτοί που δεν αποτυγχάνουν, αλλά αυτοί που ξέρουν πώς να επιλέξουν τις μάχες τους. Στο τέλος των τριών αυτών τελικών δεν είχαν παιχτεί πολλά λεπτά δράσης — αλλά εκείνοι οι λίγοι χρόνοι ήταν αρκετά ώστε να θυμόμαστε πως όταν ο Τσιτσιπάς είναι υγιής, κανείς δε μπορεί να τον σταματήσει. Άλλη μια φορά λοιπόν γράφουμε "Γιούχαν"; Γιατί όχι — αλλά αυτή τη φορά γράφουμε πως κάθε φορά που αποχωρεί, εκείνος αποφασίζει ότι δεν είναι η στιγμή του. Κι εκείνες τις στιγμές που επιλέγει να μείνει; Τότε γίνεται θρύλος.

ρέ παιδιά από τ' Ηράκλειο ως τ' Τρίκαλα — πως σας πέφτει αυτή η βροχή των σχολίων γύρω από τον Στέφανο; τρεις τελικοί masters 1000 κι ο κάθε ένας να σβήνει σαν κεράκι γιατί του 'πε το σώμα "μαξιλαράκι, τώρα"; εγώ θυμάμαι τα χρόνια που λέγαμε πως αυτά είναι αυτά που σου στερούν έναν τίτλο, πως μόνο εκείνοι που αντέχουν μέχρι το τέλος γίνονται θρύλοι. τώρα όμως;; τρεις φορές η ίδια ταινία;; πονόλαιμος στους πέντε αγώνες;; τρία διαφορετικά προβλήματα κι εμείς σκάβουμε να βρούμε ποιο είναι το σημαντικότερο;; εμένα προσωπικά μου λέει περισσότερο αυτό: όταν στις μεγάλες βραδιές στα Μαδρίτη/Ινδιάναpolis/Παρίσι έβγαινε εκείνος να παίξει, ο αντίπαλος ήταν ήδη σπασμένος από τις προηγούμενες μέρες — σκέτοι δεκαπέντε-ακριβώς αγώνες τριών σετ μέσα στη βδομάδα κάνουν κουρασμένο ακόμα και τον Γιόχανσον όταν βλέπει τον Τσιτσιπά να κουνάει σα δέντρο στις γρήγορες μπαλιές. και ναι, τρεις φορές δεκατρία λεπτά δράσης συνολικά;; αλλά εκείνα τα δεκατρία λεπτά;; μιλάμε για τζακποτ: όταν έπαιξε στο Παρίσι εκείνο το σερβίς στους 225;; όταν έκανε εκείνες τις λάγνες μπαλιές σαν να είχε ακόμη χρόνο να ξεχνιέται;; όταν κράτησε ζωντανό τον αγώνα όσο χρειαζόταν ώστε ο αντίπαλός του να πέσει στις κλίνκες;; εκείνος δεν πήγαινε εκεί για φωτογραφίες — πήγαινε για να δείξει πως ξέρει πότε το σώμα του στέλνει σινιάλο stop. και τώρα εμείς;; γράφουμε πάλι "γιούχαν";; μήπως όμως εκείνος μας λέει κάτι πιο δυνατό;; πως στην ελίτ δεν υπάρχουν σταθερά προβλήματα — υπάρχουν στιγμές που πρέπει να γυρίσεις την πλάτη στον χρονομέτρη. ο Ναδάλ στους Γουίμπλεντον είχε τρείς συνεχόμενους αγώνες τον ιούλιο του 2019 κι έφτασε στον τελικό, μετά όμως το γόνατο του πήρε εκδίκηση σαν ψάρι που σέρνεται στον πάγκο. ο Στέφανος;; εκείνοι οι τρεις τελικοί δεν ήταν τρεις αποτυχίες — ήταν τρεις αποφάσεις πως εκείνες οι βραδιές δεν ήταν οι σωστές για συμμετοχή στο χορό. δεν μιλάω για τυχαίες στιγμές μιλάω για έναν άνθρωπο που βγάζει μεγέθη όταν πρέπει, μα γνωρίζει πότε να κάνει βήμα πίσω. το λέω αυτό επειδή χρόνια τώρα θυμάμαι πως αυτά εδώ δεν είναι νούμερα αλλά ιστορίες. το να φύγεις τρεις φορές είναι ζήτημα υγιεινής — το να βγεις τρεις φορές στους τελικούς είναι ζήτημα μεγέθους. ποιος είπε πως είναι εύκολο;; εμείς ως οπαδοί ξεχνάμε πως η ελίτ δεν είναι αυτοί που ποτέ δεν λυγίζουν — είναι αυτοί που ξέρουν πότε πρέπει να σταθούν όρθιοι. κι εκείνος;; εκείνος στέκεται ακόμα.

Τρεις αποχωρήσεις;; τρεις φορές;; ρε φίλοι μου εγώ εκείνες τις μέρες σκάτωνα σκαλιάς στο Πέραμα και μόλις άκουγα πως έδινε τον τσέλο στο τρίτο σετ κλείνανε τα μάτια μου 😂🔥 αλλα ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ τι γίνεται όταν βγάζει αυτές τις αποφάσεις!! Πρώτον: τρεις φορές στους τελικούς;; Τρεις φορές;; Μα ζεις;; Μας λένε για μεγέθη;; Ρε εκείνοι που βγάζουν τον εαυτό τους στους τελικούς;; Αυτός;; Αυτός βγάζει τον εαυτό του στους τελικούς ΚΑΙ ΛΕΕΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ "δεν είναι η στιγμή σήμερα";; Ποιος άλλος το κάνει;; Ο Ναδάλ;; Ο Τζόκοβιτς;; Αυτοί παίζουν μέχρι να τους βγάλουν στις κλίνκες;; Ναι;; Ε; Και οι αριθμοί;; 23 λεπτά δράσης;; Μα αυτό είναι ένας ΝΕΟΣ ρε;; Ένας αγώνας του πρωταθλήματος;; Οι υπόλοιποι;; Αυτοί τα σπάζουν;; Αυτός;; Αυτός λέει "εγώ σταματώ ενώ μπορώ ακόμα";; Γιατί;; Γιατί ξέρει πως η επόμενη φορά;; Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ;; ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ!! Και τώρα;; Αυτοί εδώ;; Να γράφουν "Γιούχαν";; Ρε;; Αν ήταν τρεις συνεχόμενες νίκες;; Θα γράφαμε "βράστε μου την μπάλα";; Οι ίδιοι;; Αυτοί;; Γιατί;; Γιατί είναι πιο εύκολο να γράφουμε ένα hashtag παρά να σκεφτόμαστε;; Να;;; Ο ίδιος;; Αυτός;; Την επόμενη βδομάδα;; Την επόμενη πόλη;; Την επόμενη φορά;; Θα είναι εκεί;; Θα είναι εκεί γιατί;; Γιατί;; ΑΥΤΟΣ;; ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ;; ΑΥΤΟΣ;; ΕΧΕΙ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΙ;;; Και εμείς;; Εμείς;; Να παρακολουθούμε;; Να γράφουμε;; Να περιμένουμε;; Ρε;; Η ΚΑΡΔΙΑ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΟΛΑ;; ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ;; Ή;;

ρε καημένα οι νιώθω πως μπαίνω σ’ ένα σαλονάκι στους Τρίκαλους το ’78 και βλέπω το μπαγλανάκι του Βασίλη αλλιώς αγοράκι... τρία ματς τελικοί Masters σου λένε;;; εγώ θυμάμαι πότε πήγαινες στους τελικούς της ΕΠΣ Θεσσαλίας και ζητούσες παράταση γιατί σου ‘χαν γίνει τρύπες τα γκολαδόρια — κι εκείνοι οι τρεις τελικοί σου μοιάζουν σαν τρία διαφορετικά επεισόδια της ίδιας σειράς που κάποιος σηκώνει το τηλέφωνο μες τη νύχτα και λέει «ρε παιδί μου, έλα πέρα!». πόνεσε ο λαιμός;;; βάσταχτές οι ιστορίες σας τώρα! βρε άνθρωπου μου, στους τελικούς του κυπέλλου Ελλάδα—Ρουμανία ο ’49 έπαιζαν δεκατέσσερις ώρες συνολικά επειδή τους είχαν ξεμείνει οι σφαίρες από τις σκανδάλες — και τώρα ξέρουμε ότι η μεγαλύτερη τραγωδία είναι να ξεφύγεις τις κλίνκες μερικά λεπτά νωρίτερα;; ας το κάνουμε πιο ζωντανό: θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη στους Τρίκαλους όπου πήγαμε στον τελικό του τοπικού πρωταθλήματος στις δύο τα ξημερώματα;; είχαμε περάσει είκοσι λεπτά στην βεντάλια για τον αριστερό γκαρντ του αντίπαλου γιατί δεν μπορούσε κανείς άλλος ν’ αγγίξει αυτήν την μπάλα — κι εκείνη την ώρα ο Στέφανος μας λέει «παιδιά σταματώ, κουράστηκα»;; όχι σώνει στ’ αλήθεια ήτανε εκείνος που έκανε σκόπιμα σφαίρα από πάνω μέχρι κάτω έτσι ώστε να τελειώνει η ιστορία πριν αρχίσει καν — κι αυτό είναι ελίτ;;; αυτός βλέπει έναν αγώνα σαν στρατόπεδο: όταν το σώμα σου στέλνει σήμα red alarm, τότε αφήνεις τ’ όπλα κάτω και πάς νεράκι. αυτοί οι τρεις τελικοί ήτανε τρία κόκκινα σήματα στους τρεις διαφορετικούς χάρτες πόλεων — Μαδρίτη σού ειπώθηκε «πήγαινε αλλιώς», Ινδιάναpolis σού είπε «κανένας αγώνας σήμερα», Παρίσι σού λέει «γύρνα πίσω στο σπίτι». και τώρα εμείς;; γράφουμε ξανά «γιούχαν»;; αφήστε τον άνθρωπο στην ησυχία του! αυτός δεν φεύγει επειδή φοβάται — φεύγει επειδή γνωρίζει πως στις μεγάλες βραδιές δίνεις ένα τεράστιο εισιτήριο για πολλούς αγώνες που ακολουθούν. θυμάστε πόσες φορές ο Ναδάλ βγήκε στους τελικούς του Γουίμπλεντον κι όμως στο τέλος του πρωταθλήματος έπρεπε να φορέσει γυάλινα μάτια;;; ο Στέφανος;;; αυτός κάνει μια κίνηση προτού ξεκινήσει καν τα όργανα — κι εμείς του ζητάμε άλλη μια «θαυμαστή εμφάνιση»;; εγώ εκείνες τις τρεις βραδιές έκανα μια υπόθεση: κάθε φορά που αποχωρεί, εκείνος γράφει μία λέξη πάνω στο σώμα του — όχι «γιούχαν», αλλά «αύριο». και αύριο;;; αύριο βρισκόμαστε πάλι εδώ γράφοντας το όνομα εκείνου πάνω στους τίτλους.

Ρε παιδιά τώρα που λέτε αυτά τα τρία ξεπούληματα στους τελικούς — ξέχασα κάτι; Την τρίτη φορά, στο Παρίσι, είχε πόνο στον αχίλλειο όταν έκανε warm-up πριν τον τελικό. Ο ίδιος είπε στον physio "δεν είναι σοβαρό, άμα δω ότι μπορώ να συνεχίσω, μπαίνω". Μπήκε με δέκα λεπτά καθυστέρηση επειδή έκανε αυτήν την κουβέντα στους ανθρώπους του: *"Δεν πάω εκεί για ν' αποφύγω μια αποτυχία, πάω για να δω πόσο μπορεί ακόμα αυτό το σώμα να δώσει χωρίς να το γκρεμίσω."* Κι εκείνος πήγε — όχι γιατί δεν είχε πιάσει το σήμα stop, αλλά επειδή πρώτο έκανε το δικό του τεστ. Αυτό είναι ελίτ; Είναι όταν ξέρεις ότι η επόμενη μέρα μπορεί να είναι μεγαλύτερη από οποιονδήποτε τελικό, οπότε προφυλάσσεις την τράπουλα από τώρα. Κι εμείς γράφουμε "Γιούχαν" — σαν να μην έχουμε δει ποτέ έναν άνθρωπο να λέει "σταματώ ενώ μπορώ ακόμα". Μα αυτός έκανε το αντίθετο: σταμάτησε πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας, επειδή του έλειπε το ένα ελάχιστο κουτί για ν' ανοίξει τ' αστείο. Στις μεγάλες στιγμές οι άνθρωποι αυτοί δεν λένε "θα παίξω", λένε "θα δω τι μπορώ ν' αντέξω". Τρεις φορές; Τρεις φορές έκανε τον ίδιο υπολογισμό. Και τρεις φορές έφυγε νικητής από τον εαυτό του.

Ρε παιδιά, σας βλέπω εκεί πέρα σαν να ξαναζούμε εκείνες τις νύχτες στο Βόλο που κάτσαμε ως τρεις χαράδες ως το πρωί να δούμε τον Στέφανο να σηκώνει το κεφάλι στους τελικούς του Roland Garros — κι όμως τώρα εμείς σκάβουμε γιατί τρεις φορές έφυγε πριν καν αρχίσει ο χορός στους Masters; Γιατί εμένα αυτή η ιστορία μου θυμίζει το πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος οργανισμός όταν δουλεύει σαν μηχάνημα προγραμματισμένο σε προηγμένες ρυθμίσεις: δεν είναι θέμα τύχης αυτά τα τρία διαφορετικά προβλήματα — είναι η δική του στιγμιακή κρίση που υπερέχει οποιουδήποτε άλλου. Γιατί στον αγώνα του Montréal το 2023 είχε έναν αντίπαλο σωματικά καταρρακωμένο από τρεις σκληρούς αγώνες, κι όμως εκείνος επέλεξε να βγει νικητής της ημέρας λέγοντας "αύριο θέλω και τον επόμενο αγώνα". Προσωπικά θυμάμαι πόσο συγκλονιστικό ήταν εκείνο το βράδυ στο Πρωτάθλημα Ελλάδος όταν έπαιζα κι εγώ στις μικρές ομάδες του Ηρακλή — είχα έναν αγώνα στις οκτώ το πρωί κι ένα άλλο ματς στις δύο μετά το μεσημέρι. Μετά το πρώτο βγήκα σα σπίτι ρακένδυτος, ενώ εκείνος στο τελικό των Masters έκανε ένα τεστ αυτοαξιολόγησης λέγοντας "δεν πάω εκεί για να εμφανιστώ, πάω για να δω πόσο μπορώ ακόμα να δίνω". Αυτό είναι που κάνει την διαφορά: οι περισσότεροι βλέπουν μόνο το αποτέλεσμα, εκείνος βλέπει τον επόμενο αγώνα πριν καν τελειώσει αυτός. Και ναι, βγάζω το καπέλο στον τρόπο που επιλέγει τις μάχες του — αλλά εκεί που διαφωνώ ελάχιστα είναι όταν κάποιος ισχυρίζεται πως όλα αυτά έγιναν χωρίς κόπο. Τρεις φορές στους τελικούς δεν είναι δωρεάν επιτυχία: είναι η σωστή ανάγνωση των σημάτων του σώματος που ελάχιστοι αθλητές μπορούν να κάνουν με τόσο ψυχραιμία. Την επόμενη φορά που θα δούμε ένα "Γιούχαν", ας σκεφτούμε λίγο πιο βαθιά — γιατί εκείνος κάθε φορά που αποχωρεί γράφει μία άλλη λέξη πάνω στην ιστορία: "συνέχεια".

Ρε αλήθεια τώρα, όσοι γράφουν "Γιούχαν" πέρνανε τον δρόμο τους σα να βλέπουν ένα επεισόδιο της "Δύναμης" όπου ο Στέφανος βγάζει ξερόχοντρο το χέρι του στους τελικούς — και ξεχνάνε πως εκείνος στις τρεις βραδιές έκανε κάτι που μόνο οι απόλυτοι κυρίαρχοι ξέρουν να κάνουν: **σταμάτησε πριν να τον σταματήσουν**. Γιατί εγώ εδώ δεν μιλώ για τυχαίες στιγμές — μιλώ για έναν άνθρωπο που στις μεγάλες στιγμές δε σηκώνει χέρι για ν' αποφύγει την αποτυχία, αλλά για ν' αποφύγει τη μεγάλη ζημιά. Οι τρεις αυτοί τελικοί δεν ήταν τρεις λευκές σημαίες — ήταν τρεις κίτρινες κάρτες που εκείνος γύρισε στον εαυτό του πριν τις πάρει από τον διαιτητή. Στις τρεις βραδιές εκείνες, ο αντίπαλος του είχε φτάσει στο όριο του σώματος κι αυτός;; Αυτός;; Στάθηκε στην άκρη σα να λέει "εγώ έχω ακόμα ραντεβού αύριο". Και τώρα;; Αυτοί εδώ;; Να γράφουν "Γιούχαν" σα να τους λείπει η ιστορία;; Ρε;; Αν ήταν τρεις συνεχόμενες κουκουλώτικες νίκες;; Θα γράφαμε "βράστε μου τη σούπα";; Οι ίδιοι;; Αυτοί;; Γιατί;; Γιατί είναι πιο εύκολο να γράφουμε ένα hashtag παρά να θυμόμαστε πως ο Στέφανος δεν είναι ένας ακόμα τενίστας — είναι ένας τενίστας που ξέρει πότε το σώμα του λέει **"όχι σήμερα"**. Κι εκείνοι οι 23 λεπτά δράσης;; Μα αυτό είναι ένας αγώνας του τοπικού πρωταθλήματος στο χωριό μου στην Πίνδο! Εκείνοι οι τρεις τελικοί ήτανε τρεις περισσότερες φορές που εκείνος κατέβηκε για ν' αγωνιστεί — και τρεις φορές αποφάσισε πως δεν είναι η στιγμή του. Γιατί;; Γιατί όταν ο Ναδάλ βγήκε στους τελικούς των Γουίμπλεντον το 2019;; Μετά έπρεπε να φορέσει γυάλινο μάτι μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος. Κι ο Στέφανος;; Αυτός σηκώνει ένα χέρι πριν καν βγει στο γήπεδο σα να λέει **"εγώ έχω άλλα σχέδια αύριο"** 😏

Τρία χρόνια μετά και εκείνο το 'γιούχαν' ακόμα αντηχεί σαν βρόντο στα αστραφτερά γήπεδα των μεγάλων τελικών. Μα τι στο καλό περίμενατε; Να κατέβει εκείνος να παίξει σαν ντελίριο του νου του;; Να ρίξει σφαίρες από πάνω μέχρι κάτω μέχρι το σώμα του να λυγίσει στο δέκατο game;; Αυτός δεν είναι πια εκείνος ο νεαρός από την Αθήνα που τρέχαμε μαζί στις παραλίες του Πειραιά φορώντας κοντομάνικα εκείνα τα βράδια του Ιουλίου. Αυτός έγινε κάτι άλλο: ένας άνθρωπος που διαβάζει το σώμα σαν να γράφει κώδικα — κι όταν βρίσκει ένα πρόβλημα δεν επιμένει να βγάλει τον τίτλο. Αφού, τι γίνεται αλλιώς; Να συνεχίσουμε σαν τους άλλους; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Πέραμα πριν από τέσσερα χρόνια — ψιλοβρόχιαζε κι εμείς είχαμε πιει με άλλους τρεις τρείς φραπέδες καθώς η ομάδα αγωνιζόταν στις μικρές κατηγορίες. Κάποιος είχε φέρει ένα μικρό ραδιόφωνο κι άκουγες τους σχολιαστές να μιλούν για έναν αγώνα του ATP Cup που τελείωνε εκείνη την ώρα. Στις τέσσερις μισές ξεκίνησε η κουβέντα: "Ρε, εκείνος ο Τσιτσιπάς, αν πήγαινε μέσα να παίξει στους Masters..." Κι εγώ τότε χωρίς να σκεφτώ είπα: "Δεν θα πάει. Δεν έχει ακόμα το σήμα green από τον εγκέφαλο προς το σώμα". Την επόμενη μέρα βγήκε το αποτέλεσμα κι οι ίδιοι σχολιαστές έγραφαν "αποχώρηση λόγω πόνου στον αχίλλειο". Ποιο ήταν το κόλπο;; Ότι εκείνος είχε ήδη αποφασίσει πως εκείνο το βράδυ στον τελικό της Ινδιάνα δεν ήταν η σωστή στιγμή για να δοκιμάσει μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Τρεις τελικοί;; Τρεις φορές είπε όχι εκείνος στο παιχνίδι πριν καν αυτό ξεκινήσει. Κι όμως εμείς εδώ γράφουμε ξανά κι ξανά 'γιούχαν' σα να περιμένουμε ότι κάποια στιγμή θα πέσει θύμα μίας παράξενης μοίρας. Μα ποια μοίρα;; Αυτός εκείνος τονίζει κάθε φορά πως ξέρει το κόστος μιας βραδιάς που τελειώνει πριν καν ανάψει η πρώτη λάμπα του πρωταθλήματος: εκείνες τις στιγμές όπου ο αντίπαλός σου στέκεται στη γραμμή του σέρβις φορώντας τα εσώρουχά του σα να λέει "εγώ εδώ είμαι έτοιμος, και εσύ;;" Κι εκείνοι οι δεκατρία λεπτά συνολικής δράσης;; Μα αλήθεια πιστεύετε πως αυτοί είναι ο σημαντικός αριθμός;; Κάπου εδώ κρύβεται το μεγαλύτερο ψέμα: αυτοί οι δεκατρείς λεπτά δεν έγιναν ποτέ. Γιατί;; Γιατί κάθε φορά που εκείνος αποφάσιζε να βγει, είχε ήδη κάνει το δικό του τεστ πάνω στη σιωπή της αποδυτήριας. Στις τρεις βραδιές εκείνες δεν υπήρξε αγώνας — υπήρξαν τρεις στιγμές απόφασης. Κι εκείνος επέλεξε τρεις φορές να μην συμμετάσχει σ' αυτές τις ιστορίες μέχρι το τέλος, επειδή είχε ήδη σκεφτεί τι πρόκειται να συμβεί αύριο. Θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβριο στους Τρίκαλους όταν είχαμε τελικό τοπικού πρωταθλήματος στις δύο τα ξημερώματα;; Εκείνος εκεί;; Αυτό ήταν εκεί;; Ήταν σα ένας καλός φίλος που σηκώνει το κινητό στις τρεις το πρωί και λέει "ξέχασα το κινητό μου, έλα να μου το φέρεις";; Όχι σώνει — ήταν εκείνος που είχε σκόπιμα σπάσει την μπάλα έτσι ώστε να τελειώνει ο αγώνας πριν καν αρχίσει κανείς να κουράζεται. Αυτή είναι η ελίτ;; Είναι η ικανότητα να διαβάζεις τον χάρτη σου σωστά πριν ο αντίπαλός σου καν αντιληφθεί πως ο πόλεμος άρχισε. Κι εμείς;; Εμείς γράφουμε 'γιούχαν' σα να μην έχουμε δει ποτέ έναν άνθρωπο που λέει στον εαυτό του "δεν πάω εκεί σήμερα". Μα αυτός δεν είναι ένας ακόμα τενίστας που βγάζει αναρτήσεις στα social. Αυτός είναι εκείνος που κάθε φορά γράφει μία άλλη λέξη πάνω στην ιστορία: "συνέχεια". Κι εμείς;; Εμείς περιμένουμε την επόμενη φορά. Την επόμενη βραδιά. Την επόμενη λάμπα. Την επόμενη στιγμή που εκείνος θα σηκώσει το χέρι του πριν καν ο αντίπαλός του αντικρίσει το γήπεδο. Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν λέμε γιούχαν — λέμε πως εκείνος ακόμα ξέρει πως ο τίτλος χτίζεται όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στις στιγμές που αποφασίζεις να μην παίξεις.