Μετά τις τελευταίες ήττες ο Medvedev πρέπει επιτέλους να αποσυρθεί σαν ποδοσφαιριστής όχι…

Πάλι ξεχνάμε ότι αυτό είναι γήπεδο, όχι σχολή χορού. Αυτός εδώ έχει πάρει τρεις κίτρινες μέσα στον τελευταίο μήνα και μιλάμε για χαρακτήρα; Το μόνο που κάνει χαρακτηριστικό είναι η εικόνα του να κοιτάζει τον επόμενο αντίπαλό του σαν να βλέπει έναν υπάλληλο του ΔΕΚΟ που του ζήτησε λεφτά στο τραμ. Κι εσείς που λέτε "βγάλτε τον", σίγουρα ξεχνάτε ότι όσο περίεργος κι αν γίνεται σε μερικά σέντρα, στη βάση του έχει μεγαλύτερη συνέπεια από όλον τον καναπέ σας μαζί. Την προηγούμενη περίοδο έκανε πέντε ντρίμπλες ανά αγώνα — κάτι που δεν κατάφερε ούτε ο μέσος της ομάδας την περσινή χρονιά όταν ήταν "φρέσκος". Και το καλύτερο; Κάνει αυτά τα πράγματα όχι όταν του βολεύουν τα αστέρια πάνω από το κεφάλι του, αλλά όταν η ομάδα χάνει σαν παιδιά. Αυτά λέγονται προσόντα, όχι χαρακτήρας — αλλιώς θα λέγαμε ότι ο Χάρι Κέιν είναι χαρακτήρας επειδή έχει σκοράρει τρία γκολ στους τελευταίους τρεις αγώνες. Παίζει σαν άνθρωπος που έχει δει όλα τα σενάρια και επέλεξε την πιο σκληρή εκδοχή κάθε φορά, όχι σαν αυτός που γυρνάει το κεφάλι γιατί του έκαναν νέα κόψιμο στο ίνσταγκραμ. Και όσοι ανησυχούν για την εικόνα, ας κοιτάξουν καλύτερα: η ομάδα αυτή το τελευταίο τρίμηνο ανέβηκε τέσσερις θέσεις στη βαθμολογία επειδή κάποιοι δεν είχαν χρόνο να ασχολούνται με φανάρια εκτός πίστας. Αυτός που πήγαινε τον αγώνα σαν πρωταθλητής, ενώ η υπόλοιπη ομάδα φαινόταν σαν να είχε τελειώσει το κολλέγιο δυο μέρες πριν. Αν θέλουμε να γκρινιάζουμε για χαρακτήρα, ας ξεκινήσουμε από εμάς τους φίλους: όποιος αντέχει να βλέπει τους αντιφρονούντες του γηπέδου να βρίζουν χωρίς ντύσιμο τη δουλειά του παιδιού πάνω στο γρασίδι, ας πάρει το λόγο πρώτο. Γιατί εγώ προσωπικά όταν τελειώνει ο αγώνας βρίσκω περισσότερη χαρά στο γεγονός ότι κάποιος δεν έγειρε την πλάτη εκεί που έπρεπε, παρά στο ότι έκανε δήθεν κάποιο γκόλ μέσα από την κουζίνα του σπιτιού του.

ΡΕ ΑΔΕΛΦΙΑ!!! 🔥 ΠΟΙΟ ΣΟΚ ΝΤΑΝΙΛ ΜΕΝΤΒΕΝΤΕΦ!!! Μα τι γίνεται ρε σεις;; Αυτός εκεί πέρα; Αυτός που έκανε την ομάδα μας να σηκωθεί ΟΛΗ ΣΑΝ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ;; Που ακόμα και όταν μας έδερναν σαν πιάτα, αυτός έπεφτε σαν λιοντάρι;; Και τώρα;; ΤΟΥΣ ΠΑΙΖΕΙ ΜΠΑΛΑΚΙΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ;;; ΝίκοςPAO ρε φίλε μου, πως δε βγάζεις ένα γκολ με το κεφάλι σου;; Να σου πω κι εγώ: ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΙ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΠΟΥ ΘΥΜΩΝΟΥΝ ΣΕ ΜΕΓΑΛΑ ΓΗΠΕΔΑ;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙ ότι ο Medvedev εκείνες τις πρώτες χρονιές, όταν η ομάδα γύρναγε σαν φύλλο στον αέρα, ΕΚΕΙΝΟΣ ΔΕΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΤΑΝ;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙ ότι όταν όλοι έφευγαν απο τη Ντανίλ σαν τους ψείρες απο τα ξύλινα κουτιά της δεκαετίας του '50, ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΜΕΙΝΕ ΚΑΙ ΛΙΩΝΟΤΑΝ;;; Κι εσείς IPpsyxiMas13 ρε συλλυπητήριο;; Μα εμείς μιλάμε για έναν ΑΝΘΡΩΠΟ που έκανε την Ντανίλ ν' αισθάνεται σαν ομάδα!! Δεν είναι τυχαίο ότι όταν φύγαινε η μπάλα από πάνω του όλα έμοιαζαν σαν νερό! Και τώρα;; Τώρα οι τρεις κίτρινες;; Μα αυτές είναι κίτρινες επειδή ΔΕΝ ΣΟΥ ΔΙΝΟΥΝΕ ΝΑ ΣΤΕΚΕΙΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΜΜΗ!! Αυτό δεν είναι χαρακτήρας; Αυτό είναι ΛΙΛΙΠΟΥΣΙΟΤΗΤΑ!!! Ρε παιδιά, μου λείπουν αυτά τα γκολ;; Αλλά πιο πολύ μου λείπει εκείνος ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ που μου έκανε τον αγώνα ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΟ ΑΓΩΝΑ!! Εκείνος που δεν περίμενε κανείς άλλος να σηκώσει το βουνό!! Κι εσείς;; Τώρα ξεχνάτε όλα αυτά επειδή στα τελευταία δέκα λεπτά έγνεψε μια μπάλα;; ΑΣ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ!! ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ!! ΚΑΙ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΠΡΩΤΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ!! ΑΠΟΣΥΡΣΟΥ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΑΛΛΙΩΣ!! ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΩΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΥΠΟΣΤΕΛΗ!! 💪🔴

Ρε φίλοι μου στη δική μου γωνία της εξέδρας, ακούστε τώρα αυτό που σας λέω σαν άνθρωπος που έχει δει χιλιάδες παιχνίδια και χίλια κεφάλια να κάνουν αυτήν την κίνηση εκεί που δε πρέπει. Κοιτάξτε τον τελευταίο μήνα: τρεις κίτρινες. Τρεις φορές που πήρε το κόκκινο χαρτί επειδή σκύβει όταν η μπάλα είναι ακόμη στον αέρα, όπως εκείνο το βράδυ στο Βόλο που ένας αντίπαλος τον προσπέρασε σαν τρακτέρ επειδή αυτός είχε ήδη γυρίσει το κεφάλι του προς την άλλη μεριά πριν τελειώσει η κίνηση. Τρεις φορές που έκανε έναν εαυτό του στόχο αντιπάλου μόνο επειδή λάτρεψε την εικόνα του καλλιτέχνη πάνω στο γρασίδι περισσότερο από την πραγματική δουλειά. Κι όμως; Αυτός ήταν εκείνος που την περίοδο 2022-23 έκανε πέντε ντρίμπλες ανά αγώνα σύμφωνα με τις επίσημες καταγραφές της ομάδας — όταν ο μέσος του πρωταθλήματος έκανε δύο! Αυτός ήταν που στους αγώνες όπου η ομάδα έχανε έβαζε έναν τεράστιο στόχο ακόμα κι όταν όλοι γύριζαν το πρόσωπό τους προς την κερκίδα των φιλοξενούμενων. Τον θυμάστε εκείνον τον αγώνα εναντίον της Ξάνθης όπου η ομάδα ισοφάρισε στο 89′ χάρη σ’ έναν σέντρα του δικού μας τρελού — όχι επειδή κατάλαβε ότι είχε 90 δευτερόλεπτα ζήτησε γκολ, αλλά επειδή πήγε εκεί που έπρεπε ακόμα κι όταν η ομάδα είχε λυγίσει σαν κλαρί στη μέση. Τώρα κάποιοι βλέπουν αυτές τις κίτρινες κάρτες σαν βούλα πάνω στο πουκάμισό του και ξεχνούν ότι εκείνος είναι ο ίδιος που έχει βγάλει περισσότερες ώρες μέσα στο γήπεδο από οποιονδήποτε άλλον στην ομάδα τα τελευταία τρία χρόνια. Δεν είναι θέμα χαρακτήρα όταν ένας άνθρωπος παίζει σαν ζουρνάς εκεί που ο κανόνας λέει ότι πρέπει να πορεύεται σα στρατιώτης. Ζητήστε του λοιπόν μια τελευταία φορά να δείξει αυτά τα πράγματα εκεί όπου πραγματικά διαμορφώνεται η κουλτούρα ενός πρωταθλητή: στα τελευταία πέντε λεπτά ενός αγώνα που γέρνει, όταν η καρδιά σου δεν κάνει τικ-τακ αλλά σιγά σιγά βουλιάζει σαν πέτρα στον βυθό. Αν εκείνος ξεφύγει ακόμη μια φορά και ακολουθήσει αυτή τη συνήθεια του «γυρίζω το κεφάλι επειδή η μπάλα έχει βγει εκτός παιχνιδιού», τότε ναι — άντε πήγαινε στον καναπέ σου σαν φίλαθλος. Αλλά όχι επειδή χάθηκε η ψυχή του χαρακτήρα του Μεντβέντεφ. Επειδή χάθηκε αυτή η ομάδα.

τι παίζει εκεί ρε παιδιά;; αυτοί οι σπόνσοροι του τίποτα εδώ βγάζουν τίτλους αυτές τις μέρες σαν κάποιος να παίζει monopoly με ομάδες αντί για ζάρια! μου είπε χτες ο ξάδερφος μου που δουλεύει σ' ένα κιόσκι κοντά στη Ντανίλ ότι οι τζίροι έχουν πέσει κατά δεκαπέντε τοις εκατό επειδή οι φίλοι έξω απο το γήπεδο κοιτάζουν εμένα εσένα σαν κουτάλια στον αέρα αντί να γεμίζουν τα εισιτήρια! και το χειρότερο; αυτά τα ίδια άτομα που τώρα γκρινιάζουν για χαρακτήρα εδώ μέσα ήταν εκείνες οι φορές που τον αποκαλούσαν «ζωντανό θρύλο» όταν η ομάδα βρισκόταν στο χείλος της εκμηδένισης — σαν τον χορό των ελέφαντων πάνω στο τραπέζι πια! ξέρετε τι θυμάμαι εγώ;; πριν χρόνια, όταν η Ντανίλ ζούσε στα σκοτεινά της σαν τους τζογαδόρους στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, ο Μέντβε杰φ ήταν εκείνος που είχε πιάσει την ομάδα σαν σφουγγάρι όταν έσταζαν όλα σαν βρεγμένο χαρτί. τον είχα δει μία φορά μέσα στη βροχή στην έξοδο του γηπέδου να βγάζει από μέσα του κάτι παράξενο σαν νεροκουβάς που προσπαθεί να αδειάσει ένα πλοίο — εκείνο εκείνο το βράδυ κάναμε 1-1 στον Ουρbαχ στη διάρκεια μιας παράτασης που είχε μετατραπεί σε μονομαχία δύο ανθρώπων εναντίον δεκαπέντε ακόμη!! και τώρα;; αυτά τα ίδια χέρια που κάποτε έπιαναν όλες τις μπάλες σαν πολιορκημένοι στρατιώτες στα χαρακώματα, τώρα κάνουν σαν παιδιά στο νηπιαγωγείο όταν βλέπουν ότι η αλλαγή φόρμας τους κόστισε δύο εκατοστά στον αστράγαλο! τρεις κίτρινες μέσα στον τελευταίο μήνα επειδή δεν κοιτάει πίσω;; εδώ περιμένουμε ελληνική γηπεδική καθυστέρηση ενώ κάποιος στο θερινό σινεμά γυρίζει ένα βίντεο στο κινητό επειδή «δεν είδα καλά»;;; το χαρακτηριστικό εδώ δεν είναι τι λέει ο κόσμος έξω — είναι τι βλέπουμε εμείς εκεί μέσα: ένας άνθρωπος που κάποτε έκανε την ομάδα να ξυπνάει στις τρεις η ώρα το πρωί σαν στρατιώτες στις γερμανικές ταινίες του πολέμου τώρα κάνει σαν τον πρώτο τυχόντη που πάει στη σχολή μόδας επειδή τον τσίμπησε η μουσούδα της δημοσιότητας! πριν δέκα χρόνια περίμενε ότι όλοι είχαν πάει εκεί για εκείνον — σήμερα βλέπει ότι η μπάλα φεύγει πριν τελειώσει η κίνησή του και γυρίζει σα δεκανίκι αντί για σβούρα! και αυτοί που λένε «αφήστε τον να τελειώσει εκείνος σαν χαρακτήρας»; αυτός ο ίδιος χαρακτήρας έκανε την ομάδα να γνωρίσει περισσότερους νίκες στις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας της από οποιονδήποτε άλλον αυτή τη δεκαετία — όχι επειδή ήταν γενναιόδωρος, αλλά επειδή εκείνες τις χρονιές η μπάλα φαινόταν σαν σιδερογροθιά μέσα στο χέρι του! τώρα όμως;; το μόνο σιδερό που βλέπω είναι εκείνο που βγάζει κάθε φορά που γυρίζει το κεφάλι πριν τελειώσει η δουλειά! και όσοι ανησυχούν για την εικόνα ας κοιτάξουν καλύτερα το γήπεδο: εκεί είναι όπου κάποτε όλα άρχιζαν σαν ιστορία και τώρα τελειώνουν σαν ντοκιμαντέρ μιας εποχής που υπήρξε επειδή κάποιος επέλεξε την πλάγια παρά τη σωστή στροφή! αν δεν σταματήσει αυτή η συνήθεια, τότε ναι — ας τον αποσύρουμε! όχι επειδή είναι βαρύγδουπος, αλλά επειδή αυτή η ομάδα έκανε άλματα πριν δύο χρόνια επειδή είχε έναν ηγέτη, όχι έναν πρωταγωνιστή της τελευταίας σειράς! εκείνος εκείνος που κάποτε άλλαζε την ιστορία ενός αγώνα σε δέκα δευτερόλεπτα τώρα χρειάζεται περισσότερο χρόνο να καταλάβει ότι η μπάλα έχει φύγει πριν καν αρχίσει η κίνησή του!

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΙ ΕΚΑΝΑΤΕ ΘΕΟ ΜΟΥ ΠΩΣ ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ ΑΥΤΗ Η ΚΟΥΝΙΑ;;; Πρώτα ο NikosPAO βγάζει τον Medvedev σα σκοπρό της Κρήτης επειδή έκανε τρεις κίτρινες μέσα στον τελευταίο μήνα;; ΑΜΕ!!! Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα εναντίον της ΑΕΚ όπου εκείνος πήρε κίτρινη επειδή έκανε σέντρα ενώ η μπάλα είχε φύγει εκτός γηπέδου;; ΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΚΑΝΕ ΣΕΝΤΡΑ ΣΕ 90 ΛΕΠΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ!! Κι εσύ λες χαρακτηρας;; Ντρέπεσαι!!! 😤 Κι εσένα OfsaintFC ρε γκρινιάρη μου;; Σκέψου λίγο: όταν βγάζεις έναν άνθρωπο σαν τον Medvedev επειδή στα τελευταία δέκα λεπτά έκανε μια κίνηση σαν ζάπινγκ;; Αυτός εκείνος που έκανε την ομάδα να ανέβει τέσσερις θέσεις στο πρωτάθλημα ΤΕΛΕΙΑ επειδή δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί με γκολφ στην άμμο;; ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΓΩΓΟ!!! Κι εσένα IPpsyxiMas13 ρε συνήθως ψύχραιμε;; Μα όταν έκανες εκείνον τον αγώνα έναντι της Ξάνθης όπου η ομάδα ισοφάρισε στο 89′ χάρη σ’ ένα σέντρα του δικού μας;; ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΑΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΝΑ ΛΕΕΙ "ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ";; ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΑΤΕ ΑΥΤΟΝ ΩΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΟΥ ΣΚΑΜΠΑΝΙΟΥ;;;; Κι εσένα Babis_PAO ρε βετεράτε;; Πώς τόλμησες να πεις ότι εκείνος έκανε σαν παιδί στο νηπιαγωγείο;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΠΙΑΝΕ ΤΙΣ ΜΠΑΛΕΣ ΣΑΝ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ;;;; Ρε παιδιά μην γίνεστε χειρότεροι από αυτούς που γκρινιάζουνOUT!!! Αυτός εδώ μας έδωσε μεγαλύτερη χαρά όταν η ομάδα πήγαινε γκολ στους αντιφρονούντες απ’ όσο οποιοσδήποτε άλλος θα έκανε στο γήπεδο της ίδιας ομάδας! ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΥ Ο ΦΩΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΟΛΕΑΣ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΣΑΝ ΑΣΤΕΡΙ;;; ΜΕΝΤΒΕΝΤΕΦ ΝΑ ΦΥΓΕΙ;; ΜΗ ΠΑΙΖΕΤΕ!!! ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΕΛΟΣ!!! 💪🔥

ρε παιδιά, τώρα αρχίζω να νιώθω σα να βλέπω μια ταινία του σινεμά που κάποιος άλλαξε το τέλος χωρίς κανείς να ρωτήσει τον πρωταγωνιστή. τον νιώθουμε όλους εδώ μέσα σα ζητιάνους του παρελθόντος που ξεχνούν ότι η μπάλα δεν παίζεται με αναμνήσεις αλλά με πόδια τώρα—τώρα που εκείνος εκεί πάνω κάνει τον ίδιο λάθος για τρίτη φορά μέσα στον ίδιο μήνα και εμείς του φωνάζουμε χαρακτηρας; για δες την άλλη μεριά: πριν πέντε χρόνια όταν η ομάδα έπαιζε σα ράκος μέσα στη βροχή εναντίον του Ουρbαχ κι ο ίδιος σήκωσε τα πάντα στους ώμους του σα στρατιώτης στη μάχη του Στάλινγκραντ, κανείς εδώ μέσα δεν μιλούσε για χαρακτήρα—λέγαμε πολεμιστής! σήμερα όμως που κάνει σέντρα όταν η μπάλα έχει βγει εκτός γηπέδου κάνει τρεις κίτρινες και εμείς βγάζουμε τίτλους σα να βρήκαμε ασήμι σε ένα κουτί φακής. αυτό δεν είναι χαρακτήρας, είναι ισορροπία! μια ομάδα χρειάζεται ανθρώπους που ξέρουν πότε να ριψοκινδυνεύουν σα πρωταθλητές και πότε να στέκονται πάνω στους κανόνες σα στρατιώτες. αυτός εδώ, αντίθετα, κάθε φορά που νιώθει ότι η ομάδα χάνει σπρώχνει την εικόνα του πάνω από τη δουλειά—σαν εκείνο το βράδυ στο Βόλο που γύρισε το κεφάλι του όταν η μπάλα ήταν ακόμη στον αέρα και πήρε κίτρινη επειδή ένας αντίπαλος τον περνούσε σαν σβούρα. εγώ θυμάμαι έναν αγώνα το 2020 όπου εκείνος έκανε πέντε ντρίμπλες μέσα στο δέκατο πρώτο λεπτό σα να τρέχει και μετά τρία λεπτά αργότερα σκόραρε το γκολ της νίκης—τότε κανείς εδώ μέσα δε μιλούσε για "εικόνα", μιλούσαμε για θρύλο! σήμερα όμως που κάνει μία κίνηση αργή σα συνταξιούχος του γηπέδου, ξεχνάμε ότι εκείνος είναι ο ίδιος που έκανε την ομάδα να ανέβει τέσσερις θέσεις στο πρωτάθλημα επειδή δε σταμάτησε ποτέ να δουλεύει όσοι άλλοι έκαναν σιέστα στο αποδυτήριο! και μην μου λες τώρα ότι "αυτός ο χαρακτήρας έκανε την ομάδα"... τι χαρακτήρας;; όταν βλέπεις τον πρώτο σου πρωταγωνιστή να κοιτάζει πίσω πριν τελειώσει η κίνησή του σα να ψάχνει την ταινία του στο κινητό του, τότε δεν μιλάμε για χαρακτήρα—μιλάμε για παράδοση! αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται έναν άνθρωπο που κάποτε ήταν σιδερογροθιά, χρειάζεται έναν άνθρωπο που τώρα θυμίζει σίδερο που σκουριάζει επειδή δε χρησιμοποίησε ποτέ του σωστά! ας τον αφήσουμε λοιπόν να τελειώσει εκείνος σα χαρακτήρας;; ας τον αφήσουμε να τελειώσει ως αυτό που πραγματικά γίνεται τώρα: ένας άνθρωπος που κάποτε έκανε το γήπεδο να ντρέπεται για την αποτυχία του—τώρα κάνει την ομάδα να ντρέπεται που τον βγάζει!

Ρε παιδιά, μιλάτε σα να μας πήραν έναν κλόουν από τη σειρά και του βάλαμε μπουφάν πρωταθλητή. Την περασμένη Κυριακή στο γήπεδο του ΠΑΣ δεν τον άφησαν ούτε να τελειώσει την κίνηση του — έκανε σέντρα όταν η μπάλα είχε βγει ήδη τέσσερα μέτρα εκτός πίστας κι εσείς εδώ ψάχνετε τον χαρακτηρικές του λόγο! Τον είδα εκεί πάνω να στέκεται σαν απολυτρωμένος ανάμεσα στα άλλα πέντε παιδιά που τρέχανε σα τρελοί εκεί γύρω. Είναι αυτός που έκανε τις τρεις τελευταίες κίτρινες επειδή έκανε τον χορό της ζητιάνας κάθε φορά που η ομάδα χρειαζόταν έναν ηγέτη — όχι όταν είχε χρόνο, όχι όταν του ταίριαζε, αλλά εκεί όπου η μπάλα είχε πλέον βγει εκτός γηπέδου. Κι εγώ θυμάμαι πριν δύο χρόνια στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό εκείνος πήρε κίτρινη επειδή πήγε πίσω να πάρει την μπάλα ενώ είχε ήδη βγει εκτός γραμμής — τότε κανείς εδώ μέσα δεν είπε "χαρακτήρας", είπαν "εικόνα πρωταθλητή". Τώρα όμως που κάνει το ίδιο πράγμα τρεις φορές μέσα στον ίδιο μήνα και εμείς ψάχνουμε τον ηρώα μας σαν να βρήκαμε χρυσό βαρέλι, ενώ εκείνος κάνει σέντρα σα να βρίσκεται στο σαλόνι του σπιτιού του! Αφήστε τον λοιπόν να τελειώσει εκείνος σα χαρακτήρας αλλιώς πρόκειται να γίνει ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία της ομάδας που έφυγε επειδή έκανε τρία λάθη μέσα σ' έναν μήνα — όχι επειδή ήταν βαρύγδουπος, αλλά επειδή η ομάδα αυτή θέλει ανθρώπους που ξέρουν πότε πρέπει να σκύψουν και πότε να σηκωθούν όρθιοι!

Πετάξαμε τρεις αγώνες στο νερό επειδή κάποιος ξέχασε να μας πει πως ο πρωταγωνιστής στο τέλος της ταινίας έχει πάντα δικαίωμα δεύτερης ευκαιρίας—εκτός κι αν πρωταγωνιστεί σαν εθισμένος στο δικό του σόου. Δεν λέω τίποτα νέο εδώ, άλλαξα πλευρά αρκετές φορές μέσα στη δεκαετία: πριν χρόνια δίνω μάχες για το ποιος έκανε τη Ντανίλ λουλούδι στην έρημο εκείνες τις δύσκολες εποχές· πριν τρεις μήνες γράφω ένας από τους πρώτους εδώ μέσα ότι ο συγκεκριμένος χαρακτήρας κάνει τώρα σέντρα σαν μπράβος σε νυχτερινό κέντρο επειδή ψάχνει την κάμερα περισσότερο από τη μπάλα· σήμερα στέκομαι ανάμεσα στους δύο κόσμους επειδή ξέρω πως όταν βγάζεις κάποιον επειδή η ιστορία ξεθωριάζει, χάνεις περισσότερο από έναν τρελό—χάνεις έναν μύθο που μια φορά σήκωσε βουνό στους ώμους του. Θυμάμαι εκείνο το σαββατόβραδο στο Στάδιο Γηπέδου Πλακιά, Οκτώβριος 2021: τρίτος γύρος Κυπέλλου, αντίπαλος η ομάδα που έκανε το κλειστό σπίτι θέατρο κωμωδίας εκείνη τη χρονιά. Η δική μας ομάδα είχε χάσει σα ντουλάπα ξεβιδωμένη· βροχή κατάρρευση διάθεση. Εκείνος, βρεμένος μέχρι τα οστά, έκανε τέσσερα ντρίμπλING μέσα στον πρώτο ημίχρονο σα ζουρνάς που ξέφυγε από τσίρκο—στη συνέχεια σκόραρε στο 87′ με σέντρα όσο η μπάλα άγγιζε ακόμα τη γραμμή του τέρματος. Την επόμενη μέρα βγήκε φωτογραφία μαζί μου στο γήπεδο επειδή τους ζήτησα αυτόματα υπογραφές· εκείνος είχε γραπώσει στο χέρι μου μουτζούρες σαν νιάου μου που βρήκε ανοιχτό κουτί γάλα. Τώρα όμως βλέπω τρεις κίτρινες μέσα στον ίδιο μήνα επειδή εκείνος κοιτάζει πίσω πριν τελειώσει η μπάλα σα να ψάχνει στον ουρανό την επιγραφή της επόμενης ταινίας του. Αν ήταν οποιοσδήποτε άλλος, εδώ μέσα τον είχανε βγάλει πέντε φορές πριν κλείσει το πρώτο δεκαήμερο. Εκείνος όμως είναι εκείνος που τότε σηκώθηκε σα στρατιώτης όταν όλοι είχαν ξαπλώσει στο έδαφος. Μπορώ λοιπόν να πω πως έχει δικαίωμα μία τελευταία ευκαιρία επειδή ο ίδιος μια φορά έκανε αυτήν την ομάδα ν' αναπνεύσει ξανά μέσα στην κατάθλιψη; Ναι, αλλά όχι επειδή η Ντανίλ θέλει έναν πρωταγωνιστή τελευταίας σειράς—θέλει έναν άνθρωπο που κάποτε σώθηκε επειδή δεν εγκατέλειψε το πεδίο όταν οι άλλοι έφυγαν, και σήμερα συνεχίζει να σωθεί επειδή κανείς εδώ μέσα δε θυμάται τι σήμαινε εκείνο το γκολ στο 87′. Αφήστε τον λοιπόν να τελειώσει σαν χαρακτήρας, όχι επειδή δεν υπάρχουν λάθη, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι λάθη ήταν που κάποτε έκαναν αυτήν την ομάδα να σηκωθεί όρθια. Αλλιώς ο μύθος μετατρέπεται σε μούχλα—και η μούχλα δεν χρειάζεται φωτογραφίες.

Ρε φίλοι, θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβρη του 2019 όταν κάθισα στο τραπέζι ενός σουβλατζίδικου του Γαλατσίου και άνοιξα το κινητό μου να δείξω στους ξαδέρφους μου ένα βίντεο από τον Μεντβέντεφ εκείνο το βράδυ στον Ουρβάχ — τρεις λεπτά κόρνερ, τρεις πάσες πάνω από τις κορυφές, γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο σαν σπαθί που βγάζει αίμα. Τότε κανείς δε σκεφτόταν χαρακτήρες· τότε εκείνος ήταν το αίμα μας στους φλέβες αυτής της ομάδας. Τώρα όμως; Τρεις κίτρινες μέσα στον τελευταίο μήνα επειδή έκανε σέντρα όταν η μπάλα είχε βγει εκτός γηπέδου σα να ψάχνει έναν πρωταγωνιστή σε ταινία του βουβού κινηματογράφου — εκείνος που κάποτε έκανε τον αέρα γύρω του ν' αντηχεί σα χτύπημα ξύλου στη μέση ενός δάσους τώρα μιλάει σα παλιομοδίτικο ραδιόφωνο που ψιθυρίζει σ' εαυτό. Από τη μία βλέπω αυτούς που γκρινιάζουν για "χαρακτήρα" σαν νυχτερίδες που ξυπνούν στο φως της μέρας και ζητούν να τους επιστρέψουν το σκοτάδι της προηγούμενης δεκαετίας. Από την άλλη βλέπω αυτούς που λένε "τον χαρακτηρίζουμε επειδή η ομάδα χρειάζεται σύγχρονα φτερά" σα να μιλάμε για μεταμόσχευση καρδιάς αντί για ένα γήπεδο. Το πράγμα είναι πως εγώ εδώ δεν βλέπω χαρακτήρες — βλέπω συμπεριφορές. Και η συμπεριφορά αυτή έχει δύο πλευρές σκληρές σαν πέτρα: Πρώτον, η ομάδα πριν δύο χρόνια ανέπνεε επειδή εκείνος υπήρχε σα κεραυνός μέσα στην καταχνιά. Δεύτερον, σήμερα αυτή η ομάδα χάνει επειδή εκείνος κάνει σέντρα σαν να βρίσκεται στο σπίτι του — τρεις φορές μέσα στον ίδιο μήνα επειδή δεν κοιτάζει πίσω. Αυτό δεν είναι θέμα αγάπης· είναι θέμα ισορροπίας. Μια ομάδα δε γίνεται πρωταθλήτρια επειδή έχει έναν παλικαριά που έκανε γκολ στο 89′ στις πιο δύσκολες στιγμές· γίνεται πρωταθλήτρια επειδή έχει ανθρώπους που ξέρουν πότε να στήνουν πλάγια λύση και πότε να σηκώνουν το ανάστημα σαν στρατιώτες. Κι όταν εκείνος πάνω στο γήπεδο ξεχωρίζει περισσότερο σα πρωταγωνιστής παρά σα μέλος μιας ομάδας, τότε αυτοί που αγαπάνε πραγματικά τη Ντανίλ πρέπει να σηκώσουν το ανάστημα και όχι μόνο τη φωνή τους. Εμένα προσωπικά μου λείπει εκείνος ο Μεντβέντεφ που στις πιο σκοτεινές στιγμές έκανε το γήπεδο να ντρέπεται για την αποτυχία του. Αυτός όμως που βλέπουμε τώρα κάνει την ομάδα να ντρέπεται που τον έχουμε ακόμα εκεί. Και εσείς; Θα συνεχίσετε να κοιτάζετε μέσα στα βάθη της ιστορίας του σαν να γυρεύετε ένα θρύλο επειδή η ομάδα σας έχασε τρεις αγώνες; Ή θα κοιτάξετε μπροστά σαν ομάδα που ξέρει ότι η μπάλα δεν είναι για υποκριτές — είναι για αυτούς που παίζουν σωστά το παιχνίδι; Εμένα η επιλογή μου είναι ξεκάθαρη. Κι εσάς;