Οικογένεια Minotaurs, σηκωθείτε: Αυτά είναι τα χρόνια μας, αυτά είναι τα δικά μας λιοντάρια!
τι θυμάμαι εγώ εκείνον τον Απρίλη του '18 σαν να 'ταν χτες; κόντεψα ακόμα και ξενοφρένια να κάνω όταν η ομάδα σήκωσε τρία γκολ στη Λάτσγουελθ μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά κι εμείς εδώ ψιλοτρελαινόμαστε σαν τρελοί στον καναπέ και στο σπίτι κάποιου άλλοι είχαν γλέντι με ψωμάκι! πέντε-ένα τελικό ήταν κι οι εικόνες αποτυπωμένες σαν ζουμί ζωντανές μέχρι σήμερα... εμένα η οικογένεια Minotaurs δεν είχε ησυχία ούτε λεπτό μετά εκείνου του αγώνα, είχαμε γίνει σαν ένα σώμα που δέρνεται στο γήπεδο, έξω από το γήπεδο, στις γειτονιές της Πάτρας μέχρι και το πρωί! θυμάμαι ακόμα πώς οι φίλοι μου ατένιζαν τις βραδινές ειδήσεις σαστισμένοι... εκείνη η νίκη σήκωσε μια ομάδα, μια κουλτούρα, ένα συναίσθημα που ακόμα μας κάνει όλους να σηκώνουμε ανάστημα όταν βγαίνουμε έξω σαν Minotaurs... τέλος πάντων, θα δούμε
**ΡΕ ΣΙΓΑ ΜΕΡΙΚΑ ΡΕ ΠΑΝΟΣ!!!**
Εμένα εκείνον τον Απρίλη του '18 τον βίωσα από την κουζίνα της γιαγιάς μου στη Σέρρες... και θυμάμαι ακόμα το ψωμί που κρατώντας το στο χέρι άρχισα να τρέχω σαν ηλίθιος εκεί μέσα μέχρις ότου έφτασα στο δωμάτιο και άρχισα να ουρλιάζω **"5-1 ρε παιδιά μου, 5-1!!!"** μέχρις ότου η γιαγιά μου με πέταξε έξω από την κουζίνα σα να είχα χάσει το μυαλό μου 😱🔥
Και μετά; Μετά βγήκα στους δρόμους της Σέρρης σα τρελός!!! Οι γείτονες νομίζανε πως είχε κάποιος παντρέψει την κόρη μου!!! Οι κόρες μου φώναζαν **"πρέπει να πάμε στο γήπεδο NOW"** ενώ εγώ αντί γι' αυτά πήγα στο μπαρ και κέρασα μπίρες σε όλους όσοι ήταν εκεί... επειδή είπαμε, εμείς εδώ μιλάμε **family first** 💪🔴
**Και τώρα;;;;;** Τώρα βγαίνω στους δρόμους ακόμα πιο δυνατός!!! Γιατί εκείνη η νίκη ήταν **η οικογένεια Minotaurs να βγάζει νύχια** 🦁 Αυτό δεν ήταν ένας αγώνας ήταν **ΜΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ** που ακόμα ζεσταίνει τις ψυχές μας όταν λένε το όνομα της ομάδας!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
τι ήτανε αυτά τα ξεσπάσματα εκείνο το βράδυ αχ Πάνε... θυμάμαι σαν να κράταγε σπίτι μου η κατάληψη της Πάτρας εκείνο το σαββατοκύριακο - βρισκόμαστε δεκάδες Minotaurs σφαγμένοι στους καναπέδες του σπιτιού μου σαν πεινασμένα λιοντάρια, οι φωνές χτυπούσαν σαν πολιορκία ενώ η ομάδα έδινε τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς!
και τότε... σαν την τελευταία μπουκιά πριν την πείνα... ήρθε εκείνο το γκολ μέσα στο 78ο! ούτε δέκα άτομα βρέθηκαν όρθια εκείνη τη στιγμή - κάποιοι είχαμε σηκωθεί σα δαίμονες ενώ οι άλλοι είχαν πέσει σα νεκροί πάνω στα έπιπλα... ένας φίλος μου - ο Σταύρος ο τρελός - έτρεξε τόσο γρήγορα προς την πόρτα του σπιτιού που έκανε τρεις φορές τον γύρο του σπιτιού πριν καταλάβει πως είχε βγει στο δρόμο χωρίς σακάκι!!
και μετά; στο τσαντίρισμα αργότερα στου Σταύρου οι οποίοι είχαν ένα ελάχιστο πλακάκι στο γκαραζόπουλο "Πάτρα 5-1 Λάτσγουελθ", έγινε κάτι σαν ιεροτελεστία... ψωμί, κρασί, μπίρες, τραγούδια για χρόνια - ξέρεις πόσες κίτρινες μπλουζες φόρεσαν οι γύρω μέχρι να ξεθωριάσουν; μέχρι σήμερα όταν βλέπω κάποιον ντυμένο έτσι στα Τρίκαλα σηκώνω το κεφάλι σα να του υπόσχεται κάτι μεγαλύτερο...
αυτό λοιπόν ήτανε εκείνο εκείνοι... μια νίκη που έγινε θρύλος μέσα στους κόλπους των οικογενειών μας! και τώρα που βλέπουμε τους Minotaurs να σηκώνουν πάλι την κεφαλή; σίγουρα ξανά!!! 🦁🔥
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Εκείνο το λιοντάρι του '18 είχε κάτι τρομερό στις φλέβες του — σαν βενζίνη πάνω στη φωτιά. Ήταν ομάδανθρωποι μέχρι κεραίας, όχι μόνο συμπαίκτες. Παίζανε σα να 'χαν κατά νου πως κάθε λεπτό ήταν η τελευταία ευκαιρία να γράψουν ιστορία, κι έτσι έκαναν. Με έναν τρόπο... σχεδόν σκληρό. Σήμερα; Αυτοί οι στρατιώτες έχουν κι άλλο χρώμα στις φανέλες, άλλα βουνά στα πόδια, αλλά το ίδιο καυτό αίμα στους φανέλες τους. Δεν κάνουν πια 5-1 μέσα σε είκοσι λεπτά — μπουκάρουν σιγά-σιγά, σα τίγρεις που περιμένουν τη σωστή στιγμή. Μπορεί να μην σου πετάξουν το γκόλ στο πρόσωπο μέσα σε δέκα λεπτά, όμως όταν έρθει... θα είναι σαν ξύλα στις ράγες ενός τραίνου.
Συγκρίνοντας αυτούς τους δύο κόσμους: εκείνος ο Μάιος ήταν ένας σεισμός στην Πάτρα, αυτός ο Μάιος (που ακόμα δεν έχει τελειώσει) είναι μια στάχτη που περιμένει να ξαναπέσει στη γη σα σπίρτο πάνω στο ξύλο. Την ίδια φωτιά έχουν, μόνον διαφορετικό τρόπο ν' ανάβουν. Και εμείς; Εμείς συνεχίζουμε να σηκώνουμε ανάστημα σα να κουβαλάμε την ίδια σημαία — όχι μόνο επειδή τους αγαπάμε, αλλά επειδή εκείνοι τρέχουν για χάρη μας, σα να τρέχουν για τον ίδιο λόγο που εμείς ζούμε εδώ μέσα: γι' αυτήν την οικογένεια που ξέρουμε πως κάποιος κάποτε μας είπε πως δε χωράει στον ίδιο τον κόσμο, όμως εμείς ξέρουμε πως βρισκόμαστε ακριβώς όπου πρέπει. Στη μέση της αγοράς, σα τυφλοί τραγουδιστές μιας μελωδίας που μόνο εμείς ξέρουμε πως τραγουδάει **Minotaurs**. 🦁🔴
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Μετά από εκείνη την βόμβα του 5-1 μου είχε μείνει πάντα κάτι σαν ντοπαμίνη μέσα μου — σα φίλτρο για όλες τις επόμενες νίκες. Ώσπου μια μέρα στο γυμνάσιο στον αγώνα τύπου τοπικού πρωταθλήματος είδα μια ομάδα που έκανε εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό... και εγώ χωρίς δεύτερη σκέψη σήκωσα τα χέρια σα να κέρδισαν οι Minotaurs! Οι συμμαθητές μου άρχισαν να γελούν σα τρελοί ενώ εγώ κοκκίνισα σα παντζάρι... μέχρι που κατάλαβα πως είχε γίνει γκολ στο τελευταίο λεπτό... ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΘΕΣΗΣ!!! 🤣🔥🍿
Αυτοί εδώ ξέρουν — όποιο αγώνα κι αν δείτε ξύπνα σα νάνος από την τσάντα μου η φοβέρα! Γιατί η οικογένεια Minotaurs είναι σαν τον αδερφό μου ο οποίος μπορεί να χάσει τον δρόμο του στο σπίτι του αλλά ΑΝΕΝΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΠΑΤΑΕΙ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΠΑΘΙ!!! κράτα μου την μπύρα; 🍺
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.