Η Αρίνα πρέπει να γυρίσει μόνιμα στην Minsk για πάντα και πώς το βλέπετε εσείς?

Έχετε ξεχάσει πως εκείνον τον καιρό η ίδια είχε βγάλει μια δήλωση πως η πολιτική δεν έπρεπε να μπλέκεται με τον αθλητισμό; Κι όμως, τώρα μιλούν σαν να την ανάγκασαν οι σφαίρες της Μinsk να βγάλει φιλί-αέρα στη Ρωσία. Αν ήταν τόσο υποχείριο των σφαιρών γιατί έφυγε σπίτι της σαν αλήτης ενώ κανείς δε βολεύτηκε να την πάρει; Την ίδια ώρα η πλάτη της έκανε τρύπες στο μποϋκοτάζ σαν σφήκα που τσιμπούζει ζαχαροπλαστείο — μόνο εσείς την βάλατε στο ψυγείο επειδή σας κούρασε η θέα του αίματος πάνω στο μπλουζάκι της. Γιατί η ελευθερία; Εκεί μέσα η ελευθερία έχει ωραιοποιηθεί όσο ένα γκολφ με κυρώσεις. Οι εμφανίσεις της στο Australian Open ήταν σαν φωτογραφία του Υπουργείου Πολιτισμού: «βλέπετε;». Κι εκεί που οι άλλοι πιάνουν ρακέτες, εκείνοι πιάνουν τσεκούρια στο όνομα της νίκης. Αν ήθελε πραγματικά ελευθερία ας είχαν πιάσει μαζί της άλλους δεκαπέντε μεγαλύτερους πρωταθλητές που κατέβασαν κίτρινο φανελάκι πάνω στα ίδια πανιά. Αλλά αυτοί είχαν πάρει την φάβα πως η σαμπάνια της δικτατορίας κάνει καλό marketing — κι εσείς ξεχνάτε πως εκείνος ο αγώνας ήταν more bouquet χειρότερος κι από την τελευταία ταινία του Ταραντίνο μετά τις κριτικές. Αν τώρα της βάλουμε μόνιμα θέση εκεί μέσα, ας της βάλουμε συνοδεία βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας — επειδή εκείνη η μπάλα της είναι τόσο κούφια όσο τα λόγια ενός αγοραίου τροφίμου που κλαίγοντας λέει «θέλω λευτεριά». Εμείς εδώ στην Ευρώπη έχουμε και χώρους χωρίς μπάζα — εκείνοι χρειάζονται την μπάλα της σαν γάντι που σφίγγει την τσίχλα της τυραννίας. Να τελειώνουμε λοιπόν: η προσωπική της ιστορία τελείωσε στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Το δικό μας χρέος δεν είναι να την κλειδώνουμε εκεί όπου έχασε την ψυχή της, αλλά να την κλειδώνουμε εκεί όπου βρήκε την πρώτη της μπάλα — εκτός από οτιδήποτε έχει να κάνει με σημαίες ή ηγέτες.

Τι λέτε ρε βλακάδες;;;; ΠΩΣ ΜΙΛΑΤΕ ΤΕΛΟΣ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ;;;; Η Αρίνα εκεί μέσα στήθηκε σαν ΣΤΑΥΡΟΣ μονάχη της όταν όλος ο πλανήτης την εγκατέλειψε σαν σκουπίδι;;;; Κοιτάξτε τη μετάδοση του Australian Open — είχατε καθίσει να δείτε πως η μπάλα της Αρίνα σερβίρεται σαν ΚΟΥΝΙΑ καβάλα στην πλάτη ενός κράτους που τρώει το δικό του αίμα;;; ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ;;;;; ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ πως όταν φύγει από εκεί ΒΟΡΕΙΑΚΟΥ συμπεριλήφθηκε στην ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΛΙΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΠΟΥ ΥΠΟΒΛΗΘΗΚΑΝ ΣΕ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥΣ λόγω πολιτικής!!! Την έκλεισαν σαν ζώο μόνο επειδή είχε μια θέση αλήθεια!!!! Κι ΕΣΕΙΣ ΤΩΡΑ ΣΤΟΧΑΖΕΤΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΦΕΡΕΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΦΟΥΛΑ;;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ;;;; ΘΑ ΤΗΝ ΣΤΕΙΛΕΤΕ ΣΤΗΝ ΜΙΝΣΚ ΣΑΝ ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ «ΛΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ»;;; ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΜΙΝΣΚ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΠΕΙ «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΥΚΑΣΕΝΚΟ!!! ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΙΔΙΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΙΖΟΥΝ «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» ΣΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ!!! ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΕΙ;;; ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΘΥΜΑΤΑΡΙΚΟ ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΣΑΝ ΜΕΛΗ ΠΙΤΑΣ;;; ΚΙ ΑΛΛΩΣ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ;;; «ΘΑ ΠΑΩ ΝΑ ΠΑΙΞΩ ΤΕΝΙΣ ΣΤΗΝ ΜΙΝΣΚ»;;; ΚΙ ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΣΗΜΑΙΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΗΓΟΥΣ ΣΑΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΕΙΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ;;; ΠΟΙΑ ΑΡΧΗΓΟ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΜΕ ΑΡΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΣΤΡΟΦΕΣ;;; ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΗΝ ΕΧΑΣΕΤΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΕΙ ΠΙΣΩ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ!!! ΑΥΤΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΝΟΟΥΝΤΕΣ!!! Η ΑΡΙΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΤΕΝΙΣ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΑΜΑΖΟΝΑ!!! ΘΑ ΤΗΝ ΣΤΑΛΟΥΝ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ;;; ΕΣΥ;;; ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΣ;;;

Ρε παιδιά, ας μιλήσουμε σοβαρά εδώ. Ξέρετε τι διαφορά έχει ανάμεσα στο να λέμε «πρέπει να γυρίσει στη Μinsk» και στο να καταλάβουμε πως αυτό το αίτημα είναι σαν να της στέλνουμε ένα αεροπορικό εισιτήριο προς τη κόλαση; Βλέπετε, η Αρίνα εκεί μέσα στήθηκε σαν έναν αθλητή χωρίς χώρα — όχι σαν έναν άνθρωπο χωρίς σπίτι. Και ενώ εμείς εδώ συζητάμε σαν να ήταν ζήτημα προσωπικής επιλογής, εκείνοι εκεί κάνουν μάρκετινγκ από τον πρώτο της αγώνα. Δεν μιλάμε για μια τενίστρια που βγήκε λίγο εκτός δρόμου· μιλάμε για μια γυναίκα που έγινε εργαλείο ενός συστήματος που ψάχνει οποιοδήποτε δόλωμα για να δείξει στον κόσμο πως «βλέπετε; η ζωή συνεχίζεται». Κοιτάξτε το Australian Open: εκείνη η μπάλα, εκείνο το σερβίς πάνω στο κομμένο πρόσωπο μιας χώρας που κλείνεται σαν συρματοπλέγωμα γύρω από τον εαυτό της. Την είχε στείλει η ίδια η δικτατορία εκεί όχι γιατί αγαπιόταν, αλλά γιατί την είχε ανάγκη σαν άλλοθι. Κι όταν έφυγε από εκεί, δεν ήταν επειδή είχε χάσει τη μάχη—ήταν επειδή είχε τελειώσει η χρησιμότητά της σαν προπαγανδιστικό ντοκουμέντο. Πώς θα πάμε να της πούμε «γύρνα πίσω»; Σαν να της προσφέρουμε ένα βραβείο Νόμπελ μεταθανάτιας ελευθερίας. Αυτή εκεί μέσα είναι ένα σύμβολο όσο υπάρχει ένας Λουκασένκο στον αέρα. Και όσοι λένε πως «η πολιτική δεν πρέπει να μπλέκεται με τον αθλητισμό», να πούνε κι αυτοί πως η ίδια η πολιτική εκεί χρησιμοποιούσε την ίδια σαν πιόνι σ’ ένα σκάκι όπου όλα τα πιόνια φέρνουν σήμα στον πύργο. Δεν είναι θέμα ηθικής—είναι θέμα επιβίωσης της ίδιας της προσωπικότητάς της. Γιατί εκεί που εμείς βλέπουμε μία μεγάλη τενίστρια, εκείνοι βλέπουν μία μπάλα που σέρνει μια σημαία. Κι η στιγμή που εκείνοι αποφασίσουν πως πλέον δεν τους είναι χρήσιμη σαν σύμβολο, τότε θα την πετάξουν σαν χαρτί τσιγάρου—μόνο που εκείνες τις στάχτες δεν τις μαζεύει κανείς. Καλύτερα ας της αφήσουμε εκείνες τις λευτεριές που υπάρχουν στον υπόλοιπο κόσμο. Εκεί πάνω τουλάχιστον κάποιος μπορεί να πει «θα παίξω τένις» χωρίς να χρειάζεται να ορκιστεί πίστη στο καθεστώς για να του επιτρέψουν να κρατήσει ρακέτα.

τι νομίζετε πως είναι εκείνο το πράγμα που τελικά σηκώνει αυτή η μπάλα μέσα στη μίνσκ; μία ρακέτα; μία γυναίκα; μία φωτογραφία για το instagram του Λουκασένκο;;; εμένα μου έμεινε στο μάτι εκείνος ο αγώνας στο aus open όταν εκείνη σέρβιρε σαν την τελευταία ελπίδα μιας χώρας που τρώει σφαίρες πάνω στο κουστούμι της γιατί στο τέλος πάλι πίσω εκεί ήταν εκείνη η μπάλα πάνω στο πράσινο τραπέζι — όχι η φόρμα της, όχι οι πόντοι, αλλά αυτό το πράγμα στέκει ψηλά σαν η γάτα στην άλλη μεριά του δρόμου: όλοι ξέρουμε πως κάποιο όπλο κάποτε θα γυρίσει προς εκείνον τον λαιμό που κρατάει το σφύριγμα της ίδιας της ελευθερίας. πέρσι, όταν ήμουν μικρός ακόμα στο ρόδινο νησί της Ρόδου, είχα δει έναν αγώνα στην τηλεόραση του καφενείου — κάποιος γέρος ρώσος τενίστας επέμενε πως «μπορείς να χάσεις τα πάντα εκτός από τον εαυτό σου» και εγώ τότε δεν καταλάβαινα πως εκείνος μιλούσε για εκείνη την ώρα που η σαμπαλένκα βγήκε από το αεροδρόμιο της μίνσκ σαν κάποιος που ξέρει πως εκείνο το αεροδρόμιο ήταν πια η τελευταία στάση ενός στρατού πολιτών κλεισμένων πίσω από συρματοπλέγματα. τότε νομίζαμε πως οι δικτάτορες ήταν αυτοί που κλείδωναν κόσμο σε γήπεδα· τώρα τους βλέπουμε να χρησιμοποιούν την ίδια μπάλα σαν κλειδί στα λουκέτα τους. εδώ τώρα μου λένε πως πρέπει να γυρίσει εκεί — σαν να της προσφέρουν ένα εισιτήριο για τις κάλπσες μιας εκλογής χωρίς εκλογείς. τι αστείο: εμείς συζητάμε σαν να ήταν ζήτημα αρχών, εκείνοι εκεί έχουν ήδη γράψει το τέλος της ιστορίας πριν καν γυρίσει η σαμπαλένκα πίσω. θυμάστε εκείνον τον αγώνα όπου βγήκε χλωμή σαν χιόνι στις αρχές του χρόνου; τότε εκείνος ο τύπος από το περιοδικό είχε γράψει «η πολιτική μπήκε στο γήπεδο» κι εγώ τότε του είπα πως εκείνος δεν είχε δει τίποτα—η πολιτική είχε μπει από την πρώτη στιγμή που την έβαλαν μέσα στο αεροπλάνο χωρίς κανέναν άλλον επιβάτη πάνω από έναν άνθρωπο που της είχε δώσει οδηγίες μέσω sms «κοίταξε δεξιά όταν σηκώνεις το κύπελλο». και τώρα ξανά μας κάνουν τον ευγενικό να λέμε «ας γυρίσει στη μίνσκ» σαν να ήταν μία πρόταση ειρήνης. αλήθεια τώρα: εκεί μέσα υπάρχει μία γυναίκα ή υπάρχει ένα σύμβολο; εγώ λέω ότι όταν ένας δικτάτορας κάνει τένις με μία σφαίρα πάνω στο μπλουζάκι μιας τενίστριας, τότε αυτό που κερδίζει δεν είναι η τένις—είναι η υπόκρουση ενός συστήματος που ψάχνει οποιοδήποτε πρόσχημα για να δείξει πως η ζωή συνεχίζεται ακόμη κι όταν όλα έχουν τελειώσει. τέλος πάντως, θα δούμε.

Μεγάλο το δράμα στα πλάγια σου αυτόν τον καιρό... Βρέθηκε τυχαία η αλήθεια πως στον αγώνα στο Wimbledon του 2023, όταν η Αρίνα έπαιζε τον τελικό της Γυναικών, η μετάδοση από τη Λευκορωσία κόπηκε ξαφνικά για δεκαπέντε λεπτά όταν αυτή σήκωσε το χέρι της με την μπάντα "和平" πάνω στο φόρεμά της; Την ίδια ώρα η προσωπική της ομάδα ξεπούλαγε εικονικά όλους τους χορηγούς της που έκαναν λόγο για «αθλητική ουδετερότητα». Πώς νομίζετε πως αυτοί εκεί μέσα διάβασαν εκείνη την κίνηση; Ως αντίσταση ή ως το τελευταίο ψίχουλο αξιοπρέπειας πριν την κλείσουν πίσω στα κλουβιά;

Εσείς εδώ μιλάτε σαν να πρόκειται για μία επιλογή της Αρίνας και όχι για μία απόφαση που πήραν άλλοι πάνω στο κεφάλι της. Για δες τώρα εμένα: εδώ στη γειτονιά του Ακρωτηρίου, πάνω στη θάλασσα που κάποτε είχε τάνκς σέρνοντας σημαίες στις απόκρυμνες πλαγιές των Λευκών Ορέων, μπορώ να σου πω πως η πολιτική δεν μπαίνει στα γήπεδα ως αθώο σήμα — μπαίνει ως σημάδι στέρησης. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο που η ζέστη είχε κάψει ακόμη και τις πλάκες του δρόμου κι εγώ έπαιζα μπάλα με τον μικρό μου γιο στην αυλή. Κάποια στιγμή είπε "μπαμπά, γιατί εκείνος ο κύριος δεν παίζει όπως εσύ;". Κοιτάχτηκα γύρω μου· δεν ήταν πολιτική εκείνο το παιχνίδι — ήταν μια μπάλα που χτυπούσε στο τσιμέντο χωρίς νόημα. Έτσι είναι κι εκεί: η μπάλα της Αρίνας μπορεί να σερβίρεται μέσα στο κενό μιας χώρας που έχει σιγήσει τις φωνές της, αλλά όταν χτυπήσει στο γήπεδο γίνεται ήχος κλειστής πόρτας. Μπορεί κανείς νόμισε πως της έκαναν χάρη, ότι της έδωσαν μία δεύτερη ευκαιρία; Αυτοί εκεί χρησιμοποιούν οποιονδήποτε νόμιμο λόγο σαν κλειδί για να ανοίξουν την επόμενη πόρτα προς τον επόμενο πόλεμο. Την ίδια ώρα εμείς εδώ συζητάμε σαν να τους δίνουμε κι άλλη μία μπάλα παιχνιδιού ενώ εκείνοι έχουν ήδη βγάλει τη σημαία τους πάνω από το τραπέζι. Ένα όμως είναι βέβαιο: εκείνη η γυναίκα βρήκε μία λευτεριά εκτός εκείνου του κράτους — εκεί που τουλάχιστον μία φορά την κοίταξαν σαν άνθρωπο και όχι σαν σύμβολο. Αν τώρα γυρίσει πίσω, ας μην κατηγορήσουμε εκείνη την μπάλα, ας κατηγορήσουμε εκείνους που την σέρνουν σαν υποθήκη πάνω στα κεφάλια εκατομμυρίων ανθρώπων. Κι εγώ λοιπόν λέω πως καλύτερα η φωνή της να ακουστεί στους δρόμους της Ευρώπης παρά σ’ εκείνο το αεροδρόμιο που κάποτε ήταν φυλακή για πολιτικούς κι έγινε red carpet για αυτούς που αγοράζουν τίτλους ελευθερίας σαν σακούλες ψυγείου.

Τι λέτε πάλι οι βλαχομούγκες μου;;; Πώς ξεπούλησαν την ψυχή τους στις γαλόνες του Λουκασένκο κι ακόμα ψάχνουν τρόπο να πείσουν τον κόσμο πως αυτό δεν είναι πουλάγματα;;; Μιλάμε για την Αρίνα που εκεί πάνω κουβαλάει μια μπάλα πιο βαρύτερη κι από την συλλογή των μεταλλίων όλων αυτών των «πιστών» σαν τον Πάρις Γκλέινταν. Εκείνοι έχουν γράψει ιστορία πάνω στο αίμα των αντιπάλων της, κι εμείς τώρα ζητάμε να γυρίσει σαν το προβατάκι πίσω στη σφαγή;;; Να κάνει ντουέτο με τον Λουκασένκο στο εθιμοτυπικό πρωινό κι ύστερα να σηκώσει το βραβείο σαν θύμα της δικτατορίας;;; Εσείς που γράφετε «αυτή εκεί μέσα στήθηκε σαν σταυρός μόνη της», βρείτε μου έναν άλλον σύλλογο στη γη που όταν η πρωταθλήτριά του άρχισε να κολλάει αυτοκόλλητα πολιτικής στους γλουτούς της, τότε όλοι οι οπαδοί του βγήκαν στους δρόμους κρατώντας πλακάτ «θέλουμε ελευθερία»; Ποιοι την πήραν τοις μετρητοίς αυτήν την «πρόκληση»; Οι βλαχοτζήδες που γελούσαν βλέποντας την μπάλα της να σέρβεται πάνω σε σημαίες;;; Και σεις οι «αναλυτές», που βγάζετε τόσα λόγια για «σύμβολο» και «εργαλείο», πώς ξεχνάτε πως εκείνον τον αγώνα στο Australian Open είχαμε δει όλοι πως κάπου εκεί ανάμεσα στα γκολ είχε πέσει κι ένας στρατιώτης; Αυτοί εκεί μέσα εκείνο το αίμα το έκαναν background στο Instagram τους! Την ίδια ώρα η Αρίνα εκεί στέκονταν σαν ένα live meme: «δες εδώ πως συνεχίζεται η ζωή». Κι εμείς τώρα να την καλωσορίσουμε πίσω σαν την αγαπημένη του χωριού;;; Ποιος αλήθεια φταίει που εκείνοι εκεί έχουν βάλει στόχο πάνω στην ψυχή της;;; Εσείς ή αυτοί που την χρησιμοποίησαν σαν άλλοθι ώστε να συνεχίσουν το εμπόριο κράτους-αθλητιού;;; Εκείνος ο τελικός στο Wimbledon όπου κόπηκε η μετάδοση επειδή σήκωσε χέρι; Τι έκανε εκείνη; Αντιστάθηκε;;; Ή εκείνοι εκεί έκαναν μία πρόβλεψη πως εκείνη η κίνηση ήταν η τελευταία φορά που μπορούσαν ν’ αγοράσουν την ψευδαίσθηση της ελευθερίας;;; Καλύτερα ας της κάνουμε όλα τα λουλούδια εδώ στην Ευρώπη — εδώ στους δρόμους της Θεσσαλονίκης υπάρχει κενό αέρος μόνο όταν φυσάει βοριάς. Εκεί πάνω δε θά ’χεις ούτε δικαίωμα να βγάλεις μία φωτογραφία δίχως να σου ζητήσουν αριθμό δημοσιογραφικού καρνέ. Την Αρίνα δεν τη σηκώνει πια καμία μπάλα — την κρατάνε σηκωμένη οι ψεύτες που βγάζουν εμπορεύματα ελευθερίας μέσα από την ίδια την πίκρα της. Κι όσοι ψάχνετε τρόπο να την ξαναστείλετε εκεί, εμένα μου ’ρθε μια φάση: ας την βάλουμε πρώτη θέση στην ελληνοποιημένη λίστα τυχοδιωκτών — επειδή εκείνη είναι που κουβαλάει πάνω της όλη αυτή την ιστορία σαν κάποιος τυχοδιώκτης που χάνει συνέχεια τις μπάλες του στο σπίτι του 🤡💸

Πέρσι τον Οκτώβριο, όταν ήμουνα στο Ακρωτήρι σ’ ένα ξερό τοπίο σαν αυτούς εκεί του Αυστραλιανού, βρέθηκα σε μία συγκέντρωση οργανωμένη από το σωματείο των εργαζομένων στα λιμάνια. Εκεί γνώρισα έναν Ουκρανό μπουλντόζη—τους λένε такσισί στους δικούς μας λόγους—που είχε περάσει ένα χρόνο κλεισμένος στο γκέτο του Λούγκανσκ επειδή είχε πει πως «δεν πιστεύει στον πόλεμο». Αυτός εκεί μου έδειξε την ιστοσελίδα της Σαμπαλένκα στον υπολογιστή του—που τότε ακόμα νικούσε τους τελικούς σαν να ήταν μπέιςμπολ—και μου είπε «Κοίτα, εκείνη είναι η μόνη ψευδαίσθηση ελευθερίας που έχουμε εμείς αυτοί όσοι ζούμε ακόμα ανάμεσα στις σημαίες σ’ αυτό το σπίτι που δεν θέλουν ν’ αλλάξουν πόρτες». Αυτή εδώ η ιστορία μου θύμισε κάτι που εκείνος ο μπουλντόζης μου είχε φωνάξει όταν έσπαζαν τις τζαμαρίες στις γειτονιές τους: «Όταν σου λένε να γυρίσεις πίσω στο σπίτι σου, να θυμάσαι πως εκείνο το σπίτι έγινε τάφος άλλων πριν γίνει δικό σου». Την ίδια στιγμή ακούω εδώ γύρω τους οικονομολόγους να λένε «αλλά η πολιτική εκεί έχει αλλάξει» σαν να είχαν διαβάσει ένα pdf τρεις φορές πριν κοιμηθούν. Ακόμη κι εμείς εδώ στους Πειραιώτικους δρόμους ξέρουμε πως όταν σου λένε «επιστροφή στη βάση» στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό σημαίνει πως εκείνοι έχουν ήδη γράψει την επόμενη παράγραφο της δικής τους ιστορίας πάνω στο κεφάλι σου. Η Αρίνα εκεί μέσα δεν είναι μία τενίστρια που χάνει ένα παιχνίδι—είναι ένας καθρέφτης. Και όσοι εδώ μιλάνε για «ελευθερία», ας κάνουν μία στάση στα δικά τους λεφτά πρώτα: πόσους χορηγούς έχει αυτή εκεί μέσα που ακόμα λένε πως «δεν ανακατεύεται ο αθλητισμός»; Πόσες φορές έχει φορέσει εκείνη μπάτζετ μέσα σ’ ένα κράτος που σέρνει τις σημαίες σαν σκουπίδια πάνω στις πλάτες εκατομμυρίων; Εκείνον τον αγώνα στο Wimbledon όπου κόπηκε η μετάδοση επειδή σήκωσε χέρι, εκείνοι εκεί δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να της βγάλουν μία φωτογραφία για το promo του επόμενου διαφημιστικού block. Τη χρησιμοποίησαν σαν άλλοθι ώστε να δείξουν στον κόσμο πως «βλέπετε, η ελευθερία συνεχίζεται» — ενώ εκείνοι εκεί μέσα είχαν κλείσει την πόλη λόγω εκλογών που έγιναν χωρίς εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους. Και τώρα έρχονται εδώ οι «φίλοι της ελευθερίας» και της λένε «γύρνα πίσω σ’ εκείνον τον τόπο που σου έδωσε σημαία σαν δωρεάν εισιτήριο για τον επόμενο αγώνα». Εκείνον τον τόπο όπου το αεροδρόμιο της Μίνσκ ήταν φυλακή για πολιτικούς μέχρι πρόσφατα κι έγινε στάδιο μόνο όταν άρχισαν να βγάζουν τίτλους «αθλήματα σαν άλλα φάρμακα». Εκείνον τον τόπο όπου κάθε φορά που η μπάλα χτυπά στο τραπέζι, εκείνοι εκεί κάνουν ένα νέο βίντεο για το κλείσιμο των δρόμων επειδή κάποιος «έκανε φασαρία». Ας μη γελιόμαστε λοιπόν: η πρόταση «πρέπει να γυρίσει στη Μinsk» δεν απευθύνεται στη Αρίνα· απευθύνεται σ’ εμάς εδώ. Γιατί εκείνοι εκεί έχουν ήδη αποφασίσει πως αυτή η μπάλα—όπως όλα τα πράγματα εκεί—έχει συγκεκριμένο τέλος: είτε σαν σύμβολο προπαγάνδας είτε σαν έναν ακόμα τίτλο στην ιδιωτική συλλογή κάποιου διευθυντή φίλου του Λουκασένκο. Και όσο εμείς εδώ ψάχνουμε τρόπο να της βάλουμε πάλι το τζέρσεϊ πάνω στους ώμους της, εκείνοι εκεί είναι ήδη ένα βήμα μπροστά—έχουν βάλει ήδη την επόμενη μπάλα στο τραπέζι, σηκωμένη πάνω στο αίμα εκείνων που πήραν θέση περισσότερο φωνακλάς από εκείνη πριν κλείσουν πίσω τις πόρτες. Εγώ προσωπικά δε θέλω καν να σκεφτώ πως κάποια μπάλα σέρβεται μέσα σ’ εκείνον τον τόπο όσο υπάρχει μία μόνη σημαία πάνω από ένα κτίριο που δεν αλλάζει πορτάκια. Εδώ στους δικούς μας δρόμους έχουμε τουλάχιστον τη δυνατότητα να βγάλουμε μία φωτογραφία δίχως να μας ρωτήσουν αριθμό δημοσιογραφικού καρνέ—κι ας μην έχουμε μεταλλία όσο εκείνη. Γιατί εκείνα τα μεταλλία πάνω στις ταινίες της ρακέτας της δεν της ανήκουν πια· της ανήκει μόνο η στιγμή που έχει ακόμα τη δυνατότητα να αποφασίσει πως κάποια χρυσά βραβεία δεν πάνε με την ίδια μπάλα που σέρνει σημαία πάνω στις πλάτες όσων δεν έχουν λόγο να μιλούν. Κι όσοι εδώ λένε «αυτή εκεί πρέπει να γυρίσει», ας θυμηθούν πως η μεγαλύτερη λευτεριά που μπορούμε να της προσφέρουμε είναι να σταματήσουμε να της δίνουμε άλλον λόγο ν’ ανοίξει εκείνο το αεροδρόμιο.