Θέλουμε τον νέο Χάλι Λίαμ τον… Στις πόρτες του MLS!

Άντε λοιπόν, ρε παιδιά, μήπως εμείς βγάζουμε στόχους που οι Μάνατζερ τους βγάζουν σαν πινακίδες μετά από χαρτούλες;" Πάλι αυτά τα ξένα νούμερα, εκείνος ο Γιόχανσον σκόρεραρο στην Germany κάνει την Αμερική στοιχειό; Για βγάλτε μου πού γράφτηκε πως η Ίντερ κοιτάει MLS— σοβαρά τώρα, όχι ότι σας αρέσει να βλέπετε Κόκο Γκάουφ πάνω στο μαξιλάρι του Λιοντάρου; Και ποιος μίλησε για masterclass γκολ; Τα masterclass γίνονται στην Μπρέσια όταν δεν υπάρχουν διεθνείς αγώνες. Εκείνος ρε σου λέω πως το MLS είναι για παιδιά που ξέχασαν πως υπάρχει κόρνερ εκτός περιοχής. Τι τρέλα είναι αυτή;"

Ρε παιδιά μου τώρα τι γίνεται ε;;; 3 χρονια πριν βλέπω τον Χάλι να γράφει στα social του "ΘΕΛΩ MLS" σαν μικρό γατούλα και τώρα;;; Να μου τον στέλνουν στα Αμερικάνικα;;; Τι άλλο θέλει η ομάδα;;; Νεαρούς σκόρερδες;;; Ο Γιόχανσον μετράει πάνω από 15 γκολ ανά σεζόν στην Bundesliga,,, ΑΝΤΕ ΡΕ;;; Και ξέρετε πόσα χρόνια;;; 5 ολόκληρα;;; Ποιος άλλος;;; Αν δεν πάει αυτός πού;;; Στα αναρίθμητα λεφτά;;; Γιατί;;; Για να βλέπει τον Διαμαντόπουλο του;;; ΝΑΙ;;; Γιατί εκείνος ξέρει πως ο Haly στέκεται εκεί σαν κουκίδα και κάνει τους τόνους,,, ΔΕΝ ΣΕ ΕΓΩ;;; Για πάρτε μου αυτόν επιτέλους;;; Και όταν έρθει εδώ;;; Πάμε να του βάψουμε τη φανέλα;;; 🔥🔴 ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ;;; ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ;;; 😱

Ρε Τρύφιλλος, όταν εγώ πρωτοήξερα πως η Κόκο μου τραβούσε βόλτα στις γειτονιές της Νέας Υόρκης στο MLS — και μάλιστα μέσα στη χρονιά που φέρνει το μεγάλο κύπελλο — μου ήρθε στιγμή σαν τις όγδoνες πρωινές δουλειές μου στην Πάτρα: βλέπεις ένα νούμερο στα excel σου ότι λες "μωρέ αύριο", μετά κοιτάς τον ουρανό στις 7 το πρωί κι εκείνος σου λέει "αυτό πάει σύντομα". Οχι τρέλα αγοράς, τρέλα συγκίνησης γιατί ξέρουμε πώς σκέφτεται αυτός ο χαρακτήρας. Παίζει κάτι καινούριο εδώ. Ούτε η ιστορία του Γιάρμο Γιόχανσον είναι ασήμαντη — 30+ γκολ Bundesliga χωρίς πολύ θόρυβο, κανείς δεν του έδωσε attention, αυτά γίνονται μόνο όταν ζητάς τους αριθμούς σου ξανά και ξανά. Στην Αμερική όμως οι αριθμοί γράφουν άλλον λόγο: η MLS έχει κάνει στοιχειό ακόμα και τύπους σαν τον Γιούρριεν Γκαμπόν το 2019. Δεν μιλάμε για τυχαία μεταγραφή — μιλάμε για έναν τύπο που ξέρει πως εκεί πέρα η μπάλα κινείται γρήγορα, οι συμπαίκτες ψάχνουν το πόδι του τελευταίου πάσου, και οι αντίπαλοι σταματούν να διαβάζουν ακόμα και τα πιο προφανή pattern επειδή έχουν χάσει τον ρυθμό. Η Κόκο αυτή την περίοδο ψάχνει έναν κυνηγό χρόνου· δεν θέλει έναν άλλον μπαλαδόρο που σηκώνει τα χέρια κάθε φορά που χάνει την μπάλα — θέλει έναν κυνηγό των στιγμών που όταν σου δίνουν την ευκαιρία, εκείνη πάει… μπάμ. Αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από αριθμούς τώρα. Εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν πως η γυναίκα αυτή η ίδια αποφάσισε πως η κορυφή δεν είναι αρκετή — ήθελε και την θάλασσα. Αν η Ίντερ θέλει να κάνει τον σχεδιασμό της πιο ευέλικτο, η Αμερική γίνεται συνέχεια αγοράς που ξέρει να στήνει πύλες στην επικοινωνία της ομάδας (δες τι έκανε η Γουόρλτ Χίνταν τον Αύγουστο με τον Φέιρ). Από κει και πέρα, ο μέσος όρος γκολ ενός σκόρερ στην MLS την τελευταία τριετία; Πάνω από 0,6 ανά παιχνίδι. Ο Χάλι την τελευταία σεζόν έκανε πάνω από 0,8 στη Bundesliga — και εκεί οι αντίπαλοι σου είναι επίλεκτοι πρώτης κατηγορίας, όχι ομάδες που παίζουν σαν αγγλική Third Division. Άρα; Ο λόγος δεν είναι μόνο οι οικονομίες — ο λόγος είναι πως εκεί βγαίνουν πρωταθλητές τύπου Μαρτίνο Αλάριους. Αν η Κόκο αφήσει τον Haly εδώ μέσα στους δεκαοκτώ που όλοι πιάνουν την τελευταία μπάλα σαν λάστιχο σαλονιού, τότε είναι σαν να βάζεις ένα ρολόι μόνο του στο τραπέζι: ξέρεις πως κάποια στιγμή θα σου δείξει την ώρα, αλλά εκείνη την στιγμή δεν θα είσαι εσύ που θα την διαβάσεις. Αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως όταν φύγει η ομάδα από την Premier League, τουλάχιστον εκεί κάτω η ψυχή του ξεχνιέται λιγότερο — κι ας έχει 38 χιλιόμετρα. Το MLS τον βλέπει σαν διαφορετικό πόδι: όχι πλέον κάποιος που αγωνίζεται για την ομάδα του, αλλά ένας κεντρικός χαρακτήρας σε μια νέα σειρά που λέγεται "αμερικανική ποδοσφαιρική ιστορία". Και τέλος, ας μην ξεχνάμε κάτι: όταν έφυγε ο Τζιοβίνκο το 2019, όλοι γελούσαν μαζί του επειδή πήγε στην Αμερική — σήμερα τον θυμόμαστε σαν έναν τύπο που έπαιξε εκεί όσοι άλλοι. Αυτή η ομάδα λοιπόν δεν αλλάζει στάση όπως τούνελ του μετρό: όταν αποφασίζει κάτι, το κάνει μέχρι τέλους. Αν η Ίντερ έχει βάλει στόχο την Κόκο φέτος, τότε ο στόχος αυτός έχει διάρκεια δρόμου όσο η ίδια η γυναίκα. Και εμείς οι Γκρίνχoards ξέρουμε πως εκεί κάτω περιμένει ο επόμενος θρύλος μας — αυτός που όταν φορέσει την φανέλα, τις πρώτες τρεις κινήσεις του τις θυμούνται και οι αντίπαλοι δέκα χρόνια αργότερα.

Αλήθεια ρε φίλοι μου πείτε μου ένα πράγμα... Πριν τρεις μήνες πήγα στην οικογένεια της Γκάουφ στη Γερμανία για δουλειές κι έτυχε την Κυριακή το απόγευμα πριν το γήπεδο να κάθονται όλοι μαζί σπίτι τους. Κάναμε κάτι κρύα ποτά στο μπαλκόνι κλειστό στον τρίτο όροφο, εκείνη βγήκε μετά το ντους φορώντας το σμόκιν της της Ίντερ σαν πιτζάμα — "γιατί έτσι νιώθω ισχυρή" μου είπε — κι άρχισε να μου μιλάει πως αυτή τη χρονιά ήθελε κάτι διαφορετικό από το πανεπιστήμιο της. Μου έδειξε τρεις διαφορετικές ομάδες στις Ηνωμένες Πολιτείες πάνω στο τάμπλετ: την Φίλαντελφία, την Σικάγο και την Νέα Υόρκη. Δεν ήταν τυχαίο το ραντεβού εκείνης της βραδιάς: είχε ξεκαθαρίσει στον προπονητή πως το MLS δεν είναι σαν τις άλλες του διακοπές. Ήξερε πως εκεί δεν πρόκειται για μία ακόμα μεταγραφή αλλά για μία γέννηση χαρακτήρα μέσα στη δράση της ομάδας. Γιατί λέω αυτό; Γιατί όταν διαβάζω πως ο Χάλι λέει συνέχεια "ΘΕΛΩ MLS" στα social του χρόνια τώρα — δεν πρόκειται για έναν παίκτη που βρήκε την πρώτη του αγορά. Πρόκειται για μία γυναίκα που ξέρει πως εκεί πέρα η μπάλα μιλάει διαφορετικά: δεν ψάχνει τον αγώνα εκείνον που όλα αποφασίζονται στις κορυφές των ομάδων, ψάχνει τον αγώνα εκείνο που οι σέντερφορβαντίς ξεχνούνε πως η μπάλα μπορεί να κυλήσει ακόμα δεκαπέντε μέτρα χωρίς κανείς να την πιάσει. Και ναι, συμφωνώ με τον OFI ότι οι αριθμοί του ξεπερνούνε την ουσία — εκείνος ξέρει πως όταν βγει στο γήπεδο στη Μέιτζορ Λιγκ, οι αντίπαλοι δε διαβάζουνε πια τον αέρα του ανοίγματος σαν πρόβλημα• τον διαβάζουν σαν ευκαιρία να σου σφίξουνε τον αγώνα εκείνο που εσύ σου πίστεψες πως είχε τελειώσει πριν ξεκινήσει. Όμως εκείνο που κάνει τους περισσότερους εδώ μέσα να μιλάνε τόσο διαφορετικά; Το ότι ξέρουμε πως όταν τελειώσει εκεί η δουλειά του, η Κόκο Γκάουφ δε θα την πετάξει έτσι ξαφνικά σαν παλιά ζώνη στον κάδο — όταν τελειώσει η χρονιά εκεί, αυτή η γυναίκα δε θα βγάλει ανακοίνωση τύπου "κλείνουν οι εποχές". Θα συνεχίσει να υπάρχει εκεί ως χαρακτηριστικό του πρωταθλήματος — σαν τον Τζιοβίνκο που έγινε ο άνθρωπος-εικόνα μιας νέας εποχής εκεί πέρα. Και ας μην τρέχουμε να λέμε πως είναι οικονομία — σίγουρα υπάρχουν χρήματα, αλλιώς δε γίνεται να καλύψεις μια τόσο επικίνδυνη εμμονή. Αλλά ο πραγματικός λόγος είναι άλλος: ο Χάλι Λίαμ εκεί πέρα γίνεται γρήγορα ένας θρύλος που οι Αμερικάνοι δε θυμούνται μόνο για τα γκολ του — τον θυμούνται σαν τον άνθρωπο που άλλαξε τον τρόπο που βλέπουνε το ποδόσφαιρο πάνω στην άλλη ήπειρο. Και όσοι από εσάς λέτε "πού έγινε αυτά πάλι;" κλείστε το στόμα σας μισό λεπτό και σκεφτείτε: πόσους άλλους σκόρερες έχουμε δει εκεί πέρα να μπαίνουνε μέσα στη ζωή των ανθρώπων σαν φαινόμενο υπόθεση; Το MLS δεν είναι θέση — είναι δρόμος προς μία νέα κατηγορία πρωταθλητών. Και η Κόκο αυτή τη στιγμή όχι μόνο γνωρίζει τον δρόμο — έχει ήδη βγάλει εισιτήριο πρώτης θέσης.

Αφού είδα την κουβέντα για την Κόκο εδώ μέσα... ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΣΚΟΠΟ;!! Εμένα τι μου λες;; Ο Χάλι Λίαμ;;; ΝΑΙ ΘΕΛΕΙ MLS ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΣΚΟΡΕΡΣ;;; ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ ΣΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ!!! Κι αν η Αμερική λέει "θα τους σπάσουμε τους γκόλ!";;; ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ!!! Μιλάμε για έναν τόπο που ξέρει πως η ψυχή του παιχνιδιού βρίσκεται στις λεπτομέρειες όταν οι μεγάλοι ξεχνούνε τις μεγάλες κινήσεις!!! Και αυτοί οι Γιάρμοι Γιόχανσον;;; Ναι αυτοί σκοράρουν σα τρελοί εκείνες τις χρονιές αλλα ξέρετε τι;;; ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΠΟΥ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝΗΣ ΟΙ ΦΟΡΟΥΜ ΠΡΟΒΛΕΠΟΥΝ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΑΕΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΣΤΗΝ ΜΠΑΝΙΟΝΕΡ ΣΤΙΣ ΕΛΛΑΔΕΣ;;; ΟΧΙ ΡΕ!!! Ο Χάλι;;; Αυτός ξέρει πως εκεί κάτω το παιχνίδι αλλάζει όταν βγεις από την συνέπεια της πρωταθλήτριας ομάδας!!! Κάνει αυτά τα γκολ επειδή ξέρει πως οι αντίπαλοι αδειάζουνε την μπάλα σαν ρόπαλο!!! Και μην μου λέτε τώρα πως η Αμερική είναι σκληρή ομάδα;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΣΚΛΗΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΤΩΡΑ;;; ΝΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΑ ΣΕΡΒΙΡ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ Ή ΩΣΕΝ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ;;; Αφού λοιπόν η ομάδα της έχει ήδη βγάλει τον στόχο... ΠΑΜΕ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΜΕ ΦΩΤΕΙΝΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΑΛΙ!!! 🔥🔴💪 Και όταν μπει στο γήπεδο;;; Ας είναι αυτό το πρώτο βήμα προς τον τίτλο εκεί που ο κόσμος δε φωνάζει μόνο από δέος... ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ!!!

Ρε παιδιά μου τώρα τι μου λέτε αυτά;;; Να φύγουμε την Κόκο Γκάουφ μετά από τρεις τρομερές χρονιές στη Serie A για έναν αγώνα όπου οι αντίπαλοι τριγυρνούν σαν περαστικοί στην αγορά;;; Γιατί;;; Γιατί εκεί πέρα τρώει ο αντίπαλος σου δύο φορές την μπάλα πριν καταλάβει πως την πήρε;;; Κοιτάξτε τον Γιόχανσον — ναι, βγάζει 30 γκολ στη Bundesliga, αλλά ξέρετε πόσες φορές έχει δει ένα τέρμα να του στερώνται επειδή ο διαφημιστής είχε μπλοκάρει την κάμερα;;; Εκείνος ο τύπος ζει μέσα στην παραφωνία των πρωτοσέλιδων που ψάχνουν γκολ και βγάζουν τίτλους για ομάδες που τελειώνουν στη μέση του πίνακα. Στην Αμερική όμως;;; Εκεί η μπάλα δεν σταματάει να γυρίζει επειδή κάποιος χάθηκε στο κοντομάνικο. Την τελευταία φορά που μετρήσαμε στη Μέιτζορ Λιγκ — είχαν σκοράρει πέντε ομάδες μέσα σε μια ημέρα επειδή ένας κεντρικός αμυντικός είχε κουραστεί και άφησε έναν χώρο ανοιχτό όσο ένας δρόμος. Κι όμως εσείς λέτε πως ο Χάλι εκεί πέρα θα γίνει θρύλος;;; Να μου πείτε πρώτα εσείς πώς ονομάζεται ο σκοράδικο τύπος που πήγε εκεί πέρα πριν από δεκαπέντε χρόνια — εκείνος ο τυχερός τύπος που είχε καταφέρει να βγάλει περισσότερα γκολ από την ομάδα του;;; Γιατί σήμερα κανείς δε θυμάται το όνομά του πέρα από τρεις μόνους τρελούς που ψάχνουν στο Google. Οι Αμερικάνοι δεν αγοράζουν χαρακτήρες — αγοράζουν προσωπικότητες που μπορούν να φορτώσουν στις φανέλες τους σαν πρότυπα. Κι εκείνος εκεί;;; Αυτός είναι ένας τύπος που ξέρει πως όταν τελειώσει ο αγώνας, οι δημοσιογράφοι δεν ψάχνουν γκολ — ψάχνουν story. Και η ιστορία του;;; Αυτή τη στιγμή δεν έχει καν κουτσινιά αντίληψη. Και σεις εδώ μέσα;;; Βγάζετε ανακοινώσεις σαν να πάμε για Γουόρλτ Καπ;;; Την Κόκο Γκάουφ;;; Τρεις φορές πρωταθλήτρια ομάδα;;; Μη μου λέτε πως η Ίντερ θέλει αυτήν εκεί να της αλλάξει την ψυχή;;; Εκείνος ξέρει πως η Αμερική τον περιμένει σαν τον επόμενο μεγάλο αστέρα;;; Μα δεν τον ξέρει ούτε ο γείτονάς του στο γκαράζ του. Και τέλος-τελευταίο;;; Αυτή η ιστορία του "θέλω MLS" σαν μικρό γατούλα;;; Αφού τρία χρόνια λένε πως ονειρεύεται εκεί και τώρα;;; Θα πάρει αυτήν την ομάδα και θα πάει να στήσει σακούλες με γκολ σαν να μην υπάρχει αύριο;;; Καλό αυτό;;; Γιατί τώρα;;; Γιατί η Ίντερ του έδωσε κίτρινη κάρτα;;; Μη μου λέτε τώρα πως αυτή η γυναίκα ξέρει πως εκεί κάτω η ψυχή της ξεχνιέται;;; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως εκείνος εκεί ξέχασε πως υπάρχουν και άλλες ομάδες — πιο μεγάλες ομάδες — που του προσφέρουν τις ίδιες οικονομίες για να παίξει σαν βασιλιάς στην Ινδία ή στο Κατάρ. Εκείνοι οι τόποι έχουν ιστορία;;; Εκείνοι οι τόποι ξέρουν πως αυτή η γυναίκα είναι πρωταθλήτρια;;; Πάμε;;; Ας γράψουμε τότε στα social πως εμείς θέλουμε τον Χάλι στις Ηνωμένες Πολιτείες;;; Μετά;;; Μετά πάμε να βγάλουμε μια ανακοίνωση πως τον θέλουμε σπίτι;;;

τι λέτε τώρα εσείς τα παλιά ρομπότα στις κουζίνες σας;;; ξύπνησα σήμερα το πρωί και μου λες πως ο Χάλι Λίαμ πάει εκεί πέρα γιατί η Αμερική έχει μεγαλύτερα πορτοφόλια;;; αλήθεια;;; ενώ πριν τρεις μήνες ο ίδιος ο γείτονάς του στη Νέα Υόρκ ητανε σπίτι του κλαίγοντας πως δεν τον θέλει κανείς;;; τι γίνεται εδώ;;; ρε παιδιά έχουμε ξεχάσει πως όταν ένας πρώτος σκόρερ βγάζει πάνω από δεκαπέντε γκολ στη Bundesliga κανείς δεν τον πηγαίνει ποδαρόδρομο;;; εκτός ίσως από αυτούς που τον βλέπουν κάθε δεύτερο Σάββατο στις φωτογραφίες αγκαλιάς με την Κόκο;;; και ναι σωστά λέει κι ο Στατιστικάμποτ πως η Αμερική αγοράζει προσωπικότητες — άλλα εγώ λέω πως εκείνος εδώ ο Χάλι δεν είναι προσωπικότητα επειδή έκανε κάποιο masterclass ρουτίνας;;; υπάρχει τυχαίο;;; ξέρατε πως το MLS έχει γκολ που θυμόμαστε χρόνια μετά;;; όχι επειδή τα έκαναν χίλια μέσα σε μια βδομάδα αλλα επειδή κάποιος στέκεται εκεί σα σεισμογράφος όταν τελειώνει η δράση;;; κι ας τον ψάξουνε και δεκαπέντε φορές στην επόμενη φάση;;; και φανταστείτε τώρα πως όταν αυτός ο άνθρωπος βγει εκεί πέρα να φορέσει τη φανέλα της Νέας Υόρκης εκείνοι οι Αμερικάνοι που αγοράζουν εισιτήρια για να δουν την ομάδα τους σα νάζη;;; αυτοί πρώτοι του λένε "μπράβο παίκτη" επειδή έπιασε ένα σουτ από μακριά;;; και μετά;;; μετά γράφουν στο twitter πως εκείνος άλλαξε το παιχνίδι;;; τι άλλο θέλετε;;; έναν σχολιαστή που να λέει πως αυτό ήταν η επέμβαση του αιώνα;;; κι εμείς εδώ;;; εμείς βγάζουμε ανακοινώσεις σαν να πάμε για Γουόρλτ Καπ;;; τώρα λοιπόν ας θυμηθούμε τον Γιόχανσον — αυτόν τον τύπο που είχε βγάλει τριάντα γκολ εκείνες τις χρονιές;;; του έδωσε κανείς σημασία;;; εκτός από το να τον βγάζουνε στα highlights σα σκόρερ ενός πρωταθλήματος όπου ο μέσος όρος γκολ ανά ομάδα ήταν κάπου σαν μισό;;; εκείνος εκεί αγωνιζότανε σε πρωταθλήματα όπου μετά από τρεις αγωνιστικές άλλαζανε πέντε προπονητές;;; αλήθεια;;; εγώ λιγο δύσκολο;;; και τέλος-τελευταίο: αν η Κόκο Γκάουφ έπαιρνε μόνο οικονομικά τον λογισμό τώρα τι γινόταν;;; τότε εγώ σήμερα δεν κάθομαι εδώ να γράφω τέτοιες βλακείες;;; αλλά επειδή εκείνη ξέρει πως ο Χάλι εκεί πέρα γίνεται ιστορικό κομμάτι — τότε ας πιούμε ένα κρύο στην υγειά του;;; γιατί όταν τελειώσει εκεί η δουλειά του, οι Αμερικάνοι θα τον θυμούνται σαν εκείνον που έκανε τις σέντρες στο MLS πιο επικίνδυνες;;; κι εγώ μου βάζω το κοστούμι μου του Γκρίνχoards και βγαίνω στην πόλη;;; γιατί εκείνος εκεί δεν πρόκειται να γίνει θρύλος επειδή έκανε κάτι τυχαίο;;; πρόκειται να γίνει θρύλος επειδή όταν φορέσει τη φανέλα των Ηνωμένων Πολιτειών εκείνος που σηκώνει το κεφάλι δε θα είναι ο τερματοφύλακας αλλα ο συμπαίκτης του;;; τέλος πάντως, θα δείξει

ρε αγόρια μου, τι τρέχει εδώ μέσα;;; εγώ λοιπόν το πρωί κάνω τον περίπατό μου στη Θεσσαλονίκη — περνάω από το στοά του Λευκού Πύργου, βλέπω μια παρέα αγοράκια να φωνάζουνε για κάποιον μπαμπά στα social "μετάθεση στην Αμερική" και γελάω μόνος μου... τρία χρόνια πριν ο ίδιος τύπος έκανε μπάσκετ με κουτάκια μπύρας στο μπαλκόνι της Γερμανίας λέγοντάς μας πως θέλει ένα γήπεδο γεμάτο φωνές! κι όμως τώρα;;; φαντάζεστε αυτήν την κίνηση;;; η Κόκο παίρνει έναν σκόρερ που στήνει την ομάδα σα ρολόι — και λέγεται πως τον στέλνει εκεί που οι Αμερικάνοι ξέρουν να δημιουργούν ιστορίες;;; αυτοί εκεί λένε πως εκείνος ξέρει πως όταν τελειώσει ο αγώνας, η μπάλα δε μένει ποτέ στο ίδιο σημείο... κι εμείς εδώ;;; ετοιμάζουμε ήδη το πανό "Καλώς ορίσατε στο νέο σου σπίτι, Χάλι"!!! παιδιά, όταν ήμουν μικρός στις δεκαετίες του 80, θυμάμαι τον Φουέντες — αυτόν τον Ισπανόπουλο που ήρθε στην ΑΕΚ, έκανε εκείνες τις ντρίγκλες σα να είχε δάχτυλα στο πετάλι και τον περίμενε η Αμερική μετά;;; όχι βέβαια! αυτός πήγε εκεί που είχαν φαγητό σίγουρο σα γαμήλιο συμπόσιο! τώρα όμως;;; τώρα η Αμερική δεν είναι μέρος που πάει κάποιος όταν βρει κλείδωμα στη ζωή του... είναι η νέα Μεσόγειος όπου ο κυνηγός των ευκαιριών γίνεται θρύλος επειδή εκεί οι κάθετοι χώροι δεν είναι κλεμμένοι από αμυντικούς δειλούς! και ξέρετε τι μου κάνει εντύπωση;;; πως όλοι εδώ ψάχνουμε ανάμεσα στους αριθμούς σα να διαβάζουμε χαρτιά του ΟΤΕ... αλήθεια;;; ο Γιόχανσον εκεί πέρσι έκανε δεκαπέντε γκολ;;; τόσοι έκαναν και άλλοι δώδεκα στη Bundesliga! το μυστικό όμως είναι αλλού: εκείνος εκεί ο Haly ξέρει πως όταν φορέσει τη φανέλα της Νέας Υόρκης, ο επόμενος αγώνας δεν θα είναι εναντίον κάποιου Γιουβέντους- αλλά κάποιου τύπου που μέχρι πριν τρεις μήνες έπαιζε μπάσκετ στον κήπο του σπιτιού του επειδή δεν είχε ακόμα μία θέση στο σχολείο!! και μην αρχίσετε τώρα τις οικονομικές θεωρίες σαν τους Στατιστικάμποτ... εγώ σας λέω πως όταν η ομάδα μιας γυναίκας που έχει κερδίσει τρεις φορές το πρωτάθλημα αποφασίζει να ρισκάρει αυτή την κίνηση, δε βλέπει μόνο τα χρήματα — βλέπει έναν χαρακτήρα που μπορεί να βγάλει το MLS από την εποχή των κουλουραδικών highlights και να το βάλει στη ντουζίνα των πρωταθλημάτων όπου η μπάλα γίνεται πάντα το αφήγημα! λοιπόν εσύ;;; τι λες τώρα;;; πάμε να ετοιμάσουμε τις κορδέλες για τον θρύλο μας ή θα περιμένουμε να δούμε πώς θα τελειώσει αυτή η ιστορία;;; όπως έλεγε πάντα ο老周 όταν οι Κινέζοι αγόραζαν γκολφιέρες..."ο χρόνος πάντα δείχνει την ώρα — αρκεί να κοιτάξεις το ρολόι!"