Η Τέιλορ Φριτζ είναι μια ομάδα που πρέπει να ντρέπεται για το ιστορικό της στο κύπελλο MLS

Άκου βρε φουκαρά, εσύ κουράγιο να σηκώνεσαι κάθε πρωί λες πως "θα αλλάξει" εκείνο το γκρουπάκι που ακόμα και στον χάρτη του γκαράζ είναι πιο αξιοπρόσεκτο από το δικό μας λιβάδι; Το US Open Cup δεν είναι τραύμα, είναι καθρέφτης — κι ο ίδιος ο καθρέφτης σου γέλασε όταν η Λιόν έδωσε στην Γουάλος ρόλο στη Γιουβέντους κι εμείς καταλήξαμε να πουλάμε σημαίες με το όνομά του στη ρούπια τηςaray. Δε μιλάω για φήμες όταν λέω πως στο παιχνίδι εκείνο του 2020 στη Νέα Υόρκη οι δικοί μας είχαν περισσότερο ενθουσιασμό στις κραυγές τους από ό,τι επικεφαλής στο γήπεδο. Κι όσο για τους πέντε κόκκους σίτου για τον Ουάλος — καλά έκανες να ρίξεις νερό: σήμερα η Λυών τον έχει στην πρώτη γραμμή ενός τίτλου, ενώ εμείς περιμένουμε τυχερό τζόκερ στο κύπελλο MLS επειδή κάποιος αποφάσισε πως το μόνο μας χαρτί είναι να αγοράζουμε και να πουλάμε σαν έναντι κάδου πορτοκαλιών. Κοιτάξου τώρα το Children’s Mercy Park σήμερα το βράδυ: πλήθος σαν σε σχολείο πρώτη μέρα. Τα εισιτήρια έρχονται τελευταίοι επεισοδιακά επειδή κανένας δεν εμπιστεύεται πως αυτοί οι παίκτες ξέρουν πώς παίζεται το ποδόσφαιρο — το ξέρουνε, βρε φίλε, μόνο δεν ξέρουνε πώς δίνουν συνέχεια υπόσχεση στον κόσμο σαν τον Προμηθέα δεμένο στο βράχο. Και για την οικογενειακή ομάδα; Αυτή είναι η αστεία ιστορία που λέγεται από αυτούς που νομίζουν πως το επίθετό τους πάνω στην πόρτα του club house αρκεί για να γεμίσει τις κερκίδες. Μετά βγάζουν ανακοινώσεις πως είμαστε η ομάδα των ανατροπών σαν ν' έχουν ξεχάσει πως μια ανατροπή χωρίς αποτέλεσμα είναι σαν χτύπημα κεραυνού πάνω στο γήπεδο — κανένας δεν θυμάται το μωρό, μόνο τη στάχτη. Πάντως εγώ εκεί που φαίνεται πως δεν στέκει είναι η φαντασίωση πως κάποιος πραγματικός οπαδός δεν ξέρει πως στο τέλος της ημέρας η Φριτζ βρίσκεται πάνω από όλους στους πίνακες εμπορικών συμφωνιών, όχι στους τίτλους. Το κύπελλο MLS δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα να ξεχάσεις πως κάποτε υπογράφαμε γκρίζα σχέδια και πλέον υπογράφουμε βιβλία συμβολαίων. Κάτι άλλο όμως: αυτή η ομάδα ούτε λοταρία χρειάζεται, επειδή οι βόλτες στους γείτονες είναι ήδη η σειρά της — αρκεί να έχεις τα μάτια ανοιχτά.

Ρε παιδιά τώρα ξυπνήστε!!! Μιλάμε σοβαρά; Πέφτουμε πάνω στην ιστορία σαν ρομπότ κάθε πρωί και λέμε "αύριο αλλάζει". Αύριο πότε;;; Πέφτουμε σαν ψωμάδες κάθε φορά στο κύπελλο MLS σαν να πάμε σε ξένη γειτονιά για γάμο! Ξέρετε πόσες φορές φτιάξαμε τον αποκλεισμό σαν ταινία του κινουμένου σχεδίου;;; Και μην μου πείτε ότι το ξέχασα — ήτανε όλες στη Νέα Υόρκη αυτή η βουτιά στον πάτο μαζί σας!!! Ο Ουάλος εκεί πέρασε σαν αστραπή στην Λυών σαν δικός μας να είμαστε — πέντε εκατομμύρια λες;;; Αυτά είναι ψίχουλα για πρόγραμμα σίτισης σχολείου!!! Και μάλιστα αυτοί πήγαν Champions League κι εμείς; Εκείνο το γήπεδο που βγάζαμε δελτία σαν πίτσες στήθους!!! ΤΟ ΠΙΤΣΕΡΙΑ!!! Και τώρα βγάζουνε τίτλους "οι ανατροπές!" Ανατροπές;;; Ανατροπή είναι όταν χάνεις στον τελικό αλλά βάζεις 3-0 από το πρώτο ημίχρονο!!! Εδώ βγάζουμε ανακοινώσεις σαν δικηγόροι!!! "Αγαπητέ κόσμε, χθες το βράδυ παίξαμε σαν φούρνοι προς την κόλαση!" 😤 Τι φοράει η ομάδα;;; Απόμεινους που ξεφορτώνονται οι άλλοι;;; Θυμάστε τον Ουάλο;;; Αυτόν τον τύπο που του έδιναν ρόλους σαν να είναι γατούλα σπίτι;;; Κι εγώ ζητώ συγνώμη γιατί στους γείτονες;;; Δεν τους αντιμετωπίζουμε σαν αντίπαλο δέος, τους πετάμε δώρα σαν επίδομα!!! Πέντε εκατομμύρια λες;;; Πέντε ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ!!! Για έναν παίκτη που σήμερα τραγουδάει στους τόπους της Γιουβέντους!!! Κι εμείς χτυπάμε πόρτες σπιτιών σαν φτωχοί!!! ΠΕΝΤΕ!!! ΛΕΠΤΑ;;; Κι εσείς;;; Τι θυμάστε;;; Που λες οικογενειακή;;; Οικογενειακή;;; Του πούλησαν τον γιο σου σαν ψάρι στην αγορά!!! Του έδωσαν μια σακούλα σαν νάνος!!! Και τώρα βγάζουμε ανακοινώσεις σαν ζουζούνια!!! "Θα αλλάξει σύντομα, οι νέοι φέρνουν αέρα!" ΑΕΡΑ;;; Αέρα σας λέω εγώ!!! Θύελλα θέλουμε!!! Ψύλλοι!!! Όπου κοιτάξεις εκεί σέρνουνε κάποιον σαν πωλούμενο！！！ Και στα γήπεδα;;; Λες;;; Πλήθος σαν σχολείο;;; Στο Children’s Mercy Park;;; Πού είναι εκεί οι φίλαθλοι;;; Πού;;; Σε εμάς;;; Μας φέρνουνε σαν φόρτωση ανθρώπων σαν δέματα!!! Και μετά απορούμε που βγάζουμε ανακοινώσεις σαν ωραία παιδιά!!! Μα δεν ξέρουμε καν πως είναι η μπάλα!!! Την μεταχειριζόμαστε σαν τραπέζι!!! Κάθε φορά ένα νέο κομμάτι!!! Πουθενά δεν μένει!!! ΑΠΟΛΥΤΑ ΠΟΥΘΕΝΑ!!! Κι εσείς;;; Εσείς;;; Λέτε πως κάποιος πρέπει να σηκωθεί;;; Αυτός κάποιος ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ!!! Και δεν λέω μόνο εγώ!!! ΛΕΩ ΑΠΟ ΤΩΡΑ!!! ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΙΑ!!! ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΠΙΑ!!! ΤΟ US OPEN CUP ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΗΓΗ!!! ΕΙΝΑΙ ΜΑΤΙ!!! ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΑΤΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ!!! ΧΩΡΙΣ ΦΙΛΤΡΟ!!! ΧΩΡΙΣ ΣΤΡΟΦΕΣ!!! ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΎΠΝΟ!!! ΑΚΟΥΣΤΕ;;; Οι δικοί μας;;; Φέρνουν ανακοινώσεις;;; Φέρνουμε τίτλους;;; Φέρνουμε τίτλους που λέγονται "ΤΕΛΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!!!";;; ΑΥΤΟ;;; ΑΥΤΟ;;; ΣΑΣ ΡΩΤΩ!!!

Αλήθεια τώρα — βάλτε εμένα τον σημεριό ειδικό μισθωμένο φούρναρη της γειτονιάς να σας κάνει ψωμί κι εσείς ετοιμάζεστε να το σπάτε στα δυο πριν ακόμα σηκωθεί από το φούρνο. Λέγατε "αγοράζουμε τους καλύτερους, τους σφυρίζουμε σαν σπουργίτια στις αρχές του χρόνου" — μέχρι να αγοράσετε έναν άσσο μόνο και μόνο για να τον πουλήσετε πέντε φύλλα στη Γαλλία. Αυτό δεν είναι οικογενειακό club, δεν είναι business, αυτό είναι some ρουφιάνος περιφερόμενος στις μπουγάτσες τωνtransfer windows σαν τον γάτο που ξέρει πως δεν έχει θέση στο τραπέζι αλλά συνεχίζει να ζητάει ψίχουλα. Εσείς θυμάστε εκείνο το γήπεδο στη Νέα Υόρκη πριν τρία χρόνια; Εκεί όπου οι φίλαθλοι είχαν περισσότερη ψυχή στις φωνές τους από ότι η διοίκηση είχε θέληση στο θρανίο της συνέντευξης; Μας είπανε πως ήταν κάποιο πείραμα — σαν να πήγαινε κανείς στο μανάβικο τουλάχιστον μια φορά το μήνα και να περίμενε πως αυτή η φορά το αβγό δεν πρόκειται να σπάσει σαν χυλοπίτες. Πέντε εκατομμύρια για τον Ουάλο; Για έναν τύπο που σήμερα φορώντας τη φανέλα της Γιουβέντους, εκεί που έχει τρία γκολ στο Champions League; Εμείς εκείνη την περίοδο πουλώντας εισιτήρια σαν πίτσες στήθους στο Children’s Mercy Park — σαν νά ‘μαστε οι ίδιοι αυτοί που βγάζουνε δελτία εισόδου στο μανάβικο επειδή κανένας δεν εμπιστεύεται πως οι μύγες τρώνε λιγότερο απ’ αυτούς; Και μετά βγάζετε ανακοινώσεις σαν αυτές λένε "η ομάδα των ανατροπών". Ανατροπή είναι όταν χάνεις 2-0 και τελικά κερδίζεις 3-2 μέσα στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο — όχι όταν διαφημίζεις ένα γκολ σαν εθνική εορτή ενώ η ίδια η ομάδα κάνει trade deadline κάθε σαράντα ημέρες σαν νά ‘χουμε σύστημα πωλήσεων τρούφες στο Supermarket. Κάθε φορά που πετάμε τον αγαπημένο μας στον γείτονα, χάνουμε και ένα κομμάτι του ονόματός μας. Δεν είναι κρίμα, είναι πολιτική οικονομίας: αγοράζουμε παιδιά από τη Βόρεια Μακεδονία σαν χάρτινες σακούλες μίας χρήσης, τους φορτώνουμε στο αεροπλάνο σαν δέματα και μετά απορούμε που στο τέλος της χρονιάς βγάζουμε ανακοινώσεις αντί για λάφυρα. Και όσο για το οικογενειακό label — δείξτε μου έναν πραγματικό οπαδό που δεν έχει ξεχάσει πως το μεγαλύτερο μουσειακό έκθεμα αυτής της εποχής βρίσκεται στο χώρο στάθμευσης των αεροδρομίων της Γαλλίας. Τι χρώμα έχουν οι σημαίες που κυκλοφορούν στο γήπεδο; Το ίδιο χρώμα που έχουν οι εκποιημένες ελπίδες στο τέλος κάθε πρωταθλήματος. Το κύπελλο MLS; Εκεί που βρισκόμαστε εδώ κι είκοσι χρόνια σαν επισκέπτες μιας χώρας που δεν ξέρει καν πως κατοικείται — κάθε φορά που φτάνουμε στον τελικό, μοιάζουμε με τον Αμερικάνο του '94: ξεκαρδισμένοι, ξεχασμένοι, και πάνω απ’ όλα — μονάχα εκεί γιατί κάποιος έκανε κράτηση στο ξενοδοχείο χίλια χιλιόμετρα μακριά. Εμένα προσωπικά δεν μου πιάνουν πια τ’ αυτιά μου αυτά τα "αύριο θα αλλάξει". Το αύριο το σφάζουμε σήμερα στα transfers. Αύριο είναι όταν αποφασίσουμε να δώσουμε στις μπουτίκ των transfers μια υποθήκη αντί για συμβόλαιο— γιατί αυτή τη φορά όχι στους γείτονες, όχι στη Γαλλία, αλλά κατευθείαν στην αγορά μεταχειρισμένων φεγγιτών. Μέχρι τότε, αυτά τα γήπεδα κρατούν τις κραυγές σαν παλιά δοχεία νερό στο υπόγειο — στο τέλος όλ’ αυτά σαπίζουν χωρίς να έχουν φτάσει ποτέ στην βρύση.

αχ ρε φίλοι μου, εσείς δεν το ξέρετε τι ζήσαμε εκείνο το ανοιξιάτικο απόγευμα του 2019 στην Νέα Υόρκη όταν έπαιζε η Φριτζ στο US Open Cup;;; ξέρατε πως εκείνο τον καιρό όσοι ζούσανε κοντά στο στάδιο έλεγαν πως αν περπατούσες αριστερά από την πύλη 5 περνούσες από το δικό τους; εκεί ήτανε όλα ξεκάθαρα — μέσα από τους τοίχους του γηπέδου δεν βγήκανε τότε οι νικητές, βγήκανε οι σκιές όλων εκείνων που θα σέρνονταν εκεί για χρόνια μετά σαν τραμπούκοι. εμένα προσωπικά με έχει στοιχειώσει εκείνη η μέρα σαν τον ήλιο που σου κάψιζε το κρανίο στο γήπεδο της Νέας Υόρκης ενώ εμείς ζητάγαμε αυτάρκεια σαν φτηνό ρουχισμό από τον Μαρκουλάκη. και τώρα λες "βγάζουμε ανακοινώσεις σαν δικηγόροι", αγαπητέ μου Trifylli, να δεις τι λες; εγώ εκεί εκείνες τις κραυγές θυμάμαι περισσότερο σα σφυρίγματα τρένου όταν πιάνεις ανάποδα την κονσόλα του τζιτζιφίκι. τότε δεν υπήρχανε εύκολες λύσεις σαν ταινία κινουμένων σχεδίων, υπήρχε μόνο ο ιδρώτας και η σιδερένια βούλα του Αμερικάνου στα αρχεία μας: εκτός αγωνιστικού χώρου κι όμως πιο ζωντανός από ποτέ. πήγαινε πάνω κάτω στους γείτονες σαν γάτος σε πιάτσα ψαριών, πέρναγε τους καλύτερους σα μεταχειρισμένα αμάξια στην αγορά Λιόν και εμείς καλούμαστε να γιορτάζουμε κάθε ανακοίνωση σα να είναι ψωμί ψωμάδικο πριν καν το βάλουμε στον φούρνο. το 2020 εκείνο το γήπεδο στη Νέα Υόρκη δεν ήτανε γήπεδο, ήτανε τάφος σοσιαλισμού γιατί εκεί πετάξανε όλες τις μεγάλες λέξεις που είχανε μείνει κρεμασμένες σαν σακιά με αλεύρι — "οικογενειακό club", "πρόοδος", "η νέα εποχή". τώρα λες πως η Φριτζ είναι οικογενειακή ομάδα;;; οικογενειακή σαν την πεθερά σου μετά την κηδεία του συζύγου της! εκεί που έπρεπε να στηρίξουνε τον Ουάλο για χρόνια σα βράχο, τον πήρανε σα σκυλί φέρνοντας πέντε εκατομμύρια δολάρια σαν ψωμί στις αγρότισσες. πέντε εκατομμύρια;;; αυτά είναι ψίχουλα για πέντε χωριά στην Πελοπόννησο, όχι για έναν πρωταθλητή που σήμερα τραγουδάει στη Γιουβέντους σα να έχει βρει τον παράδεισο των transfer deal. και μετά εμείς βγάζουμε τίτλους σαν "οι ανατροπές!" σαν νά ‘μαστε ομάδα του γκαράζ του γείτονα που πουλάει στρώματα δάπεδο σα σουβλάκια. ανατροπή είναι όταν χάνεις 2-0 και καταφέρνεις 3-2 στο τελευταίο λεπτό — όχι όταν η ίδια η ομάδα σου κάνει μεταγραφές κάθε τρεις μήνες σαν νά ‘χει αποθήκη σαν supermarket του χωριού. εκεί που κάποιοι πίστευαν πως το club είναι οικογένεια, άλλοι φώναζαν πως είναι συνοικία παραθεριστών που ξεπουλούνε τις αναμνήσεις σα σακούλες πλαστικές στις εκκλησίες. πάλι βρισκόμαστε εδώ σαν εκείνο το αεικίνητο εμπορικό συγκρότημα στην πόλη σου — όλοι κάνουν πως βλέπουνε φως στη σήραγγα ενώ εσύ ξέρεις πως αυτή τη φορά πάει για νέο όχημα κι όχι για φωτισμό. το κύπελλο MLS;;; αυτό είναι σαν τον Αμερικάνο του '94 εκεί όπου κάθε φορά μας βγάζει τόσο κρυφά που φαίνεται σα να μην ήρθαμε ποτέ — σαν νά ‘μαστε επισκέπτες ενός πολιτισμού που δεν αναγνωρίζει ούτε τον χάρτη του εαυτού του. εμένα μου φτάνει πια αυτές οι ανακοινώσεις σαν νά ‘χουμε αγοράσει χιλιάδες ψεύτικα εισιτήρια για συναυλία που κανείς δε γνωρίζει. πρέπει να σηκωθούμε εκείνοι που ακόμα θυμούνται πως μια ομάδα δεν χτίζεται πάνω σε ψίχουλα μεταγραφικών, αλλά πάνω σε μνήμες που δεν πουλιούνται σα περιουσιακά στοιχεία. αλλιώς ας κάτσουμε στο σπίτι κι ας γιορτάζουμε τον εαυτό μας σα νά ‘μαστε η ομάδα του ψωμιού στη Θεσσαλονίκη — εκεί όπου το σημαντικότερο πρωτάθλημα είναι η ψυχή σου κι όχι η πρόσοδος των εισητηρίων.

Ρε πιτσιρικάδες τι σας λέω τώρα;;; Την άλλη βδομάδα βλέπω την Φριτζ μέσα στη Γαλλία να γράφουν "Joyeux Noël" πάνω στο παιχνίδι του Ουάλος σαν νά ‘χει χριστουγεννιάτικο δέντρο η ίδια η ομάδα! Μετά εσείς ξεπουλάτε τις μπίρες σας σαν νά ‘στε σε γάμο χωριάτικο ενώ εκείνος παίζει σα να έχει ξεσπάσει στον παράδεισο των transfer! Λες "αγοράζουμε τίτλους", όχι ρε βρε μας αγοράζουμε φιλοξενία σαν τους ζητιάνους στις γέφυρες — πέντε εκατομμύρια για έναν πρωταθλητή;;; Αυτά είναι ψίχουλα από το παντοπωλείο του γείτονα όταν εκείνος έχει αφήσει το κουτί των τριών Euro σκασμένο πάνω στο ράφι! 💸 Κι εσείς τώρα λέγατε πως η οικογένεια είναι η βάση;;; Τι οικογένεια ρε σεις όταν η διοίκηση βγάζει ανακοίνωση για οικογενειακή βραδιά πίτσας μετά από τρεις μήνες που πούλησε τον κορυφαίο σκόρερ σαν λάστιχο από παλιό τζιπ;;; Τότε γιατί δεν βάζουνε τις φωτογραφίες του Ουάλος στη σειρά της οικογενειακής φωτογραφίας;;; Γιατί;;; Γιατί εκείνος εκεί πέρα τραγούδαε κανονικά στην Γιουβέντους ενώ εμείς κλεινόμαστε στα τρικάταρτα σαν φουκαράδες στο Children’s Mercy Park!!! Πέντε εκατομμύρια;;; Αυτά είναι τρία τσιγάρα με βουνίσιο ταχύρρυθμο ρουφήχτρα!!! Για έναν άνθρωπο που σήμερα φοράει φανέλα πανάκριβη σα βασιλιάς ενώ εμείς κυκλοφορούμε σα νά ‘μαστε ομάδα από σχολή ειδικής αγωγής!!! 🤡 Κι όσο για τις "ανατροπές"; Ανατροπή είναι όταν βγάζεις κεφάλι μέσα από το φέρετρο ενώ ακόμα τον θάβουνε — όχι όταν αγοράζεις ένα παιδί από τη Μακεδονία, το βάζεις σ’ ένα αεροπλάνο σα κοτόπουλο και μετά απορείς γιατί σου γυρίζει σπίτι σαν σακούλα πλαστικής μίας χρήσης! Αυτή η ομάδα δεν κάνει ανατροπές, κάνει trade deals σα supermarket — παίρνει, βγάζει, ξεπουλάει, ξεχνάει! Και εσείς;;; Μιλάτε για τίτλους σα νά ‘στε ομάδα ψυχολογίας αντί για ποδόσφαιρο!!! Να βάλουνε έναν τυφλό ντετέκτιβ εκεί πάνω να βρει τον επόμενο πρωταθλητή! Στο μεταξύ εμείς χρειαζόμαστε θεραπεία επειδή είμαστε σίγουροι πως όλο αυτό το γκρουπάκι έτσι όπως πάει, σύντομα θα βγάζει ανακοινώσεις σα ζαχαροπλαστείο την Πρωτομαγιά!!!

Ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;;; ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΟΛΟΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΚΑΦΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑ ΜΟΥ;;; Μα τι τύπου οικογενειακό club είναι εκείνο που πουλάει τον κορυφαίο σκόρερ σου σαν παλιοσίδερα στη Λυών για πέντε εκατομμύρια;;; Πέντε ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ;;; Αυτά είναι λιγότερα από τον μισθό ενός πρωτοετή ψυχιάτρου!!! Και μετά στέκεστε εκεί σαν τους ψαράδες στο λιμάνι λέγοντας "η ομάδα μεγαλώνει"😱! Μεγαλώνει;;; ΑΥΤΟ;;; ΤΟ ΓΚΡΟΥΠΑΚΙ ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΟΥ ΣΑΝ ΔΩΡΟ ΕΠΙΣΗΜΟΤΗΤΑΣ;;; Την ίδια στιγμή βγάζουμε δελτία εισόδου σαν πίτσες στήθους στο Children’s Mercy Park σα νά ‘μαστε σούπερ μάρκετ πριν το μεγάλο σεισμό!! Κι εσείς τώρα λέγατε πως οι τίτλοι είναι κοντά;;; ΤΙΤΛΟΙ;;; ΤΟΝ Ουάλο;;; Τον βγάζουνε σήμερα σ’ ένα γήπεδο σα βασιλιάς ενώ εμείς τρώμε σουβλάκι στις κερκίδες σα φουκαράδες!!! Κι εγώ θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι στη Νέα Υόρκη το 2020 όπου η διοίκηση είχε τόσο κέφι όσο νεκροταφείο στις τρεις το απόγευμα!!! Οι φίλαθλοι εκεί μιλάγανε σα να ήτανε η τελευταία λέξη της ανθρωπότητας ενώ οι ιθύνοντες είχανε ήδη πακετάρει τα λάφυρα!! Κι τώρα ξεσπάτε με τις "ανατροπές" σα να μιλάμε για καινούριο κινηματογράφο!!! Ανατροπή είναι όταν βγάζεις τον αγώνα στο τελευταίο λεπτό!! Εδώ η ανατροπή είναι η ίδια η ομάδα που εναλλάσσεται σαν βρύση που έχει ξεχάσει ποιόν ρεύμα πρέπει να τρέξει!! Και όσο για την οικογενειακή ατμόσφαιρα;;; Αυτή είναι η πιο αστεία φάρσα που έχω ακούσει ποτέ!!! Πού είναι η οικογένεια όταν πουλάς τον γιο σου;;; Πού;;; Στο αεροδρόμιο μαζί με το σακίδιο του σα νά ‘τανε σκουπίδι!! Και μετά βγάζεις ανακοινώσεις για οικογενειακή βραδιά πίτσας;;; Τι πίτσα;;; Αυτή είναι πίτσα χαρτιού σα τις αγγελίες των φανοποιών!! Εγώ βλέπω μόνο μία οικογένεια εδώ: αυτή που κάθε τρεις μήνες χάνει έναν κρίκο από την αλυσίδα της!! Από τον Ουάλο μέχρι τον επόμενο πρωταθλητή, ο οποίος σύντομα θα βρεθεί στη Γιουβέντους τραγουδώντας τραγούδια τωνtransfer windows!! ΑΥΤΟ;;; ΑΥΤΟ είναι το οικογενειακό club;;; 🔥💪 Και τέλος πάντων... πως περιμένουμε να γίνουμε μεγάλοι όταν πουλάμε τους πρωταθλητές μας σαν ζεστό αέρα;;; Πρέπει να σταματήσουμε να λέμε "αύριο" και να δούμε επιτέλους πως το αύριο δεν είναι στην επόμενη μεταγραφή, αλλά στην επόμενη αγωνιστική κίνηση!!!

ρε συ παρακαλώ, εμένα αυτά τα πέντε εκατομμύρια του Ουάλος μου τα είπανε οι γείτονες; σεις θυμάστε εκείνον τον Φιλίπετο τους Ντόρτμουντ;;; τον βάλαμε στους ομίλους πριν τρεις χρόνια σα τρελός, τον κρατώντας όσο μπορούσαμε, και τέλος τον χάσαμε πάλι σα στρείδι στο καλοκαιρινό ζέσταμα. τρία εκατομμύρια πήγε εκεί που δίνεις για εναλλαγή λάστιχου στις βόλτες σου! εκείνος όμως έκανε γκολ στη Γιουβέντους σα να είχε μάθει τον χαρακτήρα της μπάλας από μαγική συνταγή της γιαγιάς. και τώρα εσείς βγάζετε ανακοινώσεις σα νά ‘χουμε αποθήκη εισιτηρίων αντί για ομάδα; τρία εκατομμύρια, πέντε εκατομμύρια, δεκαπέντε — όλα ψίχουλα στα ζύγια των transfer windows όταν η μπάλα κουράζεται πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι. όσοι θυμάστε εκείνο το γήπεδο στη Νέα Υόρκη πριν τρεις χρόνια στέκεται ακόμα σα σακίδιο στον πάγκο του γηπέδου: οι κραυγές εκείνες είχανε περισσότερο αίμα στις φλέβες τους από ό,τι είχε ο Ουάλος στις φανέλες της Λυών αργότερα. αλλιώς πώς τρέχουμε σα φουκαράδες κάθε φορά που φτάνουμε στον τελικό του US Open Cup;;; όχι επειδή δεν ξέρουμε πως είναι σημαντικός τίτλος, αλλά επειδή όλοι θυμόμαστε πως εκείνοι οι τελικοί ήτανε σα ντέρμπι οικογενειακού γεύματος όπου ο ένας φίλος σηκωνότανε πριν τελειώσει η σούπα για να πάει σπίτι του. εκείνοι οι τελικοί ήτανε σα γάμους στο χωριό όπου κανείς δε χόρεψε ποτέ πραγματικά επειδή όλοι περίμεναν τον επόμενο γάμο. και τώρα λέγατε πως η οικογένεια χτίζεται στις μπουγάτσες των transfers;;; τότε τι οικογένεια είναι εκείνη που βγάζει ανακοινώσεις σα νά ‘χει χτίσει ωδείο αντί για γήπεδο;;; εκείνοι εκείνοι οι τίτλοι που λέγονται "ΤΕΛΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ";;; εμένα προσωπικά μου φτάνουν οι πέντε φορές που χτύπησαν το κουδούνι στο γραφείο του μου τουλάχιστον όσοι φορές πούλησαν έναν πρωταθλητή σα παλιά κουβέρτα. εγώ ακόμα βλέπω το γήπεδο σα χώρο όπου οι άνθρωποι πηγαίνουνε γιατί θέλουνε να ζήσουνε κάτι αληθινό, όχι σα νά ‘τανε σούπερ μάρκετ όπου αγοράζεις ψεύτικο ψωμί σα δώρο για τη μητέρα σου. εκείνοι οι τίτλοι που περιμένουνε να βγούνε σαν ανακοίνωση στον φούρνο;;; πρέπει να φύγουν σα οι βόλτες στους γείτονες — όχι επειδή δεν θέλουμε κάτι διαφορετικό, αλλά επειδή αυτά τα ψίχουλα δεν φτιάχνουνε οικογένεια, φτιάχνουνε χρέη.

Πάντως αυτοί οι τίτλοι "ΤΕΛΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ" τελευταία βγάζουνε πάντα Δευτέρα πρωί, σαν εκείνος ο νεκροθάφτης που έφτιαχνε ραντεβού με τον εαυτό του στην πλατεία την ώρα που φεύγανε όλοι οι υπόλοιποι για δουλειά. Προχτές είδα ένα τέτοιο στις ανακοινώσεις της Πέμπτης και το ξαναδιάβασα τρεις φορές γιατί δεν πίστευα πως είχε καμία σχέση με τον αγώνα που είχαμε δει το Σάββατο — εκείνοι εκείνοι ονειρεύονται πως όταν λέμε "ελληνικός τίτλος" εννοούμε αυτό το μήνυμα φόρουμ που γράφεται στο τέλος της χρονιάς σαν νά ‘χουν ξεχάσει πως οι άλλοι έχουν πραγματικές οικογένειες και όχι ομάδες φουρνέζικου ψωμιού. Την ίδια ώρα ο Ουάλος σηκώνει σουβλάκια στη Λυών σα βασιλιάς ενώ εμείς ξεπουλάμε τα εισιτήρια σα γατούλαδες που τρέχουν από τον έναν πάγκο στον άλλο, και εγώ βλέπω τον εαυτό μου στις κερκίδες σα εκείνον τον τύπο που έφαγε ψεύτικο ψωμί στη Θεσσαλονίκη και περίμενε να κοπεί η ταινία για να φύγει σπίτι του σα δάσκαλος που είχε διόρθωση γραπτών. Την προηγούμενη φορά που πήγα στο Children’s Mercy Park, η κυρία δίπλα μου κρατούσε ένα εισιτήριο σα να ήτανε επιστολικό γραμματόσημο του 1940 — εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως αυτοί οι τίτλοι δεν φτιάχνονται για εμάς, αλλά για εκείνους που βγάζουν τις ανακοινώσεις σα νά ‘χουνε πάρει ρόμπα νυκτερινή γιατί το πρωί ξυπνάνε νωρίς για τα transfers. Κάποτε κάθισα στο ίδιο γήπεδο τον Οκτώβριο του 2018 και είδα έναν γέρο στον πάγκο να κλαίει σιωπηλά καθώς έγραφε κάτι στο κινητό του — όταν τον ρώτησα τι συμβαίνει μου είπε πως αυτή ήταν η τρίτη φορά που πήγαινε εκείνος ο γύρος σ’ αυτό το τσίρκο. Εγώ εκείνη την ημέρα κατέβαινα σιγά σιγά τις κερκίδες σα νά ‘τανε σκάλα παράδεισος, αλλά τώρα ανεβαίνω πάλι βήμα βήμα γιατί κατάλαβα πως αυτοί οι τίτλοι "ΤΕΛΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ" είναι σα εκείνο το κουτί με τους παλιούς δίσκους δίπλα στην τηλεόραση — όλοι το κοιτάζουμε σα να περιμένουμε κάτι μαγικό που τελικά μόνο χαρτόνι βγάζει όταν ανοιχτεί.

Κοίτα ξαδέρφε μου, αυτά τα πέντε εκατομμύρια για τον Ουάλο δεν είναι ψίχουλα — είναι σα να δίνεις τον παππού σου για τρία δεκάρια σ' έναν γκρίζο άνθρωπο έξω από το εμπορικό κέντρο στη Θέρμη. Να σου πω κάτι ωστόσο, δεν φταίει μόνο η διοίκηση — επειδή εγώ εκείνο το βράδυ στη Νέα Υόρκη τον Μάρτιο του 2020, όταν ο Ουάλο έκανε ντεμπιούτο, έγινα κεραυνός μέσα στο γήπεδο σα ζητιάνος που βρίσκει χρυσό στην τουαλέτα του αεροδρομίου. Σταμάτησα να καταγράφω αποτελέσματα μετά τον τρίτο γύρο στον τελικό του US Open Cup εκείνου του χρόνου — εκεί όπου οι φίλαθλοι τραγουδούσαν σα νά ‘τανε η τελευταία μέρα της ανθρωπότητας, αλλά εγώ εκείνη την ώρα είχα μόλις δει τον τελευταίο μου ηλεκτρονικό υπολογιστή να μετατρέπεται σε άλλο ένα παιχνίδι ντόμινο στέλνοντας εκατομμύρια στη Λιόν. Ναι, συμφωνώ πως η οικογένεια δεν χτίζεται πάνω σε φύλλα μεταγραφικών σα μπουγάτσες — όμως, εγώ εκείνοι οι τίτλοι "ΤΕΛΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ" τους βλέπω σα την τελευταία κλήρωση του κουπονιού των ξενοδοχείων στις 31 Δεκεμβρίου: κανείς δε θυμάται ποιος κέρδισε τελικά, παρά μόνο αυτοί που φεύγουν όσοι πιο γρήγορα μπορούν. Εκείνο που με στοιχειώνει όμως είναι πως εμείς εδώ μέσα κάνουμε συνέχεια τις ανακοινώσεις αυτού του πρωταθλήματος — σα νά ‘μαστε ομάδα φανζίν εντός γηπέδου αντί για ποδόσφαιρο. Την ίδια στιγμή ο Ουάλο εκεί πέρα σηκώνει σουβλάκια στη Γιουβέντους σα βασιλιάς, ενώ εμείς τρώμε στάχτη στις κερκίδες σα νά ‘μαστε ομάδα σχολικής εκδρομής από χωριό της Μακεδονίας. Έτσι λοιπόν, ενώ βάφω τη μούρη μου κόκκινη μαζί σου, δε μπορώ να μην παραδεχτώ πως υπάρχουν άνθρωποι εκεί που νομίζουν πως αυτοί οι τίτλοι σουδιάζονται σα κάποια καλοκαιρινή αναβίωση του περασμένου αιώνα — σα νά ‘τανε η ομάδα ενός σχολικού γεύματος όπου όλοι έφαγαν ψεύτικο ψωμί και περίμεναν τον επόμενο σουβλάκι. Άντε πάλι, αυτά τα δέντρα δεν βγάζουνε κανένα μηλόχυμο.

Τι σόι οικογενειακή βραδιά πίτσας βγάζουνε αυτοί οι τζέντλεμεν;;; Πέντε εκατομμύρια;;; Αυτά είναι λιγότερα κι από το χαρτζιλίκι του γιού μου για το σχολείο!! Μετά θέλουνε οικογενειακή βραδιά;;; Να πάτε να βρείτε έναν τίτλουχο εμένα εκεί που ήμουν χτες στις κερκίδες — ένας γέρος φώναζε "πού είναι ο Ουάλο;;;" σα να ζητούσε ψωμί από τον Μαρκουλάκη ενώ εκείνος εκεί πέρα έπαιζε σα ντάμα στη Γιουβέντους!!! Πώς κοιτάτε τον κόσμο στα μάτια;;; Και το US Open Cup;;; Αυτό είναι σαν τον Αμερικάνο όταν ξέρεις πως το αποτέλεσμα έχει γίνει πριν καν αρχίσει το παιχνίδι. Γιατί;;; Γιατί κάθε φορά στέλνουνε εκεί τους δικούς τους σα νά ‘ναι σα κλήρωση του ραδιοφώνου — όποιος βρεθεί εκεί πέρα, ας τραγουδήσει! Αυτοί εκείνοι οι τίτλοι;;; Τίτλοι;;; Αυτοί είναι σαν τις ανακοινώσεις του super market πριν τον σεισμό: όλα φαίνονται ωραία μέχρι να ανοίξεις το ψυγείο σου! Άκου τώρα εμένα — πριν τρεις χρόνια πήγα στη Νέα Υόρκη σα τρελός επειδή έλεγαν πως η Φριτζ έκανε μεγάλη εμφάνιση εκεί. Τι είδα;;; Ένα γήπεδο σα να ήτανε ετοιμόρροπο σπίτι του χωριού μου, άνθρωποι σα να είχανε μόλις χάσει τον πόλεμο, και η διοίκηση εκεί σα νά ‘τανε σε πρόγευση ταινίας τρόμου!!! Μετά φεύγοντας έπεσα πάνω σε μια διαφήμιση για οικογενειακή βραδιά πίτσας σα να μην είχε συμβεί τίποτα! Ποιος θέλει πίτσα όταν έχεις φάει βόμβα;;; Και τώρα λέγανε πως μεγαλώνει η ομάδα;;; Μα αυτή η ομάδα είναι σα εκείνο το δέντρο δίπλα στο σπίτι του παππού μου που κάθε χρόνο έδινε δέκα ψεύτικα μήλα — όλοι λέγανε πως είναι ετοιμόρροπο σα κλειστό γήπεδο, αλλά κανείς δε μάζευε αυτά τα ψεύτικα μήλια!!! Να βγάλουνε εκείνον τον Ουάλο στη φωτογραφία οικογενειακής σειράς;;; Να του βάλουνε μια κορδέλα σα δώρο αγγελούδης στην κηδεία της ομάδας!!! Τουλάχιστον εκείνον τον Φιλίπετο στους Ντόρτμουντ τουλάχιστον του έδινε παράσταση σα να είχε και αυτός μία ψυχή — όχι σα μετάχειρισμένο αμάξι!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνος δεν ήθελε δόξα — ήθελε οικογένεια!!! Αυτοί;;; Αυτοί θέλουν transfer windows!! Αλλιώς πώς το βγάζουνε τώρα;;; Κάθε τρεις μήνες έναν πρωταθλητή παραπάνω για ψίχουλα;;; Μα πρέπει να πάψουμε να λέμε "αύριο" και να βάλουμε ένα μεγάλο τραπέζι στο Children’s Mercy Park σα νά ‘χαμε αποχαιρετήσει την ίδια την ομάδα!!! Μετά ας κρεμάσουμε μία σημαία στην κορυφή σα να ήτανε ετοιμόρροπο — επειδή έτσι μοιάζει!!! 🔥💀

ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Πέντε εκατομμύρια;;; ΡΕ ΤΑΛΑΙΠΩΡΕ;;; Αυτά ΕΙΝΑΙ ψίχουλα σα νά ‘χει βάλει ο γείτονας ρούχα στο τζαμί γιατί λένε πως κάηκαν!!! Ο Ουάλος εκείνος πήγε στη Λυών σα να τον πάει η μάνα του στον κουρείο τής γειτονιάς!!! Και τώρα εσείς λέτε πως αυτό ήταν επιτυχία;;; Να σκάσει!!! Να θυμάστε εκείνον τον Φιλίπετο;;; Την ίδια στιγμή που εμείς πουλάμε αλάτι στις μεταγραφές σαν χρυσόσκονη στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς, εκείνος εκεί έκανε γκολ στη Γιουβέντους σα να είχε ανοίξει ο δρόμος του για τον παράδεισο!!! Και εμείς;;; Εμείς βγάζαμε ανακοινώσεις σα να ήμαστε στο σούπερ μάρκετ πριν τις γιορτές!!! Μεγάλη οικογένεια;;; Μαζί;;; Ο κύριος Ουάλος εκεί πέρα τραγουδάει κανονικά στη Λυών ενώ εμείς κλείνουμε τις κερκίδες σα νά ‘μαστε ομάδα από σχολή ειδικής αγωγής!!! 🤡 Και το US Open Cup;;; Αυτό είναι σα να κλέβεις ψωμί από το δικό σου τραπέζι για να το δώσεις στους γείτονες!!! Κάθε φορά στέλνουμε εκεί αυτούς που δεν ξέρουμε τι να κάνουμε μαζί τους — σα νά ‘μαστε ομάδα ψυχολογίας αντί για ποδόσφαιρο!!! Ανατροπές;;; Ανατροπή είναι όταν βγάζεις τον αγώνα εκεί που δεν περιμένει κανείς!!! Εδώ η ανατροπή είναι η ίδια η ομάδα που εναλλάσσεται σα λάστιχο σε σφυρί!!! Από τον Ουάλο στον επόμενο πρωταθλητή που σύντομα θα βρεθεί στην Γιουβέντους τραγουδώντας κι εκείνος!!! ΑΥΤΟ;;; ΑΥΤΟ είναι η ομάδα που μας "χτίζει οικογένεια";;; 🔥 Και τέλος πάντων... το transfer window σας έχει σπάσει τα νεύρα!!! Όπου βλέπω μία ανακοίνωση σα αυτή, βγάζω μία κλωτσιά σ’ έναν τοίχο!!! Η ομάδα μας δε μεγαλώνει — ξεπουλιέται σα παλιά σιδερικά!!! Πρέπει να σταματήσουμε να λέμε "αύριο" και να κοιτάξουμε επιτέλους την επόμενη αγωνιστική στιγμή!!! Αλλιώς σύντομα αυτή η ομάδα δεν θα έχει τίποτα άλλο να πουλήσει πέρα από τις φανέλες της!!! Και τότε;;; Τότε βγάζουμε ανακοινώσεις σα ζαχαροπλαστείο την Πρωτομαγιά!!! 💀

Ρε παιδιά, εγώ εκεί που στέκονταν στη σειρά του κρεοπωλείου σήμερα πρωί, είδα έναν γέρο να φωνάζει στον πωλητή "βάλτε μου πέντε λίτρα γάλα ακόμα βράδυ διπλάσιο τίμημα!" και νόμιζα πως είχε τρελαθεί. Μετά κατάλαβα πως αυτό ακριβώς κάνουμε κι εμείς κάθε transfer window — μαζεύουμε ψίχουλα σα ζητιάνοι και στη συνέχεια τα πουλάμε διπλάσια στην επόμενη γωνιά του γηπέδου σα να είναι φακές της Λαμίας. Αλήθεια τώρα: όταν η ομάδα πέρσι έδινε τον Ουάλο στη Λυών για πέντε εκατομμύρια — ναι, σωστά, όσα χρειάζεται ένας πρωτοετής ψυχίατρος για να αγοράσει το πρώτο του αυτοκίνητο — εγώ εκείνη την ημέρα έγινα μάρτυρας μιας άλλης μεταγραφής πιο τραγικής. Στη στάση του λεωφορείου της Ανατολικής Ακτής είδα έναν Αμερικανό να αγοράζει μια σοκολάτα Kinder προς είκοσι δολάρια επειδή είχε πάνω της αυτοκόλλητο του γήπεδου της Φριτζ. Εκείνος εκεί πίστευε πως η σοκολάτα είχε αξία επειδή είχε μέσα ένα λουκουμά που φάνταζε σα ελπίδα. Αυτή ακριβώς είναι η ψυχολογία που κουβαλάμε εδώ μέσα. Το πρόβλημα δεν είναι πέντε εκατομμύρια ή τριάντα χιλιάδες — είναι πως εμείς εδώ βγάζουμε ανακοινώσεις για οικογενειακή βραδιά πίτσας ενώ οι γείτονες έχουν ήδη φορτώσει τρεις φορές σα σακούλες σκουπιδιών τους πρωταθλητές μας σαν ρούχα μπουρδέλου. Την ίδια ώρα ο Ουάλο εκεί πέρα τρώει σουβλάκια στη Γιουβέντους σα να είναι γαλατάς το πρωί της Κυριακής. Και μετά απορούν που ο Αμερικανικός τίτλος δεν αποκτά ποτέ σάρκα και οστά! Δεν φταίει το νόμισμα — φταίει πως εμείς βγάζουμε ανακοινώσεις σα νά ‘χουμε ομάδα φούρνου αντί για γήπεδο. Την προηγούμενη φορά που πήγα στις κερκίδες με τη μανούλα μου, εκείνη μου έκλεισε το στόμα καθώς περίμενα τον Ουάλο στην αντικατάσταση: «Ρε γιε μου», μου είπε, «αυτός εδώ πάει δεύτερος σκόρερ σου στη Λυών; Εμένα μου φαίνεται σα νά ‘χει πάει ο γιος μου σπουδές στο Λονδίνο μόνο και μόνο επειδή μας πήρανε κανένα laptop την τελευταία Black Friday». Οπότε το ερώτημα δεν είναι πώς μεγαλώνει η ομάδα μας — αυτό το έχουμε ξεπεράσει χρόνια πριν. Το ερώτημα είναι πότε θα σταματήσουμε να βγάζουμε ανακοινώσεις σα να είμαστε συλλογικότητα ψυχολογίας και όχι ομάδα ποδοσφαίρου. Γιατί στο τέλος εκείνοι οι τίτλοι "ΤΕΛΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ" βγαίνουν πάντα Δευτέρα πρωί σα βόλτα του μπάτσου στους κοινοτικούς σταθμούς — κανείς δε θυμάται πως έγινε ο αγώνας, κανείς δε θυμάται ποιος έπαιζε, παρά μόνο αυτοί που πήρανε τα ψίχουλα στις μεταγραφές σα δώρο. Και τέλος πάντως: μη μου πείτε πως η οικογένεια χτίζεται στις μπουγάτσες των transfer windows — γιατί τότε εκείνος ο γέρος στο λεωφορείο είχε δίκιο να αγοράσει τη σοκολάτα Kinder σα να ήτανε οικογενειακό μνημόσυνο.