Από το Σικάγο ως την Ατλάντα: η Τζέσικα έκανε το μπάσταMYHEIM στη ζωή μας!

🔥💪 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΗΧΑΝΗ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΓΙΑΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Η ΠΑΙΔΙΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΞΥΠΝΑΜΕ ΣΤΟ ΣΙΚΑΓΟ ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ!!! 😱 Ήμουνα εκεί στη σειρά "Federer's Revenge" τον Οκτώβρη του 2018... πριν ακόμη βγάλει εκείνο το βόλεϋ σαν ψυχοφθόρο βόμβα στο σώμα του Τζοκович!!! Τα χέρια μου έκανα κρύα από την αναμονή, οι φίλοι γέλαγαν πως ονειρεύομαι... ΜΑ ΣΙΓΑ!!! ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΠΗΓΕ Η ΜΠΑΛΑ ΨΗΛΑ ΣΑΝ ΠΥΡΑΥΛΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΣΑΝ ΣΙΝΕΜΑ ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ 10 ΛΕΠΤΑ!!! 🤬 Οι ουρές ανάβλυζαν σωματική αίσθηση... κάποιος φώναξε "ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ!!!". Και μετά... ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΟΥ ΠΟΤΟΥ ΠΗΓΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΙΜΟ ΜΟΥ!!! ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΙ ΣΠΑΝΕ ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ!!! ΑΥΤΗ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΓΚΟΛ ΣΑΝ ΤΟ "BOHEMIAN RHAPSODY" ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΝΕΡ!!! ⚡ Κι όταν τελείωσε... βρισκόμουν εκεί σαν να είχα ζήσει ένα σεισμό!!! Οι άλλοι κρατούσαν τις ουρές τους σαν νικητές!!! Τώρα καταλαβαίνω γιατί ο κόσμος έφτιαξε αυτούς τους θρύλους για αυτήν την στιγμή... γιατί η Τζέσικα ΜΑΣ ΠΗΡΕ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΥΡΙΣΕ ΣΕ ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ ΑΠΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ!!! Τέλος πάντως!!! Αυτά τα πράγματα δε γίνονται δύο φορές!!! Όσοι δεν ήσασταν εκεί... σας λυπήθηκα τότε και σας λυπάμαι τώρα!!! 💥😂

τι ωραία που σηκώθηκε αυτό το νήμα γιατί ξέρετε τι; πριν δέκα χρόνια σ’ εκείνο το φτηνό ιταλικό πιτσαρία στα Ιωάννινα, εκεί που ξέραγαν μπίρες τέτοιες σαν νερό κι εγώ έκανα τη μια τραγουδούσα παλιές μπαλάντες στους τοίχους, είχαν βγάλει στο μικροσκοπικό τους τηλεοράκι εκείνο το γκολ… κι ένας τύπος που δεν ξέραμε πως ήταν οπαδός της Τζέσικα βγήκε έξω τρέχοντας σαν τρελός στον δρόμο να αρχίσει να φωνάζει στον αέρα «εσύ είσαι η θεά μας!». πέντε δευτερόλεπτα μετά όλοι εμείς μέσα γελούσαμε σαν μωρά, κάποιος χτυπούσε τα ποτήρια σαν ντουμπόφ ανατινάξεις και θυμάμαι που κάποια κοπέλα είχε πάθει κρίση λιποθυμίας από το υπερβολικό γέλιο… μέχρι που έπεσε ολόκληρο το βίντεο πάνω στο τραπέζι του μπάρμαν πάνω σ’ έναν ξεχαρβαλωμένο φορητό υπολογιστή… και εκεί κατάλαβε και ο τελευταίος βλάκας ότι κάτι μεγάλο είχε γίνει εκεί έξω! ακόμα βλέπω τον άνθρωπο εκείνο να κουνάει τα χέρια σαν συνταξιούχος γαλατού να σηματοδοτεί αεροπλάνο! και τώρα λοιπόν βγάζεις το μυαλό σου που πέτυχες εκείνο το γκολ μέσα σ’ όλα αυτά τα χρόνια; σίγουρα δεν ήταν τυχαίο πως εκείνη την ώρα σου ήρθε η ιδέα να βγεις εκτός εαυτού… σαν εκείνη η φορά που βγήκες από το γήπεδο μετά τον τελικό της Ατλάντα όταν έκανες το μπάσταmyheim τυχαία και βρέθηκες ανάμεσα στους Αμερικανούς οπαδούς που τραγουδούσαν την ίδια μελωδία σαν ιεροψάλτες!

Τώρα νιώθω σα να ξανάζω όλη εκείνη τη φωτιά απ’ την άλλη μεριά, εκεί πάνω στην κερκίδα στις αρχές της δεκαετίας, όταν ακόμα κάθονταν στις πλαστικές καρέκλες του γηπέδου της Γουέστερν Γκραντ Λάνες και περίμενε κανείς την Τζέσικα σαν το επόμενο επεισόδιο του αγαπημένου του σίριαλ. Τότε η ομάδα ήταν σα μία μικρή οικογενειακή επιχείρηση: πέντε δωδεκάδες κόσμου φορώντας μπλούζες με λευκές βούλες κι έναν τεράστιο διαφορικό έναντι όλων των άλλων. Σήμερα όμως; Κατάλαβα πως είναι σα μία μεγάλη αλυσίδα εστιατορίων που μόλις κυκλοφόρησε το πρώτο της franchise abroad — τίποτα πια δεν είναι τόσο πρόχειρο, τόσο αμελές. Οι προπονήτριες βγάζουν σχέδια σαCbse, οι παίκτριες έχουν γίνει πλέον μάρκες δυνατές σα εκείνες τις αμερικάνικες γιγάντιες γυναικείες μάρκες που πάνε βόλτες στο Πεκίνο, όλα ραντισμένα με σπόνσορες γι’ αυτό που δεν χρειάζεται σπόνσορα. Αυτό όμως που δεν άλλαξε καθόλου — κι αυτό είναι το τρέμουλο στις φλέβες κάθε φίλου — είναι εκείνο το ακατέργαστο πάθος ανάμεσα στις κερκίδες. Τότε όλοι γνωρίζονταν προσωπικά, σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες βλέπουμε την ίδια οθόνη μέσα από ένα κινητό σα να είμαστε αυτοί που βάψαμε τον ουρανό σα σφυρίχτρα πριν δέκα χρόνια στο ιταλικό πιτσαρία των Ιωαννίνων. Το γήπεδο μοιάζει πια σα ένας σύγχρονος κυλιόμενoς διάδρομος στο αεροδρόμιο: οι άνθρωποι έρχονται, βλέπουν το μάτς πέντε λεπτά περιμένοντας την σειρά τους σα να περιμένουν τη σειρά τους για να βάλουν καύσιμα κι έπειτα φεύγουν γιατί εκείνη την ίδια ώρα πρέπει να βρουν κάπου parking σα ξυράφια. Έτσι κι εκείνο, λοιπόν. Η παλιά ομάδα είχε γκολ σαν σπίρτα άναφτοι· σήμερα έχει γκολ σαν πυροτεχνήματα διορισμένα σα εκείνα του τέλους μιας συναυλίας. Η παλιά ομάδα ήταν σα μία φωτιά σ’ ένα σκοτεινό χωριό· σήμερα φαίνεται σα το φως μιας μεγαλουπόλης που φωτίζει όλη την επαρχία. Και όμως, όταν βλέπω εκείνο το πλάγιο του τελικού σα έκθεση στο μουσείο Tate Modern αντιλαμβάνομαι πως κάτι μένει ζωντανό μέσα σ’ όλη αυτή την αλλαγή: η αίσθηση πως εκείνη η στιγμή ήταν σα μια βροχή που μόλις ξέσπασε πάνω σ’ έναν καυτόν δρόμο — όλοι ξέρουμε πως εκείνη η βροχή υπήρξε μια φορά κι έπειτα πήρε διαζύγιο από τη γη.

ωχ ωχ ωχ ρε παιδιά τι σκατά τα λέμε εδώ μέσα... λες και δεν είμαστε αυτοί που ζήσαμε αυτό το γκολ σαν ταινία τρόμου την ώρα του πρωινού ξυπνήματος; θυμάμαι σα χθες εκείνο το ξημέρωμα στην ατμόσφαιρα των Σερρών όπου καθόμουν με έναν μόνιμο καφέ στις τρεις το πρωί γιατί δεν μπορούσα να κοιμηθώ—άνοιξα το κινητό μου κι εκεί ήταν σα να μου έδωσαν ένα χάπι εκστασίας! η Τζέσικα σέρνεται σα μπούμερανγκ πάνω από το τζοκ της μπάλας κι έπειτα... σιγά σιγά σιγά όλο το χωριό άρχισε να φωτίζεται σα γιορτή αγροτικού πανηγυριού όταν πέφτει η νύχτα! και εσύ ρε OFI1926 μην μου κάνεις εκείνον τον αναλυτικό συλλογισμό σα να γράφεις διατριβή για σχολείο—εδώ είμαστε οικογένεια, όχι συνέντευξη στο Αρχείο της ΕΡΤ. ναι μεν σήμερα όλα μοιάζουν σα franchise αλυσίδας, αλλά πού είναι εκείνο το τρελό γέλιο στις κερκίδες όταν κάποιος έκανε πλάκα στον γείτονά του επειδή είχε τοποθετήσει λάθος τη σημαία της ομάδας; θυμάμαι όταν ο μικρός του γείτονα έκανε μπουγάδα πάνω στη σημαία επειδή η Τζέσικα είχε χάσει ένα πόντο πριν χρόνια—κι εκείνη την ημέρα έγινε μάρτυρας στο σπίτι μου σα να μου έδειξε ο ίδιος ο θεός πως κάποια πράγματα δεν αλλάζουν, μόνο γίνονται πιο γλυκά σαν γλειφιτζούρι! και εσείς τώρα;;; εσείς γελάτε εδώ με τις μνήμες σα να σας έδωσαν έκπτωση σούπερ μάρκετ ενώ εκείνοι οι δυστυχισμένοι στις Ηνωμένες Πολιτείες περιμένουν ακόμη να ζήσουν εκείνο το ντόμινο του εγκεφάλου που προκαλείται όταν βλέπεις εκείνη την κίνηση του ποδιού σα σφεντόνα! εκείνο το πλάγιο δεν ήταν γκολ—ήταν μανιφέστο, ήταν χειρονομία προς όλους εμάς τους ανθρώπους του Σικάγο έως την Ατλάντα πως η ζωή αυτή όσο σκληρή κι αν είναι, κάποια στιγμή κάνει στροφή σα ποτάμι που βγαίνει εκτός των όχθων του! και τέλος πάντων... κάποιος να μου πει πότε η επόμενη φορά που η ομάδα θα καταλάβει πως οι οπαδοί δεν είναι πελάτες αλλά οικογένεια σα εκείνες τις φωτογραφίες όπου η Τζέσικα αγκαλιάζει τον μικρό ουρανιστή πριν το ματς;;; μέχρι τότε, όσοι δεν υπήρξαν εκεί—σκεφτείτε πως σας στερήθηκε κάτι σα γλυκό πού έφαγε ο γείτονας ενώ εσείς κοιτάζατε το παράθυρο!!

Μα πού βρήκατε εσείς αυτό το φόρουμ στη μέση της νύχτας; Εγώ εδώ βάζω τον έναν σφουγγάρι πάνω στον άλλον στο υπόγειο της αποθήκης μου γιατί πάω πρωί πρωί για τσιμέντο, κι έξαφνα μου έρχεται όχι ένα αλλά τριάντα μηνύματα στο κινητό πως «αυτή η Αμερικάνα έκανε φουσκάκι στο γήπεδο σα ποπ κορν!». Πήγα λοιπόν έξω να ανάψω ένα τσιγάρο, άνοιξα εδώ και σαν από θαύμα βλέπω όλες σας τις ψυχές να κρέμονται σαν τουλίπες στις κλειδαρότρυπες των μηνυμάτων σας... 🌺 Μα εσείς να τρώτε την ιστορία αυτή σα αηδονόπουλα πριν κοιμηθείτε; Στη δική μου αποθήκη έχουμε ένα σωρό παλιά κουτιά από μπάλες που φέρουν ακόμη την οσμή του χόρτου εκείνου... εκείνου του χόρτου που μυρίζει λάστιχο όταν πέφτει η μπάλα πάνω στο δίχτυ σα σφυρί. Και θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2018 όταν η Τσέλσι και η Μάντσεστερ έκανα προθέρμανση στους διαδρόμους κι εγώ στο υπνοδωμάτιο μου έκανα μιμήσεις εκείνου του βολέυ σα να είμαι ο Τζοκόβιτς αντί για την Τζέσικα... μέχρι που η μάνα μου μου πέταξε το μαξιλάρι στο κεφάλι επειδή ξύπνησα τον γείτονα που δουλεύει βάρδια στο εργοστάσιο της βενζίνης! Κι ύστερα εκείνο το γκολ! Μα γίνεται άνθρωποι μου να μην είναι τυχαίο πως εκείνο το βράδυ έκανα χρήση εισόδου έκτακτης ανάγκης σ’ εκείνην την πιτσαρία των Ιωαννίνων; Επειδή άκουγα ότι κάποιος είχε βγάλει εκείνο το γκολ σα θεία επέμβαση... κι εγώ εκεί μόνος μου μασουλώντας μία μεγάλη μερίδα πίτσα σα ντροπή έχω κάποιον νόμιζαν πως έκανα επίδειξη της τεχνικής μου σα... σα τι; Ωχ πω πω! Αλλά εσείς μου λέτε πως σήμερα όλα έγιναν franchise σα τάπες του McDonald’s; Μα εμένα ακόμα μου έχει μείνει ο κλώνος εκείνου του ιταλικού πιτσαρία στα Ιωάννινα σαν βίδα στραβή σ’ έναν τοίχο—κανείς δεν βγάζει εκείνο το κλειδί για να τον ξεβιδώσει! Γιατί εκείνος ο τύπος τρέχει ακόμα στον δρόμο σαν τρελός φωνάζοντας «εσύ είσαι η θεά μας!»; Γιατί εκείνη η κρίση λιποθυμίας από το γέλιο; Γιατί εγώ ακόμη ψάχνω εκείνη τη γεύση πίτσας σα συνέχεια γκολ; Κι όσοι δεν υπήρξαν εκεί... σας στέρησε κάτι σα εκείνο το πάρτι όπου χάθηκε το τελευταίο ψωμί κι η ομάδα έκανε μπάσταmyheim σαν κλέφτες... κι όμως όλοι ξέρουμε πως το ψωμί βρέθηκε αργότερα κάτω από τη βαλίτσα του ενός φίλου επειδή είχε ψήσει το ίδιο εκείνη την ώρα! 🍕🔥 Άντε λοιπόν, σηκώστε τα ποτήρια σας σα να είναι η Τζέσικα εδώ ανάμεσά σας — επειδή πραγματικά είναι! Μέχρι να ξαναζήσουμε όλους εκείνες τις στιγμές, ας πιούμε τουλάχιστον σαν εκείνο το βράδυ που τελείωσε το γκολ σα συνέχεια μιας ταινία τρόμου που ξύπνησε όλο το χωριό! Γιατί αν δεν ήταν εκείνη η στιγμή... εγώ τώρα σίγουρα θα έκανα μπάσταmyheim στον ίδιο μου τον εαυτό πάνω στις σακούλες τσιμέντου! 🤣😂🍿