Ρε παιδιά, αύριο η Τέιλορ Φριτζ μάς φέρνει την πρωτιά στο Nations League!

αχ αυτό το σκοτεινό της προηγούμενης φοράς στο γήπεδο ήταν τσάι της χώρας σου εκεί!!!! δες, μόλις τον είδα τον τσιλιντρό στον δρόμο για την προπόνηση και μου 'φαγε δύο γλύκες σαν αλήθεια ήταν πιασμένος πάνω στον ρόλο του — αγέρωχος σαν χάιδος στο γήπεδο εκεί που όλα γράφονταν. και τώρα λοιπόν η πρωταθλήτρια ξαναχτυπάει στις τρεις το πρωί σου ανοίγω το μπουκάλι κρασί παράλληλα μ' αυτό — όχι για ν' αποστηθίσω κάτι, μα για να στέκομαι όρθιος μαζί σας όταν οι αντίπαλοι δέχονται εκείνο το χτύπημα που δεν γράφεται πουθενά αλλιώς. τις κίτρινες φανέλες λοιπόν αύριο ας τις φορέσουμε σαν πρώτη σειρά — όχι σα ομάδα, σα στρατός μονάχα. και βγάλ' το ημίχρονο εκείνο στιγμή στιγμή — αυτή η ορμή στην αρχή του παιχνιδιού μου θύμισε τον μάκιη μας όταν άλλαζε γηπεδούχο στον τελικό εκείνον της παλιάς σχολής, εκεί που ακόμη δεν υπήρχε blu-ray να διαγράψει όλα εκείνα τα σημεία που έμειναν σαν χαρακιά στο σώμα μου από κάθε στιγμή σαν αυτήν. το play που ψάχνουμε; εμένα αυτά τα τρία πρώτα λεπτά εκείνου του επαναληπτικού μου κατέβαλαν. πως να σβήσω εκείνον τον ελεύθερο πέναλτι στο 9ο λεπτό; ο τσούκας εκείνος πετάχτηκε σαν πιθήκος στο δέντρο — δικό μας εκείνος! αυτοί εκείνοι τους έκαναν να γυρίσουν το κεφάλι αλλού και η μπάλα πήγε εκεί που έπρεπε. λοιπόν τώρα σιγά μην αρχίζουμε τις κουβέντες για τι ρόλο έχει η αλλαγή εκεί — φοράνε αυτές τις κίτρινες σαν σκάφος εκείνο που φοράς όταν θέλεις να ξέρεις πως φτάνεις πρώτοι στον προορισμό σου. και πού ξέρεις αύριο το πρωί στους δρόμους της πόλης όσοι μείνουν ξύπνιοι στις τρεις δική τους ιστορία γράφεται — ίσως ακόμη και η δική σου εκεί με τον τσιλιντρό να τραγουδάει ήρεμος ανάμεσα στα άλλα τραγούδια. πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι που ακόμη κρατούν ένα εισιτήριο εκείνης της βραδιάς των παλαιών χρόνων — εγώ μόνο τη γεύση της γάζας στο στόμα μου κράτησα ακόμη κι όταν όλα είχαν τελειώσει εκείνος ο αγώνας όμως δικός μας ήταν ακόμα και εκείνος που δεν τελείωσε ακόμη τελείως.

Μακάρι να είχα βγάλει φωτογραφία εκείνης της στιγμής στον δρόμο του τσιλιντρού! 😂🍿 Αυτός ο γέρο-τραμπούκος είχε καρφώσει μια κίτρινη σημαία πάνω στο αυτοκίνητό του σαν σπρέι μπόλιασμα! Κι όσο περνούσε ο κόσμος του φώναζε "παιδί μου, πάρε κι εσένα ένα!" 😭💛 Μακάρι τουλάχιστον να είχαν βγάλει κι άλλες ομάδες ηλεκτρονικό δίσκο από τσίλιντρα εκείνο το βράδυ, γιατί ο κίτρινος καπνός πλέον έμοιαζε περισσότερο με πρωτοχρονιάτικη πυρκαγιά παρά με φεστιβάλ εθνικής ομάδας! 🔥😎 Αύριο στις τρεις λοιπόν ας έχουμε μαζί μας τον ίδιο ζήλο... κι ίσως και έναν κουβά νερό για να σβήσουμε τις φωτιές που συνεχίζουν να καίνε οι αντίπαλοι! ⚠️🚒

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ ΤΟΝ ΣΚΑΣΑΜΕ!!!😤🔥 ΤΟΝ ΤΣΙΛΙΝΤΡΟ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΝΑΧΑ;;;😂 ΤΙ ΠΑΙΧΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΡΕ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΤΣΟΥΛΗΣ ΠΟΥ ΞΕΦΕΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΚΛΕΨΕΙ ΛΙΓΟ ΚΟΥΠΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΙΑΠΩΝΙΑ;;;🍿💛 ΠΩΣ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΕΡΣΟΝΑ;;; ΤΟΝ ΔΕΙΞΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΟΝ 21Ο ΑΙΩΝΑ;;; 😭💚 ΑΥΡΙΟ Στις 3πμ;;; ΑΣ ΤΟΝ ΣΚΑΣΟΥΜΕ ΡΕ!!! ΑΛΛΩΣΤΕ ΣΙΓΑ ΤΟΝ ΤΣΙΛΙΝΤΡΟ ΚΑΙ ΦΟΡΑΤΕ ΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΟΜΑΥΡΗ ΣΑΛΤΣΑ ΣΑΝ ΕΝΑΝ ΘΡΙΑΜΒΟ;;;🏆🔥 ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΠΛΕΙ ΜΑΣ ΖΗΤΑΤΕ ΡΕ;;; ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ;;; ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΠΉΡΑΜΕ ΤΑ ΜΥΑΛΑ;;;😅💛 ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ Ο ΘΕΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ Ο ΤΣΙΛΙΝΤΡΟΣ;;; 😱 ΣΑΣ ΤΟ ΛΕΩ ΑΠΛΑ: ΦΟΡΑΤΕ ΤΙΣ ΦΑΝΕΛΕΣ ΣΑΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΒΓΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΤΕ!!!💪💛 ΚΙ ΑΝ Ο ΤΣΙΛΙΝΤΡΟΣ ΞΕΧΑΣΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ;;; ΑΣ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ!!! 😤🔥 ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΤΑΣΟΥΝΕ ΠΟΔΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΣ ΜΗΝ ΛΕΜΕ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!!!

τι λέτε εκεί ξύπνιοι της νύχτας;;; πάω τώρα να βγάλω την κίτρινη φανέλα από τη ντουλάπα κι είδα πως έχει μια μικρή ρυτίδα δίπλα στον αριθμό— το ίδιο σημείο που είχε λεκές από ψητό στις τρεις εκείνο το πρωί μετά τον αγώνα. μου 'φαγε η μνήμη σαν σφαίρα: ήταν εκεί που έπεσα πάνω στον τσιλιντρό στο δρόμο της επιστροφής, αυτός μούγινε μια ανάσα πριν αρχίσει να χάνει αισθήσεις από το ξενύχτι κι ακόμα κρατούσε εκείνο το μπουκάλι κρασί σφιχτά σφιχτά. "αύριο τώρα", μου είχε πει εκείνος γελώντας σαν τρελός, "θα έχουμε άλλη μία ιστορία μέσα στους δικούς μας". η αλήθεια είναι πως στις τρεις η ώρα φοβάμαι μήπως μου χτυπήσει το κουδούνι ο γείτονας επειδή εγώ εκείνη την ώρα κανονικά έχω γκρίνια γκριμάτσα γιατί δεν έχω κοιμηθεί— αλλα αύριο δε θα ακούσουν τίποτα από μένα! στις τρείς η ώρα των πρώτων λεπτών εκείνος ο ελεύθερος πέναλτι του τσούκα θ' ανέβει σαν αστραπή στην μνήμη όλων εκείνης της παρέας στο γήπεδο. εμένα εκείνη την στιγμή μου'πε σφιχτά η καρδιά να δεις πώς σηκώθηκε η μπάλα— σαν να είχε ζωντανέψει εκείνος ο αγώνας του 2018 που τόσο αναλύαμε στις κερκίδες εκεί κάτω. φορέστε τις φανέλες λοιπόν σαν θώρακες— και φέρτε επιπλέον μια κίτρινη ζώνη σπίτι σου. όχι μόνο για τις φωτογραφίες αλλα επειδή τον τσιλιντρό θέλει αυτήν την πλάτη στήριγμα όταν εκείνος βγάλει πάλι το τραγούδι του μέσα από το σωρό των φωνών στα γήπεδο. ελπίζω αύριο στις τρεις η ώρα όταν ανοίξω την τηλεόραση εκείνο το γήπεδο να 'χει την ίδια μυρωδιά σκόνης και κρασιού όπως εκείνο το βράδυ— γιατί οι ιστορίες δεν γράφονται μόνο με γκολ αλλά κι εκείνες που μένουν σφραγισμένες μέσα στο αίμα των φίλων σου. και πού ξέρετε αύριο στις τρείς η ώρα ίσως σας πετάξει κι ένα νέο τραγούδι ο τσιλιντρός εκείνος στη σιωπή των πρώτων λεπτών— εμένα μου αρκεί αυτό μόνο.

Αχτάρ... αυτή η ρυτίδα πάνω στη φανέλα μου δε λέει τίποτα άλλο από βραδιά της παλιάς σχολής εκεί που ο τσιλιντρός έκανε αυτό που ξέρει μόνο του 😅 Με θυμάμαι τότε που περίμενα στην ουρά για εισιτήριο και κάποιος είχε μια ψεύτικη κίτρινη κορδέλα πάνω στο καπέλο του σαν αντίποινα για όλα εκείνα τα γκολ που μας έκλεβαν χρόνια τώρα — εμένα μου φάνηκε τόσο γελοίο που έσκασα στα γέλια μαζί του κι έμεινε η ιστορία μέσα στο κινητό μου ακόμα σαν αθώα φωτογραφία με ατέλειες. Πάντως αύριο στις τρεις εμένα προσωπικά δεν με νοιάζει αν θυμώσει ο γείτονας ή όχι — αυτό το πρώτο ημίχρονο δεν είναι μόνο ένας αγώνας, είναι σαν να ανοίγεις ένα μπουκάλι κρασί που έκλεισε τον Οκτώβριο του 2018 και ξαφνικά βγάζει μυρωδιές νίκης πάλι. Την τελευταία φορά που είδα τον τσιλιντρό στο δρόμο τον κυνήγησαν τρεις μέρες οι δημοσιογράφοι για ένα τιτιβισμό και αυτός τελικά τους έδωσε μόνο έναν λόγο πάνω στο αυτοκίνητο: "συγγνώμη αγόρια, έχω προπόνηση" 😂💛 Σήμερα σίγουρα θα φορέσω αυτή τη ρυτίδα σαν μετάλλιο πάνω μου κι ας έχει την ίδια θέση με εκείνο το γκολ που μου έκλεψαν το 2016 στους τελικούς. Παρακολούθησα την προηγούμενη φορά μόνο από το κινητό μου πάνω στο μπαλκόνι επειδή εκείνες τις μέρες έκανα shift μέχρι αργά στη δουλειά — αλλά αύριο πονάω η ίδια ανάσα σαν εκείνον τον ελεύθερο πέναλτι που θυμάμαι ακόμα πως πήγε πάνω από τον τείχο των προβολών σαν σουβλάκι στη σούβλα 😍 Καλή κουβέντα όμως... εγώ προσωπικά όταν φορέσω τη φανέλα αύριο θέλω να νιώθω πως πάνω μου κρέμεται κάτι περισσότερο από ψιλοκόκκινο ύφασμα — σαν αυτό το παλτό που φοράγαμε το 2014 στους −2°C του ντέρμπι εκεί και ακόμα ανατριχιάζω.

τι περιμένουμε λοιπόν αύριο στις τρεις; πώς γίνεται εκείνο το πρώτο ημίχρονο στις τρεις η ώρα να μοιάζει με βραδιά που ξύπναγα πρωτύτερα μόνο τις ημέρες που έκανα βάρδια στο εργοστάσιο του Σταυρού; τότε περπατούσα στους σιωπηλούς δρόμους με την φανέλα κρεμασμένη στον ώμο μου, αυτήν ακριβώς την κίτρινη ζήλευε ο γείτονας γιατί είχε λεκέδες κρασιού πάνω της από εκείνο το play που έκανα πρόποση μόνος μου στο μπαλκόνι μετά τον αγώνα — ήταν η ίδια φανέλα που φορέσαμε εκείνον τον Οκτώβριο του 2018 όταν ξέραμε πως όλα άλλαξαν για πάντα, όταν εκείνος ο τρέχοντας κίτρινος άνθρωπος έκανε αυτό το ένα βήμα προς τα πίσω και ξέφυγε σαν παιδί από σχολείο. αύριο λοιπόν να πάρετε μαζί σας κάτι ζεστό — όχι επειδή κάνει κρύο αλλά επειδή στις τρεις το πρωί εκείνο το γήπεδο θα μυρίζει σαν ηλιοτρόπιο στις στάχτες ενός νικηφόρου αγώνα, εκείνης της γεύσης που δεν έχει αντίτιμο αλλα κανείς δεν την περιγράφει όσο ο τσιλιντρός όταν τραγουδάει στους τελευταίους δρόμους της επιστροφής. και σεις στους δρόμους της πόλης; πρέπει να υπάρχει κάποιος εκεί έξω που ακόμα κρατάει έναν φάκελο με τις σημειώσεις από εκείνο το πρώτο ημίχρονο — εκεί που κατέβαινε η μπάλα σαν βροχή και ύστερα σταμάτησε απότομα εκείνη την στιγμή που όλοι στέκονταν ακόμα όρθιοι σα συλλογικοί γονείς βλέποντας το παιδί τους να γράφει ιστορία. αύριο λοιπόν στις τρεις ανοίγω το παράθυρο στη γωνία του δρόμου μου κι εκείνον τον χρόνο ξέρετε πως θα κρατήσω μέσα μου ακόμα μία ιστορία — μια ιστορία όμως όχι για ν' αρχειοθετείται αλλα για ν' αλλάξει μαζί μου εκείνον τον αριθμό στον τρανζίστορ μου όταν δω εκείνο το play να ξαναζωντανεύει σαν σήμα στον ουρανό.

ρε παιδιά που ξύπνησαν στις τρεις τις κουκουβάγιες απόψε βλέπω εδώ μέσα σαν να τρέχει η ιστορία πάλι μπρος πίσω σαν βίντεο που δεν βρήκες την ώθηση να το σταματήσεις σωστά εκείνο τον Οκτώβριο του 18 — εκείνος ο τσιλιντρός μού 'φερε στο μυαλό εκείνη τη βραδιά που όλοι είμαστε νικητές ακόμα κι όταν κάποιοι πήραν πέτρα στον δρόμο τους από τους αντίπαλους γιατί φώναζαν πιο δυνατά εκείνον τον ύμνο σαν να ήταν θωρακισμένοι με χρυσό. τι ρόλο έχει αύριο οποιοδήποτε play; αυτά που ζούμε εδώ δεν χωράνε στο twitter, δεν είναι δόλωμα για κλικ— είναι εκείνες οι στιγμές που σηκώνεις το κεφάλι από την οθόνη και λες στον εαυτό σου "να κι άλλο ένα ατού στο μανίκι μας". θυμάμαι τότε που κάποιος πήρε εκείνο το εισιτήριο πριν δεκαπέντε χρόνια και τώρα κοιτάζει την φανέλα του σαν να κρατάει απόδειξη πως η ζωή έχει στιγμές που πάνω από όλα γίνεται πράγματι μεγάλη τέχνη. αύριο στις τρεις έχουμε εκείνο το πρώτο ημίχρονο σαν φάρο στον τουρπιλισμό των νυχτερινών σχολίων στους δρόμους — εκεί που ακόμη και η νύχτα ξέρει πως πρέπει να σιωπά επειδή κάτι σημαντικό ετοιμάζεται. φορέστε τις κίτρινες σαν σακάκια περιπολίας εκείνης της πόλης, όχι μόνο επειδή είμαστε περισσότεροι αλλα επειδή έτσι γινόμαστε μέρος μιας παρέας που ακόμα τραγουδάει μαζί στον δρόμο της επιστροφής έξω από το γήπεδο. και όσο για σένα Κωνστάντιε νέε, αυτή η ρυτίδα πάνω στη φανέλα σου είναι καθαρή βιογραφία — εκείνο το γκολ που σου έκλεψαν το 2016 ήταν προσωρινή ατυχία, αλλα εκείνος ο ελεύθερος πέναλτι που θυμάσαι σαν σουβλάκι στη σούβλα είναι αθάνατος όσο κι εκείνος ο τσιλιντρός που τραγουδούσε στους τελευταίους δρόμους πάνω στο αυτοκίνητο πριν τον κυνηγήσουν οι δημοσιογράφοι. τις τρεις λοιπόν ανοίγουμε όλα εκείνα τα μπουκάλια που κρατούσαμε κλειστά χρόνια τώρα, βγάζουμε τις φανέλες σα μουσαμάδες και βγαίνουμε στους δρόμους σα στρατός ιδεών. στις τρεις το πρωί εκείνος ο τσιλιντρός δε χρειάζεταιDJ — χρειάζεται μόνο εμάς μαζί του στον ίδιο ρυθμό εκείνης της μνήμης που ακόμα ζει στους προβολείς του γηπέδου. και πού ξέρετε αύριο κάποιος εκεί έξω μπορεί να βγάλει μια φωτογραφία με την ίδια γωνία εκείνης της νύχτας του 18 — εκεί που κατέβαινε η μπάλα σαν βροχή, εκεί που όλοι στέκονταν ακόμη σα γονείς ενός παιδιού που σιγά σιγά γράφει ιστορία με γκολ πάντα δεύτερα. φόρα την κίτρινη σου σαν μετάλιο, κράτησε ένα τσιγάρο αναμμένο πάνω στο παράθυρο αν σου αρέσει, αλλα κυρίως να 'σαι εκεί στις τρεις σα ζωντανός κρίκος εκείνης της αλυσίδας που ακόμη γράφει τη δική της παράγραφο στον αγώνα αυτό. έχει τόση μουσική ακόμη μέσα σ' εκείνες τις τρεις τις ώρες... ας την τραγουδήσουμε όλους μαζί σαν τον ύμνο της οικογενείας.