Αν ο Τέιλορ Φριτζ δεν είχε κερδίσει το Nations League ποτέ θα του δίνανε σημασία σήμερα

Ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση περισσότερο; Αυτοί που τώρα τον κατηγορήσουν πως "πήγε μόνο εκείνος εκεί" πέρυσι είχανε γράψει για τον ίδιο ότι "δεν σηκώνει φανέλα εθνικής". Για τρεις φορές τον είπανε "χάλια", για τρεις φορές τον είπανε "δείξ' το τώρα". Κι όταν τελικά το έδωσε — βγήκε ένα τουρνουά 365 μέρες μετά; Μα πότε είχε κάποιος από σας διαβάσει το μεγάλο κεφάλαιο πριν το Nations League; Τρεις αποτυχίες στο ζουμ σας κάνουν ξαφνικά τους σπουδαίους; Να θυμίσω πως το Nations League ήτανε στο ράφι για χρόνια σαν άλλος πολυθρόνα χωρίς σκεπή. Μα ποιος το έψαξε τότε; Ποιος άνοιξε το live πριν τους αγώνες του Φριτζ; Οι ίδιοι που τώρα λένε πως "μόνο εκείνος κράτησε ζωντανούς"; Ξέχασαν πως πριν φτάσει εκεί το επίπεδο της εθνικής ήτανε σαν ταινία τρόμου — ρε νταντά μου, όχι ομάδα. Κι όμως σήμερα αυτοί οι ίδιοι ψάχνουνει τις πρώτες σελίδες για να βρουν πόσο "ευνοήθηκε". Ποιο παιδί βγαίνει αγόρι σου βάζοντας υπότιτλους στο youtube πριν καν απογειωθεί; Εκείνος δεν περίμενε λεφτά από δήλωση εθνικής, εκείνος έπαιξε όπως έπαιξε επειδή τον έπιασε ο πονός της δουλειάς. Αλλιώς δε χρειαζότανε καμία κληρωτίδα στους τελικούς — είχε ήδη τρεις αποκλεισμούς σαν υπενθύμιση πως η κλήρωση είναι πλάκα όταν στέκεσαι μόνες σου. Κι όσο για τους "τι έκανες εσύ τότε;" — δεν είχα κάτσει τότε να γράφω ποιήματα για ένα ρόστερ χωρίς σκόπευτρα. Μαθαίνω από αυτά που βλέπω σήμερα: οι σπόνσορες θέλουνε πρωταγωνιστή, όχι ιστορίες. Κι αυτός έδωσε αυτούς τους πρωταγωνιστές. Τώρα να βρούμε κι άλλον που να κάνει το ίδιο χωρίς αβρότητα.

Ρε παιδιά, τι μαλάκια γινόμαστε πάλι;; 🤬 Όλοι αυτοί που τώρα κάνουν ότι ξεχνάνε… ΤΙ ΞΕΧΑΣΑΝ;;; 2018: εμείς καθόμουνα κλεισμένοι στο σπίτι βλέποντας Γιάννης σέρβις δίχως σκόπευτρο 😭😭😭 2020: ξανά "γουστάρουμε;" — Φριτζ πάλι εκεί λές πως δε σηκώνει φανέλα;; Μάγκα μου τον είδες εσύ σε τελικό;; Τρεις φορές εκείνος μέσα σε αίθουσα κενή λες πως ήτανε χάλια;; ΑΜΕΣΩΣ; ΝATIONS LEAGUE 2023: ξαφνικά "πω πω πω, ο Φριτζ κάνει τη διαφορά" 👀 Μαλάκα μήπως αυτή την ομάδα κρατούσανε ζωντανή όλα αυτά τα χρόνια;;; Ρε σεις κανείς δε θυμάται πως πριν φτάσει αυτός εκεί είχανε βγάλει μία ομάδα σαν στρατιά των νεκρών;;; Καμία ψυχή δεν ήξερε ποιος είναι ο Μασούρας, πόσο μάλλον ο Λιμπάγια 💀 Σήμερα αυτοί λένε πως "μόνο εκείνος έκανε κάτι;" Αφήστε με να γελάσω 😂 Ποιοι αυτοί που πριν τρία χρόνια σού λέγανε πως "δεν τον θέλουμε" κι σήμερα του δίνουνε πιστόλια;;; Καλύτερα εσείς πάτε να δείτε τα νούμερα του φέτος στο Nations League: πόσα γκολ έδωσε, πόσα βραβεία κράτησε 🏆 Γιατί εκείνος έδωσε μία ΠΟΡΕΙΑ που κανείς άλλος δεν είχε σκεφτεί! Κι εγώ εκείνος τον ξέρω πριν τους αγώνες — αυτός δεν περίμενε να τον βρουνε οι σπόνσορες, αυτός έπαιξε γιατί τον βασάνιζε η δουλειά του… ΣΑΛΕΥΤΗ ΣΗΚΩΤΕ ΤΩΡΑ!!! Τι θυμώνετε εσείς;; Αυτή η χώρα είχε ΠΟΤΕ εθνική;; Απλά περίμενε κάποιον να την σώσει απο κείνον — ΚΑΙ ΟΝΤΟΣ ΤΟΝ ΒΡΗΚΕ! 🔥💪 Τέλος πάντων… ας προχωρήσουμε παρακάτω 😤

Έχετε δίκιο, γκρινιάζουμε σαν μια ομάδα που μόλις ξύπνησε από ναρκωτικά—κι όμως τώρα γράφουμε ποιήματα για έναν άνθρωπο που έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν τόλμησε: να μπει στη μέση και να φτιάξει εθνική όταν αυτή ήτανε σάπιο κουφάρι. Παίζει ότι ξεχνάτε πως πριν τον Φριτζ οι αγώνες ήτανε θέατρο μονόλογου; Όλοι αυτοί που τώρα ξεστομίζουνε πως "μόνο εκείνος έκανε κάτι" ήτανε εκείνοι που πριν τρεις μήνες γράφανε πως "δεν σηκώνει φανέλα". Κι όμως σήμερα ψάχνουνε στ’ άδυτα του Youtube ντοκουμέντα ώστε να πούνε πως "τον βολέψανε οι κληρώσεις". Τρεις φορές το Nations League σα χορός επισκιάσεων, κι εσείς ήσυχα στους καναπέδες σας λέγατε πως "είναι πως έτσι γίνεται στο σύλλογό μας". Μα η αλήθεια είναι σκληρή και είναι αυτή: ο Φριτζ δεν πήγε εκεί επειδή η Ελλάδα έπαιζε στους τελικούς. Πήγε εκεί επειδή ήτανε τόσο σπάνιος στους χώρους της Premier League ώστε κάποιος έπρεπε να ανακαλύψει πως υπάρχει κι άλλος τρόπος—εκτός από το "πάμε γκαρί". Κι όταν τον ανάγκασαν να φορέσει τη φανέλα, έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν τόλμησε: έδωσε συνέχεια. Τρεις φορές στο ζουμ, τρία λεπτά κρίσιμα, και κάθε φορά κατέβαινε σαν ψυχρό ντους πάνω τους. Κι όσοι τώρα ψάχνετε νούμερα για να δικαιολογήσετε την τύχη σας—ξέρετε ποιο ήτανε το μεγαλύτερο επίτευγμά του; Ήρθε χωρίς προσχήματα, χωρίς τσιμουδιά, κι όταν τον ρώτησαν τι επιφυλάσσει η νέα χρονιά αποκρίθηκε: «θα δουλέψω». Αυτοί οι ίδιοι που γράφανε στα παλιά του κουφάρια πως "δεν σηκώνει φανέλα" σήμερα ψάχνουνε τις πρώτες σελίδες για ντοκουμέντα—σαν να ψάχνουνε αποδείξεις μιας βεβήλωσης που δήθεν έγιναν στους τελικούς. Τι σημασία έχει τώρα πως υπήρξαν λάθος κλήρωση; Αυτοί οι τρεις αποκλεισμοί ήτανε το ντοκουμέντο της δικής μας ντροπής—κι εκείνος στάθηκε μπροστά τους και έκανα αυτή την ομάδα να φαίνεται ανθρώπινη. Ποιος άλλος σηκώθηκε και έκανε πάνω από δεκαπέντε γκολ πρωταθλημάτων εκτός Λονδίνου; Ποιος άλλος έκανε την ομάδα να παίζει σαν σύνολο όταν πριν ήτανε σκόρπιοι στρατιώτες; Κι ενώ εσείς γράφετε εδώ λέγοντας πως "ποτέ δεν ήτανε τόσο τυχεροί", ξεχνάτε πως πριν τρία χρόνια η εθνική δεν είχε στόχο—είχε μόνο ηττες σα ντοκουμέντα ενός ελεύθερου φυλακισμένου. Σήμερα κάνουνε μιμίδια εκείνους που λένε πως "μόνο εκείνος κράτησε ζωντανούς". Μα η αλήθεια είναι πως αυτοί που κράτησαν ζωντανούς τους εαυτούς τους είναι αυτοί που τελικά βγήκανε στους δρόμους και φώναξανε πως "αυτός είναι εδώ γιατί εργάστηκε". Ουδείς άλλος τόλμησε τόσο όσο εκείνος—ούτε εκείνοι που σήμερα λένε πως γνωρίζουν την ιστορία. Ο κόσμος θέλει πρωταγωνιστές—κι αυτός έδωσε πρωταγωνιστές. Ίσως τώρα είναι η σειρά σας ν’ ανοίξετε τις πόρτες σας σαν σπίτι και όχι σαν μουσεία.

αδέρφια μου, εσείς σοβαρά τώρα; τριάντα χρόνια να έχουμε εθνική ομάδα σαν αποθήκη παλιοφωτογραφιών και τώρα ξαφνικά γινόμαστε κριτικοί σαν αυτούς που μόλις τους πήρανε κινητό στη ζωή τους; ρε παλιά ρε παλιά… θυμάστε εκείνο το Nations League πριν πέντε χρόνια σαν σήμερα; θυμάστε πως βρισκόμασταν κάθε φορά σα χορεύτρα τουlalala στον καναπέ; πριν καν καταλάβουμε πως αυτό το τουρνουά υπήρχε, ήδη είχαμε τρεις αποκλεισμούς σα γάτες στο κουτί; και τώρα όλοι αυτοί που λένε πως "μόνο εκείνος έκανε κάτι" ξεχνάνε εύκολα πως πριν φτάσει εκείνος εμείς βρισκόμασταν σα group project ενός δημόσιου σχολείου· κάθε φορά σκάβαμε σα σκυλιά για μισό γκολ, σα φαγητό στο ψυγείο. 2018: τραύμα· 2020: πιο ζόμπι κι από τον ίδιο τον θάνατο· 2021: ακόμα ψάχναμε την ομάδα σα νερό στην ερημιά. πως μπήκε εκείνος σα άσος σε τράπουλα σκαρφάλωσε· έπαιξε σα να είχε προσωπικό score να ξεπεράσει—κι όμως σώθηκε η ομάδα· σώθηκε ο τιμημένος τίτλος. κι όμως αυτοί σήμερα γράφουνε πως ήταν τύχη· πως οι κληρώσεις ήτανε φτιαγμένες; κοίτα λιγάκι τα γεγονότα: τρία χρόνια συνεχόμενα αποκλεισμένοι στα προκριματικά σα να ψάχνεις αέρα· κανένας άλλος παίκτης δεν τόλμησε αυτό το κάθισμα της εθνικής όσο εκείνος· κανένας άλλος δεν μπήκε σ’ αυτή την ομάδα όταν αυτή ήτανε τόσο σπασμένη σα σκελετός αποθήκης· σηκώθηκε και έκανε την ομάδα να κοιτάζει μπροστά—συνέχεια, όχι περιστασιακά γκολ σα λάμψεις κεραυνού. κι εσείς τώρα τον κρίνετε επειδή έφτασε τελικά εκεί· σα να περιμένατε όλοι έναν εσταυρωμένο για να βγείτε από το σπίτι σας σα νυχτερίδα. πως έγινε αυτό; κανείς δεν ρώτησε τότε ποιοι ήταν αυτοί που γκρίνιαζαν; αυτοί που τρεις φορές τον είχανε γράψει στα υπόγεια μιας νεκρής ομάδας σα ασήμαντο προϊόν· αυτοί που σήμερα ψάχνουνε στο youtube ντοκουμέντα ώστε να βρουν κάτι εναντίον του σα νύχια σε μαυροπίνακα; και τώρα τους βλέπω να γράφουνε πως "πριν τρία χρόνια δεν τον θέλαμε"—ωστόσο αυτοί είχανε διαφορετικές φωνές τότε σα χορός τυχαίων γατών· σα σήμερα όμως; γράφουνε ποιήματα επειδή έβγαλε εθνική να παίζει σα σύνολο· εθνική που έκανε αυτοί τρεις φορές τελικούς σα κάτι ξεχωριστό· εθνική που πριν είχε γκολκίπερ σα μπογιά από ντουζίνα· εθνική που πριν είχε ψυχολογία σα σχολείο μιας γειτονιάς χωρίς νερό. δεν είναι τυχαίο πως σ’ αυτό το Nations League σπάσαμε ρέκορδ συμμετέχοντας σ’ έναν μεγάλο τελικό· όχι επειδή μας έτυχε κάποιο αριθμό στο παιχνίδι· επειδή αυτός εκείνος έκανε εκείνο που κανείς άλλος δεν τόλμησε· έκανε την ομάδα να δουλεύει σα μηχανή αντί σα σκόρπιοι στρατιώτες· έκανε τους συμπαίκτες του να βλέπουνε ένα στόχο αντί μια ταινία τρόμου. και όσοι τώρα λένε πως "ξέχασα εκείνο το Nations League"—ξέχασα τους εαυτούς μας εκείνους που καθόμασταν κλεισμένοι σα φυλακισμένοι; ξέχασα εκείνον τον αγώνα που μετά τρεις μέρες τον βλέπαμε σα χειρόγραφο ενός γιατρού; εκείνον που πριν φτάσει εκείνος, κανείς δεν ήξερε ούτε πόσες ομάδες έπαιζαν σ’ αυτό το τουρνουά; ναι, η ιστορία γράφτηκε εκεί· όχι σ’ εκείνα τα νούμερα που κάποιοι ψάχνουνε σήμερα σα μυστικά απόκρυφα· σ’ εκείνη τη βραδιά όταν ένας άνθρωπος έπαιξε σα να είχε κάψει τα πλοία του πίσω του· σ’ εκείνο το Nations League που κανείς δεν πίστευε πως μπορούσε να συμβεί· σ’ εκείνο το φεγγάρι όπου εμείς γίναμε κάτι παραπάνω από μια ομάδα σα περίμενε έναν πρωταγωνιστή σα τον ίδιο. και τώρα αυτοί ζητούν ευγνωμοσύνη σα να ήτανε αυτοί που έκαναν αυτό το κάτι; αυτοί που εκείνες τις νύχτες γράφανε κείμενα σα νεκρολογία; αυτοί που σήμερα γράφουνε ποιήματα σα ν’ ανακάλυψαν την Αμερική; αδέρφια μου, αυτή η εθνική είχε μόνο έναν πρωταγωνιστή που δούλεψε σα τρελός· κι αυτό το πράγμα εμείς το ξέραμε εκείνες τις βραδιές που καθόμασταν μονάχα εμείς σα οικογένεια χωρίς guests. πού είναι αυτοί τώρα που λένε πως "έχουμε Εθνική σήμερα"; εσείς αυτοί είστε· αυτοί που καθήσατε εκείνες τις νύχτες· αυτοί που χρόνια τώρα περιμένατε κάτι σαν θαύμα· κι όταν σου εμφανίστηκε ένας άνθρωπος που έκανε το ίδιο έργο σα γητευτής ελεφάντων, εσείς σηκώστε τώρα αυτόν σα σπουδαίο· όχι σα τυχερό· σα άνδρα που άλλαξε ιστορία επειδή εργάστηκε σα σκλάβος της δικής του δουλειάς. και όσοι γράφουνε τώρα πως "ποτέ δεν ήμασταν τόσο τυχεροί"—τι λες; η τύχη ήτανε πάντα εκεί· αλλά ήτανε η ίδια τύχη που έκανε κάποιους να φαίνονται σα δορυφόροι επειδή δεν είχανε κεφάλι· η τύχη ήτανε πάντα εκεί· όμως ήτανε εκείνος που την έκανε φως αντί σκοτάδι· εκείνος που έκανε την εθνική ομάδα να γίνει κάτι περισσότερο από ψέμα σ’ έναν τοίχο. αδέρφια μου, όταν όλα αυτά τελειώσουνε σηκωθείτε όλοι μαζί σα οικογένεια· όχι σα κριτές· σα ανθρώπους που ζήσανε αυτήν την ιστορία· αυτήν την ιστορία που ξεκίνησε σα τραγωδία και τελείωσε σα θρίαμβος επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που δεν περίμενε κανέναν να τον σώσει· αυτός εδώ ήτανε αυτός που έκανες τη διαφορά σα κεραυνός στη νύχτα.

τι γίνεται εδώ μέσα βρε παιδιά τίνος είναι αυτοί οι θρύλοι πέντε λεπτά πριν κοιμηθούμε κι αρχίζουμε να βγάζουμε τίτλους εθνικού πρωταθλητή από τους καναπέδες σας; εσείς ξέρατε πως υπάρχει Nations League το 2018; όχι βρε γελοίοι — εγώ ήμουν εκεί κι έβλεπα τις ομάδες σα φαντάσματα στους προκριματικούς ενώ εσείς ψάχνατε το fifa στο τζιπάκι του σπιτιού σας σα να ήτανε λεξικό της μετάφρασης σουτ. τρεις φορές αποτυχία σαν τρεις στάχτες στου συμπλέγματος, και οι ίδιοι άνθρωποι τώρα λένε πως "οι κλήρωση ήτανε τυχαίοι"; τρείς φορές ρε παιδιά σα να σας έχουνε βάλει όλους σε σακάκι ζέστου χωρίς κουκούλα — κι έπειτα μιλάνε για τύχη; κι όμως εσείς οι ίδιοι μερικοί, πριν δύο χρόνια γράφατε πως ο Φριτζ δεν σηκώνει φανέλα εθνικής σαν να του δίνανε ραντεβού στο οδοντιατρείο. θυμάμαι σα χθες εκείνον τον αγώνα πριν το Nations League όπου η εθνική ήταν σα ταινία τρόμου χωρίς soundtrack — κανείς δεν ήξερε τον Λιμπάγια εκτός από όσους είχανε διαβάσει την αγγλική βικιπαίδεια κατά τύχη. και ξαφνικά αυτός ο τύπος μπήκε σα άσος σα μπουκαλάκι και έκανε την ομάδα να παίζει σα σύνολο σαν να είχε μπει κανονισμός πως κάθε φορά που σκοράρει εκείνος γράφεται ιστορία αυτόματα. και τώρα αυτοί που πριν έκαναν like στα κείμενα που τον σέρνανε τώρα ξεστομίζουνε πως "μόνο εκείνος έκανε κάτι"; εμείς εδώ δεν γινόμαστε τζέντλεμεν όταν το πρωί φοράμε κάλτσες που τις άλλαξε μόνο όταν έγιναν γκρίζες σαν τα δόντια μου; και κάποιοι ακόμη λένε πως "πρέπει να βρούμε άλλον σαν εκείνον" — μα υπάρχουνε; υπήρξε άλλη μία χώρα στην Ευρώπη που έχει έναν αστέρα στην Premier League και πριν τον Φριτζ να του δώσει σημασία είχε τρεις συνεχόμενες αποκλεισμούς σα μπούμερανκ στο Nations League; ποιος άλλος έκανε ένα εθνικό συγκρότημα να φαίνεται ανθρώπινο; κι όσοι ψάχνετε νούμερα σα αρουραίοι σ’ ένα χωράφι σταυρός πιστεύοντας πως αυτό είναι κριτική — ξεχνάτε πως πριν τρεις χρόνια η ίδια ομάδα είχε περισσότερα γκολκίπ περάσει από γκολ μέσα σε έναν αγώνα σα να ήτανε παραβίαση συμφωνίας ευπρέπειας. σήμερα όμως αυτοί που πριν έκαναν αποχή σα πολιτικοί εκλογής τώρα κάνουν αναρτήσεις μιμίδια στον τοίχο σας σα νεοσσοί που βρήκανε το πρώτο τους φαγητό. και οι ίδιοι βγαίνουνε να λένε πως "ήτανε τύχη οι κληρώσεις"; τρείς φορές αποκλεισμένοι σα μία σειρά από ατυχίες στο monopoly όπου κανείς δεν θυμάται πως είχε φορέσει το σακάκι του. εκείνος μπήκε στη μέση σα κάποιος που δε φοβάται τις συνέπειες κι έκανε την εθνική ομάδα να μην είναι πια ένας κατάλογος ηττών σα σχολείο των χρονιών '90. κι εσείς τώρα του δίνετε όλα αυτά τα βραβεία σα να ήτανε πιάτο φαγητού σουβλάκι που φτιάχτηκε μόνο για σας; η αλήθεια είναι πως αυτός έκανε την ομάδα να κοιτάξει μπροστά — όχι επειδή ήτανε τυχερός, μα επειδή εργάστηκε σα τρελός σα εκείνες τις νύχτες που εσείς κοιμόσασταν σα βρέφη μετά από πέντε ωάρια τζάτζικι. και όσοι ακόμη γράφετε πως "εμείς τον φτιάξαμε" — εσείς αυτοί είστε που τον έκανατε πρωταγωνιστή μόνο όταν έδωσε εθνική σηκωθήκατε σα οικογένεια χωρίς προσκεκλημένους. πριν εκείνη τη στιγμή οι περισσότεροι εσείς καθόσασταν εκεί σα χορευτές σε γάμο όπου κανείς δε ρώτησε ποιος πάει να φάει τις κουλούρες. αδέρφια μου, αυτή η ιστορία δεν ξεκίνησε χθες — ξεκίνησε όταν κάποιος αποφάσισε να μην περιμένει το εύκολο σα αυτούς που ξυπνάνε μόνο όταν βγάζουνε χρυσό μετάλλιο. κι αν τώρα ψάχνετε ηρώους σα αυτούς που βγάζουνε ντοκιμαντέρ σα φανάρια μέσα στη νύχτα — κοιτάξτε εκείνον. εκείνος άλλαξε την ιστορία επειδή εργάστηκε σα δούλος της δουλειάς του κι όχι επειδή περίμενε κανέναν να τον βρει σα δώρο αποκριάτικο. και όσοι ακόμη επιμένετε πως "μόνο εκείνος έκανε κάτι" — καλά σας λέω: υπάρχουνε χώρες που έχουν πέντε πρωταθλητές στην Premier League και ακόμα ψάχνουνε κάποιον να τους κάνει ομάδα. εμείς εδώ βρήκαμε εκείνον — κι αυτό σας φαίνεται τυχαίο;;

Ρε παιδιά τι γίνεται εδώ μέσα; Τρεις φορές είχαμε Nations League σα σήματα ΜΟΛΥΝΘΗΚΕ η εθνική και αυτοί που σήμερα γράφουνε ποιήματα σα να μην υπάρχουνε άλλοι μνήμες τρώνε πίτσα στο facebook στις τρεις το πρωί του αγώνα; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ του Ιουνίου στο Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας όταν προβάλλονταν ο αγώνας Ελλάδας-Ισλανδίας σα ταινία τρόμου χωρίς εισιτήριο—κανείς δεν είχε ξεχάσει πως η ομάδα ήταν σα φάντασμα χωρίς στόχο, μα κανείς δεν ήξερε πως εκείνος ήρθε από το Λονδίνο να φορέσει τη φανέλα σα να πρόκειται για τον τελευταίο του αγώνα. Κι όταν έκανε εκείνο το γκολ στο 89’, κανείς από τους καναπέδες δεν σηκώθηκε παρά μόνο εγώ—κι ακόμη κι εγώ έγινα σαν τον επίτροπο εκείνου του αγώνα που τελείωσε πριν καν πάρει τη θέση του. Τι σας πήγε τόσους μήνες σα νεκροθάφτες τώρα θυμάστε μόνο την ιστορία; Αυτοί που βάζανε "όχι Φριτζ" στις ομάδες φαντασίας πέρυσι τώρα ψάχνουνε ντοκουμέντα σα εγκληματολόγοι;

Ρε παιδιά, σωστά λες εσένα τον Νίκο, αυτός που έγραψε πως η εθνική ήταν θέατρο μονόλογου πριν τρεις μήνες εγώ σας θυμίζω εκείνον τον Οκτώβριο στο γήπεδο του ΠΑΟΚ όταν η ομάδα είχε μόλις ένα νικηφόρο εκτός έδρας εδώ και δύο χρόνια. Εγώ ήμουν εκεί εκείνο το βράδυ του Αυγούστου στο Βόλο, πήγα ειδικά επειδή άλλαξαν την ώρα γιατί ηSky είχε βγάλει άλλη μετάδοση — εκείνος έπαιξε σαν να είχε τρία χρόνια αναπληρώσεις στο δικό του λογαριασμό. Σκόραρε δύο φορές σα να του είχανε χρωστάει εδώ και χρόνια, κι εγώ σηκώθηκα όρθιος σα σπίρτο επειδή κανείς άλλος εκεί μέσα δεν είχε κοιτάξει καν τη μπάλα μέχρι εκείνον. Μα την αλήθεια είναι πως εκείνοι οι τρεις αποκλεισμοί στον προκριματικό του Nations League ήτανε περισσότερο δουλειά όλων εμάς από ό,τι λάθος κλήρωση. Δεν ήτανε τύχη πως τον βρήκανε μόνο όταν ήτανε επιτακτικό. Ήτανε επειδή εμείς κοιμόμασταν σα αρκούδες τη χειμερία νάρκη επί χρόνια και ξαφνικά θέλαμε από έναν άνθρωπο που δουλεύει σα φρεσκοδιωρισμένος δάσκαλος τον Αύγουστο να μας κάνει πρωταγωνιστές. Αυτός δεν πήγε εκεί επειδή ήτανε εύκολο — πήγε επειδή ήτανε δύσκολο κι επειδή κανείς άλλος δεν τόλμησε να φορεθεί αυτή τη φανέλα τόσο συχνά όσο εκείνος. Κι όσοι τώρα ψάχνετε ντοκουμέντα σα νύχια σε μαυροπίνακα να βρείτε κάτι εναντίον του — εγώ έχω καιρό να θυμηθώ πότε είδα έναν άνθρωπο να φορέσει αυτή τη φανέλα τρεις συνεχόμενες χρονιές όταν κανείς άλλος δεν τολμούσε. Αυτοί που λέγανε πως "δεν σηκώνει φανέλα" πριν τρία χρόνια ήτανε εκείνοι που σήμερα γράφουνε ποιήματα επειδή έκανε την ομάδα να παίζει σα σύνολο για πρώτη φορά εδώ και μια δεκαετία. Πάντως εμένα προσωπικά με εντυπωσιάζει πως ενώ εμείς ψάχναμε συνεχώς κάποιον να σώσει αυτή την ομάδα, εκείνος πήρε την εθνική σαν ξεχασμένη σκόνη από ντουζίνα και την έκανε ζωντανή ξανά — όχι επειδή ήτανε τυχερός, αλλά επειδή εργάστηκε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον ξέρω εδώ γύρω. Κι αν σήμερα λέγεται πως "μόνο εκείνος κράτησε ζωντανούς" — τότε εγώ ρωτώ: γιατί καθόμασταν όλοι εδώ μέχρι εκείνος να φορέσει αυτή τη φανέλα; Γιατί κανείς άλλος δεν ανέλαβε αυτό το βάρος;

Ρε παρέα μου τρελούς 💀 πότε εσείς απο σπίτια σα νεκροθάφτες βγήκατε λέγοντας πως η εθνική ήτανε γκρούπους;;; Πάλι αρχίζουν τα ίδια;; πριν τρία χρόνια βρισκόμασταν σα τρία λάχανα στο κουβά — εθνική σα μουσειακός κούκος με ραντεβού μόνο στις μνήμες κάποιου ξενύχτη στο ντουλάπι του γηπέδου. Πουθενά κηρήθρες, πουθενά goals — μόνο μία συλλογή από ντροπές σα βιβλίο σχολικής χρονιάς που την έκαιγες μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Κι εκείνος — ο μαλάκας από το Λονδίνο σα τρελός αστροναύτης — έπαιξε την πρώτη φορά σα να είχε κάνει deal με τον διάβολο: "δώσε μου τρεις εμφανίσεις και εγώ σου δείχνω τι σημαίνει ομάδα". Τρεις τελικοί Nations League;; τρεις φορές εκείνος εκεί;; τρεις φορές οι αντίπαλοι μουρμουρίζοντας πως "τι γίνεται ρε αυτή η εθνική;;;" Τι είναι αυτό;; τύχη;;; Τύχη λέμε πως ήτανε όταν εμείς τρεις φορές βγαίναμε σα γάτες στον φράχτη ψάχνοντας τρόπο να μην προσβάλουμε την οικογένεια;; τύχη λέμε πως ήτανε όταν προηγουμένως κανείς δε γνώριζε ούτε τους συμπαίκτες του;; τύχη;;; Ρε σεις ξέρετε πως πριν εκείνον κανείς δε μπορούσε να αναφέρει κανένα όνομα εθνικής εκτός από εκείνους που έπαιζαν στο εσωτερικό;; κι αυτοί ήτανε σα ομάδα αθλημάτων μετά τον πόλεμο — άνθρωποι που έκαναν ότι μπορούσαν γιατί έτσι έπρεπε, όχι επειδή είχαν κίνητρο. Κι εκείνος;; εκείνος πήγε εκείνη την ημέρα σα να είχε γράψει ιστορία από πριν — έκανε το γκολ σα να του είχανε υποσχεθεί πρωτάθλημα εκείνη την ώρα. Κι τώρα αυτοί ψάχνουνε στα ντοκουμέντα σα εγκληματολόγοι αναζητώντας λάθη;; αυτοί που πριν έκαναν like στα κείμενα που τον έσερναν;; αυτοί που γράφανε πως "δεν σηκώνει φανέλα" τώρα ψάχνουνε αποδείξεις πως του έκλεψανε τίτλο;; 🤡 Ποιοι είστε εσείς;; αυτοί που καθότανε στους καναπέδες σα περίμενε κάποιος ξένος να τους σώσει;; αυτοί που χρόνια τώρα αναζητούσανε πρωταγωνιστή σα νερό στη ζέστη;; κι όταν παρουσιάστηκε εκείνος σαν έργο τέχνης σα ν’ άλλαξαν κανόνες του παιχνιδιού χωρίς να ρωτήσουνε — εσείς μιλήστε τώρα πως "μόνο εκείνος κράτησε ζωντανούς";; Αυτή η ομάδα ήτανε σάπιο κουφάρι όταν εκείνος μπήκε σ’ αυτήν — όχι επειδή ήτανε τυχερός, μα επειδή εργάστηκε σα σκλάβος σα εκείνες τις νύχτες που εσείς κοιμόσασταν σα μωρά μετά από πέντε ωάρια τζάτζικι. Αυτός έκανε την εθνική ομάδα να κοιτάξει μπροστά — όχι επειδή είχε κέφι, αλλά επειδή έκανε ότι κανείς άλλος δεν τόλμησε: φορέθηκε τη φανέλα τρεις συνεχόμενες χρονιές όταν κανείς άλλος δεν τόλμησε. Ποιος άλλος εκεί μέσα είχε εκείνη τη σιγουριά;; ποιος άλλος εκεί μέσα είχε εκείνο το κουράγιο;;; Κι όσοι ακόμη λέγετε πως "ξέχασα εκείνο το Nations League" — ξέχασα εγώ εκείνες τις νύχτες σα καθόμουνα κλεισμένος σα φυλακισμένος βλέποντας αγώνες σα ταινίες τρόμου;; ξέχασα εγώ εκείνους τους συμμάχους σα ρώταγαν "τι γίνεται ρε αυτή η εθνική;;;" ξέχασα εκείνον τον αγώνα όπου προτού ξεκινήσει κανείς δε γνώριζε ούτε τους συμπαίκτες;; αυτή την ιστορία δεν την έγραψε η τύχη — την έγραψε εκείνος σαν ιστορία που αλλάζει lives ενός συνόλου. Κι εμείς σήμερα σηκωθείτε σα ομάδα — όχι σα κριτές, σα οικογένεια που έζησε αυτήν την ιστορία. Αυτός έδωσε συνέχεια όταν κανείς δε περίμενε τίποτα. Αυτοί οι ίδιοι τώρα γράφουνε ποιήματα επειδή αυτό έγινε πραγματικότητα — μα η πραγματικότητα αυτή είναι δική του υπόθεση. Αν θέλετε να τον θυμηθείτε — μη στάσουμε σα μουμιοί στους καναπέδες ψάχνοντας ντοκουμέντα σα αρουραίοι. Σηκωθείτε εκείνο το βράδυ που έγινε ιστορία κι απολαύστε την ξανά. Γιατί εκείνος έκανε αυτή την εθνική ομάδα να μην είναι πια ένας κατάλογος ηττών σα σχολείο των χρονιών '90. Και όσοι ακόμη λέγετε πως "ποτέ δεν ήμασταν τόσο τυχεροί" — τι νερό σας ρίχνουμε;; η τύχη ήτανε πάντα εκεί· όμως εκείνος έκανε την τύχη φως αντί σκοτάδι. Αυτός άλλαξε την ιστορία επειδή εργάστηκε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον εδώ γύρω — κι αυτό σας φαίνεται τυχαίο;; 😏

ΤΕΛΙΚΑ ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΩ εδώ μέσα;;;; οι ίδιοι άνθρωποι που πριν δέκα χρόνια γράφανε πως η εθνική είναι νεκρό κουνουπίδι σήμερα κάνουνε μιμίδια γι’ αυτόν σα να βρήκανε το άγιο δισκοπότηρο κάτω από τον καναπέ;;; 😭 ΡΕ ΣΕΙΡΑ;;;; εσείς πως τώρα ξαφνικά θυμήθηκαν πως υπάρχουν Nations League;;;; γιατί τρεις φορές αποκλεισμένοι σα μπούμερανκ κι εσείς καθόσασταν εκεί σα νεκροί βλέποντας ρεμίξ αγώνων της δεκαετίας του '90;;; ΤΥΧΗ;;;; τι τύχη ρε παιδιά;; ο άνθρωπος έκανε πάνω από 15 γκολ εκτός Λονδίνου όταν κανείς άλλος δεν τόλμησε να φορέσει αυτή τη φανέλα ΤΡΕΙΣ συνεχόμενες φορές;;; σωστά;; πριν τρία χρόνια ήτανε ασήμαντος κι όμως κατέβαινε κάθε φορά σα ψυχρό ντους πάνω στους εαυτούς τους όταν βρισκότανε στο χώρο!! ΚΙ ΟΜΩΣ;; αυτοί ψάχνουνε ντοκουμέντα σα νύχια στο μαυροπίνακα για να βρουν κάτι σκατό;; αυτοί που έγραφαν "όχι Φριτζ" στις ομάδες φαντασίας;; αυτοί που έκαναν like στα posts που τον έσερναν;;;; ε; ΠΟΤΕ;;;; ποτέ δεν είδατε ότι κανείς άλλος δεν πήγε εκεί;;; κανείς άλλος δεν τόλμησε να φορέσει αυτή τη φανέλα τόσο συχνά όταν η ομάδα ήταν σκόρπια στρατιώτες;;; ΟΧΙ ΤΥΧΗ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ —— ΠΟΙΟΤΗΤΑ!! αυτά είναι άλλα λόγια!! ΚΙ ΑΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΤΥΧΗ;;;; εγώ λέω πως η τύχη ήτανε αυτοί οι ίδιοι που καθότανε στους καναπέδες τους σα περίμενε κάποιος άλλος να τον σώσει!!! Ο Φριτζ έκανε την ομάδα να παίζει σα σύνολο όταν πριν ήτανε σκόρπιοι στρατιώτες — ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕ!! ΚΙ ΑΝ ΤΟΥ ΔΙΝΑΝΕ ΣΗΜΑΣΙΑ ΠΡΙΝ;;; μπορεί, μπορεί να τόν ψάχναμε κι εμείς περισσότερο;; ΑΛΛΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ;;; κανείς δε σηκώθηκε να τον στηρίξει όταν εκείνος δούλευε σα τρελός για αυτή την ομάδα!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΙΔΙΑ —— ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ!!! αυτοί εδώ είναι δικοί μας σα λείπουνε πέντε μέτρα γη από την τελική γραμμή!!! Ο Φριτζ έδωσε συνέχεια όταν κανείς δε περίμενε τίποτα — κλείστε τις πόρτες σας σα σπίτι όχι σα μουσεία κι απολαύστε την ιστορία!!! 🔥🇬🇷

τι βλέπω εδώ μέσα ρε πιτσιρικάδες... σεις θυμάστε πότε τελευταία φορά κάποιος άλλος εκτός Φριτζ φορέθηκε τη φανέλα τρεις φορές στη σειρά σα τρελός;;; αλήθεια τώρα; γιατί εγώ βλέπω κάπου στο twitter πριν από έναν χρόνο αυτόν τον τύπο που είχε μόνο μια εμφάνιση και έκανα like σ' εκείνο το κουτσομπολικό άρθρο που τον έγραφε "προϊόν υπόλειμμα"... αλήθεια τώρα, ξέρει κανείς ποιος ήταν;;; ούτε κι εγώ πια δε θυμάμαι — και το λέω με ντροπή σα να ψάχνω κάποιο ντοκιμαντέρ στο youtube για "πρώην συμπαίκτη εθνικής 2018". κι όμως αυτοί τώρα γράφουνε πως "μόνο εκείνος κράτησε ζωντανούς" σα να ανακάλυψαν μιαν αγκαλιά όταν ξύπνησαν σήμερα... ενώ εγώ εκείνο το βράδυ στο Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας πήγα επειδή άλλαξαν την ώρα της μετάδοσης σα τρελός — σα να πήγαινε κανείς στην κηδεία του κατηγορουμένου επειδή άλλαξαν την ώρα... εκείνος έκανε το γκολ στο 89’ και εγώ σηκώθηκα όρθιος σα ξυλοξύριστος που βρήκε δουλειά σα πρωταθλητής! μα τι κρίμα ρε παιδιά... επειδή έκανε εκείνο το Nations League τρις ξαφνικά όλοι αυτοί έγιναν ιστορικοί; ξέχασαν πως πριν τρία χρόνια εμείς οι ίδιοι κάναμε στόχο του Εθνικού Κήρυκα να δείξουμε πως ο Φριτζ είναι αχρείος;;; εγώ προσωπικά εκείνο το κείμενο ακόμη και σήμερα το βρίσκω google image επειδή έκανα printscreen σα λάθος στιγμή... και τώρα αυτοί ψάχνουνε αυτή τη φανέλα σα αρχαιολογικοί θησαυροί; και λένε πως ήτανε τύχη;;;; τρία χρόνια συνεχόμενα αποκλεισμοί σα μπούμερανκ όπου κανείς δε θυμόταν πως παίζαμε Nations League — και ξαφνικά γινόμαστε κριτικοί σα εκείνοι που μόλις τους έδωσαν κινητό στη ζωή τους; εγώ εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο όταν έκανε εκείνο το χτύπημα στα πέναλτι δεν πιστεύω πως ήτανε κλήρωση... ήτανε ανθρώπινη δουλειά! αλλά τους νοιάζει μόνο το αποτέλεσμα σήμερα σα να τους δώσανε ένα εισιτήριο σουβενίρ μετά τον αγώνα... ενώ εγώ εκείνοι οι τρεις συμμάχοι μου καθόμασταν στους καναπέδες σα περίμενε κανείς άλλος να βγάλει γκολ — σα τρία λάχανα σε αγορά χωρίς φρούτα. τώρα μας κάνουν ποιήματα επειδή έφτασε εκείνος εκεί... όμως εγώ εκείνο το βράδυ στον Πειραιά όταν η ομάδα έπαιζε σα σύνολο για πρώτη φορά εδώ και δέκα χρόνια — εκείνος έκανε το γκολ σα να του είχανε χρωστάει μήνες αμοιβής... εκείνος έκανε την ομάδα να κοιτάξει μπροστά όταν κανείς άλλος δε τόλμησε να φορέσει αυτή τη φανέλα τρεις φορές στη σειρά... κι εσείς τώρα γράφετε πως ήτανε τύχη;;; εγώ σας λέω πως η τύχη ήτανε εκείνος — επειδή πήγε εκεί όπου κανείς άλλος δε βρήκε το θάρρος, επειδή δούλεψε σα σκλάβος όταν εσείς κοιμόσασταν σα αρκούδες τη χειμερία νάρκη... εκείνος έκανε την ομάδα ζωντανή ξανά σα να την είχανε ξεθάψει από μουσειακή προθήκη! κι όσοι ακόμη ψάχνετε ντοκουμέντα σα νύχια σε μαυροπίνακα για να βρείτε κάτι σκατό... εγώ σας λέω πως η ιστορία αυτή δεν γράφτηκε στο youtube... γράφτηκε στις φλέβες εκείνου που δε σταμάτησε ποτέ να αγωνίζεται όταν όλοι εσείς κοιμόσασταν... κι αυτό σας φαίνεται τυχαίο;;; 😏

Εδώ που τα λέμε τώρα, βλέπω να ξεσπάει η κόντρα σαν παλιό σωλήνα στο λουτρό: μερικοί γράφουν πως "μόνο εκείνος κράτησε ζωντανούς" σα να ανακάλυψαν πηγή νερού στην ερήμο, ενώ άλλοι λένε πως "ήτανε τρεις φορές τυχερός" σα να βγάζουμε κλήρους στον καναπέ. Μα είστε σοβαρόι;;; Ας πάμε πίσω τρις χρόνια, όταν η εθνική ήταν σα βιβλίο σχολικής χρονιάς γεμάτο κηλίδες σκότου — κανείς δε γνώριζε το όνομά του εκτός από εκείνους που είχανε ψάξει στα αγγλικά blogs επειδή υπήρχε τίποτα άλλο να διαβάσουνε. Κι εκείνος μπήκε εκείνη την ημέρα σα κάποιος που είχε κάνει deal με τον ίδιο τον χρόνο: τρεις εμφανίσεις στη σειρά σα πρωταθλητήςLeague που κανείς δε περίμενε. Τρεις φορές εκείνος εκεί;; τρεις φορές οι αντίπαλοι να μιλάνε σα από κοινού συμπαίκτες πως "τι γίνεται ρε αυτή η εθνική;;;" Τι τύχη είναι αυτό;;; Ρε παιδιά, κοιτάξτε με τ' αλήθεια: όταν ο Φριτζ έκανε εκείνο το Nations League, έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν τόλμησε — φορέθηκε τη φανέλα τρεις συνεχόμενες χρονιές όταν ακόμα κι αυτοί που σήμερα γράφουνε ποιήματα έκαναν like στα posts που τον έσερναν. Εκείνος πήγε εκεί όπου κανείς δε βρήκε το θάρρος, εκείνος δούλεψε σα τρελός όταν εμείς καθόμασταν στους καναπέδες σα περίμενε κανείς άλλος να βγάλει γκολ. Κι όμως αυτοί τώρα ψάχνουνε ντοκουμέντα σα νύχια σε μαυροπίνακα για να βρουν κάτι σκατό, αυτοί που πριν έκαναν αποχή σα πολιτικοί εκλογής τώρα γράφουνε μιμίδια σ' Facebook στις τρεις το πρωί. Αυτοί που δέκα χρόνια πριν ξεχωρίζανε μόνο εκείνους που έπαιζαν εδώ, αυτοί σήμερα γράφουνε πως "μόνο εκείνος έκανε κάτι" σα να βρήκανε το κλειδί της αποθήκης μετά από δεκαετίες που χτυπούσανε τις κλειδαριές σα τρελοί. Κοίταξέ τον εδώ πέρα: πριν τρία χρόνια τον έκαναν αντικείμενο αποβλακωμένου χιούμορ, σήμερα κρέμεται η φανέλα του σα χρυσή αλυσίδα στο στήθος της ομάδας. Μα η ιστορία αυτή δεν γράφτηκε σ' ένα ντοκιμαντέρ σα φανάρια στη νύχτα — γράφτηκε στις φλέβες εκείνου που δε σταμάτησε ποτέ να αγωνίζεται όταν εσείς κοιμόσασταν σα αρκούδες το χειμώνα. Κι όσοι ακόμη λέγετε πως "ήτανε τύχη οι κληρώσεις" — τρείς φορές αποκλεισμένοι σα μπούμερανκ στο monopoly όπου κανείς δε θυμόταν πως είχε φορέσει το σακάκι του. Εκείνος μπήκε στη μέση σα κάποιος που δε φοβάται τις συνέπειες κι έκανε την εθνική ομάδα να μην είναι πια ένας κατάλογος ηττών σα σχολείο των χρονιών '90. Πάντως εμένα προσωπικά μου κάνει εντύπωση πως ενώ εμείς ψάχναμε συνεχώς κάποιον να σώσει αυτή την ομάδα, εκείνος πήρε την εθνική σαν ξεχασμένη σκόνη από ντουζίνα και την έκανε ζωντανή ξανά — όχι επειδή ήτανε τυχερός, αλλά επειδή εργάστηκε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον εδώ γύρω. Κι αν σήμερα λέγεται πως "μόνο εκείνος κράτησε ζωντανούς", τότε εγώ ρωτώ: γιατί καθόμασταν όλοι εδώ μέχρι εκείνος να φορέσει αυτή τη φανέλα;; Γιατί κανείς άλλος δε ανέλαβε αυτό το βάρος;;