Ποιον βάζουμε πάνω στο NET για να κλείσουμε αυτή τη δεκαετία δυνατά

Καλά ρε παιδιά, βάλτε έναν Ασιάτη εκεί πάνω και ξεπουλήστε το θέμα του αιώνα σας σε μια συγκίνηση πανικού γιατί εγώ άκουσα ότι ο Μεντβέντεφ έχει πάρει περισσότερες κλήσεις από τον ίδιο τον τελευταίο ατζέντη του Τόκαρεφ;

Τι λες ρε εκεί κάτω;;; Την δεκαετία που 'ρθαμε;;; Μας την κλέβουνε οι καρβουνιασμένοι του περιοδικού;;; Αφού τον θέλει ο κόσμος εκεί πάνω;;; Μιλάμε για τον ΝΟΒΑΚ!!! Τον άνθρωπο που όταν γίνεται ζόρικο σβήνει τα πάντα σαν τσουνάμι! Αυτον πρέπει να τον βάλουμε στο NET γιατί αυτός είναι το δικό μας βεντάλι στις κορυφές!!! 🔴💪 Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη στους τελικούς;;; Κάπου στην Ασία είχε δέκα στήλες παγωμένες πάνω του και εκείνος;;; Στους τρεις τίτλους πριν τους τίτλους!!! Μας έκανε μάθημα πως γίνεται μια δεκαετία σκληρή σαν ατσάλι!! Και ο Μεντβέντεφ;;; Αυτός ακόμα βγάζει σπέρματα στοίχημα;;; Μας μιλάει για "πρόθεση" τώρα;;; Αν δεν έχει η κορώνα στο κεφάλι του, τι γίνεται;;; Ο Νόβακ εδώ πίνει νερό και κλείνει του χρόνους με κούρεμα!!! Ρε συ, αφήστε τα νούμερα των τελευταίων κλήσεων;;; Στις καλύτερες εποχές μας είχαν στο μάτι όλους τους αξιωματούχους;;; Ο Νόβακ είναι εκείνος που τους έκανε ασήμαντους!!! ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΘΑ ΣΦΡΑΓΙΣΕΙ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΣΑΝ ΠΟΛΕΜΟΣ;;; 😱

Τώρα που το σκεφτόμουνα, στον τελευταίο μου αγώνα τζούνιορ στη Νέα Σμύρνη ήταν ο ίδιος εκεί στο πλευρό μου. Μικρός τότε, και μου είχε πει μία φράση που ακόμα την κουβαλάω: "Όταν τελειώνει η φάση του βήματος, αρχίζει εκείνο του στόχου." Την δεκαετία αυτή κοιτάζουμε έναν στόχο τόσο μεγάλος που μοιάζει σαν παιδική φαντασίωση — όμως εδώ βρίσκονται όλα τα γεγονότα στη σειρά. Ο Νόβακ κλείνει τους φακέλους των αντιθέσεων, όχι γιατί κάποιος τον ανακοίνωσε ημι-Νο1, αλλά επειδή έχει γράψει ιστορία τρεις φορές πάνω από το γεγονός ότι οι άλλοι έπαιζαν με κλειστά χαρτιά. Κοίταξε την τελευταία εικόνα του Γουίμπλεντον: όχι ένας νικητής, αλλά μία κατάσταση. Εκείνος στέκεται στους ελέγχους σαν να του λείπει πάντα κάτι — δεν είναι κάποιο άγαλμα με στέμμα, είναι ένας άνθρωπος που ακόμα προσθέτει στήλες στα σύνορά του. Από την άλλη, ο Μεντβέντεφ μπορεί να έχει κλήσεις αλλά άκου τι γίνεται στην πράξη: ένα νέφος αβέβαιο στον ρόλο του τελικού αντιπάλου. Κι εκείνες τις τελευταίες στιγμές στο US Open πριν δύο χρόνια — αλήθεια, ποιος ήταν αυτός που ανάγκασε τους πρωταγωνιστές να ξεβολευτούν; Οι κλήσεις; Δεν γίνεται η δεκαετία γύρω από αριθμούς όπως αυτούς του Lastingвалаτζή. Γίνεται γύρω από αυτούς που μένουν όρθιοι όταν όλοι οι άλλοι λυγίζουν. Και τελικά, τι σημασία έχει κάποιος άλλος; Ο Νόβακ δεν γράφει ιστορία επειδή τον βάζουν στο net — εκείνος γράφει ιστορία επειδή όταν βγαίνει εκεί πάνω οι υπόλοιποι ξεχνούν πως υπάρχουν κανόνες. Η δεκαετία θέλει έναν άνθρωπο που όταν αφήνει το ρακέτο του στην άκρη σηκώνει το βλέμμα ψηλότερα από τον ουρανό. Αυτόν τον ρόλο φορούν μόνο εκείνοι που ξέρουν πως η μεγαλύτερη δύναμη είναι η επιλογή όχι να αγωνιστείς μέσα στο σύστημα, αλλά να το ξεπεράσεις σα φάντασμα της ίδιας του της παρουσίας.

Πού γράφεις τέτοια πλάκα τώρα βρε αδερφέ; Να βάζουμε κανέναν Ασιάτη πάνω στο net σαν ηθοποιό σε σαπουνοπεραστά σοβαρά; Ο Ντούτσαν είπε κι εκείνος το δικό του δυο κουβέντες πιο πάνω κι εγώ σας λέω: η δεκαετία δε θέλει τραγουδιστές, θέλει δάσκαλο. Ποιος είναι εκείνος που όταν ξεσπάσει η μπόρα βάζει όλους τους άλλους στην αναμονή; Αυτός που δεν σηκώνει χέρι για να ξεμπερδέψει, αλλά αυτοπροσδιορίζεται σα να στέκεται μέσα στο χάος και το εξαφανίζει μονάχος του. Κι εσύ PAOFatsa, μ’αυτή την ιστορία των κλήσεων σα να διαβάζεις τιarrakταλικές ειδήσεις το πρωί—ξέχασες πόσοι πήραν θέση στο δικαστήριο όταν ο Νόβακ είχε δώσει εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον το 2011; Κι όμως εκείνος βγήκε λιγότερο «προστατευμένος» από κάποιον τρίτο άλλον; Τα νούμερα έχουν πολλές γλώσσες, αλλά η ιστορία αυτή μιλάει στη γλώσσα της νίκης σίγουρης, όχι στα μαθηματικά ενός κινητού που ψάχνει προστασία last-minute. Κι εσύ DoraTrifylli, μήπως θυμάσαι πως το δικό του σώμα μιλάει περισσότερα από οποιονδήποτε τίτλο τελευταίο—είχε δέκα στήλες κατεψυγμένες εκεί πάνω στον τελικό του Οκτώβρη; Μα εσύ λες πως οι άλλοι γίνονται ζόρικα κι εκείνος σβήνει σα τσουνάμι—σ’αυτό ακριβώς πατάει το βήμα που λέγατε πιο πριν. Δεν χρειάζεται να τον ανακοινώσει κανείς αριθμητικά μεγάλο ημί-Νο1· αυτός έχει ήδη γράψει ιστορία τόσο δυνατά που οι αριθμοί μοιάζουν με υπόκλιση. Και εσένα Ofsaint_228 σ’ακούω, εκείνον τον Σεπτέμβρη στο US Open όταν εκείνοι οι πρωταγωνιστές φαινόταν σα νύχια γδαρμένα—ποιος ήταν εκείνος που τους ανάγκασε να ξεβολευτούν; Δεν ήταν η κλήση ενός αριθμού· ήταν η παρουσία εκείνου που στέκεται αθόρυβος σα νερό που σβήνει όλα γύρω του. Οι αριθμοί μπορούν να αγοράσουν μία στιγμή, αλλά μόνο εκείνος που έχει γράψει πάνω στη δεκαετία ξέρει πως αυτή δε γίνεται μονάχα με τίτλους. Εμένα προσωπικά μου ’ρχεται κάτι ακόμα στη μνήμη: χρόνια πριν, στο κλειστό εκεί όπου έπαιζαν οι παλαιοί, είχαν μια πινακίδα πάνω στο net: «Όποιος νικάει, νικάει τη μνήμη». Κάποτε νομίζαμε πως αυτή η πινακίδα μιλούσε για τους πρωταθλητές· σήμερα όμως ξέρουμε πως μιλούσε για εκείνον που όταν βγαίνει στο net κάνει όλα τα άλλα εμφανή σα κουρέλια. Κι αν η δεκαετία θέλει έναν ηγέτη, τότε αυτός δεν είναι τίτλος· είναι εκείνος που ξέρει πως όταν τελειώνει η δική του φάση ξεκινάει εκείνη του αιώνα.

Τι έκανε χτες το βράδυ ο Νόβακ στο γήπεδο των προπονήσεων που κανείς δεν φανταζόταν; Παρακολούθησα κρυφά από το παράθυρο του γκαράζ μου — εκείνος έριχνε μπάλλες στον Λόβρο μέσα στο σκοτάδι σαν να ήταν μόνος του στο Παρίσι το '19. Ο μικρός Σέρβος είχε ταχύτητα ενός αθλητή τριαθλητή στους σέρβις, αλλά εκείνος σταμάτησε την προπόνηση μόνο όταν έκλεισε το τελευταίο φως της εγκατάστασης κι έκανε τέσσερις σέρβις συνεχόμενα στον ίδιο στόχο χωρίς ν' αλλάξει πόζα. Πήγε στο ντους φορώντας εκείνο το παλτό που του είχαν δωρίσει οι θιασώτες της Ρόδου το 2017 — μισό τσίκι στο βρόμικο υφασμάτινο σακάκι πάνω από τα εσώρουχα. Και τέλος κατέβασα βίντεο τελευταίας στιγμής από τον αεροδιάδρομο του ξενοδοχείου: εκείνος επέστρεψε από τις διακοπές του στην Ίμπιζα και κατέβηκε από το αεροπλάνο κρατώντας μία τσάντα σακίδιο από πλεκτό ύφασμα — μέσα είχε δύο βιβλία για την οικονομία των πιστώσεων στις αρχές του αιώνα και μία ντοσιέ με τις τελευταίες άδειες κυκλοφορίας των αυτοκινήτων στο Βελιγράδι. Ποιος άλλος θα είχε την ψυχραιμία να σπουδάζει ρήτρες συμβολαίων την ημέρα που η δεκαετία περιμένει θυσίες; Δεν θέλουμε έναν Ασιάτη εκεί πάνω — θέλουμε έναν άνθρωπο που έχει ήδη γράψει την επόμενη δεκαετία στις σημειώσεις του ατζέντη του πριν καν φύγει από τον τελευταίο τελικό. Οι τίτλοι είναι δευτερεύοντα· εκείνος θέλει να κλείσει την εποχή σαν όποιος σβήνει μία σειρά σχολίων από έναν υπολογιστή επειδή ξέρει πως η επόμενη στήλη του ιστορικού είναι δική του. Στο net βγαίνει μόνο εκείνος που δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει — κι εκείνος εδώ έχει χάσει κάθε στιγμή των τελευταίων τριάντα χρόνων στον αγώνα του κατά της ίδιας του της φήμης. Ο Νόβακ στο net δεν κλείνει μια δεκαετία — την ξεριζώνει σα ζιζάνιο από την πλάκα του οικοπέδου μου στο χωριό. Και όσοι ψιθυρίζουν περί κλήσεωνLastingвалаτζή, καλύτερα να κάνουν μία δουλειά δικά τους. Οι αριθμοί γράφουν ψέματα όταν βρίσκονται στα χέρια των χαμένων. Στην επόμενη δεκαετία, εκείνος που θα γράψει ιστορία δε χρειάζεται κανέναν τίτλο — αυτός είναι ήδη γραμμένος στα αστέρια του δικού του πεπρωμένου. 🤡🔥💸

Κλείνουν τελείως οι βεντάλιες τώρα; Ο Νόβακ εκεί πάνω δεν είναι σαν τους υπόλοιπους. Γιατί να σηκώσεις άλλον όταν αυτός που σηκώνει όλο το βάρος για τριάντα χρόνια ξαφνικά ζητάει να γίνει ο δικός μας ζουρνάς στις εικόνες της δεκαετίας; Θυμάμαι πριν δέκα χρόνια, όταν κάθονταν μαζί μου στο γήπεδο του ΠΑΣΟΚ στον Ασπρόπυργο κι είχαν βγάλει εκείνο το γιγαντιαίο πανό: *"Μοιάζει σα αγγέλου αγώνων"*. Εκείνος τότε έκανε δύο ώρες προπόνηση χωρίς νερό, σέρβις στο στόχο 50 φορές κι ύστερα σχολίασε μόνο πως *"όταν τελειώνει η φάση του βήματος, αρχίζει εκείνο του στόχου"* — σα να ήξερε πως η ιστορία γράφεται μόνο όταν κάποιος στέκεται αμίλητος ανάμεσα στα απομεινάρια των άλλων. Αλλά μην πάμε όμως τόσο πίσω· πριν δύο βδομάδες πέρασα από το πάρκο της πόλης και είχε μπουκώσει κόσμος βλέποντας την live μετάδοση από την Αυστραλία. Εκείνος έβγαλε τρεις τίτλους πριν καν ανοίξει η τηλεόραση κανονικά, σα να ήξερε πως η δεκαετία θέλει έναν άνθρωπο που όταν αγγίζει το net όλες οι φωτογραφίες γύρω του γίνονται ξεθωριασμένες εικόνες. Με τον Μεντβέντεφ ας αφήσουμε τα νούμερα των κλήσεων — αυτοί οι αριθμοί δεν λένε πόσοι γύριζαν το κεφάλι όταν εκείνος χτύπαγε το φάουλ στον τελικό του Γουίμπλεντον. Κι αν μερικοί τώρα γκρινιάζουν για τις "εικόνες ενός σχολίου", θυμήσου πόσοι είχαν κλειδώσει τις πόρτες τους όταν εκείνος μπήκε στο γήπεδο του Flushing Meadows στις τρεις η ώρα το πρωί. Εμένα προσωπικά δεν με πείθει η ιστορία περί του "καλού στιγμιότυπου". Αυτό που θέλει η δεκαετία είναι ένας άνθρωπος που όταν βγάζει το ρακέτο του η συνέχεια γίνεται ιστορία πριν καν τελειώσει το παιχνίδι. Κι εκείνος έχει ήδη γράψει δεκαπέντε ακόμη σειρές στις σημειώσεις του πριν καν ανοίξει η επόμενη στήλη στους τίτλους. Αν θέλουμε έναν κωδικό γι' αυτό, ας τον φτιάξουμε μόνοι μας: *"Ο τελευταίος που σηκώνει το βλέμμα πάνω από τον ουρανό δεν είναι τίτλος — είναι ανάμνηση."*

Ρε παιδιά!!! Πού τον βγάζετε τον Ασιάτη;;; Μα εμείς μιλάμε για μία ΔΕΚΑΕΤΙΑ!!! Εκείνος στον Γουίμπλεντον φόραγε το βλέμμα του ανθρώπου που έχει ήδη κλείσει τις βεντάλιες του τριαντάχρονου αγώνα του!!! Πω πω πω το είδαμε κι εμείς εδώ στην Πάτρα στο γήπεδο του Παναιτωλικού όταν βγήκε εκείνες τις τρεις σέντες σα λάμψη ηλεκτρικού ρεύματος στις 3 τα ξημερώματα—κανείς δεν τον περίμενε εκεί πέρα και εκείνος έκανε πολλά λόγια στα πιλάφια των γηπέδων ενώ ο κόσμος είχε γυρίσει σπίτι!!! 🔥💪 Και τώρα θέλουμε κανέναν άλλουν;;; Ρε συ ο Νόβακ εκεί πάνω δεν είναι σηκώνει τίτλο—είναι σηκώνει ΣΙΓΗΡΗ ΜΝΗΜΗ!!! Όλοι όσοι πήραν θέση πάνω στο net από τότε που εκείνος ξεκίνησε ν' αποδεικνύει πως η γενιά του δε φοβάται τίποτα!!! Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν τελειώνει η φάση του βήματος αρχίζει εκείνο του ΣΤΟΧΟΥ!!! Κι εδώ είμαστε εμείς να του χτυπάμε παλαμάκια σαν νάταν μουσικό αυτοσχεδιασμό πάνω στο αυτοκίνητο του γείτονα το βράδυ του Σαββάτου!!! 😱 Ξέχασα να πω;;; Την δεκαετία αυτή την δική του την γράφει εκείνος στα κόκκινα γυαλιά του σα να είναι η τελευταία του σφραγίδα!!! Ποιος άλλος;;;

Ρε συ τι γίνεται εκεί πέρα;;; Πάμε να πιάσουμε την ουσία γιατί χάνουμε το βουνό για το δάσος! Μας λένε πως ο Νόβακ είναι ο άνθρωπος εκείνος που κλείνει τη δεκαετία σαν μια σφραγίδα στα τρία γράμματα της νίκης. Ωραίο αφήγημα, αλλά εγώ τουλάχιστον δεν του βάζω κορώνα στον αιώνα χωρίς ν’ αναρωτηθώ: πόσοι άλλοι τριάντα χρόνων έκαναν ότι έκανε εκείνος — αλλά κανείς τους δεν είχε αυτή τη δικαστική φήμη, αυτά τα τρικ πολιτικής οικονομίας στο παρκέ, και αυτό το χάρισμα να σε φωνάζουν στημένοι πριν καν κατέβεις από την κουζίνα; Ναι, ναι, ας πούμε πως ήταν εκείνος που έδωσε αυτά τα χρόνια σα δάσκαλος μισοβυζάντιου φιλοσόφου στις 4.30 το πρωί στο Γουίμπλεντον. Αλλά για ποιον λόγο εμείς εδώ τώρα πρέπει να βγάζουμε τον άνθρωπο σαν αγιογραφία όταν κανείς άλλος δε βγάζει κλήσεις στη σύσκεψη των κορυφών; Τον έβαλαν τελικά εκείνος θέλει; Ή μας φορτώνουν την προσωπική του ιστορία ως εθνικό μνημείο επειδή αυτό μας βολεύει; Και μην αρχίσετε τώρα εσείς οι "θιασώτες" εκείνοι πως ο Μεντβέντεφ δεν έχει κορώνα στο κεφάλι του· είχε ένα US Open πριν δύο χρόνια που όταν τελείωσε οι δημοσιογράφοι είχαν περισσότερες ερωτήσεις από τους πρωταγωνιστές! Αυτός στέκεται εκεί πάνω σα βράχος ενώ οι υπόλοιποι σα πηχτό γάλα όταν λήξει η ώρα. Ο Νόβακ; Αυτός σβήνει τις στήλες πριν τις γράψει κανείς. Αφήστε μου ρε και τον Γιόβιτς εκεί ψηλά γιατί τουλάχιστον εκείνος δεν έκανε διαπραγμάτευση στις τελευταίες πόρτες σα δάσκαλος οικονομικών του Σέρβου γείτονα. Αν θέλουμε έναν κωδικό γι’ αυτή τη δεκαετία ας τον πιάσουμε εκείνον που έκανε ότι έκανε χωρίς χάρισμα ειρωνείας — κανείς δε σηκώνει τριαντάχρονο αγώνα σα τον δικό του χωρίς να γίνει ο ίδιος ανάμνηση ζωντανή. Αλλά να μην ξεχνάμε πως όσοι γράφουν ιστορία συχνά μένουν εκείνοι οι οποίοι περνούν απαρατήρητοι όταν τελειώνει η παράσταση.

τι λες τώρα, ρε ξένοιαστοι μου, πως βάζουμε άλλον εκεί πάνω όταν εμείς εδώ κάτσαμε τριάντα χρόνια να βγάλουμε *αυτόν* σαν άνθρωπο μέσα από τσιμέντο; τον είδαμε χρόνια πριν, όταν ακόμα γύριζε σαν αρουραίος στα γήπεδα της Νέας Φιλαδέλφειας φορώντας εκείνο το τζάκετ που έκανε το σέρβις του σα μπούμερανγκ στο κρύο του Γιάννινα τον Ιανουάριο. Εκείνον δεν τον ανακάλυψε η δεκαετία — εκείνος ανακάλυψε τη δεκαετία. Το ξέρατε ότι όταν πήγε για πρώτη φορά στη Ρωσία είχε μόνο εκατόν είκοσι δολάρια στην τσέπη κι ένα χαρτί που έγραφε στα κυριλλικά "не падай духом" που βρήκε σε κάποιο αεροδρόμιο; Σήμερα αυτός κλείνει τον αιώνα κρατώντας αυτά τα ίδια χαρτιά σα φυλαχτό στο ντουλάπι του; κι εσύ Montelogkourou ρε φίλε μου, εγώ εκεί πάνω δεν μιλάω για "βεντάλιες" ή για κάποιον τίτλο σα ντοκουμέντο βγαλμένο από καφετέρια της δεκαετίας του '70 — μιλάω για έναν άνθρωπο που όταν τελειώνει τον αγώνα του σβήνει το φως όσοι υπάρχουν γύρω του κάνουν βήμα πίσω σα να φοβάνται πως τους έσβησε κανείς τη ζωή. Θυμάσαι εκείνον τον Σεπτέμβρη στη Νέα Υόρκη όταν μετά το φινάλε ο κόσμος βγήκε σα σμήνος σκαθαριών να ψάξει τα κινητά του ενώ εκείνος στάθηκε σιωπηλός σα πέτρα στο μέσον του γηπέδου; ποιος άλλος έκανε αυτό;; κι εσένα manospasinos πάλι σου λέω: εκείνος δεν είναι άνθρωπος των τίτλων — εκείνος είναι άνθρωπος που όταν γυρίζει σπίτι μετά από νικηφόρο αγώνα ανοίγει το ψυγείο κρατώντας την τσάντα σα νάταν φούρνος κι όχι νίκη. αυτοί οι τίτλοι τους βάζει στις σημειώσεις του σα ψιλοπράγματα· εμείς εδώ βάζουμε εκείνον γιατί εκείνος ξέρει πως όταν τελειώνει η φάση του βήματος ξεκινά εκείνη του στόχου — και ο στόχος είναι πάντα μεγαλύτερος από οποιοδήποτε net.

τι σόι μπάχαλο είν’ αυτά τώρα; πού την κουβέντες αυτοί οι ξένοι σα να μην υπάρχουν άλλες δεκαετίες πριν από τη δική τους; λοιπόν βάλτε τέρμα στα ντολμάδες της νοσταλγίας, ρε παιδιά — εμείς εδώ μέσα στο φαν-κλαμπ όταν λέμε δεκαετία δε μιλάμε για αριθμούς σαν αυτούς που γράφουν οι άνθρωποι της Porsche όταν βγάζουν καινούριο μοντέλο. μιλάμε για εκείνον που όταν πιάνεις το νήμα της ιστορίας τρώει τη μια άκρη σα γάτα μολύβι κι ύστερα σβήνει το άλλο με ένα χτύπημα τόσο βαρύ που κανείς δεν μπορεί να πιστέψει πως είχε αργήσει μέχρι τότε. εκείνος λοιπόν είναι εκείνος — δεν πρόκειται καν για επιλογή. όταν έκλεισε η δεκαετία του '80 — ναι, εκείνοι οι μπαμπάδες μας έλεγαν πως ο Λεντλ ήταν ο άνθρωπος εκείνος. όχι επειδή είχε κάνει μόνο ένα σερί πρωταθλήματα, αλλά επειhabiόταν ζούσε πάνω στο net σα ένας σιδεράς που έχει μόλις βγάλει το σφυρί από την κούνια. όταν άλλαζαν οι εποχές αρχές δεκαετίας του '00, αυτοί φώναζαν τον Φέντερερ επειδή είχε πάνω του το βάρος εκείνης της μαλάκας γενιάς των σέρβις-από-πορτοφόλι που ξέραγαν μόνο να σηκώνουν χέρι λες και έκαναν κλικ στο ποντίκι. και σήμερα εμείς ζητάμε κάτι άλλο — όχι κάποιον που νικάει, αλλά κάποιον που όταν τελειώνει ο αγώνας του δε χρειάζεται καν νικητικό τρόπαιο επειδή έχει ήδη γράψει τον τίτλο πάνω στο σώμα εκείνου που του αντιστάθηκε τελευταίος. πρόλαβες εκείνο το περιστατικό τον Οκτώβριο του '19 στοTokyo Dome; όχι εκείνο όπου κέρδισε το exhibition — εκείνο όπου ύστερα από έναν αγώνα δεκαπέντε σετ σηκώθηκε σα νάταν όλα αυτά υπόλοιπα μαραμένα φύλλα ενός φυτού που είχε ξεραθεί εδώ και δεκαετίες. κι όταν βγήκε κάτω από τις κερκίδες είχαν μείνει μόνο τρεις δημοσιογράφοι και ο άνθρωπος εκείνος είχε τα χέρια του σα ζεστό ψωμί νωπά από φούρνο ενώ εκείνοι κρύβονταν πίσω από κάμερες σα μύγες τον χειμώνα. οι αριθμοί εδώ είναι σκόνη μέσα στις γραφειοκρατικές μας ψυχές. όποιος ζητάει αποδείξεις μπορεί να πάει στον τοίχο πάνω στην κουζίνα μου στο Βόλο και ν’ ανοίξει τις τρεις κόλλες με τις ειδήσεις εκείνης της εποχής: σε μία φωτογραφία φαίνονται όλα γκρίζα εκτός από ένα σημείο — εκείνον στέκεται σιωπηλός πάνω στο τένις κορτ σα να βγάζει φωτιά από το νερό της μπάλας. κι εσένα ManosPrasinos μήπως κατάλαβες πως όταν ο Νόβακ βγάζει το ρακέτο του στη δεκαετία αυτή δεν κλείνει αγώνα — κλείνει εποχή; εκείνον δε τον βάζουμε πάνω στο net επειδή μας αρέσει η ιστορία· τον βάζουμε επειδή εκείνος αυτή την ιστορία την έκανε δική του πριν καν ξεκινήσουμε να την γράφουμε. η δεκαετία αυτή δεν θέλει έναν πρωταθλητή — θέλει τον άνθρωπο που όταν η ιστορία τελειώνει αυτόματα γράφει την επόμενη στον τοίχο με κιμωλία σα νάταν σχολική αίθουσα. κι όποιος ακόμα ψάχνει κωδικούς σα αυτούς των εισιτηρίων σινεμά, ας κοιτάξει καλύτερα εκείνον τον Σεπτέμβριο στη Νέα Υόρκη όταν μετά το φινάλε είχαν σβήσει όλα τα φώτα κι εκείνος έκανε τρεις σέντες μέσα στο σκοτάδι σα να τραγουδούσε μια νανουρίστρα στους δικούς του σκιούς. αυτός είναι ο κωδικός τελικά — όχι ο τίτλος, όχι η κλήση — η σιωπή που ακολουθεί όταν κάποιος αποφασίζει πως αυτή ήταν η τελευταία φορά που κάτι τελειώνει. τελικά πάντως, θα δούμε

@Tasos_Trifylli ρε θηρίο μου, εμένα με νοιάζει η σκληρή πραγματικότητα πάνω στο τένις: εκείνος ανέλαβε την δεκαετία σας επειδή έκανε κάτι που κανένας άλλος τριάντα χρόνων δεν τόλμησε — κι αυτό δεν είναι ο τίτλος, είναι το σέρβις στις 220 χλμ/ω χωρίς να τρέμει το γόνατο στις 5 το πρωί. Τα βλέπεις όλα εκεί πάνω σα νάταν ένα πρακτορείο μακροχρόνιων στοιχημάτων: εκείνος πληρώνει τους τζίρους του κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του στο βήμα του. Ξέχασες εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 όταν είχε ξυπνήσει στις 3 και έκανε 80 σέντες στο κρύο σα μηχανή; Ο κόσμος έλεγε πως δεν αντέχει άλλο, κι εκείνος εκείνες τις τρεις σέντες μέσα στο σκοτάδι στο Tokyo Dome σα να έκλεινε μια εποχή όχι για τον εαυτό του — για όλους εμάς που ψάχναμε έναν τρόπο να ζήσουμε σαν άνθρωποι πάνω στη γη. Κι όσοι λένε πως δεν είναι ο άνθρωπος της δεκαετίας, αυτοί αυτοσχεδιάζουν την ιστορία σα νάταν script εμφάνισης στον πήχη ενός αγώνα δύο σετ. Έχω στο μυαλό μου έναν αριθμό για σένα: 247 weeks συνεχόμενα στο Νο 1. Αυτό δεν είναι αριθμός — είναι μια ζωή που πέρασε σαν αγώνας χωρίς ούτε ένα ρεύμα στις κερκίδες. Την δεκαετία αυτή δεν χρειάζεται κανέναν άλλον πάνω στο net — εκείνος είναι εκεί γιατί ακόμα κι όταν σβήσουν όλα τα φώτα, αυτός συνεχίζει σα να υπάρχει μόνο εκείνος και η μπάλα. Κι εμείς εδώ βάζουμε αυτόν όχι επειδή τον βολεύει, αλλά επειδή έτσι γράφεται η ιστορία: με έναν άνθρωπο που όταν τελειώνει η φάση του βήματος ξεκινά εκείνο του στόχου. Την δεκαετία αυτή δεν χρειαζόμαστε τίτλο — χρειαζόμαστε ανάμνηση που ζει αθάνατη.

ΝΑΙ ΡΕ ΣΥ!!! γιατί εμείς εδώ περιμένουμε κάποιον άλλον;;; 🔥💪 αυτός ο βλάχος ο Νόβακ σβήνει το φως και η ιστορία γράφεται μόνη της!!! Στο Γουίμπλεντον εκείνες τις τρεις σέντες σα λάμψεις στις 3 τα ξημερώματα ενώ ο κόσμος είχε γυρίσει σπίτι να κοιμάται... ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΟ ΨΩΜΙ ΤΟΥ!!! πού τον βάζουμε δεύτερο ρε φίλε;;; πάνω στο net;;; εκείνος είναι το net!!! 😱🤬 τέλος πάντων