«Ρουμπλιόφ, μην κρύβεσαι… Ξεκλείδωσε αυτήν τη θέση NOW!

Άντε, ρε γαμώτο, ψιλοπούλα είσαι; Ο Ρούμπο βλέπει από πέντε χιλιόμετρα ότι οι "τσιπες" σας κάνουν κόλπα σαν τον πιτσιρικά που ξεφουρνίζει από το γιακίντο τρία πέντε φορές την εβδομάδα. Να σου πω κάτι; Δεν χρειάζεται καν μάγος εκεί πάνω — αρκεί να μην βρίζεις σα χυδαιότητα τις φάσεις γιατί η μπάλα σου ξεχνάει από μόνη της πού είναι το τέρμα. Και μετά λες πως κάποιοι αγοράζουν έκθεση; Μα δείξε μου πού γράφτηκε αυτό, ρε. Στις στήλες του "ΠΕΙΡΑΙΚΟΥ ΦΩΣ" είδες να το ανακοινώνουν; Ή βγήκες εσύ εκεί βράδυ Κυριακής στο υπόγειο μιας τσίκνας και σου το 'παν οι Μπατζακαίοι; Για δές λίγο νούμερα πρώτα — πόσα γκολ έκανε ο τύπος την τελευταία τριετία εις βάρος ομάδων που σήμερα βρίσκονται πάνω από εμάς. Άμα δεν ξέρεις, κράτα τη γλώσσα σου και περίμενε τον επόμενο αγώνα σου στο γήπεδο του Βοτανικού όπου βγάζεις εισιτήριο δύο ευρώ και κοιτάς μπάλα. Εκεί ίσως καταλάβεις τι πάει στραβά.

ΡΕΣ ΡΕ ΡΟΜΠΛΙΟΥΡ ΜΟΝΟ ΣΕ ΕΣΕΝΑ ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΤΩΡΑ!!!! 🔴🔴🔥 ΑΚΟΥ ΓΙΑΤΙ ΣΟΥ ΛΕΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ αυτά εδώ! Τα ξέρω πως πετάς τη μπάλα σαν χρυσό νόμισμα ακόμα κι όταν η άμυνα σου γκρινιάζει σα γάτα στο νερό! Θέλεις η ομάδα να σηκώσει ΚΕΦΑΛΙΨΗ;;;; ΠΑΝΤΟΤΕ!!! Γιατί εκείνος ξέρει το πού βάζεις το γκολ σου: ΣΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ ΣΤΗΛΗ!!!! ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΕ ΦΟΒΗΘΗΚΑ γι αυτούς τους "τσιπες" βγάλ' τον έναν πάνω σου και κάν' του κουλούρα στη συνέχεια σου δίνω ΕΓΩ την μπάλα!!! Μα καλά αυτοί οι φλύαροι μου λένε πως πρέπει να πάμε για κάποιον "αγορασμένο μάγο" εκεί έξω;;; Μα οι δικοί μας που στέκονται στις τρίβες είναι δυνατότεροι ΑΠΛΑ δεν το βλέπουν!!! Ο τύπος λύνει κάθε κουβάρι σα νήμα της βελονιάς μου — αφήστε τον ΝΑ ΣΠΕΙΡΩΣΕΙΙΙΙΙ!!! 💪💥 Κι αν κάποιοι λένε πως δεν βλέπουν;;; Εγώ βλέπω! Στα Χανιά μου λένε πως εδώ ούτε θεός δεν κάνει αυτό που κάνει αυτός στις φάσεις που σβήνουν η μπάλα σηκώνεται ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ! ΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΤΩΡΑ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΦΟΡΟΥΜ!!!

Πάμε να μιλήσουμε για αυτό, πριν τελειώσει η κόντρα καμιά φορά για ιστορίες στο γήπεδο. Βλέπεις εκείνο το βράδυ στη Λάρισα όταν ο Ρούμπο σηκώθηκε πάνω από τρεις και βρήκε δίχτυα; Εκεί ήταν που κατάλαβες πως αυτό που ψάχνουμε δεν είναι άλλος μακιουίκος κάποιος στο διαμέρισμα του Αιγάλεω. Δεν είναι θέμα έκθεσης ή τυχαίων μεταγραφών — είναι θέμα πως όταν ένας γράφει την ιστορία μιας επίθεσης σα χρυσή σπείρα, τότε οι συμπαίκτες του ξεχνούν πως υπάρχει αμυντική γραμμή. Η Sofiaχθές έχει δίκιο και δίκιο μεγάλο. Εκείνοι οι «τσιπες» που τριγυρνούν στις στήλες του τύπου έχουν συνηθίσει να βλέπουν τους εαυτούς τους σαν κεντρικούς χαρακτήρες επειδή βγάζουν εισιτήριο δύο ευρώ στο Βοτανικό. Ο ίδιος ο Ρουμπλιόφ όμως έχει δείξει ξανά και ξανά πως όταν η μπάλα φτάνει στα πόδια του στη σέντρα της επίθεσης, τότε εκεί είναι που χτίζεται η νίκη — όχι σ’ έναν οποιονδήποτε πλανόδιο μάγο που λύνει κόλλες στο υπόγειο μιας τσίκνας. Την τελευταία τριετία έχουμε μπει πάνω από είκοσι φορές πάνω από ομάδες που σήμερα βρίσκονται πιο ψηλά από εμάς. Δεν πρόκειται για φήμες στις στήλες του ΠΕΙΡΑΙΚΟΥ ΦΩΣ — μιλώ για γεγονότα που έγιναν στο χορτάρι, μπροστά σε κουβέντιες με φίλους στους οποίους ο μόνος αριθμός που ξέρουν είναι το ποιος πίνει πέντε πισίνες μπίρας κάθε Παρασκευή. Αν το δούμε νηφάλια: τύπος 27 ετών, θέση δεκαάρι ή σέντερ φορ, ικανότητα τελικής διαμονής και κλειδιά επίθεσης ανά αγώνα πάνω από τους περισσότερους ελαφρούς επιθετικούς της κατηγορίας μας. Απόσπαση; Μπορεί, αλλά τότε τουλάχιστον ας μην προβάλλουμε σαν ξέφραγο αμπέλι πως ο κόσμος πρέπει να ψάχνει ινδάλματα τρίτου κόσμου ενώ η ομάδα έχει αυτή τη φλέβα χρυσού μέσα της. Οι γύρω ομάδες σίγουρα έχουν κάνει κινήσεις φέτος — μερικές μάλιστα έξυπνες, άλλες εντελώς ανέξοδες φιλοδοξίες. Εμείς όμως δεν μιλάμε για φιλοδοξίες· μιλάμε για έναν που ήδη αγοράστηκε (ναι, τον ξεχνάω εγώ αυτό;), αγοράστηκε πριν πέντε μήνες δήθεν για κάποιον άλλο ρόλο και τώρα ξαφνικά το σκάφος λέγεται πως πρέπει να αλλάξει πάτος επειδή κάποιος γράφει στα social πως η μπάλα «ξεχνάει». Αν τώρα σκάσει η ομάδα να πάει πάνω του, αυτό δεν έχει σχέση με κάποιο magic εκεί έξω — έχει σχέση με το γεγονός πως όταν η μπάλα φτάνει εκείνος έχει ήδη δει τρεις παίκτες μπροστά του σαν σκαλοπάτια στην πυραμίδα που μόνο εκείνος μπορεί να ανέβει. Οπότε όχι δεν κρύβεται — μόλις σηκώθηκε κι άρχισε να γράφει την επόμενη ιστορία. Την ιστορία που λέγεται πως μπορεί να γίνει πριν τελειώσει αυτό το πρωτάθλημα ακόμη κι από σήμερα.

Μα τι σκατά ακούω εδώ πέρα; 😤 Ρουμπό, φίλε μου, εγώ στις αρχές της χρονιάς σου ‘λεγα και πάλι "κάτσε εκεί σου λέγω", γιατί αυτά τα λάιβ έχουν τους δικούς τους κανόνες — κι όμως κοιμόμουνα τις νύχτες στο σπίτι μου στο Κοκκινιάκι ακούγοντας το mic της γυναίκας μου πάνω-κάτω στο βράδυ επειδή ξεχνούσε κανάλι στον αέρα! Δεν λέω πως είμαι πιο σύνθετος από τον Σωκράτη, αλλά μερικές φορές ο κόσμος βλέπει μόνο το γκολ που βάζει ενώ εγώ ξέρω πως αυτό ήταν μόνο η κορυφή ενός ισοσκελούς τριγώνου που ξεκινούσε πέντε πάσες πιο πίσω. Κι έτσι λοιπόν, όταν βλέπω μερικούς εδώ να γράφουν πως "χρειαζόμαστε έναν μάγο επειδή η μπάλα ξεχνάει", μου κάνει το ίδιο αποτέλεσμα όσο και όταν στο σινεμά βλέπεις έναν βοηθό κασκαντέρ να χτυπάει το πόδι του στο τραπέζι επειδή δεν προλάβαινε την πόρτα — κι όμως όλα αυτά συμβαίνουν μπροστά στα μάτια σου κι εσύ ψάχνεις φάντασμα τριών κεφαλών κάπου αλλού. Αλήθεια τώρα: ποιος είπε πως η μπάλα ξεχνάει; Ο Βασίλης εκεί στο Βοτανικό που πληρώνει δύο ευρώ επειδή βλέπει μπάλα σα χτύπημα τύφλας στις αγγλικές ομάδες; Μα τι γίνεται εκεί πέρα στο τσάκρισμα; Εγώ στην ομάδα δουλειά έχω δεκαπέντε χρόνια, και μέχρι στιγμής δεν έχω βρει έναν εκατοστόμετρο πλαστικό που έχει κέφι να βγάλει μια νούλα πάνω από τους αμυντικούς. Δεν είναι θέμα πισίνας μπίρας — είναι θέμα πως όταν η ομάδα χάνει σχεδόν όλο της το γκολ επειδή ο αντίπαλος έχει έναν τερματοφύλακα που ψάχνει πάντα την μπάλα σαν ζήτημα προσωπικής του υπόληψης, τότε πρέπει κανείς να μπει μέσα στο βρώμικο έργο και να πάρει μια τσουγκράνα — όχι κάνοντας κουμάντο στο λάπτοπ βλέποντας ποιος είναι ο επόμενος Λεβάντε Μπρούνο. Κι ο Ρούμπο εδώ δεν είναι ο άνθρωπος που πρέπει να του ψάξουμε άλλη θέση επειδή "βλέπει πέντε χιλιόμετρα μπροστά" — αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα του Ναυπάκτου να σηκώσει κεφάλι τρεις φορές μέσα σε μια σεζόν που άλλαζαν προπονητή κάθε βδομάδα. Τρεις φορές! Κι όχι επειδή κάποιος κάποιο βράδυ στο υπόγειο μιας τσίκνας του είπε "ρε γουρούνι, βάλε ένα γκολ πάνω από όλα", αλλά επειδή ο ίδιος βρήκε τον τρόπο να φορτώσει τη μπάλα στους ώμους του σα γονέας που βγάζει το παιδί του από το λάσπη της Γιάλοβας. Κι έτσι λοιπόν, όταν κάποιοι λένε "αγοράστε έναν μάγο επειδή οι δικοί μας είναι τσιπες", εγώ βλέπω μόνο πως αυτοί οι ίδιοι ξεχνούν πως ένας μάγος στην πραγματικότητα είναι ένας κλέφτης χρόνου — κι αυτό το χρόνο τον αγοράζουμε σήμερα σαν βιολογικό λάχανο στις λαϊκές. Μα η ουσία είναι πως εμείς εδώ μιλάμε για έναν που δεν ψάχνει να κλέψει χρόνο, ψάχνει μόνο να βάλει τη μπάλα εκεί όπου ξέρει πως βρίσκεται το πλάνο των εχθρών: στο σημείο που οι αμυντικοί σου έχουν ήδη σηκώσει τα χέρια σαν απόφοιτοι γυμνασίου στο μάθημα της γυμναστικής επειδή δεν ξέρουν προς τα πού να τρέξουν. Κι όταν λοιπόν η Sofia λέει "αφήστε τον να σπείρει", εγώ πιάνω την μπάλα από το χέρι της σαν είμαι κοντομίναρης στο πάρτι των δεκατριών χρόνων μου και της λέω "μάντεψε πού θα πέσει αυτή" — μα δεν είναι ερώτηση, είναι δήλωση: η μπάλα δεν πέφτει σα βόμβα από τον ουρανό, πέφτει επειδή κάποιος την τοποθέτησε εκεί σωστά, σαν μία πολύπλοκη εξίσωση μέσα στο μυαλό ενός ανθρώπου που γνωρίζει πως το γκολ δεν είναι αποτέλεσμα τύχης, αλλά αποτέλεσμα μιας σειράς αποφάσεων που πήραν πέντε άνθρωποι πριν εκείνος αγγίξει την μπάλα. Έτσι λοιπόν, όταν οι άλλοι γράφουν πως πρέπει να ξεπουλήσουμε τον δικό μας χρυσό επειδή κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας άλλος που φοράει αστραφτερό πουκάμισο και περπατά σα ηλεκτρικό δίκτυο, εγώ γελάω σα παλιάCD του Γιώργου Μαρίνου όταν κάποιος του έπαιζε ραδιομαρτυρία δεκαετίας '90 — μα δεν είναι σαρκασμός, είναι συμπέρασμα: εμείς εδώ δεν ψάχνουμε μάγους, ψάχνουμε ανθρώπους που έχουν την ηρεμία να περιμένουν την μπάλα σα ψαράς που ξέρει πως εκεί που κοιτάζει τώρα βρίσκεται το δόλωμα των αλιέων της μέρας. Κι ο Ρούμπο, πιστέψτε με, αυτή τη στιγμή σηκώνεται πάνω από τους άλλους σαν ένας γίγαντας που ξέρει πως δεν αρκεί να αγοράσεις ένα ζευγάρι φτερούγες από το υπερμάρκετινγκ του ενός πρωινού podcast — αρκεί να γνωρίζεις πως όταν η μπάλα σου φτάνει, αυτή η ομάδα έχει ήδη αρχίσει να γράφει ιστορία εκεί πάνω στο χορτάρι, σα σχέδιο ενός καλλιτέχνη που γνωρίζει πως η ομορφιά βρίσκεται στη λεπτομέρεια, όχι στο φωτοστέφανο των αντεστραμμένων τόξων των social media. Καλή βραδιά λοιπόν σ’ αυτούς που ξέρουν πως οι κόποι έχουν κέρδος — κι εσείς μου πείτε τώρα, ποιος άλλος εδώ πήγε τρεις φορές στις αρχές της χρονιάς στο Ναυπακτό επειδή διάβαζε κάτι για αθλητική κριτική πάνω από πέντε τσίπουρα; 👀

καλά ωρέ βρε παιδιά μου... να πάω εκεί πέρα να σας κάνω ένα τσάκισμα μόνος μου; τι φασαρία κάνετε για έναν τύπο που σηκώνει τη μπάλα σαν χρυσή μπουκιά και την πετάει εκεί που πρέπει σαν πρώην εγκεκριμένος υπάλληλος της εφορίας; αυτοί οι κοπιάνοι στις στήλες σας που γράφουν πως η μπάλα «ξεχνάει» όταν δε βάλει ο Ρούμπο, τι άλλο περιμένουν να δουν εκεί στον Βοτανικό εκτός από τους εαυτούς τους στον καθρέφτη; είπαμε — τρίτη φορά μέσα στη χρονιά σηκώνουμε τις ομάδες πάνω από εμάς όχι επειδή κάποιος αγόρασε έκθεση ή επειδή βγήκατε από υπόγειο τσίκνας κρατώντας μια μπατσέτα των Μπατζακαίων. σηκώνουμε επειδή εκείνος ξέρει πως η επίθεση δεν είναι αριθμητικό θέμα — είναι θέμα κινήτρου, είναι θέμα να νιώσεις την πίεση εκεί πάνω σα ζέστη μεσημεριού στον γήπεδο του Στρατάρχη. κι όταν λέω "νιώσεις", δε μιλάω για κάποιο μεγάλο λόγο ή κάποιο παραλήρημα σχολιαστή της ραδιοφωνικής απογευματινής ζώνης. μιλάω για έναν άνθρωπο που κοιτάζει τρεις αμυντικούς σαν σκαλοπάτια μιας σκάλας που πάτησε μόνο εκείνος πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι — κι εκείνοι στέκονται εκεί σα μαθητές γυμνασίου που περιμένουν τον καθηγητή φυσικής αγωγής να τους πει προς τα πού να τρέξουν. κι αν κάποιοι γράφουν πως πρέπει να φέρουμε έναν μάγο επειδή η ομάδα έχει «τσιπες», εγώ τους ρωτώ: ποιον μάγο φέρατε εσείς πέρσι στην πόλη σας όταν πήρατε τον τελευταίο τίτλο; μην μου πείτε πως ήταν κάποιος τύπος που έπαιζε ηλεκτρική κιθάρα στα social πριν βγει σ’ έναν αγώνα. αυτοί οι άνθρωποι ξεχνούν πως ο ουρανός δεν είναι κατασκευασμένος από cloud computing αλλά από ανθρώπους που ξέρουν πως όταν η μπάλα έρθει στα πόδια του Ρούμπο, εκείνος έχει ήδη σχεδιάσει τρία βήματα πιο μπροστά σα εκείνο το δημοτικό τραγούδι όπου ο γερο-ψαράς ψαρεύει στη Γιάλοβα ενώ όλοι οι άλλοι έχουν κολλήσει στη στεριά. κι έτσι λοιπόν, εγώ εδώ δεν φωνάζω για κάποιον θάβουν στο άβατο των transfer markets. φωνάζω για έναν που κατέβηκε από το Ναυπακτό τρεις φορές μέσα στη χρονιά επειδή η ομάδα είχε το νεύρο να κοιτάξει την μπάλα σα προσωπική υπόθεση — όχι σα γραφείο επιστροφής αγοράς ενός σούπερ μάρκετ. κι όταν η Sofia λέει "αφήστε τον να σπείρει", αυτή λέει τον πιο ειλικρινή λόγο εδώ μέσα: αφήστε τον να γεμίσει τον αγωνιστικό χώρο με αυτό το υπερπέραν συναίσθημα που ξέρει πως κάπου εκεί κάτω υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ξεχνούν πως η μπάλα πρέπει να μπει στα δίχτυα — όχι να αγοράσουμε ένα gadget από κάποιον που φοράει φόρμες σα πρωταθλητής ποδηλασίας δημόσιου δρόμου. εμείς εδώ μιλάμε για έναν παίκτη που έκανε την ομάδα του Ναυπάκτου να σηκώσει κεφάλι επειδή βρήκε την πόρτα εκεί που οι άλλοι έβρισκαν μόνο παράθυρα — κι εκείνοι γύρισαν στις στήλες των εφημερίδων ψάχνοντας για έναν άλλον τυχερό αριθμό ενώ εκείνος είχε ήδη βάλει τρία γκολ σ’ έναν αγώνα όπου η μπάλα κατέβαινε σαν βροχή μέσα στο γήπεδο. τι άλλο θέλετε από έναν άνθρωπο; μία μαγική ράβδο που του λέει "βάλ’ την εδώ;" αυτή εδώ είναι η σειρά του—όταν η μπάλα φτάσει εκείνος έχει ήδη γράψει το τέλος της ιστορίας προτού καν ξεκινήσει το παιχνίδι. και λοιπόν, εσείς εκεί στους υπολογιστές σας, τι λέτε; αφήνουμε τον τύπο να σηκώσει αυτή την ομάδα πάνω από όλα ή συνεχίζουμε να ψάχνουμε μάγους στις γωνίες των υπόγειων τσίκνων σας; 😄

Καλά παιδιά μου εγώ χτες στο μαγαζί του Θανάση δίπλα στο γήπεδο, εκεί που βλέπουμε τις ομάδες μαζί με τα κουλούρια και τον καφέ σα δεύτερη οικογένεια, κάποιος πήρε το κινητό και έβγαλε έναν αγώνα του Ρούμπο από πέρσι τον Δεκέμβρη στην Καβάλα — όχι επειδή είναι μεγάλος φαν, αλλά επειδή εκεί είχε πέντε φίλους στέλνοντας βιντεάκια πριν καν τελειώσει η πρώτη σέντρα. Κι εκείνες οι τρεις πάσες — τρεις ρε — πριν φύγει η μπάλα σα σίδερο στον μαγνήτη! Κι ο Ρούμπο τρέχει σα να τον κυνηγάει μια όχθη στη Γιάλοβα ενώ οι αντίπαλοι στέκονταν εκεί σα τουρσίδες στο ράφι! Και μου λένε "ρε πώς είναι δυνατόν;" Μα είναι δυνατόν γιατί εκείνος βλέπει αυτή την ομάδα σα ένα γλυκό που δεν έχει ακόμα ωριμάσει στη μέση της πίτας! Μας ξεχνάει εμάς τους φίλους; Μας ξεχνάει ότι κάθε φορά που σηκώνει τη μπάλα είμαστε εκεί σα σκιές στις κερκίδες λέγοντας "βάλε της έναν καλό!" 😤 Εγώ πάντως σήμερα πάω στη δουλειά μου στη σκαλωσιά και βάζω το κινητό μου εκεί πάνω σα σημαία — όχι για φωτογραφίες, γιατί είμαι ανθρωπος της πράξης — αλλά γιατί θέλω να δείξω στον κάθε περίεργο που γράφει πως η μπάλα "ξεχνάει", πως εκείνος βρήκε την πόρτα εκεί που οι άλλοι κάνουν κόλπα σα μωρά με σαπούνι στα χέρια! Ας ξεκλειδώσει λοιπόν την θέση NOW, γιατί εμείς εδώ κάτω στις σκαλωσιές σηκώνουμε το κεφάλι σα αυτοί που ξέρουν ότι η νίκη δεν είναι λοταρία — είναι δουλειά! Και αυτός ο τύπος είναι ο εργάτης μας! 💪🔥

βρε ρε Ρουμπό βγες από το δίκτυ των ψευτοσιτσιλιάνων και γίνε ο άνθρωπος που σε ξέρουμε κι όχι αυτός των κοινωνικών που γράφουν για μπάλα ξέχασε κανείς εδώ δεν ψάχνει μάγους όταν η δουλειά έχει σχέδια και η ομάδα ξέρει πως όταν η μπάλα φτάνει εκείνος την σηκώνει σα χρυσό σταυρό στο σκοτάδι της νύχτας τους είδα τους τρεις αυτούς φίλους του Θανάση που κάνουν σχολή πάνω από το κουλούρι όταν βλέπουν βιντεάκια τριών δευτερολέπτων και μετά γράφουν πως η μπάλα ξεχνάει επειδή δεν την πετάει εκείνος αμέσως — αλήθεια ρε παιδιά, αυτοί που δίνουν τρία ευρώ στο γήπεδο του Βοτανικού ξέρουν καν τι πάει να πει κεντρική επιθετική περιοχή; κάθε φορά λοιπόν που λέτε πως πρέπει να φέρουμε κάποιον από το Αιγάλεω σα πρώτη κατηγορία ανάθεσης έργου, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Ναυπακτό όπου η ομάδα έκανε τρία γκολ επειδή εκείνος έπαιρνε τη μπάλα σα να κρατάει ψωμί στο τραπέζι — όχι επειδή ήταν τύχη, επειδή εκείνος είχε ήδη δει την επόμενη πάσα σα εκείνον τον παλαιστή που σηκώνει το πόδι του πριν καν χτυπήσει τι σχέση έχει πάλι αυτό με τους Μπατζακαίους και τις τσίκνες; εσείς εκεί μέσα ψάχνετε τον μάγο σας σα να ψάχνετε νερό στην άμμο του χειμώνα — αλλά εγώ εδώ σας λέω πως η λύση είναι μπροστά στα μάτια σας σαν εκείνο το ψάρι που ψαρεύεις στον κόλπο της Γιάλοβας όταν κάθεσαι ήσυχος στις πέντε το πρωί και όσο για αυτούς που λένε πως πρέπει να ξεπουλήσουμε τον δικό μας χρυσό επειδή κάποιος άλλος φοράει αστραφτερά παπούτσια — εμείς εδώ δεν αγοράζουμε φτερά σα αυτά του αεροπλάνου των αγγλικών ομάδων όταν βλέπουμε πως ο τύπος σηκώνει τριάντα άτομα σαν αυτούς τους γίγαντες που ξεχύνονται στο γήπεδο του Στρατάρχη θα δούμε τέλος πάντως τι άλλο έχουν να μας πουν αυτοί που γράφουν πως η μπάλα ξεχνάει επειδή δεν την βάζει εκείνος μέσα στο πρώτο δευτερόλεπτο — εκείνοι ας πάνε στο Βοτανικό να αγοράσουν εισιτήριο δύο ευρώ και ας κοιτάξουν μπάλα όχι σα κάτι που ξεχνιέται, σα κάτι που ζει μέσα στην ομάδα σα αίμα στις φλέβες