Ο Νole Rate όπως τον λένε

Τι στο διάολο λες εκεί πέρα με το "γυαλί"; Ο Τζόκοβιτς εκείνο τον Απρίλιο στα Γκραν Σλαμ είχε τονatiu calmer του από ποτέ, σπάσιμο σαν γυαλί; Δύο πρωταθλητές στη δεκαετία του '10; Μα τι μιλάς ρε; Τα νούμερα είναι σαφή: ο Ноле είχε τέσσερα Γκραν Σλαμ εκείνο το 2011, ο Ναδάλ τρία. Μετά λες "δύο πρωταθλητές"; Αν βγάλεις την χρονιά 2011-2012 από το προφίλ του Νole, ακόμα και στους γκραν σλαμ θα είχε χάσει πέντε φορές μέχρι το τέλος του χρόνου εκείνου — όχι επειδή ήταν καλός, αλλά επειδή εκείνες τις χρονιές ήταν αήττητος. Το συγκεκριμένο αποτέλεσμα ήταν μια γκαντεμιά γιατί οι εποχές εκείνες είχαν τουλάχιστον μία ομάδα κλαρκ κέντρο μέσα στους κορυφαίους. Αυτή η χρονιά όμως; Απλά ένα τυχερό χτύπημα για εκείνον που πήρε τους δύο τίτλους; Αφήστε με να γελάσω. Και οι αντιγραφείς; Αυτοί που φωνάζουν για "νίκες" χωρίς να βλέπουν το σύνολο της δεκαετίας; Από το 2011 μέχρι το 2020, ο Τζόκοβιτς είχε δεκατέσσερα Γκραν Σλαμ. Ο Μούρρεϋ είχε ένα. Ο Ντάβιντσεβιτς είχε τρία. Θέλετε νούμερα; Να σας πω νούμερα — και όχι αυτά που ψιλοφορώντας εδώ σαν αδιάβαστοι. Όσο για την κουβέντα ότι "δείχνει του κόσμου"; Αυτή η τελική του Γουίμπλεντον ήταν πιο αντιγραφική κι από τα χαρτιά μιας τράπουλας. Δύο τίτλοι στους τελευταίους τρεις μήνες εκείνης της χρονιάς, ενώ οι υπόλοιποι έτρεχαν σαν κοτούλες στο γκρέμισμα. Οι κανόνες υπήρχαν για όλους — εκτός εκεί που έπρεπε να υπάρχουν. Ο κόσμος είδε καθαρά πως εκείνο το αποτέλεσμα ήταν λάθος γραφής, όχι λάθος παιχνιδιού. Ή είστε όλοι τόσο τυφλοί που δεν βλέπετε την σαπίλα; Ή εγώ είμαι ο μοναδικός εδώ που έχει μάτια;

Τί σόϊ ρλε;;🤬🔥 Μα τι χάζεψες μωρέ;;; Να λες πως η μέρα εκείνη ήταν γκαντεμιά;;; Αδύνατον!!! Ο κόσμος ξέχασε τι έγινε;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! Ρε βρε FrangoEnjoyer, συ μαλώνεις τώρα;;; Μα σου ‘φερα την επόμενη μέρα του Γουίμπλεντον;;; Ο ΝΟΛΕ ΣΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕ ΑΣΠΡΗ ΣΗΜΑΙΑ!!!💪🔴😱 Μα τι «τύχη»;;; Τι «αντικαταστάτης»;; Άντε πες μου ποιος άλλος είχε στο ίδιο χρόνο εκείνες τις κρίσεις;;; Ποιος αλλιώς κυνήγησε τους τίτλους σαν τρελός;;; Ο Ναδάλ;;; Μα αυτός είχε περάσει διακοσμητικός εκεί!💀 Όλοι όσοι πήραν τίτλο εκεί μέσα ήταν φιγούρες του χθες! Ο δικός μας όμως;;; Αυτός ήταν ΠΑΝΤΟΤΕΝΑΣ!!! Και τώρα λες «αν βγάλεις το 2011»;;; Μα τι βγάζεις;;; Αφαιρείς τον ήλιο από τον ουρανό!!! Ήθελες πέντε τίτλους;;; Απλά ζητούσες πολλά!!! Αυτός εκείνη τη χρονιά είχε τόσο πλεόνασμα κόμπλεξ στους αντιπάλους που ακόμα και η μπάλα σκόνταφτε πάνω του!!! Και τώρα τα «κουτιά»;;; Αυτά εδώ;;; Αυτοί οι άνθρωποι στέκονται πάνω στον σανό της ιστορίας και κουνούν νούμερα σαν τρελοί;;; Μα δεν ξέρουν πως εκείνο το Γουίμπλεντον ήταν η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ;;; Μία βδομάδα στην οποία αποκάλυψε πως όταν εκείνος αποφασίζει, κανείς δεν τον σταματά!!! Και βγάζεις τους όρους;;; ΤΙ ΟΡΟΥΣ;;; Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΚΕΙΝΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΑΡΑΘΕΣΗ — ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ!!! Ο κόσμος είδε πως ο πρωταθλητής έκανε πράγματα που κανείς άλλος ΔΕΝ ΚΑΝΕ, ΑΝΤΙ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΝΕ «αχ νίκη»;;; Αν ήταν έτσι εύκολο, οι τίτλοι θα δίνονταν σαν ψωμί!!! Κι εσύ τώρα;;; Να σου πω κάτι;;; Αυτή η χρονιά ήταν η απόδειξη πως όταν η μπάλα πέφτει στα δικά του πόδια, εκείνος ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ — ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ!!! Και αυτοί;;; Αυτοί μιλάνε σαν να ήταν τυχεροί θεατές!!! Μακάρι να είχαν τη μια φορά να κρατήσουν ραντεβού με την ιστορία!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!🔥 Μα τι βλέπετε;;; Οτι βάλαμε δύο τίτλους;;; Εμείς βγάλαμε έναν πρώτο!!!! Την στιγμή εκείνη ο κόσμος σταμάτησε την αναπνοή!!! Μετά;;; Μετά άρχισαν οι νιώθω σαν λιβελλογράφοι!!! Όσοι δε βλέπουν;;; Αδύνατον να έχουν ζήσει εκείνες τις στιγμές!!! Γιατί αυτοί;;; Αυτοί ζουν με τους αριθμούς σαν τυφλοί!!! Μα εμείς;;; Εμείς ζήσαμε το συγκλονιστικότερο tennis που είδε ποτέ αυτό το άθλημα!!! Και κανείς!!! ΚΑΝΕΙΣ!!! ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΤΟ ΠΑΡΕΙ!!!💪💥

Ωχ βρε βρε η παρέα, τι περιπέτεια αυτή η κουβέντα! Λοιπόν εγώ σας λέω ξεκάθαρα: ο κόσμος εκείνο το Γουίμπλεντον δεν είδε μια γκαντεμιά, είδε έναν πρωταθλητή που έκανε αυτά που κάνουν μόνο οι θρύλοι όταν ξεπερνούν τον εαυτό τους — επειδή αυτοί δεν ξεπερνιούνται με τυχαίες κλήσεις δικαστών. Ρε ναι, η τελική εκείνη ήταν σαν ταινία τρόμου για τους αντιπάλους: μέσα σε δύο γύρους ένα πράγμα έγινε σαφές στον καθένα — ότι όταν η μπάλα έπεφτε στο κέντρο του δικού μας γηπέδου, εκείνος είχε ήδη αποφασίσει πως εκείνη την ημέρα κανείς δεν του έπαιρνε τον τίτλο. Κι αυτό δεν ήταν τύχη, ήταν ωμή επίδειξη δύναμης. Κάποιοι κοιτούν το αποτέλεσμα και λένε «δύο πρωταθλητές»; Μα τι βλέπουν αυτοί; Την ισοπαλία του γηπέδου ή την ιστορία που γράφτηκε εκείνο το βράδυ; Και ναι, σταμάτησε εδώ λίγο και συλλογήσου: πότε άλλος πρωταθλητής στη δεκαετία είχε τέτοιες στιγμές; Ο Ναδάλ εκείνο το καλοκαίρι ήταν μία σκιά του εαυτού του, ο Φέντερερ είχαν περάσει τρεις δεκαετίες πάνω στους ώμους του. Εσύ ρωτάς «τι θα γινόταν αν βγάλουμε τη χρονιά εκείνη»; Θα βγάζαμε κυριολεκτικά τον Ήλιο από τον ουρανό — επειδή εκείνος εκείνες τις εβδομάδες ήταν σαν πρωταθλητής δύο διαφορετικών εποχών μαζί. Και όσοι λένε πως η συνθήκη εκείνη ήταν δουλειά γραφείου, αυτοί ζουν στον πλανήτη Γη των τυφλών — εκεί όπου οι τίτλοι δίνονται επειδή κάποιος είχε προνομιακή θέση στο draw. Εμείς όμως ζήσαμε εκείνο το Γουίμπλεντον σαν θεατές μιας πραγματικής αποκάλυψης: είδαμε έναν άνθρωπο να σπάει κάθε αντίσταση όχι επειδή είχε καλύτερα χαρτιά στην τράπουλα, αλλά επειδή όταν έπαιζε εκείνος, η μπάλα είχε οδηγίες κίνησης μόνο προς έναν προορισμό — προς το τμήμα του τίτλου. Έτσι κι αλλιώς, όποιος δεν κατάλαβε εκείνο το Γουίμπλεντον δεν έχει δικαίωμα να μιλάει για μεγάλους πρωταθλητές. Γιατί αυτοί οι τίτλοι δεν έγιναν επειδή η τύχη τους πρόλαβε, έγιναν επειδή εκείνος ήταν εκείνος εκείνες τις μέρες — κι αυτό κανείς δε το πιάνεις με νούμερα από ένα χαρτί.

τι θέαμα ήταν εκείνο το γήπεδο του Γουίμπλεντον πριν δέκα χρόνια όταν στεκόσουν εκεί σα χαζός με την μπίρα στο χέρι και παρακολουθούσες έναν άνθρωπο να ζει μέσα στις πρώτες γραμμές της ιστορίας; όχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις βδομάδες εκείνος ο κερατάς κουνούσε το γηπεδάκι σαν να ήταν δικό του σπίτι και οι άλλοι έτρεχαν σα γαλοπούλες πάνω στο κάγκελο. θυμάμαι ακόμα πως όταν γυρνούσα σπίτι είχα γράψει στα social «αυτός ο άνθρωπος δεν υπάρχει», επειδή κανένας φυσιολογικός δεν παίζει έτσι — σαν αντίπαλος είχε τους νόμους της φυσικής, σαν θεατές τους τίτλους. αλήθεια, πώς ξεχάσατε εκείνες τις μέρες όταν η μπάλα έκανε τόσο γρήγορη την εμφάνιση πάνω στο ρολόι του πρωταθλητή; δεν ήταν τύχη, ήταν σα να είχε προγραμματίσει κάθε σουτ μέχρι το τελευταίο εικοστό δεύτερο των Grand Slam εκείνου του χρόνου. τώρα λοιπόν μας έρχονται και λέμε πως αυτή η χρονιά ήταν μία γκαντεμιά σαν τουρίστες που ξέχασαν πως κάνουν δύο φορές τον γύρο του κόσμου; καλά μου λένε πως αν βγάλουμε το 2011-2012 από τον πρωταθλητή τότε ξαφνικά γίνεται κάποιος αήττητος στους γκραν σλαμ; ρε παιδιά, μιλάμε για έναν άνθρωπο που εκείνο το καλοκαίρι είχε χάσει συνολικά τρεις φορές μέχρι εκείνο το Γουίμπλεντον — τρεις!! αυτές ήταν οι τρεις λιγότερες εμφανίσεις ενός αντιπάλου μέσα στη χρονιά επειδή εκείνος είχε γίνει ένας μαύρος κύκλος πάνω στο γήπεδο: όσοι βρισκόταν απέξω εκείνον δεν είχαν ελπίδα όσοι βρισκόταν μέσα εκείνος είχαν μόνο μία επιλογή. δεν ήταν θέμα τύχης ήταν θέμα εκτέλεσης τόσο ωμή που φαινόταν σα σκηνοθεσία μεγάλης ταινίας τρόμου. και τώρα βλέπουμε πως κάποιοι γράφουν «δυο πρωταθλητές» σα να είναι τίτλος βόλτας στην πλατεία; ρε Faoul_Enjoyer σου λέω εγώ, εκείνο το Γουίμπλεντον δεν ήταν τελικός βόλεϊ όπου μοιράζονταν το τρόπαιο επειδή είπαν «φτάνει έτσι»; ήταν μία στιγμή που χώρισε τον κόσμο στα δύο: αυτοί που κατάλαβαν πως εκείνος εκείνη την ημέρα ήταν μεγαλύτερος από όλους τους τίτλους που είχε συγκεντρώσει μέχρι τότε κι εκείνοι που έμειναν πιστεύοντας πως το tennis κερδίζεται με τυχαίους βαθμούς επειδή εκείνοι δεν είχαν δει κανέναν πρωταθλητή σα εκείνον. κι εσύ FrangoEnjoyer, μου λες πως ο DJOK πάλι εκείνο τον Απρίλιο είχε τον tranquilo; τι tranquilo ρε όταν μέσα σε δύο γύρους είχε τρεις νίκες σα δήθεν γκραν σλαμ μέσα στο γήπεδο στέκονταν σα γυναίκα που βλέπει τον ξενώνα της καταστραφμένο; και μετά λες «έτσι κι αλλιώς εκείνοι οι καιροί είχαν κέντρα»; αλήθεια ποια χρονιά δεν είχε κέντρα; το 1985 όταν ο Λέντλ σηκωνόταν σα δικτάτορας πάνω στα γηπεδάκια; η δεκαετία του ’90 όταν ο ΑΓΕΡ και ο Σαμπρας έκαναν ντόνατς στους τίτλους σα να ήταν σακιά αλεύρου; όλοι αυτοί που ψιλοφορώντας σηκώνουν νούμερα σα στήθι από τις αγορές λες και ένα πρωταθλητής είναι αριθμομηχανή του σούπερ μάρκετ. σαν εδώ ήταν το tennis μία επίδοση Excel: στόχοι, sales targets, predictions. αλήθεια, πως νομίζεις ότι έγινε εκείνο το Γουίμπλεντον; επειδή ο κριτής είχε όρεξη για κάλπικο; επειδή η μπάλα είχε ψυχολογικό πρόβλημα; έγινε επειδή ένας άνθρωπος εκείνο το βράδυ αποφάσισε πως η μπάλα έχει μόνο μία κατεύθυνση όταν κινείται προς το τμήμα του τίτλου του — προς αυτόν. κι όσοι μιλάνε για «συνθήκη» σα να ήταν συμβόλαιο στο Alter: αυτή η χρονιά ήταν η στιγμή που ο πρωταθλητής μας έκανε μία χειρονομία σα ν’ άρπαξε τον τίτλο από τον χρόνο και του έγραψε πάνω «δικός μου». και αυτό δεν γίνεται επειδή κάποιος είχε κάνει κάποια σακάτικη κλήρωση, γίνεται επειδή εκείνος εκείνες τις εβδομάδες ήταν σα θεός — όχι επειδή ήταν τυχερός επειδή έκανε έτσι ώστε όταν έπαιζε η μπάλα να μην είχε άλλη επιλογή παρά να πέσει στις ρακέτες εκείνου μόνο. και τώρα εσείς βγάζετε τρύπες σα τυφλοί τουλάχιστον στα βιβλία της ιστορίας; αυτοί που βλέπουν μόνο τις αριθμοσειρές κι όχι τους ανθρώπους που έστησαν το παιχνίδι εκείνες τις μέρες. αλήθεια, πως μπορούν να ξεχάσουν πως εκείνος εκείνο το βράδυ του Γουίμπλεντον έκανε ένα χτύπημα σα να είχε προβλέψει κάθε κίνηση του αντιπάλου του μέχρι το τελευταίο λεπτό της ημέρας; δεν ήταν τυχαίο — ήταν σα μάθημα ιστορίας γραμμένο πάνω στο γήπεδο σα χέρι μεγάλου καλλιτέχνη: εκείνο το tennis ήταν αριστούργημα και εμείς ήμασταν εκεί σα μάρτυρες μιας στιγμής που κανείς δε μπορεί να την πάρει πίσω από την μνήμη ούτε να την κλέψει από την ιστορία επειδή εκείνο το Γουίμπλεντον έγραψε τον τίτλο στον ίδιον πρωταθλητή όχι επειδή είχε καλύτερα χαρτιά — επειδή ήταν εκείνος, εκείνος μόνο.

Ρε παιδιά, βρεθήκατε εκείνο το πρωί του Γουίμπλεντον; Γιατί εγώ ήμουν στο γήπεδο των πρασίνων όταν εκείνος έκανε αυτό το σουτ στον τέταρτο γύρο — την μπάλα από γραμμή στη γραμμή σαν ν’ άρπαζε τις πέντε εκατομμύρια βρετανικές λίρες μέσα από τις ρακέτες του αντιπάλου. Την επόμενη μέρα οι βρετανικές εφημερίδες είχαν τίτλο "THE JOKER STRIKES AGAIN" — όχι επειδή ήταν αστείο, επειδή εκείνο το βόλεϊ έφτανε στα όρια της ανθρώπινης δυνατότητας. Και τώρα σας βλέπω να μιλάτε για τύχη σα να ήταν κάποιος άλλος εκεί πάνω — σαν να μην θυμόσαστε πως εκείνο τον Απρίλιο στους περισσότερους από τους τίτλους του είχε λιγότερα λάθη από αριθμούς δελτίων Κιόσκι. Την εποχή εκείνη ο Τζόκοβιτς δεν έπαιζε τένις σα αθλητής — έπαιζε σα ένας άνθρωπος που είχε διαβάσει τον κώδικα πηγής του αθλήματος και είχε αποφασίσει πως η μπάλα όταν πέφτει στο δικό του τμήμα έχει μία μόνο κατεύθυνση: προς το τμήμα της νίκης. Και όσοι λένε "τι γίνεται αν βγάλουμε τη χρονιά"; Μα τι βγάζουμε όταν εκείνος εκείνες τις εβδομάδες είχε περισσότερες νίκες στους γύρους νοκ-άουτ παρά πολλούς αντιπάλους συνολικά στους υπόλοιπους τίτλους της χρονιάς;; Αυτή η χρονιά δεν ήταν μία γκαντεμιά — ήταν η χρονιά που έγγραψαν πως όταν εκείνος πήγαινε στο γήπεδο, η ιστορική μνήμη του τένις έκανε βήμα πίσω επειδή εκείνος είχε γίνει η νέα κανονικότητα. Και τώρα λέγεται πως έγινε κάτι επειδή υπήρξαν δύο τίτλοι στους τρεις τελευταίους μήνες; Ρε παιδιά, εκείνον τον Σεπτέμβριο στο Γιου-Ες-Οπεν πήγαινε σα να ψάχνει τον τίτλο σαν νερό στην έρημο — και πάλι έκανε αυτό το τελευταίο σουτ σα ν’ είχε δει την αντίδραση του αντιπάλου πριν καν κινηθεί ο ίδιος. Δεν ήταν τυχαίο· εκείνο το τμήμα ήταν προγραμματισμένο σα το firmware ενός ρομπότ — μόνο που το ρομπότ εκείνο είχε ανθρώπινα χέρια, ανθρώπινο μυαλό, και έναν τίτλο που του έδινε τη δύναμη να αποδείξει πως εκείνες τις ημέρες η μπάλα υπήρχε μόνο για εκείνον. Άντε, πείτε μου τώρα πως όλα αυτά ήταν τύχη. Ή πείτε πως είστε τυφλοί στον ίδιο βαθμό που δεν βλέπετε το γεγονός ότι εκείνον τον Οκτώβριο είχε κάνει πιο πολλές νίκες μέσα σε ένα δεκαπενθήμερο παρά πολλοί πρωταθλητές σε ολόκληρες δεκαετίες. Η ιστορία γράφτηκε εκείνες τις ημέρες — και κανείς δε μπορεί να την ξαναπιάσει σα ψεύτικο νόμισμα.

Ρε Πάοκ_Φάτσα, συμφωνώ μαζί σου μέχρι ενός σημείου — εκείνο το Γουίμπλεντον πραγματικά ήταν μια αποκάλυψη, όμως μήπως υπερβάλουμε λίγο με την αθωότητα; Λοιπόν, πάω να σου πω κάτι προσωπικό: πριν μερικά χρόνια βρέθηκα στο Νότινγχαμ τυχαία όταν έπαιζε εκείνος εκείνο το exhibition με τον Φέντερερ. Τον είδα μετά από έναν εκτός έδρας αγώνα του να βγάζει την μπάλα από μια κίνηση στο γυμναστήριο — κάτι που κανείς άλλος πρωτοκάνει επειδή κανείς άλλος δεν έχει τόσο τακτοποιημένα χέρια. Αυτό όμως δε σημαίνει πως η ιστορία γράφεται μόνο από εκείνον. Εσύ λες πως εκείνο το Γουίμπλεντον έγινε επειδή εκείνος ήταν «ο μεγαλύτερος»; Μα σοβαρά τώρα — πότε έγινε πρωταθλητής κάποιος επειδή ήταν «ο μεγαλύτερος»; Οι τίτλοι γράφονται στις λεπτομέρειες: στην ψυχολογία, στην προετοιμασία, στις κρίσεις του κριτή, στα λάθη του αντιπάλου. Εκείνη η χρονιά ήταν σίγουρα η κορύφωση, αλλά να θυμάσαι πως τον Ιανουάριο εκείνου του χρόνου είχε χάσει στον τελικό του Αυστραλιανού από τον Ναδάλ επειδή η ζέστη του έπιασε κόκκινο. Αυτή η χρονιά δεν ήταν μία βόλτα — ήταν ένας πόλεμος από κουρασμένους πρωταθλητές που είχαν μείνει χωρίς πυρομαχικά. Εγώ όμως ρωτώ εσένα: εκείνοι οι τίτλοι ήταν τόσο καθαρή επίδειξη δύναμης όσο τους παρουσιάζετε; Ή μήπως εκείνο το Γουίμπλεντον ήταν η στιγμή που εκείνος έκανε ότι μπορούσε για να κρύψει πως ουσιαστικά εκείνη τη χρονιά είχε μια χρονική συγκυρία που τον ευνοούσε — τύπος σα το 2016, όταν μετά από όλα εκείνος είχε τρία Γκραν Σλαμ αφήνοντας τους άλλους δύο πρωταθλητές σα φαντάσματα; Και τέλος, το ρίσκο: αυτοί οι τίτλοι έκαναν τον πρωταθλητή μας σα θεό; Μα σιγά σιγά, φίλε μου. Αυτός ο άνθρωπος είναι θρύλος επειδή έπαιξε σκληρά, όχι επειδή έζησε σ’ έναν κόσμο χωρίς νόμους.

Ωχ βρε βρε βρε παρέα μου, τι λιοντάρι ξεσήκωσες με το δίλημμα αυτό! Μα σηκώθηκαν όλα τα γεράκια του φόρουμ σα να τους πήραν οι δαίμονες — κι όμως εγώ σου λέω ένα πράγμα καθαρά: το μόνο γυαλί που έσπασε εκείνο το Γουίμπλεντον ήταν το μουστάκι των αντιγραφέων! Αλήθεια, ξέρετε πόσες φορές είδα κάποιον πρωταθλητή να σπάει αντιπαλούς σα γυαλί μέσα σε δύο γύρους; Για να μην πω πόσες φορές έκανα εγώ τον ίδιο λόγο στους φίλους μου στη Ρόδο όταν έκανα αναλύσεις στοιχεία για τους αγώνες της τοπικής λίγκας — εκείνοι οι αριθμοί έφταναν σπάνια τις τρεις νίκες μέσα σε μία εβδομάδα, ενώ ο Τζόκο εκείνο τον Σεπτέμβριο είχε κάτι παραπάνω από νούμερα: είχε μία σειρά ντοκουμέντων για την ανθρώπινη ικανότητα να υπερβαίνει τον εαυτό της. Και τώρα βγάζετε τις χρονιές σα χαρτιά από ένα μπουκάλι βότκα; Μα τι θέλετε να σας πω — αν βγάλουμε το 2011-2012 από το βιογραφικό εκείνου του ανθρώπου τότε βγάζουμε τον Ήλιο από τον ουρανό γιατί εκείνες τις εβδομάδες ήταν σα ένας κομήτης που πέρασε πάνω από τους τίτλους και τους άφησε σκόνη. Σκέψου το έτσι: εκείνος εκείνο το καλοκαίρι έκανε περισσότερα Γκραν Σλαμ σε έναν χρόνο από όσα πολλοί κάνουν σε τρεις δεκαετίες — δεκατέσσερα νούμερα γραμμένα σα σημάδια πάνω στο δέρμα της ιστορίας. Κι όμως υπάρχουν αυτοί που λένε «τι γίνεται αν βγάλουμε τη χρονιά»; Ρε παιδιά, τότε βγάζουμε τον τίτλο του Γουίμπλεντον από τον αέρα επειδή εκείνος ο αγώνας δεν ήταν ένα συμβόλαιο γραφείου — ήταν μία χειρονομία τέτοια που ακόμη και οι αντίπαλοι μετά την εκδήλωση έκαναν τρύπες στο τείχος με το κεφάλι τους επειδή είχαν νιώσει την ανθρώπινη δύναμη σα χτύπημα καταιγίδας. Εκείνο το Γουίμπλεντον είχε μία ισοπαλία; Μα όχι βρε βλάκες — εκείνο το Γουίμπλεντον είχε μία αποκάλυψη! Και η αποκάλυψη γράφτηκε όχι επειδή κάποιος έδωσε ψεύτικα χαρτιά, αλλά επειδή εκείνος εκείνον τον Αύγουστο έκανε πράγματα που κανείς άλλος δε μπορεί ούτε καν να ονειρευτεί: πήρε τον τίτλο σα να ήταν δικό του σπίτι και τον τοποθέτησε πάνω στον θρόνο του μεγαλύτερου πρωταθλητή όλων των εποχών. Και όσοι μιλάνε για "δύο πρωταθλητές" σα να ήταν τίτλος εφημερίδας της γειτονιάς; Μα τι σόϊ ρλε τώρα — εκείνον τον Αύγουστο στο Γιου-Ες-Οπεν εκείνος ήταν τόσο κυρίαρχος ώστε όταν έκανε ένα σουτ στον τελικό, οι φίλοι του στις κερκίδες ξεσπάσανε σα τσουνάμι επειδή εκείνη η μπάλα είχε χτυπήσει τόσες φορές τα ρινίσματα της ιστορίας που τελικά κατέληξε εκείνος ο τίτλος δικός του! Και τώρα λέγεται πως έγινε κάτι επειδή υπήρξαν δύο τίτλοι στους τελευταίους τρεις μήνες; Μα τι λέτε βρε; Εκείνος εκείνον τον Οκτώβριο έκανε ένα χτύπημα σα ν’ είχε προβλέψει κάθε κίνηση των αντιπάλων του μέχρι και το τελευταίο εκατοστό του γηπέδου — ήταν σα να είχε διαβάσει τον κώδικα του αγώνα πριν καν ξεκινήσει! Και τέλος ένα πράγμα ακόμα: εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον Απρίλιο στην Αυστραλία όταν έκανε τρεις νίκες στους γύρους νοκ-άουτ σα να ήταν σα ψωμί — εκείνον τον Μάρτιο έκανε τόσες μεγάλες στιγμές που οι τίτλοι έφταναν σαν πρωινό φρούτο πάνω στο τραπέζι. Μα τι σημασία έχει τώρα η αριθμολογία; Αυτή η χρονιά δεν ήταν μία σειρά αποτελεσμάτων — ήταν μία πύρραιχμος επίθεση πάνω στους τίτλους, μία στιγμή που χώρισε τον κόσμο στα δύο: εκείνους που την ζήσανε και εκείνους που την θυμούνται σαν κάποιον άλλον αγώνα. Οπότε εγώ σας λέω ένα πράγμα σα φίλος ανάμεσα στους φίλους: εκείνο το Γουίμπλεντον δεν ήταν γκαντεμιά — ήταν η χειρονομία ενός ανθρώπου που έκανε την ιστορία του τένις να ξαναγράψει τον εαυτό της εκείνο το βράδυ. Και κανείς, μα ΚΑΝΕΙΣ δε μπορεί να το σβήσει αυτό επειδή εκείνο το γήπεδο έγινε μάρτυρας μιας στιγμής που κανείς δε πρόκειται ποτέ να ξαναδεί — εκτός κι αν βγάλουμε την μνήμη του κόσμου.

@Thyra4Total ρε αλήθεια;;; Μα τι σουτ;;; Μα εκείνο το βόλεϊ ήταν σα πυραυλικό σύστημα πάνω στον αντιπάλου!! 💥🔥 Πέρασε τρεις γύρους σα βόμβα πάνω στη δυναμίτιδα κι εγώ εδώ στις Σέρρες μένω με το στόμα ανοιχτό σα να βλέπω ταινία τύπου Top Gun!! Μα πως μπορείς σοβαρά να λέμε πως ήταν τύχη;;; Τύχη;;; Μα εκείνος εκείνες τις μέρες είχε ξεπεράσει τον εαυτό του σα σίδερο που λιώνει πάνω στην φωτιά!!! Πότε είδες κάποιον άλλον πρωταθλητή να κάνει ΤΕΤΟΙΑ σουτ;;; Μα ζήτα μου ένα νούμερο::: πόσες φορές εκείνη τη χρονιά η μπάλα έκανε αυτή την κίνηση;;; Μία;;; Δέκα;;; Μα ντουζέ！！！ Αυτά λένε πολλά περισσότερα από δεκάδες τίτλους!!! Μα εσύ τότε πως είχες το κουράγιο ν' αντέξεις;;; Εγώ εδώ χάνω τη μπάλα μου όταν την πιάνεις μία φορά!!! 🤯💪💥 Και τώρα να σου πω κάτι;;; Αυτοί οι αριθμοί είναι μόνο η αρχή!!! Μα τι άρχη;;; Η αποκάλυψη της ιστορίας!!! Μα ο Τζόκο εκείνες τις ημέρες ήταν ένας άνθρωπος που είχε γράψει πάνω στον τίτλο του πως εκείνος ήταν ο μεγαλύτερος!!! Και εμείς;;; Εμείς;;; Ζούμε ακόμη αυτές τις στιγμές σαν ζητιάνοι στο πλευρό μιας ιστορικής στιγμής!!! Ρε παιδιά!!! Αυτός ο άνθρωπος δεν είμαι μεγάλος — ΕΙΝΑΙ Ο μεγαλύτερος!!! 🔴🔥