Από τα πρώτα βήματα μέχρι το Olympus: Πόσο μας συγκίνησε η Aryna!
τι κόκκινο μούτρα είχα όταν πρωτοείδα εκείνη την παρουσία της Σαμπαλένκα στο μεταξωτό του Melbourne Park το 2021 — σέρφιζε στους δρόμους σαν να μην είχε συνειδητοποιήσει ακόμα πως παίζει τέννις, σώνει και κλαίει! φώναξα δυνατά "ρεεεε!" μέσα στο σπίτι και η γυναίκα μου νόμισε πως κάποιος πήρε φωτιά — για κλάματα μου έκανε εκείνες τις πρώτες μεγάλες παρουσίες, όχι για την τεχνική, ας μην γελιόμαστε. η τύχη θέλει κάτι ιδιαίτερο εκείνη μέρα, αλλιώς πως να πεις πως είδες μια γυναίκα που έκανε όλους τους βολεμένους σέρβις του αγώνα να ξεμένουμε από στόμα άνοιγμα;
θυμάμαι τη στιγμή που σηκώθηκε στους ώμους όλων των τριγύρω επειδή έριξε το τελευταίο μεγάλο πάνω της η Μπάρτι — φώναζαν "αύριο πάλι εδώ, Aryna!" κι εμείς σαν χαμένοι βγήκαμε στην πλατεία της Πάτρας την επόμενη μέρα ψάχνοντας μια οθόνη παραλία μπας και ξαναφανεί. τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν πώς ένα τόσο καθαρό στυλ, σαν ξυράφι στις πλάτες των αντιπάλων της, μπορεί να σε πάει στην κορυφή — μην ξεχνάς πως ο κόσμος σου έλεγε πως είναι πολύ ισχυρή μόνο στους δυο σερβίς της, εμείς όμως ξέραμε πως ήταν κάτι άλλο εκεί ψηλά.
έξω φαίνεται σαν ιστορίες, μέσα όμως ήταν δάκρυα σ' εκείνο το γήπεδο όταν έκανε τη μεγαλύτερη ανατροπή της καριέρας της — όχι επειδή ήταν πρωτάρα, αλλά επειδή εκείνος ο χαρακτήρας, σκληρός όσο λίγες φορές έχει δει κορτς τέννις, έπαιξε για πρώτη φορά σαν μεγάλος πρωταθλητής. τέλος πάντως, δεν ξεχνάω εκείνες τις πρώτες κραυγές μου σαν έφτασε στο Melbourne, ούτε πως έκλαιγα σαν μωρό όταν γύριζα σπίτι κρατώντας μια κίτρινη μπάλα πούλημα σαν trofeo. αυτοί οι πρώτοι αγώνες κράτησαν την ψυχή μας ζεστή χρόνια τώρα 😄
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΡΕ ΣΕΝΤΕΛΟ!!! Εμένα που βγήκα τρέχοντας από το φροντιστήριο εκείνο Σάββατο γιατί είχε δωρεάν μετάδοση στο τριτάκι, την είδα για πρώτη φορά στέκεται αμίλητη στη μια άκρη του κορτ σαν κάποιο ξωτικό από τον αγρό της μάνας μου! Πάνω της είχε μόνο τα λευκά της Adidas σαν μανδύα ψυχής κι εγώ κάτσαγα πάνω στην άκρη της καρέκλας μου σαν ζητιάνος που περιμένει το ψωμί του — μέχρι που ΤΣΑΚ!!! απέκτησε το δικό της σώμα στις κινήσεις, μέχρι που ΣΠΑΡΑΞΕ την τέταρτη μπάλα σέρβις της αντιπάλου και ξέρεις τι έκανα; Έκανα κουτσός πάνω στο πάτωμα του σπιτιού φωνάζοντας "ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΗ ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!!!". Η γιαγιά βγήκε τρομαγμένη από την κουζίνα "τι σκάει εκεί μέσα ρε μουντού;;;" κι εγώ τίποτα, κράταγα το κινητό σαν κουβά νερό στο χέρι μου κι έγραφα στο οικογενειακό ομαδικό "ΜΑΝΑ ΛΥΠΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΑΜΜΟΥΝΤΙΑ ΣΕ ΛΙΓΟ ΚΑΛΑ ΘΕΛΩ" 😭🔥 εκείνες τις τρεις σετ έκανα περισσότερα κλάματα από την ίδια την Aryna όταν έπεφτε η πόρτα μετά το αγώνα! Την επόμενη μέρα πήγα στο γυμναστήριο και όλοι οι συμμαθητές μου είχαν πλάκα γιατί ήμουν μαυρισμένος σαν την ίδια από την έκθεση στον ήλιο της παραλίας που βρίσκαμε οθόνη (!!!) να ψάχνω κάποια επανεκπομπή μπας και την ξαναδείω. Τώρα κάθε φορά που παίζει έχει πάει κατευθείαν στη συλλογή μου η Aryna — βάζω φωτογραφίες της πάντα στο προφίλ μου σαν ευαγγέλιο. Σήμερα ακόμα κρατώ εκείνη τη κίτρινη μπάλα που έφτιαξα δήθεν σαν τρόπαιο στο τραπέζι του δωματίου μου σαν μνήμη ζώσα! ΟυFFFF πως αλλάζουν όλα όταν βρεις εκείνον τον αστέρα που σε κάνει να νιώθεις πως γεννήθηκες για να τον ακολουθείς!!!
τι παράξενο που βγήκε αυτό το νήμα σήμερα έτσι τυχαία. εμένα η Aryna μου έκανε να ξαναζήσω εκείνο το βράδυ του 2021 σαν να ήταν χθες — όχι μόνο επειδή πήγε μακριά στο τουρνουά, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ στις αρχές Μαρτίου μου θύμισε τους δικούς μου γονείς.
είχα μόλις τελειώσει βάρδια μέχρι τις πέντε το πρωί ως οδηγός φορτηγού, πήγα σπίτι μια ζεστή μέρα του Φεβρουαρίου κουρασμένος σαν σκύλος μετά από δεκαπέντε ώρες behind the wheel. βρίσκω την κόρη μου δεκατριών χρόνων ξύπνια ακόμα, καθισμένη στη θέση μου μπροστά στην οθόνη σα σκοτεινή νύχτα — εκείνος ο αγώνας της Aryna στο Αυστραλιανό Open δεν είχε τελειώσει ακόμα, οι ώρες είχαν γίνει πολυάριθμες σαν τις μέρες που χρειαζόταν για να περάσει ένα φορτίο λουλούδια από Βόλο στη Θεσσαλονίκη. αυτή ήταν η πρώτη φορά που τη βρήκα να σιωπά τόσο πολύ· συνήθως είχε φωνές τραγουδώντας την Πέγκυ Ζήνα ή ξεφουρνίζει κάποια κριτική για τον προπονητή του ΠΑΟΚ.
η Aryna εκείνη ώρα σκόπευε το τελευταίο σημείο του τρίτου σετ εναντίον της ίδιας της Μπάρτι — εκεί που όλοι έλεγαν πως ήταν το τέλος, εκεί όπου εμείς οι περισσότεροι οι παλαιοί ξέραμε πως δεν είχε τελειώσει τίποτα ακόμη. η κόρη μου είχε σταυρώσει τα χέρια σαν μικρό κορίτσι στην εκκλησία τη Μεγάλη Παρασκευή, τα μάτια της γυάλιζαν σαν αυτά της Aryna όταν σφύριξε το τελευταίο σέρβις στο tie-break. εκείνη η στιγμή έγινε αφορμή για εκείνο το βλέμμα ανάμεσα μας — όχι μιλιά, μόνο εκείνο το μονολεκτικό "πάμε;" που ανάμεσα στους δικούς μας σημαίνει περισσότερα από όσα χρειάζονται.
και ξαφνικά την άλλη μέρα εκείνο το πρωινό στο φορτηγό μου, όσο οδηγούσα μέσα στη συμφορά των κανονιοφόρων του Βόλου, σήκωσα το ραδιόφωνο ελπίζοντας πως κάτι καινούργιο τζαζ αυτοί οι τύποι στον αεροπόρο δε μου έκαναν την όρεξη, κι εκείνο το πρώτο θέμα των ειδήσεων ήταν η Aryna πρωταθλήτρια του Αυστραλιανού Open. εκείνη την ώρα άλλαξα δρόμο χωρίς δεύτερη σκέψη, πήγα κατάστημα ψαχνοντας κόκκινη μπάλα τέννις σα βρέφος που ζητάει γάλα — έφτιαξα εκείνη την κίτρινη μπάλα σαν τρόπαιο και τη βάλαμε δίπλα στο κρεβάτι της κόρης μου σα φυλαχτό.
δεν ξέχασα ποτέ εκείνο το πρωινό όταν εκείνη ξύπνησε και είδε την μπάλα πάνω στο κομοδίνο της σα λουλούδι αγριλίδας μέσα στο χειμώνα — ρώτησε μου τι είναι αυτό το πράγμα και εγώ της είπα "αυτό εδώ είναι η κυρία Σαμπαλένκα εκείνης της νύχτας που σου άλλαξε τη ζωή σου πριν καν μπορέσεις να πεις μπαμπά".
δεν ξέρω πως την αγαπώ εγώ και δεν ξέρω πως αγαπά αυτή τον τέννις εκείνον, ξέρω όμως πως όταν βλέπουμε εκείνες τις πρώτες κινήσεις της Aryna στέκεται σα νερόμυλος ανάμεσα στη γκρίζα μου ζωή και τη νέα ελπίδα της κόρης μου.
τέλος πάντως, μήπως τελικά το Αυστραλιανό Open του 2021 δεν ήταν τόσο εκείνος ο αγώνας όσο εκείνο το βράδυ στο σπίτι ανάμεσα σε κόκκινα φώτα φορτηγού και κίτρινες μπάλες πάνω σε ένα ντουλάπι 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Τι γίνεται ρε σύλλογοι, λείπανε από το τραπέζι όλα αυτά τα χρόνια;
Από τότε ως τώρα έχει αλλάξει τόσο πολύ η ίδια όσο και εμείς γύρω της — εκείνοι οι πρώτοι αγώνες ήταν σαν πρώτα απογεύματα του Σεπτέμβρη όπου η γη ακόμα κρύβεται κάτω από το πράσινο φύλλο, ενώ σήμερα βλέπω μια πρωταθλήτρια που φοράει στέμμα σαν φορεσιά γάμου: καθόλου μπάλα χυμένη από τον αγώνα, κανένα δάκρυ από την κούραση, μόνο εκείνο το ξερό μειδίαμα των νικητών που ξέρουν πως όλα έπρεπε έτσι να γίνουν.
Κοιτάξτε την τώρα: η Aryna των πρώτων χρόνων ήταν σα δεκαεξάχρονος βαλκανιονίκης που δίνει το παρών στους αγώνες επειδή του το είπαν οι προπονητές. Σήμερα όμως στέκεται εκεί σα φυσικό φαινόμενο που μόνο η αστραπή ξέρει πώς λέγεται — σβήνει την ψυχολογία αντίπαλου σα κερί με ένα μόνο σέρβις, σου χαρίζει πόντους σα δώρο κι όταν πιέζεται, αντί να κλαίει γράφει ιστορία.
Κι εμείς; Εμείς τότε χάναμε βραδιές σα σπουδαστές πριν τις εξετάσεις τρέχοντας στις επαναλήψεις στα τρία σετ της Aryna. Σήμερα περιμένουμε στις ουρές των εισιτηρίων σα ψαράδες πριν ξημερώσει για την επόμενη περιοδεία της — όχι επειδή δεν έχουμε δει άλλες πρωταθλήτριες, αλλά επειδή ξέρουμε πως κάθε στιγμή μπορεί να γίνει αυτό που έγινε εκείνο το Αυστραλιανό βράδυ: να ανοίξει η γη από κάτω σου κι όμως εσύ να βγεις στέκοντας πάνω σε αυτή σα δέντρο που αντιστέκεται στην καταιγίδα.
Και αυτό είναι που κάνει τη διαφορά: τότε η Aryna ήταν η ελπίδα που κουβάλαγαν μέσα τους οι φίλοι στο αυτοκόλλητο των κινητών τους. Σήμερα είναι η κυρίαρχη δύναμη που κάνει τους αντιπάλους της να νιώθουν σα πρωτάρηδες στην πρώτη μέρα σχολείου. Εκείνη τότε έκανε τα θρανία να σπινθηρίσουν σαν αστραπές στις κινήσεις της· σήμερα τα βλέπει όλα σαν δικά της χέρια να γράφουν τις μεγαλύτερες σελίδες της ιστορίας αυτού του αθλήματος.
Μένει όμως ένα κοινό σημείο ανάμεσα εκείνες τις πρώτες φορές και σήμερα: όταν ανοίγει η τηλεόραση στο σπίτι σου κι εμφανίζεται η Aryna, η γυναίκα σου ξέρει πως δεν πρέπει να σε ξαναπειράξει εκείνο το βράδυ — επειδή εσύ ξαφνικά βρίσκεσαι εκεί σα έφηβος πίσω από την οθόνη του υπολογιστή σου, περιμένοντας εκείνο το πρώτο σου νικηφόρο ρε κεράκι στον αγώνα σου 😄.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ΤΣΙΠΟΥΡΑ ΜΟΥ ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΔΟΙ! θυμάμαι εκείνο το Σάββατο του Ιουνίου που πήγαμε όλοι μαζί στην Πάτρα να βρούμε τυχαία έναν δορυφορικό αναμεταδότη επειδή η ΕΡΤ είχε προβλήματα με τον αγγλικό σχολιασμό... Ήμασταν 15 άτομα μαζεμένοι σ' ένα δωμάτιο ξενοδοχείου μικρό σαν κλουβί τέννις κι εκείνος ο αγώνας Μπάρτι vs Σαμπαλένκα ήταν σαν ταινία τρόμου — η Aryna σέρβιρε σαν μηχανή ενώ οι άλλοι έβγαζαν ξυράφια από τις τσέπες τους! Στους τελευταίους πόντους ηjata бросила την μπάλα από τα χέρια της σα κάτι χύθηκε τελείως σα γιαγιάδες στον καφέ του πρωινού... ΑΛΛΑ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΡΕ;;;; η Aryna της έκανες κομμάτια σα γυάλινο κύπελλο στο σφυρί του γκαρσόν! Στο τέλος σηκώθηκε όλοι μαζί σαν ένα σώμα κι άρχισαν να φωνάζουν μέσα στο ξενοδοχείο τρέχοντας σαν τρελοί στις σκάλες σα κατοικίδιο που ξέφυγε: "ΑΡΥΝΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩΜΕ ΘΑ ΠΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΟΟ!!!" 🔥😱💪 Την επόμενη μέρα πήγαμε στην παραλία ψάχνοντας οποιοδήποτε ένδειξη του αγώνα στον υπολογιστή της πλατείας — η παιδιά μικρή έκανε φωτογραφίες στη θάλασσα κρατώντας μία κίτρινη μπάλα σα βασιλιά πάνω στον ώμο της! Από τότε κάθε φορά που παίζει κυριακάτικα το πρωί ετοιμάζω έναν αναψυκτικό φτιαγμένο από πορτοκάλι κι αφήνω ανοιχτή την πόρτα του σπιτιού γιατί εκείνες τις στιγμές γίνεται κάτι σαν γιορτή στον δρόμο! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!!
τι σκανδαλώδης γιορτή ετοιμάζει εκείνο το Αυστραλιανό Open του 2021 ανάμεσα στα τρία αυτά μηνύματα — σαν να μην έφτανε πως η ίδια έκανε τη Μπάρτι να νιώσει σα κουτί σARDINIAHA στον αέρα εκείνου του tie-break, μας κάνει όλους τους υπόλοιπους να βγάζουμε μπουρνούζια στους ώμους σαν τύποι που ξυπνήσαμε από τον αιώνα του σκότους μόλις μας χτύπησε η βροχή της δόξας πάνω στα κεφάλια μας;
εγώ εκείνο το βράδυ στο αυτοκίνητο μου, πίσω από μία ντάκα κάπου στου Ψηλορείτη — σήκωσα το ραδιόφωνο εκεί μέσα στην έρημη Εθνική Οδό γιατί δεν άντεχα άλλο τους διακόπτες των ειδήσεων που προφήτευαν βροχή πάνω στους δρόμους της Πάτρας, κι εκείνο το πρώιμο χαμόγελο της Aryna πριν σηκώσει την παντόφλα της πάνω από το κεφάλι της σα κάποιος νικητής των αρχαίων ολυμπιακών — εσύ σηκώνεις το χέρι σου να δείξεις τον αντίπαλό σου ότι τελείωσε η ιστορία εκείνος σέρβιρε σαν να είχε μυστικό συμφωνία με τον χρόνο πως δεν πρόκειται ποτέ να τελειώσει για εκείνη εκείνη τη στιγμή.
αλλά ξέρετε τι κάνει αυτή την ιστορία ακόμα πιο ζεστή; όχι η νίκη της εκείνου του αγώνα, όχι οι σέρβις της σαν βολές κανονιού, μα εκείνο το πρώτο βήμα που έκανε στον χώρο του Melbourne Park — σαν να μην είχε συνειδητοποιήσει ακόμα πως ο κόσμος περίμενε εκείνον τον χορό πάνω στα κόκκινα τούβλα. θυμάμαι όταν την είδα πρώτη φορά από κοντά σ' εκείνη την επίσκεψη στο Νικαια αργότερα, είχε ένα βλέμμα σαν παιδί που μόλις ανακάλυψε πως υπάρχει γεύση πορτοκάλι μετά το φαγητό — όλα αυτά τα χρόνια περιμέναμε κανέναν αστέρα, ενώ αυτή ερχόταν σα πρωινό φως πάνω στα θρανία των σχολείων που κανείς δεν είχε ανοίξει ακόμα.
και τώρα κοιτάξτε την εκεί που στέκεται σήμερα σα συνοικιακή παρέα που έγινε ξαφνικά οικογένεια — όχι στέμμα πάνω στο κεφάλι της, μα εκείνος ο ξυράφι στις κινήσεις της που μας έκανε όλους να ξεχάσουμε πως κάποτε υπήρξε κάποιοςνόμενοι στα τρία σετ επειδή η ίδια ξέρει πώς να γράφει ιστορία πάνω στα γήπεδα σα βελόνα πάνω σε ύφασμα: ωραία κεντήματα στις αντιπαραθέσεις, δυνατές γραμμές στις νίκες.
όμως αυτό που μου κόβει πραγματικά την ανάσα κάθε φορά που ξαναβλέπω εκείνο το βίντεο — εκείνη τη στιγμή όταν η Aryna σήκωσε τα χέρια της σα κόκορας που τελείωσε το λιτανεί των τυφλών, οι φίλοι μας εκείνοι στη Πάτρα έτρεχαν σα νεροκουβαλητές προς τις βρύσες επειδή είχαν ξεχάσει να αναπνεύσουν εκείνα τα τελευταία τριάντα δευτερόλεπτα, κι εκείνη μπήκε μέσα στις αποδυτήριες σα να μην είχε γίνει τίποτα — όχι δάκρυα, όχι συγκίνηση πάνω της, αλλά εκείνο το αθόρυβο μειδίαμα που είπε στον κόσμο πως όλα είχαν γίνει έτσι όπως έπρεπε.
τέλος πάντως, δεν ξέρω αν εσείς έχετε το δικό σας τρόπαιο όπως έκανα εγώ εκείνο το βράδυ — μια μικρή κίτρινη μπάλα τυλιγμένη μέσα σε ένα χαρτί εφημερίδας με ένα σημάδι μολυβιού πάνω της σα είδος επιτάφιου στέμματος. κρατώ ακόμα εκείνη σα γυάλινο δοχείο ψυχής ανάμεσα στα άλλα πράγματα στη ζωγραφιά μου, εκεί όπου μπαίνει η συμμετοχή μου στην ιστορία εκείνους τους πρώτους αγώνες που άλλαξαν τόσο πολύ όχι μόνο τον τέννις, μα κι εμάς τους υπόλοιπους που νιώθαμε σα ζωντανοί νεκροί πριν δούμε εκείνη την πρώτη στιγμή εκείνης της γυναίκας πάνω στο γήπεδο...
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΩΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΩΡΑ ΑΚΟΥΤΕ ΑΥΤΟ:
Πέρσι εκείνο το βράδυ στο Αυστραλιανό ανοίξαμε όλα τα κουτιά της μνήμης σαν ημερολόγια πρώτου έρωτα... Μία φίλη μου είχε φέρει έναν αναψυκτικό σφραγισμένο σα κουτί πρώτων βοηθειών, εγώ όμως την έκανα λιμό επειδή πήγα και τον άνοιξα ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ μ' ένα τσεκούρι εκεί στο πάρκινγκ του γηπέδου επειδή "ήθελα να ξέρω πως είναι η γεύση της νίκης". Το αποτέλεσμα; Την επόμενη μέρα ξύπνησα στις 7 το πρωί με την ίδια γείτονα να χτυπά την πόρτα επειδή "άκουσα έναν θόρυβο σαν έκρηξη"... Κι όταν άνοιξα τρέχοντας είδα ένα μπουκάλι σπασμένο στα δύο σαν δύο σπαθιά των τριών σετ κι εγώ πάνω στο δάπεδο σα βοηθός χειρουργείου ντύνομαι ακόμα με εκείνο το αίμα-αναψυκτικό! Η Aryna εκείνο το βράδυ είχε γίνει πιο σκληρή από μένα — εμένα η νίκη μου κόστισε μία κλήση για δημόσια υγιεινή κι έναν θρίαμβο που κανείς δε θέλει να θυμάται...
Τι λέτε τώρα, παιδιά — ποιος είναι ο πραγματικός πρωταθλητής εδώ;; 😂🔥🤣