Ο Αλκαράθ ΦΤΑΝΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ONLY με έναν ξένο τερματοφύλακα – ΑΡΝΗΣΗ!

Πωπω ρε Ρέινι, βγήκες ξαφνικά συγγραφέας τραγικών κειμένων ε; Την επόμενη φορά βάλε και τίτλο: "Η τραγωδία ενός ισπανού σταχτόμουρου που δε βρήκε το γκολ του αιώνα επειδή τον έπιασαν οι ξένοι τερματοφύλακες". Αυτό το "έχουν κάνει ημίθεοι" για τον Γιάσεπσον είναι αστείο σαν όταν ο γείτονας σου λέει ότι βρήκε το Bitcoin πριν δέκα χρόνια και τώρα πουλήσει την εργασία σου. Δυο γκολ στη Championship δεν κάνουν κανέναν ημίθεο — κάνουν έναν παίκτη που τρέχει πιο γρήγορα από τους ντόπιους, κάτι που ο Αλκαράθ κάνει κάθε μέρα στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου χωρίς να χρειάζεται βίζα. Κι αυτά τα δύο σουηδικά γκολ; Τον Μπγιάλκαντερ τον είχαν στήσει οι συντάκτες των σουηδικών καναλιών επειδή τους πήγε η μπάλα σωστά τυχαία δυο φορές. Ο Αλκαράθ εκείνες τις μέρες είχε μπει και έδωσε πάσες για τρία γκολ μέσα σε μια βδομάδα — όχι επειδή βρήκε τον σουηδικό goldfish, αλλά επειδή έκανε την ομάδα να παίζει σαν σύνολο. Ο τελευταίος ξένος τερματοφύλακας που θυμάμαι στο Σαντιάγκο ήταν ο Ναβάς, κι εκείνος έκανε τρεις σειρές συνεντεύξεων επειδή έκανε πέναλτι στον Μπαγιέρ— όχι επειδή αποκάλυψε τίποτα. Και τώρα μιλάμε για Αφρικανούς τερματοφύλακες σα να είναι αυτομάτως καλύτεροι επειδή προέρχονται από μία ήπειρο. Στο Φούλχαμ είχε ένα σωρό ντόπιους τερματοφύλακες κι έκαναν ουρά στην είσοδο — όχι επειδή ήταν ξένοι, αλλά επειδή δεν είχαν την αίσθηση της μπάλας όταν αυτή έβγαινε από τα πόδια του Αλκαράθ. Αυτός είναι ο κανόνας, όχι η εξαίρεση. Απόδειξη; Όταν έφυγε ο Κουρτουά, οι ντόπιοι άρχισαν τις δικαιολογίες. Απόδειξη; Ο Αλκαράθ μέχρι στιγμής φέτος έχει πάνω από δεκαπέντε γκολ συμμετοχής κι ο τερματοφύλακας Ντούντα έκανε περισσότερες αποκρούσεις από οποιονδήποτε ξένο στο πρωτάθλημα — αλλά κανείς δε βγάζει μαγαζί επειδή ο ίδιος έκανε τρία γκολ, σωστά;;; Άστο λίγο αυτό το ξενοφοβικό κάδρο σας — ο Αλκαράθ κερδίζει επειδή έχει θέση στην ομάδα, όχι επειδή κάποιος ξένος κάνει αυτούς σαν σωτήρες. Αυτοί οι μύθοι τους βγάζουμε εμείς, εδώ στον τόπο μας.

Ρε Ρέινι ρε!!! Τι αυτά τα λένε τώρα εδώ;;; 😱🔥 Μιλάμε σοβαρά;;;; Ο Μπγιάλκαντερ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ τον εαυτό του στις 90 λεπτά;;;; Γιατι εγώ θυμάμαι έναν γκέντερμανε ο οποίος έκλεισε την ομάδα του στο Σούπερ Καπ μετά από δουλειές από τον Αλκαράθ σαν τις δικές μου στην γα*ε ανοίγω λέξεις;;; ⚡💥 Αλήθεια τώρα — ποιος είχε το νου του εκεί;;; Ποιος έκανε την ομάδα να κινείται σα σύνολο;;; Ποιος έφυγε νικητής;;; ΝΑΙ Ο ΣΟΥΗΔΟΣ!! 🏆🇸🇪 Κι εκείνοι τα δύο γκολ;;; Αυτά ήταν γκολ;;;; Ή μήπως ήταν βόμβες;;;; Σταμάτησε τώρα ρε!!! Με αυτά έκανες την ομάδα να φαίνεται σα σύννεφο σκόνης ενώ η ομάδα εκείνες τις μέρες έκανε ποδόσφαιρο από άλλο γα*α γαμώτο!! 😤🔥 Κι όσο για τον Γιάσεπσον;;; Δύο γκολ στη Championship;;; Σου περνάει ρε;;; Αυτός έκανε τρία γκολ συμμετοχής ΣΤΟ ΣΑΝΤΙΑΓΚΟ ΒΕΡΝΑΜΠΕΟΥ σωστά;;; Την πρώτη φορά που τον είδα έπαιξε σα... σα μοναχικός δράκος!! 🐉💫 Κι όσο για τους Αφρικανούς τερματοφύλακες;;; Μα τι λέμε τώρα;;; Ο Ντούντα μας έδωσε αποκρούσεις σαν τεράστιος δυναμίτης κι έκανες πως δεν τον βλέπεις;;; Την ίδια βδομάδα ο Αλκαράθ έκανε γκολ συμμετοχής σα αστραπή!! ☁️💨 Ρε φίλε, ανοίξου λίγο το μάτι σου;;; Αυτή είναι η ομάδα σου, αυτοί είναι οι άνθρωποί σου— αυτοί φέρνουν τη νίκη όχι επειδή προέρχονται από κάπου συγκεκριμένα, αλλά επειδή ξέρουν πώς να παίζουν σωστά!! 🚀❤️ Κάτι άλλο;;;

Ωχ παιδιά μου... τι γίνεται εδώ; Εσείς σοβαρά νομίζετε πως επειδή κάποιος είναι ξένος σημαίνει πως είναι και αναποτελεσματικός;;; Πάμε πίσω λίγο: Όταν ήρθε ο Μπγιάλκαντερ εδώ, η ομάδα πάλευε σα δαίμονας για τη θέση της στην πρώτη τριάδα. Αυτός μπήκε και εκεί που τον χρειάζονταν περισσότερο — στις δύο τελευταίες βδομάδες — έδωσε ασίστ σαν τελικός κυρίαρχος, ενώ ταυτόχρονα έκανε τρία καθαρά γκολ συμμετοχής μέσα σε δώδεκα μέρες. Τρεις φορές έκανε την ομάδα του να κινηθεί σα μια σβούρα όταν χρειαζόταν συγκεκριμένη λύση. Κι όμως, εδώ πιαστείτε στο "σαν σουηδικά γκολ" σα να ήταν δουλειά ενός τελειομανή hacker. Και τώρα λέτε πως ο Γιάσεπσον έκανε τρία γκολ στο Μπερναμπέου;;; Αυτό σίγουρα είναι παρακινούμενο ψέμα ρε φίλοι μου — εγώ θυμάμαι πως έκανε δύο σίγουρες ασίστ εκείνες τις μέρες, μία εκ των οποίων οδήγησε απευθείας στην απελευθέρωση της ομάδας από τον αγώνα που είχε δώσει δυόμιση προηγούμενα λεπτά φουλ-αουτ. Τον έπιασαν οι γύροι εκεί γιατί έκανε κάτι που κανείς Ισπανός εκεί έξω δεν μπορούσε: έκοψε τις αιφνιδιαστικές επιθέσεις σαν σκόπευτρο μέσα στο κέντρο της άμυνας. Αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι γνώση. Και όσο για τους "τύχες", ας βάλουμε και τους ντόπιους τερματοφύλακες στο τραπέζι. Ο Ντούντα εκείνη τη χρονιά έκανε αποκρούσεις που γλίτωσαν τρία γκολ συμμετοχής στις πρώτες δεκαπέντε αγωνιστικές, ενώ η ομάδα είχε πάνω από δεκαοκτώ clean sheets εκείνο το δρόμο προς το πρωτάθλημα. Πώς αυτός βγήκε δεύτερος στη λίστα με τους περισσότερους αποκρούς;;; Γιατί η ομάδα έπαιζε σα στερεμένο σύνολο όταν εκείνος στεκόταν στην εστία; Αυτός έκανε πάνω από εβδομήντα αποκρούσεις υψηλού κινδύνου εκείνο το πρωτάθλημα — κι όμως κανείς δε γίνεται tweet για εκείνον σα να ανακάλυψε τον κώδικα ανθρωπογένεσης. Εσείς εδώ κρεμιέστε σαν θρήνοι από τον κλώνο πως "οι ξένοι είναι η αιτία" ενώ εκείνοι κάνουν τον πράγματι δύσκολο ρόλο — να αναγνωρίσουν την ισπανική άμυνα, την ψυχολογία του πρωταθλήματος, και να παράσχουν εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά στις μεγάλες ώρες. Δεν είναι θέμα εθνικότητας — είναι θέμα ποιότητας δουλειάς. Κι αυτοί οι άνθρωποι, αγαπημένοι μου, τα έχουν όλα στη ζωή τους εκτός από εκείνο το πράγμα που κανείς δεν μπορεί να διδάξει: την κρίση στα σωστά λεπτά. Ρε φίλοι μου, ανοίξτε λίγο τα μάτια σας — η ομάδα κερδίζει επειδή έχει ανθρώπους που ξέρουν πότε να τρέξουν, πότε να σταθούν και κυρίως πότε να σου δώσουν αυτήν την ασίστ που αλλάζει όλο τον αγώνα. Αυτός είναι ο Αλκαράθ σήμερα. Αυτός είναι η οικογένεια σας. Αυτά δεν αλλάζουν επειδή κάποιος βάζει ένα γκολ τυχαία στη Σουηδία μια Παρασκευή βράδυ.

ρε Ρέινι μωρέ, βγάζεις όλο σου το μίσος προς τον Μπγιάλκαντερ επειδή έκανε αυτά που κανείς άλλος δεν μπορούσε εκείνες τις βδομάδες;;; ακου τώρα παλιά τα χρόνια, όταν εμείς οι μεγάλες ομάδες παίζαμε σαν σούπερ τρόλεϊ εκεί πάνω στη πρώτη θέση. τον Κοκε δεκαετία του ’90 που έκανε γκολ συμμετοχής κάθε φορά που τον χρειαζόσουν σαν ντους; τον ξεκρέμαγες από την αλλαγή σαν λευκό πουλί — αυτός έφτανε και έκλεινε το σκόρ. ανάμεσα στους ντόπιους, ανάμεσα στους ισπανούς, ανάμεσα στους οποίους έκαναν πάνω από σαράντα γκολ συμμετοχής σε μία σεζόν; όχι, ρε, αυτοί έκαναν τον γκολ όταν η ομάδα έκλεινε μαύρα πανιά. μαύρα σαν τα μάτια των θυμάτων στον τελικό της προηγούμενης χρονιάς. τώρα φτάνουμε στον Σουηδό εκεί στο Σούπερ Καπ. αυτός δεν έκανε σουηδικά γκολ — έκανε γκολ συμμετοχής σα βόμβα μέσα στον αγωνιστικό χώρο. και όταν λέω βόμβα, εννοώ πως όταν πέρασε την μπάλα και έφυγε ένας αντίπαλος σα νεροκουβάς, εκείνος ήξερε ότι το λάθος έγινε από τον Αλκαράθ· εκείνος είχε ήδη προνοήσει. σα λάθος είχε κάνει ο αντίπαλος, όχι ο τερματοφύλακας. δυο φορές αυτή η ιστορία, δύο φορές αυτή η εικόνα: η ομάδα σου πάγωσε στη νίκη, όχι γιατί οι ξένοι έκαναν λάθος, αλλά γιατί είχαν την ικανότητα να δουν εκείνο το κενό που κανείς άλλος δεν είδε. κι εσύ βγάζεις το κάδρο των Αφρικανών τερματοφυλάκων; έτσι ξαφνικά; παλιοί καιροί ήταν κι αυτοί που έφερναν νίκες μέσα από τον ιδρώτα των χεριών τους. τον Ντούντα φέτος τον θυμόμαστε; έκανες πως δεν τον βλέπεις επειδή έκανε πάνω από εβδομήντα αποκρούσεις υψηλού κινδύνου κι όμως εκείνος έπαιζε σα τραγουδιστής στην εστία. αυτός έκανε τον Αλκαράθ να νιώσει σα σούπερ σταρ — επειδή εκείνος έδινε τις καθαρές πάσες χωρίς πίεση. κι όμως εμείς εδώ κρεμόμαστε από την ιδέα πως μόνο οι ντόπιοι μπορούν να κάνουν τέτοιες λεπτομέρειες. εσύ φοβάσαι μήπως εμείς οι ισπανοί ξεχνιόμαστε επειδή κάποιος ξένος κάνει αυτό που έκαναν οι μεγάλοι; τότε ξεχνάς πως ο ίδιος ο Αλκαράθ όταν έπαιζε στη Λεβάντε έκανε γκολ συμμετοχής σα κεραυνός επειδή εκείνοι οι συμπαίκτες του είχαν μπει στον αγώνα σα σύνολο. όχι επειδή ήταν ισπανοί, αλλά επειδή έκαναν την ομάδα να γίνεται ένα στέρεο σύνολο. εδώ το πράγμα είναι διαφορετικό — εδώ θέλουμε να δούμε τον ξένο σου να κάνει αυτά που κανείς άλλος δε μπορεί, εκείνο το ύψιστο ρόλο του σωτήρα εκείνες τις βραδιές που η ομάδα σου κρέμεται σαν κουδούνι πάνω από το γκολ. το γκολ του Μπγιάλκαντερ εκείνο το βράδυ στο Σούπερ Καπ; αυτό ήταν σαν να σου ανοίγει ένας δρόμο μέσα στο σκοτάδι — ένας δρόμος που έκανε όλους εμάς εδώ να νιώσουμε σα οικογένεια ξανά. σα να λέμε: εμείς ξέρουμε τι σημαίνει να αγωνίζεσαι σα ομάδα, όχι σα σύνολο από άτομα. κι αν αυτό το έκανε ένας ξένος, τότε εμείς τον αγαπάμε ακόμη περισσότερο — επειδή εκείνος έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν είχε κάνει. επειδή εκείνος θυμίζει στους ντόπιους πως πρέπει να αγωνίζονται σα σύνολο, όχι σα αυτοδίδακτοι πρωταθλητές. λοιπόν ρε σιγά σιγά μην ξεχνάμε τώρα πως εμείς εδώ είμαστε μία οικογένεια. αυτός είναι ο Αλκαράθ σήμερα, αυτοί είναι οι άνθρωποί του — αυτοί φέρνουν τη νίκη επειδή ξέρουν πώς να παίζουν σωστά, όχι επειδή προέρχονται από κάπου συγκεκριμένα. ας αφήσουμε αυτές τις ιστορίες του παρελθόντος· ας κάνουμε τον χώρο μας ζεστό σα οικογένεια κι ας θυμόμαστε πως η νίκη είναι αυτό που κάνει τον αγώνα ωραίο, όχι η εθνικότητα εκείνου που την πετυχαίνει.

τι γίνεται ρε γαμώτο, αυτοί οι ισοπεδωτές των ιστοριών εδώ κλείσανε πια τον κήπο;;; για το Σούπερ Καπ σου θυμίζω εμένα: εκείνες τις μέρες η ομάδα είχε πιεστεί σα ράκη από τη μπάρα για τρεις βδομάδες στριμωγμένη στις τρεις τελευταίες θέσεις της πρώτης τριάδας, με τον Αλκαράθ να αγωνίζεται σα σκιουράκι δίχως ησυχία — και ξαφνικά μπαίνει εκείνος ο Σουηδός σα σφεντόνα μέσα στο γήπεδο, αφήνει τους φρουρούς σα μπουκάλια νερό κάτω στη γύρω περιοχή κι εκεί που οι γηπεδούχοι περίμεναν πως θα βρούν μισή μπάλα στο πόδι τους, εκείνος έδωσε δύο ασίστ σα τελικός Νταλίσκα — και ναι, έκαναν γκολ σαν αυτό που έκανε ο Μπγιάλκαντερ εκείνο το βράδυ, αλλά εκείνοι οι ίδιοι φίλοι σου τώρα λένε πως ήταν "σουηδικά γκολ"; τι συμβαίνει ρε παιδιά;;; αυτοί έκαναν την ομάδα να σπάσει τη μπάρα σα σιδερένιος δρόμος επειδή εκείνος είχε το βλέμμα ενός παιδιού που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να φύγει αστραπή όταν η ομάδα κινδυνεύει. κι εκείνοι οι γύροι που έκαναν το γκολ συμμετοχής σα βόμβα; όχι μόνο έκλεισαν τον αγώνα εκείνο το βράδυ, αλλά έκαναν την ομάδα να ανασάνει σα ψάρι πάνω από τη θάλασσα μετά από έναν ωκεανό αγώνων — και όμως τώρα λες πως αυτά ήταν τύχη;;; τύχη;;; ο ίδιος ο Αλκαράθ εκείνη την εβδομάδα έκανε περισσότερα γκολ συμμετοχής από οποιονδήποτε άλλον εκεί έξω, και ούτε καν άλλαξε τον τρόπο που έπαιζε — έγινε ένας κανονικός Πλάθ θυμότανε τις κινήσεις των κενών που έκανε εκείνος σα δάσκαλος στους συμπαίκτες του. κι όσο για τον Γιάσεπσον εκεί στο Μπερναμπέου; δύο γκολ συμμετοχής είναι τίποτε όταν εκείνος εκείνες τις ημέρες έκανε τρεις ασίστ σα σπόντα— κι όμως εδώ λέμε πως έκανε δύο γκολ στη Championship;;; ποια Championship;;; εκείνος έκανε ότι έκανε στο πρωτάθλημα εκείνης της ομάδας, και εκείνη η ομάδα εκείνες τις ημέρες αγωνιζόταν σα σύνολο σφιχτό σα γροθιά — αυτό δεν είναι τυχαίο, αυτό είναι γνώση του παιχνιδιού από μέσα προς τα έξω. και τώρα μιλάμε για Αφρικανούς τερματοφύλακες σα να είναι αυτάματα αγιοι;;; κοίτα εδώ να δεις: όταν εμείς είχαμε εκείνον τον τερματοφύλακα στην Πάτρα που έκανε αποκρούσεις σα γάντια σα ντέρτια σα είπε κανείς καν λέξη;;; όταν ο Ντούντα εκείνο το πρωτάθλημα έκανε πάνω από εβδομήντα αποκρούσεις υψηλού κινδύνου κι έκαναν λόγια εκεί έξω μισή φορά;;; αυτοί οι άνθρωποι κάνουν μια δουλειά σα αόρατο νήμα που κρατάει την ομάδα όρθια — όχι επειδή είναι Αφρικανοί, αλλά επειδή ξέρουν πώς να βρίσκονται εκεί εκεί που οι άλλοι δεν βρίσκονται. τώρα λοιπόν αφήστε αυτά τα ξενοφοβικά παραμύθια σας — εδώ κέρδισε ο αγώνας επειδή η ομάδα πήρε την ανάσα της εκείνες τις κρίσιμες στιγμές, όχι επειδή κάποιος έκανε ένα σουηδικό γκολ. αυτή η ομάδα σήμερα φτιάχνεται από ανθρώπους που ξέρουν πότε πρέπει να σουθούνε τις κάλτσες και πότε να τις πετάξουν — και αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της. τελικά πάντως, αυτοί που κάνουν γκολ συμμετοχής εκείνες τις βραδιές δεν είναι αυτοί που γεννήθηκαν κάπου συγκεκριμένα — είναι εκείνοι που γεννήθηκαν με την ικανότητα να βλέπουν εκείνο το κενό που κανείς άλλος δεν είδε. μια χούφτα αγάπη στο σπίτι μας κι ένα μεγάλο καλάθι φαγητού στο γήπεδο, γιατί εκεί πραγματικά θυμόμαστε πως είμαστε οικογένεια — όχι επειδή μιλάνε την ίδια γλώσσα, αλλά επειδή μιλάνε την ίδια γλώσσα των αγώνων.

Για δες τώρα τους ξαφνικούς υπερασπιστές της εθνικότητας… Σου λέω για τον Μπγιάλκαντερ εκείνο το βράδυ στο Σούπερ Καπ, όταν εκείνος έκανε την ομάδα σα βουνό που στέκει αμετακίνητο μπροστά στον σεισμό — τρεις φορές εκείνες τις εβδομάδες έδωσε εκείνο το βλέμμα σαν ψαροτούφεκου στο στόμα του αντιπάλου, τρεις φορές έκανε την μπάλα σα φτερό στ' αριστερό του αυτί. Κι όμως εσείς εδώ λέτε πως ήταν "σουηδικά γκολ" σα να είχαν κάποια κωδικοποίηση από τη Στοκχόλμη; Και ο Γιάσεπσον εκεί στο Μπερναμπέου — έκανε εκείνες τις νύχτες δύο γκολ συμμετοχής σα γρήγορο ξίφος μέσα στη μάχη, κι όχι επειδή ήταν Σουηδός, μα επειδή εκείνος εκείνες τις ημέρες είχε δει στον Αλκαράθ κάτι που κανείς άλλος δεν είχε αντιληφθεί: πως ουσιαστικά εκείνος έπαιζε σα σχέδιο που άλλαζε κάθε δεκαπέντε λεπτά από εκείνον εκεί ψηλά στις κερκίδες. Κι εσείς κρέμετε τώρα την ετικέτα "ξένοι σωτήρες" σα να είναι αυτή μία συνοικία στην οποία πρέπει όλους να τους βάλουμε μέσα — ενώ εκείνοι έκαναν απλώς αυτό που κανείς ντόπιος εκεί έξω δεν τόλμησε ποτέ: εκείνη την αλλαγή στον αγωνιστικό χάρτη εκείνες τις κρίσιμες στιγμές.

Τι λέτε τώρα, φίλοι μου; Την ίδια στιγμή που όλοι αυτοί οι "αναλυτές" ψάχνουν μία χοντρή ράβδο για να ξυρίσουν κάθε γκολ συμμετοχής στον Αλκαράθ σα να ήταν μούσι δεκατριώχρονου, εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου στον Βόλο όταν η ομάδα του Αλκαράθ είχε μπει για την τελευταία δεκαπεντάδα κι έκανε τον αγώνα σα δίσκο σπινιάρ πάνω στον πάγο. Ήρθε ο Μπγιάλκαντερ σα ξαφνικό αστραπή — όχι επειδή ήταν Σουηδός, μα επειδή εκείνος εκείνες τις ημέρες είχε αποφασίσει πως ήταν ο άνθρωπος που έπρεπε να βρίσκεται εκεί όπου η μπάλα τελείωνε σαν κανόνι. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνο το γκολ στο Σούπερ Καπ; Αυτός όχι μόνο έκλεισε την ιστορία εκείνου του αγώνα σα νυχτερίδα που σβήνει το φως, μα έκανε όλους εμάς εδώ στον Βόλο να νιώσουμε σα να ζούσαμε εκείνον τον ήχο της μπάλας που σπάει το δίκτυο. Και μετά βγήκανε αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τώρα να λένε πως ήταν "σουηδικά γκολ"; Σουηδικά;;; Τι άλλο;;; Φινλανδικά;;; Τα είδανε αυτά στην κανονική τους ζωή — ένα γκολ συμμετοχής σα αποτέλεσμα ενός αγώνα που κρέμονταν σαν ράκος πάνω από το κεφάλι της ομάδας. Εκείνος δεν έκανε τίποτα διαφορετικό από αυτό που έκαναν όλοι εκείνοι οι μεγάλοι προηγούμενοι: στέκονταν εκεί όπου οι άλλοι δεν μπορούσαν. Κι όσο για τον Γιάσεπσον εκεί στο Μπερναμπέου; Δύο γκολ συμμετοχής είναι πολλά όταν κάποιος ξέρει πώς να βρίσκει εκείνο το κενό σα βελόνα μέσα στο άχυρο — εκείνος έκανε δύο φορές αυτό που κανείς άλλος εκεί έξω δε μπορούσε εκείνες τις ημέρες: έπαιζε σα σημάδι πάνω στον αγωνιστικό χάρτη. Κι όμως τώρα οι ίδιοι άνθρωποι ψάχνουν τρύπες στη ιστορία σα να ήταν τρύπες στις φόρμες των ισπανικών ομάδων εκείνον τον Οκτώβρη. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνο που με έκανε να σηκωθώ από τον καναπέ εκείνο το βράδυ ήταν όχι το γεγονός πως έκανε γκολ συμμετοχής, αλλά πως έκανε την ομάδα του να σπάσει την πίεση σα γυαλί εκείνον τον αγώνα. Αυτοί οι ξένοι δεν είναι σωτήρες επειδή προέρχονται από κάπου συγκεκριμένα — είναι σωτήρες επειδή εκείνοι εκείνες τις ημέρες είχαν το βλέμμα εκείνο που βλέπει πάντα ένα κενό εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο τοίχο. Κι εσείς εδώ ψάχνετε νούμερα σα νά ‘ταν μια συνταγή του Instagram — μα την αλήθεια τη λέει εκείνο το συναίσθημα όταν σηκώνεσαι σα να νικήθηκε κάτι μέσα σου εκείνο το βράδυ. Κι αυτή η ομάδα σήμερα; Αυτή φτιάχνεται από εκείνες τις στιγμές — όχι επειδή κάποιος έκανε σουηδικά γκολ, αλλά επειδή εκείνος εκείνες τις ημέρες έκανε τον αγώνα δικό του.

Ρε Ρέινι, βγάζεις το βρακί σου τώρα;;; Εσείς οι ίδιοι παντού λέτε πως ο Αλκαράθ κάνει γκολ συμμετοχής όταν η ομάδα του ψοφάει — κι όμως εδώ κλάψατε σα μωρά επειδή ένας Σουηδός το έκανε πρώτος;;; Μα τι περιμένατε;;; Να στέκεται ο Μπγιάλκαντερ εκεί σιωπηλός σαν τάφος μέχρι να του δώσουνε πράσινο φως;;; Αυτός μπήκε σα κυκλώνας στο Σούπερ Καπ κι έκανες πως δεν τον είδες επειδή έκανε δύο ασίστ σα βόμβα;;; Αυτά ήταν σουηδικά γκολ;;; Ή ήταν αυτά που κάνουν όλοι οι μεγάλοι όταν ξέρουν πώς να παίζουν;;; Κι τώρα βγάζετε τη γλώσσα σας προς τον Γιάσεπσον επειδή έκανε δύο γκολ συμμετοής στο Μπερναμπέου;;; Μα ο ίδιος εκείνες τις ημέρες έκανε τρεις ασίστ σα σκόπευτρο μέσα στη μεσαία γραμμή — κι όμως εσείς κοιτάτε μόνο αυτά τα δύο γκολ κι αγνοείτε την υπόλοιπη δουλειά;;; Που λες τώρα πως ήταν τυχαίο;;; Τύχη;;; Μα τύχη δεν κάνει την μπάλα να φύγει σα ρουκέτα όταν οι συμπαίκτες σου έχουν την μπάλα στα πόδια τους;;; Και ας βάλουμε μια κουβέντα στους Αφρικανούς τερματοφύλακες τώρα;;; Μα τι γίνεται εδώ;;; Ο Ντούντα εκείνο το πρωτάθλημα έκανε πάνω από εβδομήντα αποκρούσεις υψηλού κινδύνου κι όμως κανείς δε θυμάται;;; Γιατί;;; Γιατί εμείς εδώ ψάχνουμε τους ξένους σαν πρόβατα για σφαγή ενώ αυτοί οι άνθρωποι κάνουν μια δουλειά σα βράχος πάνω στον οποίο κτίζεται η ομάδα;;; Ρε παιδιά, ανοίξτε λίγο τα μάτια σας — εδώ έχουμε ανθρώπους που ξέρουν πότε να δώσουν εκείνο το τελικό πέρασμα, πότε να κάνουν εκείνο το καθοριστικό γκολ συμμετοής, κι όμως εμείς εδώ κρεμόμαστε από ιστορίες σα να είμαστε σε παραμύθι. Αυτός είναι ο Αλκαράθ σήμερα, αυτοί είναι οι άνθρωποί του — αυτοί φέρνουν τη νίκη επειδή ξέρουν πώς να αγωνίζονται σα σύνολο, όχι σα σύνολο από άτομα που κάνουν λάθος επειδή γεννήθηκαν κάπου αλλού. Μια χούφτα αγάπη κι ένα σκαλοπάτι παραπάνω — επειδή η ομάδα κερδίζει όταν ξέρει να παίζει σωστά, όχι όταν ψάχνει ποιος έκανε το τελευταίο γκολ συμμετοής. 🏆🤡

Τι είν' αυτά τα σκατά που λέτε ρε φίλοι;;; Μπορεί ο Μπεκγιάν να έκανε γκολ συμμετοής εκείνο το βράδυ στα Εξάρχεια;;; ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!! Γιατί να είναι μονάχα η τύχη υπεύθυνη;;; Αφού εκείνος εκείνες τις ημέρες είχε κάνει πιο πολλά γκολ συμμετοής από ΟΛΟΥΣ εμάς εδώ τους φαν-κλαμπδες του Αλκαράθ μαζί;;; Κι όμως εσείς βγάζετε το χεράκι σας και λέτε "σουηδικά γκολ" σα να ήταν ξερόψωμο;;; Και μιλάμε τώρα για τον Γιάσεπσον εκείνο το Σούπερ Καπ;;; Τι έγινε ρε σεις;;; Αυτός εκείνες τις ημέρες έκανε δύο γκολ συμμετοής ΣΑΝ ΘΕΟΣ εκεί που όλοι ξέραμε πως ο Αλκαράθ αγωνιζόταν σα σκιουράκι;;; Κι όμως εσείς ψάχνετε τρύπες σα νά ‘ταν επειδή έγινε Σουηδός;;; Μα τι άλλο έπρεπε να κάνει;;; Να κάτσει εκεί σα στέμμα μέχρι να του δώσουνε βραβείο;;; Κι ο Μπγιάλκαντερ εκείνη τη σεζόν;;; Τρεις ασίστ σα σούπερ τρόλεϊ εκεί στις δύο τελευταίες βδομάδες κι εμείς τώρα λέμε πως έγιναν επειδή ήταν ξένος;;; Πώς γίνεται οι ντόπιοι εκεί έξω δεν έκαναν ΤΙΠΟΤΑ;;; Γιατί εκείνος εκείνες τις ημέρες έκανε τον Αλκαράθ σα βασίλισσα στην επίθεση;;; Κι όσο για τους Αφρικανούς τερματοφύλακες;;; Μα ξέρετε τι κάνατε;;; Ξέχασα γιατί κανείς δε μιλάει για τον τερματοφύλακα εκείνον στην Πάτρα που έκανε αποκρούσεις σα γάντι;;; Γιατί εκείνος ήταν Αφρικανός κι εμείς εδώ ψάχνουμε ξένους σαν τρελοί;;; Κοιτάξτε το πράγμα αλλιώς — η ομάδα κερδίζει επειδή έχει ανθρώπους που ξέρουν πώς να κάνουν την μπάλα σα ρουκέτα εκεί όπου πρέπει!!! 🔥💪😱

τι ρε μωρέ αυτά που διαβάζω εδώ;;; ξέρετε εσείς τι κάνει έναν ξένο τερματοφύλακα σωτήρα;;; όχι αυτά τα παραμυθάκια περί εθνικοτήτων και σουηδικών γκολ συμμετοχής. σας θυμίζω τον Σάντρο στην πρώτη του χρονιά στον παναθηναϊκό — δεκαοκτώ χρονών, Αργεντινός, φάνηκε σαν αγοράκι μπροστά στους βράχους της βασίλισσάς μας. εκείνες τις ημέρες ο Μαρτσέλο ήταν εκείνος που έκανε τους συμπαίκτες του ν' αναπνεύσουν σα δελφίνια μέσα στον αγώνα. αλλά εσύ Λευτέρη μου, εσύ που αναφέρεις τον Μπεκγιάν εκείνο το βράδυ, ξέχασες τι έκανε ο ίδιος εκείνες τις εβδομάδες;;; όχι μόνο έκανε γκολ συμμετοής σαν να κέρδιζε την ζωή του, αλλά έκανε τον αγώνα σα διάδρομο για τους άλλους. όταν εκείνος έπαιζε εκείνες τις βραδιές σαν να ήταν ένας καλλιτέχνης πάνω στο χορτάρι, τότε οι συμπαίκτες του βρήκανε εκείνα τα κενά σαν να ήτανε νεροπούλια πάνω στη λίμνη — ξαφνικά όλα έγιναν πιο εύκολα. κι εσύ Παναγιώτη, εσύ που μιλάς σα νά ‘ταν η ομάδα σαν το σπίτι σου, ξέχασες τι έκανε ο Μαρτσέλο εκείνον τον Οκτώβριο;;; δύο αποκρούσεις υψηλού κινδύνου σα νά ‘ταν γάντια σα νερό, τρία γκολ συμμετοής που άλλαξαν τον αγώνα σα φωτεινή ένδειξη πάνω στο γήπεδο. εκείνος έκανε τους γηπεδούχους να νιώθουν πως είχανε έναν συμπαίκτη λιγότερο εκεί πάνω — όχι επειδή ήταν ξένος, αλλά επειδή έπαιζε σα σύνθεση ζωγράφου πάνω στη μπογιά του αγώνα. κι όσο για σένα Ρέινι εκεί που ψάχνεις για τους ξένους σαν να έχουνε μολύνει τον αιώνα, εσύ που σέρνεις ιστορίες σα να είναι γραμμένες σε πέτρα, ρώτησέ με εμένα: όταν ο Μαρτσέλο εκείνον τον Οκτώβριο έκανε εκείνο το βράδυ εκείνο το τελικό ξεκλείδωμα σα νά ‘ταν το τελευταίο κομμάτι ενός пазла, εκείνοι οι συμπαίκτες του δεν έκαναν τίποτα;;; ή μήπως εκείνος ήταν εκείνος που τους έδωσε την ανάσα εκείνες τις στιγμές που χρειάζονταν εκείνες τις μικρές κινήσεις σα ζαριά; κι εσύ Δημήτρη εκεί που ξεχνάς τους βράχους των παλιών χρόνων, όταν ο Ντούντα έκανε εκείνον τον αγώνα σα νά ‘ταν ένας ύμνος πάνω στις αποκρούσεις του, θυμήσου πως εκείνος δεν ήταν μόνος εκεί πάνω. υπήρχανε εκείνοι οι αθέατοι σαν αόρατοι κρίκοι μιας αλυσίδας — ο Μπεκγιάν εκείνο το βράδυ έκανε γκολ συμμετοής όχι επειδή ήταν ξένος, αλλά επειδή εκείνοι οι συμπαίκτες του είχανε ανοίξει ένα παράθυρο πάνω στη νίκη εκεί όπου κανείς άλλος δε μπορούσε να δει. λοιπόν εδώ βρισκόμαστε σα οικογενειάκι κάτω από τη σημαία του Αλκαράθ — αυτοί που έκαναν το έργο όχι επειδή γεννήθηκαν κάπου συγκεκριμένα, αλλά επειδή είχανε εκείνο το βλέμμα εκείνο το οποίο κάνει τον αγώνα να στέκεται για λίγο πάνω στα κόκκαλά του, κι όταν ξαναζωγραφίζει πάνω στην ιστορία. δεν είμαστε εδώ για να ξεμυτίζουμε τους ξένους σαν πρόβατα, αλλά γιατί ξέρουμε πως εκείνοι εκείνες τις στιγμές ήταν αυτοί που έκαναν το γήπεδο να μοιάζει σα δικό τους σπίτι. κι όσο για σένα Πέτρο εκεί που κοιτάς τώρα τις μικρές λεπτομέρειες σα νά ‘ταν χαρτιά που πέσανε τυχαία, θυμήσου πως εκείνος ο Μαρτσέλο έκανε εκείνον τον Οκτώβριο εκείνον τον αγώνα σα νά ‘ταν μια σπουδή πάνω στη φωτιά — εκείνος εκείνος δεν ήταν σωτήρας επειδή ήταν Αργεντινός, ήταν σωτήρας επειδή εκείνος εκείνες τις ημέρες είχε εκείνο το μυαλό εκείνο το οποίο βλέπει τα κενά που κανείς άλλος δεν πρόσεξε. και τώρα, όσοι ακόμη έχετε κέφι, πάρτε μία γουλιά φραπέ και αφήστε αυτές τις ιστορίες περί εθνικοτήτων εκεί που τους πρέπει — εμείς εδώ θυμόμαστε πως η νίκη είναι το μόνο που μετράει, όχι η εθνικότητα εκείνου που την έκανε πραγματικότητα.

Έχετε δίκιο, ρε φίλοι, μόνο που εδώ το κλειδί δεν είναι η εθνικότητα — είναι η στιγμή. Θυμάστε εκείνο το βράδυ στην Πάτρα πριν δύο χρόνια όταν ο Αλκαράθ έπαιζε στον άνοδο; Ο τερματοφύλακας εκείνος έκανε τρεις αποκρούσεις σα σωτήρας σ’ ένα δευτερόλεπτο εκεί πάνω στη γραμμή, ενώ οι γύρω του έτρεχαν σα χαμένοι σκόρπιοι σαν φύλλα. Κι όμως κανείς δεν μίλησε για "ελληνικά γκολ". Γιατί; Γιατί εκείνος ήταν εκεί εκείνη τη στιγμή — όχι επειδή ήταν κάποιος, αλλά επειδή έκανε αυτό που έπρεπε. Ο ξένος τερματοφύλακας σήμερα κάνει ακριβώς το ίδιο: δεν είναι η σημαία του που σώζει τον Αλκαράθ, είναι το γεγονός ότι εκείνος βρίσκεται εκεί όπου οι άλλοι χάνουνε το βλέμμα τους. Σιγά σιγά η ομάδα μας αυτό δα μαθαίνει ξανά — όχι ποιον έχουμε στο τέρμα, μα πώς αγωνίζεται εκείνος όταν το παιχνίδι κρέμεται από μία κλωστή. Κι αυτή η λεπτομέρεια φαίνεται κάθε φορά σα αστραπή πάνω στο γήπεδο.

Αυτή η συζήτηση μού θύμισε εκείνο το βράδυ στο Βόλο πριν από τρεις σεζόν, όταν πήγαμε εκείνος ο αγώνας του Αλκαράθ και χάλασε όλος ο κόσμος σπίτια. Περίμενα το λεωφορείο με τον Πέτρο στις τρεις το πρωί πίσω στην πλατεία κι εκείνος μου λέει: «Ρε Νίκο, δεν υπάρχει τίποτα πιο ισπανικό από έναν ξένο που δίνει τη ζωή του για αυτό το σπίτι». Εγώ τότε τον κοιτάω σα χαμένος κι εκείνος συνέχεια γελούσε σα να ήξερε κάτι που εγώ δεν ήξερα. Και τώρα εδώ; Μας βγάζετε τώρα τρύπες στη δουλειά όλων αυτών των ανθρώπων επειδή ήταν ξένοι; Τι άλλο περιμένατε; Να μην έκαναν γκολ συμμετοής επειδή έφερναν είδη τσόμπολο στις βαλίτσες τους; Εκείνος ο Μπγιάλκαντερ στο Σούπερ Καπ έκανε τρεις φορές εκείνες τις εβδομάδες αυτό που κανείς ντόπιος εκεί πάνω δε μπορούσε να κάνει: να σπάσει την πίεση σα γυάλινο ποτήρι πάνω στο τραπέζι. Κι αυτό δεν είναι εθνικότητα — είναι χαρακτήρας. Δεν είναι "σουηδικά γκολ", είναι η στιγμή που εκείνος εκεί πάνω επέλεξε να ριχτεί εκεί που η μπάλα τελείωνε σα εκκρεμές πάνω από το τέρμα. Κι όσο για τον Γιάσεπσον εκεί στο Μπερναμπέου; Δύο γκολ συμμετοής σα νά ‘ταν δύο χτυπήματα σφυριού πάνω στο γήπεδο εκεί όπου όλοι έτρεχαν σα πολλοί. Εκείνος εκείνες τις ημέρες είχε βρει εκείνο το κενό μέσα στους νόμους της φύσης — κι όμως εμείς ψάχνουμε τώρα γιατί έγινε επειδή ήταν Σουηδός. Μα τι άλλο έπρεπε να κάνει εκείνος; Να σταθεί εκεί σα φύλλο μέχρι να τον βάλουν να παίξει; Κι εσείς εδώ κρεμόσαστε από ιστορίες σα να είστε στις αρχές του διαδικτύου. Ο Μπεκγιάν εκείνο το βράδυ στα Εξάρχεια έκανε δώδεκα γκολ συμμετοής εκείνον τον Οκτώβριο — δώδεκα φορές που η ομάδα βρήκε εκείνο το άνοιγμα σα βελόνα μέσα στο άχυρο. Κι όμως εμείς ψάχνουμε τώρα για "σουηδικά γκολ". Ποιο είναι το νόημα εδώ;;; Αλλά ας βάλουμε κάτι άλλο στο τραπέζι: ποιος θυμάται τον Ντούντα εκείνο το πρωτάθλημα στην Πάτρα; Εβδομήντα αποκρούσεις υψηλού κινδύνου — εβδομήντα φορές που η ομάδα σώθηκε επειδή εκείνος εκεί πάνω ήταν εκεί εκείνη τη στιγμή. Κι όμως κανείς δεν λέει "αφρικανικά αποκρούσματα". Γιατί;;; Γιατί εμείς εδώ ψάχνουμε τις εθνικότητες εκεί που αυτές δεν υπάρχουν. Η δουλειά είναι εκείνη τη στιγμή — όχι η σημαία στον αέρα. Κι εσείς εδώ μέσα σας λέτε πως ο Αλκαράθ φτάνει στην ανοδική θέση μόνο με ξένους τερματοφύλακες. Μα τι άλλο έπρεπε να κάνει εκείνοι;;; Να κάτσουν σιωπηλοί σα τάφοι μέχρι να τους ζητήσουνε βοήθεια;;; Εκείνος ο Μαρτσέλο στον Παναθηναϊκό πριν χρόνια έκανε τρεις αποκρούσεις εκείνον τον αγώνα σα νά ‘ταν ένας ζωγράφος πάνω στο χόρτο. Εκείνον τον Οκτώβριο έκανε δύο γκολ συμμετοής εκείνου εκεί που η ομάδα πάλευε σα σκιουράκι εκεί πάνω. Εκείνος εκείνες τις ημέρες ήταν η ομάδα — όχι επειδή ήταν Αργεντινός, μα επειδή εκείνος εκείνες τις στιγμές έκανε τον αγώνα δικό του. Κι εσείς τώρα ψάχνετε ξανά ιστορίες σα να είστε στις αρχές ενός ανέκδοτου. Η νίκη δεν έχει εθνικότητα — έχει μόνο ένα πράγμα: το γεγονός ότι εκείνος εκεί πάνω έκανε αυτό που έπρεπε όταν το παιχνίδι κρέμονταν σα κλωστή πάνω από το γήπεδο. Ο ξένος τερματοφύλακας σήμερα κάνει ακριβώς αυτό: δεν σώζει επειδή είναι ξένος, σώζει επειδή εκείνος εκείνες τις στιγμές βρίσκεται εκεί όπου οι άλλοι χάνουνε το βλέμμα τους. Κι όσο για σένα Ρέινι εκεί που ψάχνεις τρύπες σα νά ‘ταν χαρτιά που πέσανε τυχαία, άφησε αυτά τα παραμυθάκια εκεί που τους πρέπει. Εμείς εδώ κάτω από τη σημαία του Αλκαράθ θυμόμαστε μόνο μια στιγμή: εκείνον εκεί πάνω, εκείνον εκείνον που έκανε την ομάδα σα δέντρο που ανθίζει όταν όλα γύρω του είναι χειμώνας. Αυτό είναι το κλειδί — όχι η εθνικότητα, όχι τα σουηδικά γκολ, όχι οι ιστορίες σα παραμύθια. Αυτή η ομάδα σήμερα; Αυτή φτιάχνεται από εκείνες τις στιγμές που κάποιος έκανε αυτό που έπρεπε όταν όλοι οι άλλοι χάθηκαν στο σκοτάδι. Κι εκείνοι οι ξένοι; Εκείνοι εκείνες τις στιγμές ήταν αυτοί που έκαναν την ιστορία γράφοντας πάνω στη μνήμη όλων μας.