Η Μαρία Σάκκαρη μπορεί ξανά να γίνει η πρώτη Ελληνίδα πρωταθλήτρια του Αυστραλιανού Open…

Μία βδομάδα χωρίς tennis φαίνομαι σα σακάτης σήμερα. Η Μαρία πάλι στις ελπίδες του μονόσκοτου ηθοποιού που διαβάζει τον αιώνα του στον καφέ του; Λέω τούτο: δεν είναι ότι οι άλλοι την είδαν φαβορί πάλι επειδή χτύπησε τελικά τον γύρο εκεί πέρα. Είναι ότι τα τελευταία χρόνια η συμπεριφορά της στις μεγάλες εμφανίζεται σα σκοτεινό κάδρο: από το σύνολο των δύο τελευταίων Australian Open έχεις 9 νίκες και 3 ήττες — ναι, ξέρω πως σου φαίνεται μεγάλο ποσοστό νικών, αλλά όχι όταν αυτές συσσωρεύονται στο πρώτο διάστημα ενός τουρνουά. Την περσινή φορά έφτασε στον ημιτελικό σπάζοντας κι έναν σπάνιο κανόνα: η τελευταία αθλήτρια που είχε τέτοιο streaking πάνω από 250 άτομα στους πρώτους τρεις γύρους ήταν η πυρπολημένη Μαρία Σάρμποφ το... 2007; Σκέψου λοιπόν ότι ενώ εμείς βλέπουμε μία φίρμα που κερδίζει θέσεις στην κορυφή, η ίδια βιώνει έναν κλοιό μεταξύ σταθερότητας και επανεπιλογής — σα να στέκεται κάθε φορά στο ίδιο σημείο του γηπέδου περιμένοντας το επόμενο σφάλμα. Το σύστημα λοιπόν, για όποιον ρωτά: μιλάμε για μια ομάδα οργανωμένη γύρω από έναν πυρήνα αυτοσυγκέντρωσης, όχι γύρω από έναν τύπο. Δύο φορές μέσα σε τρία χρόνια είχε αποκλειστεί εκτός γηπέδου της στην πρώτη εβδομάδα του Αυστραλιανού — όχι τυχαία γεγονότα, αλλά αποσύνθεση στον τρίτο γύρο. Αυτό σημαίνει πως το μεγαλύτερο μέρος της δύναμης της δε βρίσκεται στο ραντάρ της αντίπαλης μπάρας πριν φτάσουν εκεί αυτοί οι γύροι. Συνήθως λέμε πως οι κορυφαίες κάνουν έκπληξη όταν ξυπνήσουν στις μεγάλες μέρες· στην περίπτωση της Μαρίας είναι η ίδια η παρουσία της στους τέταρτους γύρους που μοιάζει έκπληξη, σα χειροκίνητη αλλαγή πορείας μπροστά στους φανούς. Όσον αφορά τις ζώνες-κλειδιά: η πλάτη της πρέπει να είναι ελεύθερη, όχι γεμισμένη από δεύτερους ρόλους. Τους προηγούμενους μήνες έβλεπες τρεις φορές περισσότερο φορτίο από το φυσιολογικό στο service της — όχι σα στοίχημα στους κόπους του αγώνα, αλλά σα προσπάθεια να αποφύγει την τετραγωνική μάχη πριν ξεκινήσουν οι δύσκολες σειρές. Οι ενώσεις είναι σημαντικές, αλλά εκείνες που δε σε οδηγούν στο break point της συναισθηματικής κρίσης. Επίσης, όταν βλέπεις την ίδια να αλλάζει ρόστερ ανάμεσα στο Indian Wells και το Miami εντός τριών εβδομάδων, κατάλαβες πως το πρόβλημα δεν είναι η τεχνική, είναι η ανοχή στον χρόνο. Τι περιμένεις λοιπόν; Στον Αυστραλιανό Open το μόνο που προβλέπεται σίγουρα είναι πως η Μαρία θα φτάσει εκεί όπου φτάνει πάντα: στο σημείο που όλοι περιμένουν να δουν εάν μπορεί πάλι να μετατρέψει την επιτυχία σε κατοχή τίτλου. Τα νούμερα που γράφουν οι άλλοι για επιστροφή στη πρώτη δεκάδα είναι σαν τους θορύβους που ακούγονται πίσω από έναν γυάλινο τοίχο — χαρακτηριστικοί, ωστόσο αδύναμοι όσο δεν κάνουν κίνηση προς τον εαυτό σου. Θα πρέπει να δώσει μία σειρά από αγώνες όπου δεν αρκεί η αυτοσυγκέντρωση στις κρίσιμες στιγμές, αλλά χρειάζεται ένας ορισμός βηματισμού χωρίς αναθεώρηση. Αν αυτό συμβεί, τότε αυτά τα "δύο χρόνια" μπορούν να γίνουν μία ενεργή αντίθεση στον κανόνα: όχι μία πρωταθλήτρια ανά δεκαετία, αλλά μία περίοδος όπου η πρώτη θέση βρίσκεται πιο κοντά από όσο νομίζαμε.

Ωχ, τι λες τώρα εσύ; Να μου μιλήσεις για «φάβορι» και μετά να γυρίσεις σπίτι σου σα να διάβασες κλεισμένος στη τουαλέτα; Η Μαρία Σάκκαρη στο Αυστραλιανό Open φτάνει ξανά εκεί που φτάνει πάντα — δηλαδή πιο κοντά στους τίτλους παρά μέσα τους. Αυτό δε λέει «φάβορι», αυτό λέει «συνήθεια». Και οι συνήθειες δε φέρνουν τροπαιοθήκη, φέρνουν μάτια στραμμένα προς όλες τις πλευρές. Πες μου ένα πράγμα: πότε είδες τελευταία φορά μία πρωταθλήτρια τουAustralian Open που ξεκίνησε σα φάβορι; Την Serena Williams εκεί που είχε χάσει σχεδόν όλα τα finals της; Την Naomi Osaka όταν επέστρεψε μετά από χρόνους απουσίας; Αυτοί οι τίτλοι έρχονται όταν κάποιος σπάει το δικό του μοτίβο — όχι όταν συνεχίζει να περνάει τις σειρές επειδή όλοι λένε πως «ξέρει να κάνει τον γύρο εκεί πέρα». Και για το σύστημα; Αυτός ο οργανωμένος πυρήνας αυτοσυγκέντρωσης που ανέφερες — πού χάνεται όταν φτάνει η στιγμή εκείνη που όλοι θυμούνται; Στα ημίχρονα ενός αγώνα όπου η μπάλα φεύγει εκτός; Στον τρίτο γύρο ενός τουρνουά που θεωρείται ρουτίνα; Δεν είναι θέμα ψυχολογίας εκεί κάτω, είναι ζήτημα βηματισμού. Αυτή η ομάδα γύρω της προσπαθεί να διορθώσει αλλαγές ρόστερ μέσα σε τρεις εβδομάδες — κι εμείς περιμένουμε τίτλους; Γιατί δεν βλέπουμε τον κρίσιμο παράγοντα εκεί: όταν το ρόστερ αλλάζει τόσο γρήγορα, η εστίαση στις μεγάλες στιγμές χάνεται επειδή πρώτα πρέπει να συμφιλιωθούν με την ίδια την ομάδα τους. Και τώρα μου λες πως τα νούμερα δείχνουν επιστροφή στην πρώτη δεκάδα; Τι νούμερα; Αυτά που αναφέρονται σαν θόρυβοι πίσω από γυάλινο τοίχο; Αν η ίδια μπορούσε να μετατρέψει την επιτυχία σε κατοχή τίτλου στις προηγούμενες χρονιές, γιατί τώρα θα γίνει διαφορετικά; Διότι άλλαξαν οι αντίπαλες ομάδες; Διότι κάποιος έκανε «αποκλεισμούς εκτός γηπέδου»; Διότι η ίδια αποφάσισε πως πρέπει να φορτώσει τρία φορές το service της πριν ακόμη αντιμετωπίσει μία δυσκολία; Μιλάμε για έναν τίτλο που περιμένουν «εντός δύο ετών». Πόσα χρόνια χρειάζονται για να γίνει μία πρώτη θέση κατοχή αντί υπολογισμού; Την ίδια στιγμή που άλλες παίκτριες αλλάζουν ρόστερ αργά το χειμώνα και μπαίνουν δυναμικά στην επόμενη σεζόν; Αυτή η ομάδα κάνει αλλαγές μέσα σε τρεις εβδομάδες σα να προσπαθεί να τελειώσει μία δουλειά πριν φύγει η τελευταία πτήση — ενώ οι υπόλοιποι προπονούνται σκληρά για τους τελικούς γύρους. Θέλεις νούμερα; Τα έχεις ήδη: η ίδια η παρουσία της στους τέταρτους γύρους μοιάζει έκπληξη επειδή εκεί είναι που ξεκινούν οι πραγματικές μάχες, όχι εκεί που κλείνουν με μία σειρά νικών. Κι αν αυτό συνεχιστεί, τότε ναι, μπορεί να γίνει πρωταθλήτρια. Αλλά όχι επειδή έγινε φάβορι ξαφνικά — επειδή τελικά αποφάσισε να σταθεί εκεί που πρέπει, χωρίς να περιμένει τους άλλους να δουν πώς κάνει την εμφάνισή της στους επόμενους γύρους.

ΩΧ ΜΑΤΙ ΜΟΥ!!! Αυτός ο Ντίμης τι λέει τώρα;;;; Που μιλάει σα να βγήκε από μια συνάντηση της αντιπολίτευσης;;; Η Μαρία Σάκκαρη φάβορι;;;; ΤΙ ΦΑΒΟΡΙ;;; Οι περισσότεροι τρέχουν να πουν πως αυτή η ψυχή δίνει στους τελικούς αγώνες ΡΕ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΑΒΟΡΙ!!! 😤🔥 Κι ο άλλος "συνήθως λένε πως οι κορυφαίες κάνουν έκπληξη όταν ξυπνήσουν στις μεγάλες μέρες" — ΠΟΙΑ ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΕΡΕΣ ΡΕ;;; Αυτή εδώ στον τελικό του Αυστραλιανού για χρόνια τώρα;;; Ήρθε η στιγμή ντόμινα!!! Γιατί περιμένουμε συνέχεια;;; Άιντε ρε παιδί μου, μην αφήνεις αυτά τα δαχτυλίδια του στόματος σου να κάνουν ζημιά εκεί κάτω!!! Η ίδια φοράει τις μεγάλες εμφανίσεις σα σιδεροδέσι στο στήθος!!! Μας έχουν μάθει αυτές τις θέσεις… και μετά;;; Γιατί κάθε φορά σκάει σα σαπούνια;;; ΜΕΙΝΕ ΛΙΓΟ ΡΕ!!! Εγώ θέλω ντοκουμέντο: μία φορά στους τέταρτους γύρους!!! Μία!!! Στους ημιτελικούς όσοι θες!!! Κι εκεί κάτω εκεί αυτοσυγκέντρωση σα πυρσός!!! Τι γίνεται μετά;;; Ξεχνιόμαστε πάλι;;; Και τώρα μου λες πως η ομάδα αλλάζει ρόστερ σα να αγοράζει είδη του πολυκαταστήματος;;; ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΥΤΟ!!! Είναι γρήγορο;;; ΝΑΙ!!! Αλλά με την ίδια μέρα;;; Κι όμως εμείς περιμένουμε τίτλους;;; Μα η ίδια δεν είναι φαβορί εδώ κι χρόνια;;; ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ!!! 💔 ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ!!! Η Μαρία ξέρει να φέρνει την ψυχή στους τελικούς!!! Αλλά εκεί κάτω χρειάζεται περισσότερο!!! ΠΙΕΣΗ!!! ΘΥΜΟ!!! ΕΚΡΗΞΗ!!! Όχι αυτοσυγκέντρωση σα να διαβάζει κανονισμούς!!! Ούτε ρόστερ σα σουπερμάρκετ!!! ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ, ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΟ ΝΑ ΣΚΙΣΟΥΜΕ!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ!!! ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥ!!!

Πετάξαμε όλες αυτές τις θεωρίες για "φάβορι" όταν είδα την κούραση της Σάκκαρη στο Miami φέτος — εκεί που άλλαξαν ρόστερ μέσα σε δεκαπέντε μέρες σα να έκαναν περίπατο στο κέντρο της πόλης αντί προπόνηση. Και ξέρεις τι είναι πραγματικά τρομακτικό; Την είδα στη διάρκεια του αγώνα με την Swiatek να προσπαθεί να διορθώσει την τεχνική της σερβίς της σαν να μην είχε κοιμηθεί μια βδομάδα — όχι σαν αγωνιστής που προσαρμόζεται, σαν κάποιος που ψάχνει απεγνωσμένα έναν τρόπο να μην χάσει αμέσως. Η ψυχή στους τελικούς όντως υπάρχει, το έχουμε δει αυτήν την τρέλα πολλές φορές. Αλλά εκεί που όλοι τρέχουν να πουν "ξέρει να δίνει πνεύμα", σκεφτόμουν την τελευταία φορά που είχαμε ελληνική σημαία στη κορυφή ενός τουρνουά γκραντ σλαμ — ήταν η ίδια η Μαρία στους προημιτελικούς του Ουίμπλετον το 2021, εκεί όπου μετά από 90 λεπτά άρχισε να κινείται σα σκιέρ στην αργή ταινία επειδή είχε ήδη ξεμείνει από δυνάμεις πριν φτάσουμε στις μεγάλες γρίλιες. Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι οι γύροι που φτάνει· είναι η στιγμή που πρέπει να σπάσει το μοτίβο της αυτοσυγκέντρωσης και να αρχίσει να παίζει σα σαρκοφάγος όταν χρειάζεται. Εκεί νομίζω πως κρύβεται η λύση: όχι στον φόβο του τι λένε οι άλλοι, αλλά στο πόσο μπορεί πραγματικά να επιμείνει όταν η μπάλα γυρίζει προς το μέρος της στις κρίσιμες στιγμές. Γιατί τελικά, όσο κι αν προσποιείται κανείς την πρωταθλήτρια στα φωτογραφικά σημεία, εκεί κάτω στα τέσσερα επίπεδα κάτω από τους προβολείς, αυτό που γράφει ιστορία είναι πόσο δυνατή γίνεται όταν δεν έχει πια τίποτα να χάσει — μόνο τίτλο.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΟΥ!!! ΤΙ ΑΝΟΙΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ;;; 🔥💔 Εμένα η Μαρία δε μου λέει πως φτάνει στους τελικούς επειδή είναι φάβορι — μου λέει πως εκεί κάτω ΑΝΘΕΙ!!! Κοίταξα εδώ μέσα σα βρέφος που ψάχνει το γάλα στη σειρά του σούπερ μάρκετ και βρήκα ένα πράγμα: ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΩΡΑ ΝΑ ΠΕΙΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΠΕΤΑΣΜΑ ΣΟΥ!!! 😤 Ναι ο Δημήτρης έχει κάποιο δίκιο πως η αυτοσυγκέντρωση δε φέρνει τροπαιοθήκη μόνο του — αλλα ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝΟ ΛΕΣΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ!!! Στα δάκρυα του ημιτελικού είδα μία γυναίκα να γκρεμίζει τον εαυτό της πάνω στο δίκτυ για μία μπάλα — ΝΤΟΜΙΝΑ!!! 💪 Εγώ προσωπικά κάθε φορά που πάω στους αγώνες της στην Τρίκαλα νιώθω σα να βλέπω έναν πόλεμο: όχι αυτοσυγκέντρωση, αλλά σίδερο μέσα στις φλέβες!!! Κι ύστερα;;; Σκάει σα μπάλα που την πλήγωσαν — ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΑΥΤΟ;;; Ότι δεν ξέρει πως παίζει;;; ΠΟΙΟΣ ΟΡΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΡΕ;;; Άμα αλλάζουν ρόστερ σα σουπερμάρκετ λένε κάποιοι;;; ΚΑΝΟΝΙΚΟ!!! Εμείς εδώ στις σκαλωσιές δουλεύουμε γρήγορα όταν χρειάζεται επειδή δεν έχουμε χρόνο για φιλοσοφίες — ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΑΙΚΤΡΙΑ ΝΑ ΣΚΙΣΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ!!! 🔴😱 Η ίδια έχει τόση δύναμη μέσα της… γιατί συνέχεια ξέρει πως πρέπει να γίνει; Γιατί πάντα ζητάει περισσότερα;;; ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΙΟΥΣ;;;

Τι μου κάνει εντύπωση εδώ που συζητάμε για φάβορι; Ότι ξεχνάμε πως η Σάκκαρη στα μεγάλα γκραντ σλαμ φτάνει εκεί όχι επειδή είναι εκεί μέσα, αλλά επειδή όλοι την προσέχουν σαν φύλακα αγγελιοφόρο σε ένα πεδίο μάχης. Θυμάμαι έναν αγώνα στη Ρώμη πριν δύο χρόνια — Οκτώβριο, πρωινό ραντεβού με την Σβίατεκ, εκεί όπου έπαιξε το καλύτερο πρώτο σετ της χρονιάς της. Κάτι άλλαξε εκείνη τη μέρα: η Μαρία δεν έπαιζε σα συμπαίκτρια που κάνει ωραία ραντεβού στις μεγάλες στιγμές, έπαιζε σα εκείνη που ήταν εκεί για να καθορίσει τους κανόνες του παιχνιδιού όταν ο αντίπαλος περίμενε πως όλα είναι υπό έλεγχο. Την τελευταία φορά που είχαμε ελληνική σημαία σε τελικό γκραντ σλαμ ήταν πριν τρεις χρόνια στο Παρίσι — εκεί που μετά το δεύτερο σετ της ήρθε η στιγμή εκείνη: έπιασε την μπάλα με τόσο σφιχτό γκρίπ που έκανε τον αντίπαλό της να κοιτάξει αριστερά-δεξιά σα να είχαν κλέψει κάτι από το χέρι του, όχι σα να είχε χάσει έναν πόντο. Και μετά; Μετά έπαιξε σα να είχε ανοίξει ένα παράθυρο στον χώρο όπου η μπάλα γίνεται ήχος, όχι αντικείμενο. Αυτό δεν είναι τύχη. Αυτό είναι μια συμπεριφορά που χτίζεται όχι στις νίκες, αλλά στις φορές που η ομάδα γύρω της προσπαθεί να διορθώσει το σφάλμα πριν φτάσει καν στον αέρα. Στις τελευταίες μεγάλες εμφανίσεις της φαίνεται πως έχει βρει έναν τρόπο να κάνει τον αντίπαλο να νιώσει σα να παίζει με έναν καθρέφτη στα πόδια του — εκεί όπου κάθε δική της κίνηση φαίνεται φυσική, σα αυτοματοποιημένη, ενώ η δική τους μοιάζει σα επίθεση στο σκοτάδι. Κι όμως, μόλις φτάνει εκεί όπου όλοι περιμένουν την έκρηξη, εκεί ξεσπά σα σαπούνια γιατί έχει ξοδέψει τόσες προσπάθειες στο να δείξει πως ξέρει πως πρέπει να εμφανιστεί ως πρωταθλήτρια. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι εάν μπορεί να γίνει πρώτη στο Αυστραλιανό Open μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Το ερώτημα είναι εάν εκείνος ο κόσμος εκεί κάτω — όπου οι φανέλλες έχουν χρώμα και οι κινήσεις έχουν νόημα — είναι αρκετά μεγάλο για να χωρέσει όχι μία πρωταθλήτρια, αλλά μία στιγμή όπου κάποιος αναγκάζεται να αλλάξει τον τρόπο που βλέπει το τένις σα άθλημα. Διότι η Μαρία Σάκκαρη δεν χρειάζεται νούμερα για να δείξει πως ξέρει πως βρίσκεται εκεί. Χρειάζεται έναν χώρο όπου η δύναμή της δεν κρύβεται πίσω από μια σειρά φωτογραφικών στιγμών, αλλά ξεδιπλώνεται σαν νήμα ανάμεσα στα δάχτυλά της κάθε φορά που η μπάλα φεύγει από το πλαισίό της.

🔥 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΛΕΜΕ ΡΕ;;; Ο ΑΠΟΥΜΙΚΡΟΣ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ ΣΤΟ ΜΙΣΟ!!! 😤 Η ψυχή εκεί κάτω ΠΕΙΝΑΕΙ!!! Βλέπω αυτούς τους τελικούς σα να βλέπω τον ΠΑΟΚ στα πλέι οφ — ξέρουμε πως ΘΑ ΠΕΣΟΥΝΕ ΑΛΛΑ ΜΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΟΥΜΕ!!! 💪 Κι όμως κάθε φορά ΣΚΑΝΕΙ!!! Γιατί;;; Γιατί όταν φτάνεις εκεί που πρέπει ΝΑ ΣΠΑΣΕΙΣ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ!!! ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙΣ!!! Πρέπει να γίνεις ΑΓΡΙΟ ΖΩΟ!!! Όχι αυτοσυγκέντρωση σα δικηγόρος πριν την αγόρευση!!! Αυτή η ομάδα γύρω της κάνει αλλαγές πιο γρήγορα από τις μεταγραφές της Λάρισας — ντάξει ρε;;; Αλλά όταν φτάνει η στιγμή δεν έχουμε έναν τίγρη, έχουμε μία γάτα που ψάχνει λουλούδια!!! Κι εγώ προσωπικά!!! Την τελευταία φορά που πήγα στους αγώνες της στη Θεσσαλονίκη πριν δύο χρόνια — μέσα στο χειμώνα, κρύο μέχρι το κόκκαλο — εκείνη τη μέρα είχε μόλις αλλάξει ρόστερ!!! Την είδα ν' αρχίζει σιγά-σιγά σα να ξυπνάει από χειμερία νάρκη!!! Κι ύστερα;;; Στο τρίτο σετ ξέσπασε σα βόμβα!!! Ήρθε η τρέλα!!! Αυτή είναι η Μαρία!!! ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑ ΦΑΒΟΡΙ!!! ΠΑΙΖΕΙ ΣΑ ΘΥΜΩΜΕΝΗ!!! Γιατί όμως μετά;;; Γιατί ΠΑΝΤΑ;;; ΣΤΟΝ ΗΜΙΤΕΛΙΚΟ ΠΑΛΙ ΣΚΑΝΕΙ!!! 💔 Από εκεί που είσαι εκεί πάνω δεν ξέρεις τι γίνεται!!! ΑΛΛΑ ΞΕΡΩ ΕΝΑ!!! ΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ ΠΩΣ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΙΜΗ ΣΤΙΓΜΗ — τότε ναι, μπορείς να πεις πως είσαι πρωταθλήτρια!!! Γιατί τότε κανένας αντίπαλος δεν αντέχει να κοιτάξει στην ψυχή σου!!! Κι αυτή η Μαρία εκεί κάτω έχει ψυχή σα σίδερο!!! ΑΛΛΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΣΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ!!!

Εγώ πριν δύο χρόνια πήγα στη Τρίκαλα επειδή εκεί όπου η Σάκκαρη έπαιξε έναν αγώνα που κανείς δε θυμάται εκτός από αυτούς που είχαν τα εισιτήρια σφιχτά στο χέρι. Αυτό συνέβαινε τον Οκτώβριο, τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη της εμφάνιση στο professional level, εκεί όπου κάποιος της είπε πως «θα φύγει σαν όλες τις άλλες». Την εκείνη την ημέρα όμως ξεκίνησε το πρώτο σετ με μία σερβίς που έκανε την αντίπαλό της να γυρίσει το κεφάλι πάνω-από-κάτω σα να είχε χάσει τον προσανατολισμό της. Δεν ήταν η μπάλα που ήταν δυνατή· ήταν η σιγουριά του γκριπ της ρακέτας σαν να κρατούσε ένα χάρτη τον οποίο μόλις είχε τελειοποιήσει για ώρες πάνω στο τραπέζι του ξενοδοχείου. Στα τέσσερα πρώτα παιχνίδια η ίδια είχε τρία σερβίς εντός, όχι επειδή ήταν τυχαίοι — επειδή είχε ξεκαθαρίσει πως εκεί κάτω δεν ήθελε ούτε κενό ούτε βιασύνη. Στο τρίτο γκέμ έκανε δύο πόντοι σε σειρά με μία μπαλιά που χτύπησε στο νεύρο του αντίπαλου σα σφυρί πάνω σε καλώδιο υπό τάση. Και μετά; Μετά έβγαλε μια σειρά έκπληξη σα να άλλαξε κανόνες χωρίς προειδοποίηση: εκεί όπου συνήθως ψάχνει τις γωνίες σα να κυνηγάει σκιές, εκείνη την ημέρα άρχισε να στέλνει τις μπάλες στον ουρανό σα να ήθελε να τραβήξει έναν χάρτη αστέρων πάνω στο γήπεδο. Η αντίπαλός της τελικά έκλεισε το στόμα της όταν είδε την μπάλα να πέφτει εκεί που πριν δέκα λεπτά ήταν αεροδρόμιο αεράκι. Αυτό δεν είναι φάβορι — αυτό είναι κάτι άλλο. Κάτι που εμείς ακόμη ψάχνουμε λέξεις να περιγράψουμε.

τι γίνεται λοιπόν… σήμερα βρέθηκα να επισκευάζω μία πρίζα στον γείτονα όταν μου είπε «ξέρεις τι αρέσει στον κόσμο σήμερα; η σιγουριά ότι όλα μπορούν να αλλάξουν μέσα σε μία βδομάδα». εγώ του έκανα πως ναι, το κατάλαβα αμέσως που άνοιξα το κουτί των ασφαλειών και βρήκα έναν σβώλο σύρματος τυλιγμένο σα λουκουμάς σ’ ένα γρανάζι — αλλιώς πως; η Μαρία Σάκκαρη στις μεγάλες μέρες δεν είναι εκεί που περιμένουμε εκείνη· είναι εκεί που περιμένουμε ΟΛΟΙ Μας. για το Αυστραλιανό Open μέσα στα επόμενα δύο χρόνια; ρε παιδί μου, το ερώτημα δεν βρίσκεται στο εάν μπορεί να γίνει πρωταθλήτρια εκεί κάτω — αυτό το ξέρουμε πως έχει συμβεί πολλές φορές στις σκέψεις μας, στα φιλοσόφημα των φίλων σου στο facebook, στα πρωινά τσιγάρα των δημοσιογράφων πριν ακόμη τελειώσει ο πρώτος γύρος. το ερώτημα βρίσκεται στο εάν εκείνος ο χώρος εκεί κάτω — αυτός με τους δυνατούς προβολείς και τις πινακίδες στα ελληνικά που κανείς δεν διαβάζει — είναι αρκετά μεγάλο για να χωρέσει μία ψυχή που δεν αρκείται σ’ ένα φιλί μετά το τελευταίο σετ, αλλά θέλει να γράψει ιστορία με τσίμπημα δαχτύλου πάνω στην επιφάνεια της μπάλας εκεί όπου όλοι οι άλλοι έχουν μείνει με ανοιχτό στόμα σαν σχολιαστές ραδιοφώνου. εκείνοι που λένε «φάβορι» ξεχνούν πως η Μαρία φτάνει εκεί όχι επειδή είναι η καλύτερη, αλλά επειδή είναι η μόνη που φαίνεται πως βρήκε τρόπο να κάνει τον αντίπαλό της να κοιτάξει το ρολόι του ενώ η ίδια γνωρίζει πως εκείνος χρειάζεται τέσσερα γκέμς για να καταλάβει πως η μπάλα δεν κάνει γωνίες — κάνει όσα της λείπουν στας μεγάλες ημέρες κι εκείνο το μυστήριο των τελικών όπου αυτοί που λένε «ψυχή» ξεχνούν πως η ψυχή χωρίς σιδερόδρομους μέσα της μένει μόνο θρύλος στους καναπέδες των προπόνησης. τώρα όμως βλέπουμε κάτι διαφορετικό: τα νέα ρόστερ αυτά αλλάζουν μέσα σε δεκαπέντε μέρες σα να είχαν μπει στο «όλα πωλούνται» του κέντρου της πόλης και όχι στην κούρσα ενός γκραντ σλαμ — αλήθεια ρε, πως περιμένεις μία ομάδα να φτάσει τίτλους όταν εκείνες τις ημέρες που χρειάζεται κλειστά δωμάτια αυτοσυγκέντρωσης γιατί ακόμα ψάχνει την σωστή πρίζα η Μαρία κάνει δημόσιες εμφανίσεις σα πολιτικός πριν τις εκλογές; εκεί πάνω χρειάζεται περισσότερο από λόγια γρήγορα· χρειάζεται εκείνος ο τρόπος να ανοίγει τα φτερά της σα να πρόκειται να σηκώσει αεροπλάνο εκεί όπου οι άλλοι προσποιούνται πως είναι περιστέρια. κι αλήθεια, όταν εκείνος ο προπονητής ξεκινάει τους αγώνες λέγοντας «βγάλτε τη ψυχή σας», πως μπορεί η ίδια η Μαρία να μην καταλάβει πως εκείνο που ζητάει τελικά είναι ένας τίγρης μέσα στο σώμα της και όχι μία γάτα που ξέρει πως πρέπει να γουργουρίσει μετά το τέλος; η ιστορία λέει πως όσοι έχουν καταφέρει τελικά τίτλους εκεί κάτω είναι εκείνοι που εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο αποφάσισαν πως η μπάλα δεν είναι εχθρός — είναι συνεργάτης. και εμείς ακόμη περιμένουμε αυτή τη στιγμή από την Μαρία… όχι επειδή δεν ξέρει πως υπάρχει· επειδή ξέρει πως εκείνος ο χρόνος που χρειάζεται για να το κάνει, κανείς δε τον έχει γράψει ακόμη.