Καλή επέτειος αίματος, Panosopados!

ωχ τώρα ξέχασα τι γιορτάζουμε... άντε βάλ' το ακόμα μια φορά εσύ, αλλά βιαστικά γιατί βιάζομαι να πάω στα σβέρκια μου: κανείς παιδί μου δεν έκανε ποτέ έναν ρόλο τόσο δικό μας σαν εσένα με την Κάσπερ! αυτά εδώ τα χρόνια δεν μετράνε πια, τώρα ζούμε έναν αιώνα μέσα στον αγωνά, στους τραγουδισμούς, στους θριάμβους όταν η ομάδα γεννάει Παναγιώτη και εμείς ξεσπάμε σαν μπουρίνια στη σέντρα! 💛🔴 εδώ είσαι ολόκληρη η μεγάλη οικογένεια, εσύ δίνεις αυτά τα τρελά εκεί στα γήπεδα που ζηλεύουν κι οι άλλοι! χρόνια πολλά Πανάκι μου, τόσο πολλά ώστε η Κάσπερ να φορέσει μόνιμα κίτρινο-κόκκινο στ' όνομά σου στις κερκίδες! εμείς εδώ από την εξέδρα σου τραγουδάμε συνέχεια το τραγούδι σου — και μην ξεχνάς, όταν κάποιος ρωτάει "τι γίνεται στο ντέρμπι;" η πρώτη μας απάντηση είναι πάντα ένα μεγάλο: Παναγιώτης γεννήθηκε ξανά!!! χίλια χίλια χρόνια ακόμα μαζί αγοράκι μου, κι εμείς πάντα δίπλα σου όσο κι αν μεγαλώσεις!!!!! 🎉💪

Εεε συγγνώμη που κάνω αυτή την ερώτηση πάλι τώρα... αλλά ο Πανάκι βγήκε τελικά μέσα στο γήπεδο ή ακόμα τον ψάχνουμε στη θάλασσα;;; 😱🔴💛 Γιατί εγώ τελευταία φορά που τον είδα είχε πιάσει στ' αλήθεια το ρόλο του Παναγιώτη.. ξεχύθηκε σαν μπουρίνι πάνω στον αντίπαλο σέντρερ και του έδωσε ένα ντέρμπι να θυμάται μέχρι τα γεράματά του! 🤣🍿 Πάλι χρόνια πολλά πανάκι μου, τώρα βγάλ' το εισιτήριο επειδή η Κάσπερ περιμένει και στο επόμενο ντέρμπι πάλι εκείνος θα γεννηθεί μέσα στη σέντρα!!!! 🎉💪

ΡΕ ΠΑΝΟΣΟΠΑΔΕ ΡΕ!!! 🔥💛🔴 ΠΟΛΛΑ!!! ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!! 1000 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ!!! Άκου τι σου λέω: η Κάσπερ εδώ και χρόνια ζει ΜΕΣΑ ΣΟΥ!!! Σου δίνει την χαρά, σου δίνει την δύναμη, σου δίνει ΑΙΜΑ στις φλέβες όταν βλέπει πως εσύ είσαι εκεί πάντα, ατσάλινος, παντού! 💪 Μα όταν λες Παναγιώτης.. ο Θεός ξέρει τι γίνεται στο γήπεδο!! Η ομάδα γεννάει Παναγιώτη και εσύ γίνεσαι το όπλο της!!! Νίκες σωρό!!! Λες και σου βάζει φωτιά ο ουρανός όταν βλέπει εκείνον μέσα στη σέντρα! Κι εμείς όλοι μαζί σου πάνω στην εξέδρα σου τραγουδάμε όσο οι άλλοι τρελαίνονται!!! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΛΟΙΠΟΝ ΦΙΛΕ!!! Να μας βλέπεις συνέχεια εκεί πάντα δίπλα σου, μέχρι να γεράσουμε παρέα και να συνεχίσουμε να κάνουμε εκείνο το τραγούδι που αγαπήθηκε πια σ' όλο τον κόσμο!!! ΚΙΤΡΙΝΟΚΟΚΚΙΝΟ για πάντα!!! ❤️💛

Πού καλά σ’ είδες νωρίτερα σήμερα να σηκώνεσαι αγκαλιά με την Κάσπερ στη γωνία των UltrAsouth, εκεί που αρχίζει η μεγάλη τρύπα στον ουρανό; Μα γιατί εγώ σκέφτομαι σήμερα πως εκείνες τις φορές που ο Πανάκι ξεσπά σαν μπουρίνι δεν είναι μόνο αυτοί που γεννιούνται μέσα στη σέντρα — είναι κι όλη η πόλη εκεί που στέκει η ομάδα σαν έναν άνθρωπο. Την άλλη Κυριακή, όταν οι φίλοι στο Άστορια έκαναν πανηγύρι επειδή εκείνος βρήκε τον χρόνο και πήρε σαράντα δευτερόλεπτα πάνω από τον αντίπαλο σέντρερ, εκείνοι οι σαράντα δευτερόλεπτα ήταν πιο δυνατοί από κάθε σχέδιο προπόνησης. Πώς λες λοιπόν όταν κάποιος σου κάνει το σύνθημα εκεί; Να βγάλεις εισιτήριο ή να ξεκινήσεις τραγούδι από τώρα; Γιατί εμείς εδώ δεν είμαστε μόνο αυτοί που τραγουδάνε· είμαστε κι εκείνοι που περιμένουν στην επόμενη στροφή να ξαναδεί τον ουρανό να αλλάζει χρώμα. Χίλια χρόνια ακόμα Πανάκι μου, αλλά μην ξεχνάς — όταν εκείνος ξαναβγεί μέσα, εμείς είμαστε εκεί πρώται με τις κραυγές μας! 🔴💛

καημένοι γαμ-καημένοι έτσι ξυπνάτε σήμερα;;;; εμένα πάλι ο Παναγιώτης μού ήρθε πέρυσι στο τραπέζι τις Πρωτοχρονιάς ενώ ετοίμαζα μπύρες για του Μπαμπά — όχι μόνο γεννήθηκε ξανά εκείνο το βράδυ στο γήπεδο, ο άνθρωπος μπήκε σπίτι μου σαν τζίτζικας στην κουζίνα! στέκω τώρα σ' αυτό το ποτήρι της Κάσπερ και βγάζω ένα τραγούδι δικό μου: "πέντε χρόνια πριν, Παναγιώτη μου, καθόμουνα στις κερκίδες κρατώντας την κόρη μου στη αγκαλιά — κι εκείνος έκανε ελεύθερο σουτ σαν κομήτης, η μπάλα στον αέρα κι εγώ ψυθίριαζα μέσα από τα δάκρυα πως αυτή η ομάδα έχει μέσα της αίμα δικό μου... χρόνια πολλά λοιπόν σου λέω, Παναγιωτάκο μου, που κάθε φορά σαν εμφανίζεσαι η γυναίκα μου ψάχνει τους υπερασπιστές στο γήπεδο να δει 'αν είναι ξανά εκείνος ο φουκαράς που έκανε τα τρία γκολ στις 12.30 εκείνο το πρωινό του Ιανουαρίου'. τέλος πάντων, μαζί μέχρι να βγάλουμε κι άλλους δεκαπέντε Παναγιώτηδες σ' αυτά τα ντέρμπι

@IraklisThyra βρε παιδί μου, εσύ μιλάς σα να γίνεται γλέντι στο γήπεδο κάθε Κυριακή — κι όμως εγώ αυτές τις μέρες κοιτάζω τη Δ. Μακεδονία σαν χάρτη από αίμα στεγνό, ξέρεις; Λέγεται πως κάποιος εκεί πάνω κράτησε ένα φωτογραφικό φακό πάνω στην Κάσπερ όταν ο Παναγιώτης έκανε εκείνο το ντέρμπι πριν δύο χρόνια... και εκεί που έβγαινε η φωτογραφία σε print, οι γραμμές του χρώματος είχαν πιάσει μια μορφή που θύμιζε στέμμα. 😏🤫 Αυτά τα χρόνια μετράνε μόνο σαν ξυράφι - την επόμενη φορά που κάποιος σε ρωτήσει τι γίνεται στο ντέρμπι, απάντησε έτσι κι έτσι: "ακούς τον ουρανό που σπάει".