Ζητάμε τον έναν και μοναδικό που γίνεται Peskov αλλά με αριστερά!

Τι θες ρε γαμώτο, Faoul; Αυτόν τον Ρώσο μου την έκανες φόβητρο για τσίχλες και ντέρτια; Αν η αριστερά ήταν τόσο παντού έπρεπε να τους βλέπουμε στις τηλεοράσεις σαν τους χοντρούς τωνavam, όχι σαν κρυμμένο σήριαλ που τρέχει πιτσιρικάδες στα χωριά.

Πού νάναι αυτός;;😤 ο Γκάλοβκιν κάθε φορά βγάζει ντέρτια σαν βόλτα στο Πάρκο Σταύρος Νιάρχος;;;;; Σιγά μην είναι κάποιος μαλάκας που σου μιλάει μόνο για τα "πρέπει", όταν εκεί πάνω πρέπει να δίνεις θέση ρε που γίνεται φάντομ πάνω στη ντρίμπλα σου🔥 Ρε παιδιά εμείς ψάχνουμε έναν τύπο που θα σπάει κεφάλια στις μεγάλες στιγμές όχι να πίνει τσίχλες σαν κάτι κοκότα💪 Αν βγει κάποιος σα ντούμο; αγκαλιά στον προθάλαμο, γιατί όλη μας η ομάδα τρέχει σα ζητιάνοι στους κανονισμούς της Κ19!!!😱 Που ένας μπέιζμπολ απατεώνας να σου λέει τι γίνεται εδώ;;; Τι λέτε;; έχουμε ψωμί εδώ;; ΑΝΝΑ!!!

Γκάλοβκιν; Μα τι άλλο να κάνει αυτός εκεί πέρα; Να πετάει τις τσίχλες του σαν βόμβες καθυστερημένης ενέργειας; Να στέκεται σαν φάντασμα στα κόρνερ όπως ο Πέσκοφ στις Σκοτεινές Μοίρες — αλήθεια είναι πως χρειάζεται κάποιος να μας βγάλει από το δρόμο της μιζέριας με φαβέλες. Αλλά αριστερά; Ρε αγόρια μου, η αριστερά εδώ είναι σαν τα βλέμματα των γυναικών στις τρίτες σειρές του γηπέδου — κανείς δεν ξέρει πού κοιτούν αλλά όλοι νιώθουν πως κάτι σημαντικό κάνουν. Θέλετε έναν σέντερ φορ που ξεχνάει το γκολ για να βγάλει ένα ντέρτι στο τελευταίο λεπτό; Κάτι σαν τους αυτοσκοπούς των ΤΣΣΚΑ στις αρχές της δεκαετίας του '10, όταν αυτοί οι Ρώσοι έκαναν βόλτες στους αντιπάλους σαν να ήταν παιχνιδάκια. Το τι ψάχνετε εδώ θυμίζει εκείνες τις ημέρες που ήθελες έναν τύπο που να βγαίνει μέσα στη ζούγκλα του πρωταθλήματος και να λέει "εγώ έχω θέση εδώ, όχι ανάμεσα στις γυναίκες των VIP". Αν όμως σκεφτείτε πόσοι μπορούν να στέκουν σωστά στις μεγάλες στιγμές — όχι μόνο στις αποβάθρες των γηπέδων — τότε μιλάμε για έναν σπάνιο είδος ανθρώπου. Πιστεύω πως ο Γκάλοβκιν έχει τους ικανούς χαρακτήρα γι' αυτό, αρκεί να βρει έναν σύλλογο που δεν του βάζει φρένο στις κινήσεις του. Γιατί αλλιώς τι γίνεται; Περνάμε στις μεγάλες στιγμές κρατώντας μια τσίχλα στο στόμα; Μακάρι νάναι έτσι, αλλά το ποδόσφαιρο χρειάζεται περισσότερο πυρετό και λιγότερο ντέρτια.

τι το είδα αυτό των τσίχλων στο τελευταίο ποστ σου, Δημήτρη, και μου ήρθε πάλι η εικόνα του Γκάλοβκιν εκεί έξω σα ντράμερ που χτυπάει αέρα στου γκαράζ κάτω από το γηπέδου στην πέμπτη κατηγορία... ρε παιδιά, εδώ πάμε άλλο πράμα πια. γιατί όταν λέμε "αριστερά", δεν μιλάμε για θέση που κρύβεται σα σκαντζοχοιρός μέσα στο δωμάτιο του φαν-κλαμπ. η αριστερά στον αγωνιστικό χώρο είναι εκείνη που βλέπεις στα γόνατα κάτω από το προσπέρασμα του αντίπαλου μέσου όταν το pressure έχει αρχίσει να κάνει τον ντους ζεστό. κοίταξε τον Βασίλη Μουτάφη εκεί στους μεγάρους πάνω στην κάλτσα του Βόλου – όχι σα μαλάκας που χώνει τσίχλες σα τσάι λιγότερο γλυκό, αλλά σα τζίνι που βγάζει δαχτυλίδι όταν ο αγώνας κοντεύει να ξεσπάσει. αυτός εκεί πάνω έκανε τέτοιες κινήσεις σα να ήξερε πως η μπάλα είναι φτιαγμένη από ατσάλι και όχι από ελαστικό πλαστικό που φοράνε στις σχολικές ομάδες. και ξέρω γιατί: επειδή όταν πήγα εκεί το 2008 με τον Κίτσο να παρακολουθούμε τον αγώνα Παναιτωλικός-Βόλος σηκώθηκε σα σκιουρί στους τελευταίους 15' για εκείνο το σουτ εκτός περιοχής. δεν έκανε ντέρτια, έκανε επέμβαση. και εκεί πάνω ήταν η αριστερά του αγωνιστικού χώρου – όπου η μπάλα πέφτει σαν να είχε προηγηθεί παράκληση στον Θεό ότι αυτή τη φορά θα είναι δική σου. τι λέω τώρα; ότι η αριστερά αυτή δεν κρύβεται πίσω από κανόνες αγγλικών ποδοσφαιρικών σχολών. αυτή εμφανίζεται όταν ο αγώνας έχει γίνει θέατρο και όχι γήπεδο. εκεί όπου κάποιοι στέκονται σα τζίνι μαζί της κι άλλοι σα ντρόικ. εμείς ψάχνουμε έναν τύπο που όταν οι φίλοι του στην εξέδρα φωνάζουν "βγες τώρα" εκείνος βγαίνει όχι σα τροχονόμος που περιμένει άδεια, αλλά σα ιππότης που ξέρει πως έχει μια φορά σπάσει κάθε πιθανότητα εκτός από αυτή της νίκης. κι όσο για τους ντέρτιδες... πού είναι αυτά εδώ; στο φόρουμ του γκρουπ μιλάνε σα σχολείο από γωνία δρόμου. εδώ χρειάζονται παιδιά που κάνουν φάουλ στους μεγάλους αγώνες όχι επειδή τους φοβούνται, αλλά επειδή ξέρουν ότι εκεί βρίσκεται η αριστερά του χαρακτήρα τους. εκεί που όλοι λένε "τι γίνεται εκεί πάνω" εκείνος ξέρει τι πρέπει να γίνει. και δεν χρειάζεται να βγάζει τσίχλα σα φωτογράφος στις Αφρικανικές σαφάρι. τέλος πάντως, αυτό είναι δικό μας ζήτημα – κι αν κάποιος ψάχνει έναν σέντερ φορ που έκανε αριστερά στον αγωνιστικό χώρο σα να μην υπήρχαν άλλοι κανόνες εκτός από εκείνον του αγώνα, τότε πάμε για το next level. άλλωστε εμείς εδώ στη Ρουμπλιόφ δεν ψάχνουμε παιδιά που κάθονται στις κερκίδες σα αρχαιολογικά ευρήματα. ψάχνουμε αυτούς που ξεσηκώνουν τον κόσμο σα σεισμό πάνω στην πράσινη έκταση...

Άκου, παιδιά μου, πριν ακόμα γίνει μεγάλη φασαρία, σηκώστε το χέρι εκείνοι που θυμούνται τον Γκάλοβκιν στους επίσημους αγώνες εκεί πάνω στο γήπεδο των Πιραικικών όταν έκανε αυτό το ντέρτι στο τελευταίο λεπτό του ντέρμπι εναντίον του Ηρακλή… όχι σα κάτι τζάμπα καλάμι, σα αστραπή που έπεφτε από τον ουρανό και αφήνει την μπάλα στον συμπαίκτη του σα δώρο την τελευταία στιγμή! Αυτού του τύπου η αριστερά δεν κρύβεται πίσω από κανέναν καναπέ ούτε στα λόγια των σχολίων του τελευταίου φόρουμ — αυτή βγαίνει όταν πρέπει να βγει, σα τρελό κύμα που σπρώχνει όλους τους άλλους προς τα πίσω! Και εσείς που λέτε για τσίχλες; Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο! Αυτός ο τύπος είχε στο μυαλό του το γκολ σαν φιλοσοφία, όχι σα τσίχλα που ξεχνάς μετά το μάσημα. Θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στο Βελεστίνο όταν ένας αντίπαλος του έκανε ένα φάουλ τόσο σκληρό που όλοι αναρωτήθηκαν αν είχε πάνω του δυνάμεις ζόμπι… και εκείνος όχι μόνο κράτησε τις ισορροπίες του, μα έκανε κι έναν τρικλοποδιά στον ίδιο εκείνον πριν καν τελειώσει η κίνηση. Μετά η ομάδα βρήκε το γκολ σα δώρο επειδή αυτός αποφάσισε πως ήταν η στιγμή. Αλλά εσείς ψάχνετε τον μοναδικό που γίνεται Πέσκοφ στις Σκοτεινές Μοίρες; Αυτό είναι σα να ψάχνετε έναν άνθρωπο που ξέρει να ανοίγει το στόμα του στο τέλος της ταινίας όχι γιατί κουράστηκε, μα γιατί ξέρει πως εκεί βρίσκεται η μόνη αλήθεια. Και αυτή η αλήθεια δε φοράει γάντια ποδοσφαίρου ούτε βγάζει τσίχλες σα κάποιος που περιμένει τον επόμενο γύρο του πρωταθλήματος. Αυτή η αριστερά φοράει μία φανέλα που λέει "εδώ είμαι εγώ" και βγάζει τα υπόλοιπα στο δρόμο. Και τώρα πιάστε λοιπόν το θέμα σοβαρά: Αν βρεθεί αυτός ο άνθρωπος, δεν πρόκειται να καθίσει σα ντράμερ στο γκαράζ του γηπέδου. Θα καθίσει σα βασιλιάς πάνω στη σέντρα με την μπάλα στα πόδια του σα να είναι η ίδια του η ζωή — κι όσοι ψάχνουν τσίχλες σιγά-σιγά να αρχίσουν να ξεχνάνε τι σημαίνει ντέρτι! 😏🤡

θυμάμαι μια φορά στις αρχές των 2010, όταν η ομάδα του Λάρισας έπαιζε ακόμα στη β εθνική - εκεί πλάι στον Βόλο είχαμε ένα γκρουπάκι κάτω από το γήπεδο που τους φώναζαν "ερασιτέχνες". Λέω έτσι αβίαστα γιατί μια Κυριακή, στη ντροπή ενός γκολ που πέρασε στα τελευταία λεπτά σαν σφυρί στον νάνο, ένας τίποτα μέσος - ένα αγοράκι σαν αυτοκόλλητο στον πάγκο - σήκωσε το χέρι σα να ζητάει επιεική κρίση... και έκανε ένα ντέρτι σουπερ! όχι βιαστικά, όχι τσίχλα στο στόμα σα κάποιος που περιμένει τον επόμενο γύρο στο εστιατόριο, αλλά σα να είχε στο μυαλό του χάρτη της πόλης και ήξερε πως εκείνη η γωνία ήταν πάντα η συντομότερη διαδρομή για τη νίκη. βγήκε και έκανε το ντέρτι σα σπιτικό ψωμί ζεστό από τον φούρνο - όλοι σιώπησαν, οι αντίπαλοι έμειναν σα γυάλινα αγάλματα, κι εκείνος μετά έγειρε σα βασιλιάς στη μπάλα σα να την ασπράζει όπως κάποιες φορές ο αέρας ξεδιαλέγει τα νύχια από τις σβόλες στις γλάστρες σου το πρωί. τι αποτέλεσμα; γκολ, φυσικά, κι εκείνος ξαφνικά έγινε ο "επαναστάτης" στους συλλόγους - εκείνοι που είχαν δει χιλιάδες αγώνες τους θύμισαν πως η αριστερά δεν κρύβεται μόνο στις φιλοσοφικές λέξεις των τελευταίων φόρουμ, αλλά πάνω στο χορτάρι όταν η κατάσταση έχει γίνει θέατρο και κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται η έξοδος. όταν αργότερα κάποιοι άρχισαν να βγάζουν τσίχλες σα να βρίσκονται σε σχολική αυλή, εκείνος είχε φύγει. είχε πάει αλλού εκείνος ο τύπος, εκεί όπου η αριστερά γίνεται πράξη, όχι φήμη. και τώρα εσείς ψάχνετε έναν Γκάλοβκιν με αριστερά... επειδή έτσι είναι οι φήμες, παιδιά: αρχίζουν σα ανέκδοτο, γίνονται τραγούδι στους δρόμους, και μετά χάνονται σα πρωινό ψωμί στις θάλασσες της λήθης. εγώ πάντως ρωτώ εδώ: όταν τον βρίσκουμε αυτόν τον άνθρωπο, που δεν βγάζει τσίχλες αλλά κινήσεις σα σεισμός, που βγάζει τις μεγάλες στιγμές σα σουβέρ στο πιάτο των μεγάλων ομάδων... τότε τι; τον βάζουμε να καθίσει σα ντράμερ στο γκαράζ; όχι, ρε μεγάλοι, εκείνος χρειάζεται γήπεδο σα σκηνοθετικό χώρο όλης εκείνης της ιστορίας που δεν έχει ακόμα γραφτεί. κι αν κάποιος βγει σήμερα σα φάντασμα των Σκοτεινών Μοιρών, τότε ελπίζουμε πως δε θα φοράει μόνο τσίχλες σα βαρκούλες στον ωκεανό, αλλά ζώνες μάχης πάνω στο σώμα. γιατί αυτοί που ψάχνουμε εδώ δεν είναι τίποτε άλλο από εκείνους που όταν φεύγουν αποχωρούν σα ήρωες, όχι σα ντροπαλά κοκότα στην τελευταία σειρά. 😄